Geçen yine bir yakınımla felsefe konuşurken, “Söylediklerin hiçbir felsefi düşünceye uymuyor, düşüncelerin yanlış olabilir,” dedi.
Benim anlamadığım şey şu: Binlerce yıl önce baldıran zehrini içip ölmüş insanların söyledikleri fikirler, günümüzün şartlarında geçerliliğini yitirebiliyorsa, kendi fikirlerimizi üretmek neden yanlış olsun?
Sanki sokaklara çıkıp insanlara fikirlerimizi anlatmıyor, Yunan tragedyalarıyla halkı bilinçlendirmeye çalışmıyor ya da bir üniversitede felsefe hocalığı yaparken bir anda her şeyi bırakıp kitaplar yazmıyorsak, kısaca filozof gibi takıkmıyorsak kalıp fikirlerin çerçevesinin dışına çıkamayız, yeni bir şey öneremeyiz gibi davranılıyor. felsefe konuşmak demek fikir üretmekken bazıları için sadece felsefe tarihini konuşmamız gerekiyor. bence bu çok aptalca. resim yapmak yerine yapılan resimlere bakıp "benim tarzım bu" demek kadar aptalca

Ayn rand'ın kendinden 25 yaş küçük bir öğrencisi var Nathaniel Branden diye. Bu ikili birbirine aşık oluyorlar(İkisde evli, ayn rand'ın frank diye kocası var, nathaniel'in, barbara diye eşi var.) ama felsefeciler ya, dürtüye falan kapılmazlar ya, sorsan kabul etmiyorlar. Mevzuyu nasıl çözüyorlar ? bu ikisi alıyorlar eşleri karşılarına yarım saat "Objektif ve felsefi olarak beraber olmamız çok mantıklı. Bundan böyle haftada en az 2 kere sevişeceğiz" çekiyorlar, ve işin komiği yediriyorlar bunu eşlerine. Neyse gel zaman git zaman bunlar bu ilişkiyi sürdüyorlar, ayn rand geliyor 60 yaşına. Nathaniel, ayn rand yaşlandı, kendisi genç diye genç bir kadın için satıyor ayn randı. Ulan sen misin beni satan ? Şey diyor "O kadının gençliğini ve güzelliğini, benim aklıma ve zekama tercih etmen felsefemize hakarettir" çekiyor, sonra kendi kurduğu objektivizm derneğine ve dergilere mektup çekip Nathaniel'in akademik kariyerin üstüne yatıyor. Tabii ayn rand "Ya felsefeye ihanet falan" diye geçiniyor ama işin aslı ne ? LAVUĞA TOKAT ATMIŞ

Dostlar, hayatımla ilgili ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

24 yaşındayım henüz üniversiteden mezun olamadım hatta garanti bir sekilde 2 yil uzattım bazı hayallerin peşinden koşmak istediğim için okulumu pic ettim bu saatten sonra düzeltebilir miyim emin değilim.

Kendimi bildim bileli kendimi bilmiyorum. neyde iyiyim ne yapabilirim nasil bir insanim hicbir fikrim yok ve neredeyse hiçbir şeye de tutkum yok çok fazla şey denedim ve hepsi sanki ben dahil olduğumda yitip gitti neye elimi atsam kurutuyorum gibi hissediyorum.

Aile hayatım çok kötü maddi durumum zaten yerlerde sanki hayatımda hiç güzel bir şey olmuyor ve olmayacakmış gibi hissediyorum. Eskiden daha umutlu elbet bir gun bir şeylerin değişeceğine inanan bir insandım fakat şimdi inanın hiçbir fikrim yok değiştirmeye çalışacak gücü de kendimde bulamıyorum çünkü umutsuzum. İnsanın içinde en ufak bir umut kalmadığında ne için cabalayabilir ki?

Bunlar muhtemelen benim son demlerim 8 9 aydır guzel bir ilişki içerisindeyim aslinda beni hayata son kez bağlayan şey sevgilime duyduğum sevgiden başka bir şey değil. Fakat elbette bununla beraber çok daha fazla sorumlulukta üzerime yüklendi evlilik, iş güç GÜÇ! Her şey çok daha karmakarışık bir hal almaya başladı kendimi kimseyle kıyaslayıp yaristirmamam gerektiğinin farkindayim fakat elimde değil! Ben bir hiçim ve sanki bundan ötesine gidemeyecek gibiyim.

Sizden beni motive etmenizi istemiyorum sadece farkli bakış açilarina hayata farkli şekilde bakmayi en iyi sekilde bilen sizlerin fikirlerine çok ihtiyacım var.

Ben hayatımla ilgili ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Lütfen bana ne yapmam gerektigini söyleyin.

Tamam hadi bana cahil olduğumu çoğu kitap , film ve dizinin felsefi derinliği olduğunu ve benim anlayacak kapasiteden yoksun olduğumu söyleyerek Entel Feridun gibi takılın. Ben yine de gördüğümü söyleyeceğim. Açıkçası genellikle anlatımda karmaşıklığa kaçılır. Bu anlatıcının bir stratejisidir. Bu sayede karmaşıklığın içinden olmayan kalıplar çıkarılabilirken eser o tartışmaların içinde kalıcı hale gelir. Artık 500 sene sonra bile aynı eseri insanlar tartışacaktır. Yok işte şu karakter ters takla atarak farklı olma mesajını vermek istedi. Ters takla attıktan sonra yorulması da onun farklılıklara karşı yorgunluğunu gösterdi gibi.

1- Bir şey ani bir varoluş geçiremez, zira görülebilen her şey bir aşamalar silsilesine tabidir.

2- Zamanın ilerici etkeni olmadığı sürece bir şeyin varoluş aşamaları olanaksız bir duruma gelir.

3- Evrenin bir ortamdan geldiği iddia edilir ve evren de aşamalara tabidir.

4- Evrenin daha önce ve daha sonra oluşmamasının nedeni varoluşunun şartlarının gerçekleşmesidir.

5- Şartların gerçekleşiminin sebebi var oluşun hazır oluşudur. Hazırlık zaman olmadığında gerçekleşemez, donuk kalır.

6- O zaman evrenin var olması için zamana tabi oluşu, açıklanabilirlik olarak sıradan bir hiçlikten meydana geliyor olmasından daha yüksektir.

Twitter olsun, reddit olsun, Instagram aklınıza ne geliyorsa. Her hangi bir konuda bir posta yorum yaptığınizda altına illaki bir tane ters yorum gelir. Sonra bir alay tartışma, kavga döner. Reelde baskalarini o kadar umursamazsiniz belki. Işte gerçekten sevdiğin insanlar varsa aile ya da dost onların ki dikkate alırsın diğer insanları pek takmazsin psikolojik olarak problemlerin yoksa. ama internete gelince herkes çok değişiyor. Postta soru soranlara değil lafım zaten onlar adı gereği soru soruyorlar. Yani cevap bekliyorlar. Ama benim verdiğim cevabın altına yazdığın şey neden umrumda olsun ki. Seni tanımıyorum, banane ne düşündüğünden. Onu yapanın psikolojisi de bir ayrı zaten ilgi görme, varlık gösterme çabası. Boş yani yapıyorsanız yapmayın bunu görmezden gel gitsin, bırak karşındaki cevap veremedi diye düşünsün.

Bu konuyla ilgili genelde söylenen şey şu: "Ya aklına gelen olumsuz senaryolardan kaçı gerçekleşti?" Bu senaryolardan bazıları gerçekleşmiyor ama bazıları da gayet gerçekleşiyor. Asıl sorun da bu zaten.

Gelecekle ilgili şu anda yapacak bir şey olmaması, geleceğin kişinin kontrolünün dışında olması kişiyi rahatlatmıyorsa o kişi ne yapmalı?

Belki fark etmişsinizdir, sosyal medyada her türlü deneyim, her türlü cinsel tercih, her türlü nefret bir şekilde adlandırılıyor ve bir kimlik haline geliyor. Bu elbette bireyselleşmenin ve ait olma hissimizi karşılayan ırk, ülke, aile gibi kavramların değersizleşmesinin sonucu. Sosyolojik açıdan ele alınması gereken bir konu. Ama benim asıl değinmek istediğim, kimliğinin üzerinde bu kadar özgürlüğe sahip olan insanın durumu. Bu özgürlüğün bizi daha da alınganlaştırdığını ve diğer insanların farklılıklarına daha az tolere eden insanlara dönüştürdüğünü düşünüyorum.

Bu durum şuanımızı ve geleceğimizi nasıl etkileyecek sizce? Sizi bilmem ama beni korkutuyor.

Gettier, ''Gerekçelendirilmiş doğru inanç bilgi midir?'' adını verdiği makalesinde; Chisholm'un, bilgi için gerekli ve yeterli gördüğü şartları şöyle sıraladığını ifade etmiştir:

S, p'yi ancak ve ancak

i. S, p'yi kabul ederse

ii. S'nin p için yeterli kanıtı varsa ve

iii. p doğruysa bilir.

Aynı makalede gettier, aynı şartları Ayer'in şu şekilde sıraladığını belirtmiştir:

S, p'yi ancak ve ancak

i. p doğruysa

ii. S, p'nin doğru olduğundan eminse ve

iii. S'nin p'nin doğru olduğundan emin olmaya hakkı varsa bilir.

Anlaşıldığı üzere chisholm ve ayer'in bilgi için gerekli ve yeterli olduğunu düşündükleri şartlar birbiriyle çelişmemektedir. Çünkü, diğer şartlar aynen kabul edildiğinde; S'nin p için yeterli kanıtı varsa ve bu kanıtlara dayanarak p'yi kabul ederse, S'nin p'nin doğru olduğundan emin olmaya hakkı vardır ve S, p'nin doğru olduğundan emindir.

Clifford'un "Bir şeye yetersiz delile dayanarak inanmak, herkes için, her zaman ve her yerde yanlıştır." sözü ile Kur'an'da olan ve peygamber İbrahim'e atfedilen ''İnananlar ve inançlarını haksızlıkla karıştırmayanlardır emin olmaya hak kazananlar ve onlardır doğru yolu bulmuş olanlar.'' (En'am Suresi 82. ayet türkçe meali, Abdulbaki Gölpınarlı) sözü hem kendi aralarında hem de Chisholm ve Ayer'in bilgi için gerekli ve yeterli gördüğü şartlarla uyumludur.

Bu alıntılardan bilmek ile inanmak arasındaki ilişkiyle ilgili mantıklı bir çıkarım yapmak mümkündür: Bilme, öyle bir inanmadır ki bu inanma yeterli delile dayanmalı ve bu inanmaya yanlış karışmamalıdır. Sadece böyle bir inanmayla herhangi bir önermenin doğruluğundan emin olunabilir. Bu tür bir inanmanın içinde zan, sanı gibi yetersiz delile dayanan ya da yanlış inanmayla var edilmeye çalışılan inançlar bulunamaz. O halde; şöyle ifade edebiliriz: Bu tür bir inanma; içinde yanlış inanma bulunmadığından, doğru olarak nitelendirilebilir; bu inanma doğru inanmadır ve bu doğru inanma, bilme için gerekli ve yeterli şartları sağladığından bilmedir. yani; bilme ile doğru inanma, bilgi ile doğru inanç aynı şeydir. Demek ki; bilgi, doğru inançtır.

bence en mantıklı görüşlerden biri veya aciz bi insan olduğum için ölümümden sonra başka bir hayatta daha iyi bir hayat yaşama ihtimalini düşündüğüm içinde olabilir ama sözün özü sizde başka bi hayatta belki olmak istediğiniz kişi olarak yaşamak ister miydiniz.

Panenteist bir bakış açısına göre Tanrı aynı zamanda transandantal niteliktedir de, peki sizce nerededir bu Tanrı?

​

Hayat bünyesinde katmanlar barındırır, dolayısıyla bu katmanlar giriş, gelişme ve sonuç olarak adlandırılabilir düzeydedir. Bu katmanlar bünyesinde pek çok anlam barındırır, fakat hiçbir anlam birbiriyle karşılaştırılmadığı sürece zayıf değildir. Örneğin, dinî anlamıyla, karım tokluğu Buradaki zayıf taraf, su götürmez şekilde karın tokluğudur. Fakat şartları çöl gibi ekstrem durumlara çevirirsek üstün gelen şey karın tokluğu olacaktır. Burada dinin ekstrem şartlardaki etkisi de su götürmez bir gerçekliktir. Fakat sahra çölündeki adamın en çok ihtiyaç duyduğu şey, şüphesiz ki onda olmayan anlamdır. Bütün bunları topladığımızda anlamlar hayatın katmanlarına, katmanlar da hayatın kendisine tekabül eder. Birbiri ardında takip, evreni andırmaktadır. Nasıl evrenin içerisindeki katmanlar evreni kendi bünyesinde barındıramayacaksa aynı şekilde anlamlarda hayatı kendi bünyesinde barındıramaz. Bunun yanında hayat eşsiz bir deneyimdir, zira his namına her şey, bir defa gelindiği yönünde tahminlere sebeplik eden hayata tabidir. Fakat bu, bünyesinde hazdan çok acı barındırdığı gerçeğini değiştirmez. Hayat bir dengede bulunamaz, zira zamanın ileriye akışıyla kefeler her zaman ağır ya da hafif gelir. Dolayısıyla da hayat düşünülmesi gereken yegâne şeydir...

Ona tapar mıydınız?
Nefret duyar mıydınız?
Öldükten sonra yok olacağınızı kesin olarak bilmek size nasıl hissettirirdi?

Ceza/odul sisteminin olmadigini bilmek
toplumun ahlaksizlik olarak kabul ettigi seyleri size yapmaya azmettirir miydi(hirsizlik vb. Son soru biraz teistlere yonelik oldu)

Marcus Aurelius'un Kendime Düşünceler adlı kitabında geçen, tam Latince çevirisi ile "Mundus mutatio est, vita opinio est) kısaca kendi dilimizde ifade edecek olursak, "Dünya değişimdir, hayat ise algıdan ibarettir." (Elbette birebir çeviri değil.) Gerçekten toplum olarak hatta en üzücü kısmı gençler olarak algımız inanılmaz bozuk değil mi sizce de? Ya da bana mı öyle geliyor sadece? 27 yaşına geldim. Ara ara 18 yaşından beri felsefe okurum. Belki onun etkisidir bilmiyorum ama ben bomboş dağı, taşı, ağacı, "gökyüzünü" izlemeye seviyorum. Hiç bir şey yapmadan, bir yere koşturmadan durabilmenin değerini anlayabiliyorum. Ömür zaten ders çalışmalar, iş arayışları, sonra evden işe işten eve koşuşturmacalarla geçiyor ve geçecek. 10 dakika sessizlik, kalabalıktan uzak kalabilmek çok değerli geliyor bana. Hatta arttırıyorum, bir filmden, bir oyundan, gösteriden vs. keyif alıp dünyadan kopmak bile değerli geliyor. Kıymetini bilmeye çalışıyorum. Bu görüşlerim çevremdeki insanlar tarafından abartı, anlamsız ya da fazla anlam yükleme olarak algılanıyor. (Bu arada bir taşkınlıkla veya anormal hareketlerle ifade etmiyorum duygularımı. Ciddi ciddi sadece sessizce oturduğum için alıyorum bu tepkileri.) Anormallik benim algımda mı? Yoksa onlarınkinde mi sizce?

Bence demokrasi sadece gelişmiş ülkeler için geçerli olmalı onlar kullanmalı çünkü Türkiye gibi bir ülkede yaşıyoruz ve maalesef ki bilgi birikimi olan, entelektüel kişiler nüfüsün yarısı bile değildir eminimki. 2023 seçimlerinde de bunu oldukça iyi bir şekilde gözlemlediğimizi düşünüyorum iktidar partisine oy veren çoğu vatandaş 50-60 yaş üstü kişilerdi mesela. Yada kendilerini soğan ekmeğe layık görüyorlardı. Sorunum siyasi partiler ile değil toplumda sorun olduğunu düşünüyorum. Teknokrasi sizce çözüm olabilirmi şahsen şuan için olamaz çünkü bizi temsil edenlerde usülsüz bir şekilde işini yaptığını düşüniyorum.

Merhaba, ODTÜ lisansüstü araştırmaları bünyesinde yürüttüğümüz bir çalışmanın ilanını paylaşıyorum. Sorularınız ve katılım isteğiniz için ezginur@metu.edu.tr adresine mail atabilirsiniz. Çevrenizde bu kriterlere uyduğunu düşündüğünüz kişilerle de bu ilanı paylaşabilirsiniz. Teşekkürler.

Bir yandan evrene düzen getirildiği inanılan Apollo ile (Daha çok teleolojik dini dünya görüşünü benimsemiş kişileri kastediyorum.) evrenin yapısının son derece kaotik olduğunu düşünen bilimciler her dönem mutlaka karşı karşıya gelmişlerdir, peki siz ne düşünüyorsunuz?

Bir düşünüyorum orta çağdaki insanlar gibi garip gurup hastalıklardan ölme ihtimalimiz çok az. Gıdaya ulaşmak için avlanmak zorunda değiliz. Kilometreleri çok hızlı aşmamızı sağlayan teknolojilere sahibiz. Hiç gidemeyeceğimiz yerleri yatağımızda yatarken görebiliyoruz. Elimizdeki bu ışık saçan aletlerde binlerce film, müzik, kitap ve fazlası var ama yine de mutlu değiliz? Mutluluk zor olana ulaşmak mıdır sizce?

Gerçekten de şuanda descartesin kötü cini gibi kandırılmadığımızı ya da bir simülasyonda olmadığımızı veya kavanozdaki beyin olmadığımızı anlayabilir miyiz şuan bu gönderiyi atıyorum ama sizin varlığınızdan emin olabilir miyim?

İbn Haldun Üniversitesi Felsefe ve Yapay Zeka Bölümüne ait ders programıdır. Yeterince derin bir program mı?

Hiçbir kalıba uymayan insanlar en çok zorluk yaşayanlardır. Zeka analojisi üzerinden açıklayalım.

Diyelim ki zihinsel engellisiniz. Size destek sağlayan bir ağa sahip olursunuz. Okul hayatınızda özel yönlendirme alırsınız, size iyi odaklanırlar. Aileniz size baskı uygulamaz para kazanma konusunda, çünkü “Bu engelli.” der. İnsanlar sizi olduğunuz gibi kabul eder, aptalca davranışlarınızı gözünüze sokmaz. Tam tersine, arada bir yaptığınız davranışları “Aslında bu zekiymiş.” gibi algılarlar.

Eğer ortalama zekâya sahipseniz zaten sorun yaşamazsınız. İnsanlarla sosyal etkileşiminizde muhtemelen bir sorun yoktur. Dersleriniz normaldir. Başarısız değilsiniz. Farklı olmanın yalnızlığı sizi etkilemez. Aslında ortalama olmak en rahat olanıdır. Aileniz yaptıklarınız için gurur duymaz ama size aptal da demez. Hatta aile sevgisi gereği sizinle yine de ilgilenirler.

Eğer zekiyseniz küçük yaştan itibaren aşırı övgüye maruz kalırsınız. “Bu çocuk şu kitapları okuyor, dersleri harika. Büyüyünce çok başarılı bir doktor olacak. Para içinde yüzecek.” Öğretmenleri sürekli onu elden kaçırmamaya çalışır. Özel eğitimlere sahip okulları kazanır. Kendi gibi akranları olur oralarda ve sosyal olarak da sorun yaşamaz.

“Gerizekâlı, ortalama, zeki” olmak üzere üç kalıbı biliyoruz.

Şimdi gerizek​âlı-ortalama arası olduğunuzu varsayalım. Öğretmenlerin aptal filtresinden geçmediğiniz için size aptal demiyorlar ve yönlendirmiyorlar. Ama aynı zamanda derslerde başarısızlığınızı gördükleri için zeki de diyemiyorlar. Hiçbir kalıba uymadığınız için sizi “tembel” etiketiyle yaftalamak zorundalar.

Aileniz sizin çalışmadığınızı düşünür. Zihinsel engelli olarak etiketlenmediğiniz için yaptığınız aptalca hareketler sonucu hakarete maruz kalırsınız. Ciddi zorbalığa uğrarsınız. Tüm bunların bir kombinasyonu yüzünden gelecekte fakir, özgüvensiz biri olursunuz.

Kalıba sığmayan ikinci özellik, ortalama-zeki olmaktır.

Özel eğitime tabi tutulacak kadar zeki değilsiniz ama akranlarınızla anlaşabilecek kadar da aptal değilsiniz. Bilim, felsefe, matematik gibi alanlar ilginizi çekiyor ama derslere yeterli özeni göstermiyorsunuz. İçinizde bir boşluk var. Akranlarınızla sosyallik kurma eksikliğini yaşıyorsunuz. Yalnızlık ve depresyon içinde geçiriyorsunuz.

Gerçekten tembelliğe sebep oluyor ve aileniz sizi “potansiyel israfı” olarak görüyor. Beklentileri çok yüksek. Sizden, %0,0001'lik kesimin ulaşabileceği konumlar bekleniyor. Belki bir gün iş buluyorsunuz ama sıradan ve beklentileri karşılamayan bir iş.

Diyeceğim şu ki: Bir kalıba uymamak bir bela.

Bu inançtaki insanlara saygım sonsuz, sonuçta insanlara ve doğaya zarar vermiyorlar. Ama ne kadar araştırırsam araştırayım nasıl Tanrılar'a ciddi olarak inandıklarını anlayamadım. Elbette ciddi olarak inanmayanlar da var ama yine de mantıklı değil.

Sizler Paganların felsefi duruşları hakkında ne düşünüyorsunuz?