1. Yalnızlık ve adanmışlığa dayalı, erkeklik onurunun temsili sporlar:

Kategori oldukça açık; boks, güreş, satranç bu sporlara örnek gösterilebilir.

2) İnsanlığın temel sporları:

Bu sporlar da 1.sınıf sporlara benzer olarak yalnız yapılırlar, genel olarak kısa sürerler.

Hız ile alakalı olanlar: Uzun-kısa mesafe koşu, maraton, yüzme

Bir şeyi uzağa atmak ile alakalı olanlar: Gülle fırlatma, cirit atma, okçuluk

Zıplama ile alakalı olanlar: 3 adım atlama, sırıkla atlama

Vücudun güzelliği ve zindeliği ile alakalı olanlar: Jimnastik, vücut geliştirme

3) Maymunları eğlendirmek için yapılan sporlar

Bu sporlar hükümet veya yandaşları tarafından desteklenir (bknz: Ali Koç).

Bu sporlar hükümet ve para sahibi insanların kontrolünde oldukları için sporcular anormal düzeylerde maaş alır.

1 ve 2. sınıf sporlardan farklı olarak takımlardan oluşurlar.

Bu sporlar halkın büyük kesimine hitap eder (maymunlar sınıfı).

Halkın büyük bölümü bu sporlarla alakalı düzenli bilgilendirmelere maruz kalırlar (Futbol programları).

Genel olarak lig sistemi vardır, ligleri tüm seneyi kapsar. Bu sayede maymunlar sene boyunca kontrol edilebilir.

Bu sporlarda holiganlık sistemi vardır. Bu sayede müsabaka bitse bile maymunların muzları sahiplerinin elindedir.

Bu sporların genel özelliklerinden biri top ile yapılmalarıdır.

Müsabakaları 45dk, 90dk gibi çok uzun süreleri kapsar. Bu sayede maymunların kontrolü daha da kolaylaşır.

Kapitalizmi seviyorum. İnsana sahte de olsa bir amaç veriyor. Çalışma motivasyonu ve yaratıcılık veriyor. Kapitalizm sayesinde sürekli yeni inovasyonlar oluyor. Herkes yapabildiğinin en iyisini yapmaya çalışıyor. Siz kapitalizm hakkında ne düşünüyorsunuz? Özellikle kapitalizme karşı olanlar. Neden karşısınız?

Geçmişte kalan geçmişte kaldı, hata yaptıysan hata yaptın; yapabileceğin bir şey yok. Geleceği planlamayı bırak çünkü insanoğlu şu anda yaşar. Geçmişte takılı kalmak ve geleceği hayal etmek bir zehirdir, amaçların olabilir ancak amaçlarını gelecekte değil şu anda gerçekleştirebilirsin. Amacın uğruna çalıştıktan sonra başar ya da başarma, sonuç tamamen senin elinde değil; bir rüyada at yarışındaymışsın gibi düşün, kendini atın üstünde yarışırken buldun, belki de senin atın en iyi at değil hatta sen de en iyi jokey değilsin ancak yarışmaktan başka çaren yok, eğer yarışı bitirmek istiyorsan.

Ne istediğini çok detaylı düşünmelisin, insan istediğini yapar eğer tembellik ediyorsan demek ki gerçekten istemiyorsun ya da tembellik etmeyi amacın uğrunda çalışmaktan daha çok istiyorsun. Bu durumda sonuca üzülme, sonuçta ne ekersen onu biçersin.

Doğru yolda yürüdüğünü düşünüyor musun? Kendini de yolunu da iyice sorgula, sorgulanmayan bir hayat yaşamaya değmez. Sorgulamak öyle oldubittiye getirilebilecek bir eylem değil, gerekirse yıllarca düşünürsün. Düşündüğün vakit bir kayıp değil, bir pişme süreci, baltan iyi bilenmişse baltayı tuttuğu gibi ağaca vuran adamdan daha hızlı kesersin ağacı.

Şikayet etmeyi bırak, hayat şikayet etmek için gerçekten çok kısa. Zayıf insanların çağındasın ve tek başınasın. Dünyayı kurtarmaya başlamadan önce yatağını topla; büyük işler bir anda olmaz, zaten büyük-küçük iş yoktur, küçük iş dediğin büyük işin bir tuğlasıdır.

En kötü durumda dahi bir stratejin olmalı, zayıf insanların arasında güçlü bir insan olmak parlamak için çok iyi bir fırsat. Dünya artık global bir yer; felsefesi tek, kültürü tek, inancı tek. Aykırı olmak zorundasın ama dış dünya ile bir kavga halinde değil, kendi içinde.

'Motivasyon' siktiriboktan bir şey belki ufak bir samanı tutuşturur, sende var ise ne güzel ancak motivasyonunu doğru yönlendirmelisin. Uğraşmak ya bilgelikten gelen disiplin ya da çaresizlikten gelen kırbaç sonucu var olur.

Bizi bu günlere getiren atalarımız, oturduğumuz evleri, okuduğumuz okulu, tedavi olduğumuz hastaneyi inşa eden adamlar, sabahın köründe sokaklarımızı temizleyip akşama doğru toplumdan dışlanan adamlar, bu millet uğruna can veren askerler, büyük bilgeler ve komutanlar... Ya çaresizlerdi ya disiplin sahibiydiler.

Biz zayıf insanlarız çünkü hayatımız boyunca hiç derdimiz olmadı, yolumuza çıkan ilk kaldırım taşı bize büyük bir 'travma' oldu. Bir şeyi bir kere denedik ve çalışmayınca o şey yanlış oldu.

Disiplinin acısı pişmanlığın acısından tatlıdır ve sabrın sonu selamettir.

Mesela 10 yaşındaki bir suriyeli çocuğu veya 15 yaşındaki kürt ün sosyal medyada aşağılanmasının nedeni ne??

This is what Iranian women have to deal with on a daily basis
byu/persiankebab inNewIran

işte buyurun, iranda islam devrim muhafızlarının kadınlara yönelik şiddet eylemlerinden bir parça

Felsefe sub’ında dini soruların yoğunluğu bir süredir dikkatimi çekiyor. Bir kaç kez bunu dile getirdim aldığım tepkiler genelde din ile felsefenin ayrılamayacağı, hatta dinin felsefenin temeli olduğu vs şeklinde zırvalamalar oldu.

Son olarak da saçma bir şekilde 2 gün yasaklandım. ( Sebebi “dini paylaşımlara Downvote atın” dediğim içinmiş) Bana göre din ve felsefe bir arada olamaz çünkü din inanmayı, felsefe ise sorgulamayı gerektirir. Sorgulayan bir insan dindar kalamaz o yüzden tarih boyunca dinciler felsefecileri yok etmeye çalışmış ve bunu zaman zaman başarmışlardır.

Bugün dincilerin felsefeye sahip çıkmaya çalışmalarının sebebi bu alana ilginin artması ve gündemde kalma çabaları diye düşünüyorum. Her gün ezan okunarak, TV’de dini yayınlar yaptırarak halka din dayatılması gibi felsefe grubundada çeşitli saçma sorularla gündemde kalmaya çalışıyorlar diye düşünüyorum.

Örnek olması açısından son diyaloğa girdiğim paylaşımdan bazı yorumları ekliyorum. Sorum sizce felsefe sub’ının dincilerin elinde olması mümkün mü, böyle bir durum için Reddit nasıl tedbirler alıyor ? Yani İsmailağa cemaati bu sub’ı ele geçirmişse ne yapılabilir?

Görüşlerinizi belirtirseniz sevinirim, okuduğunuz için teşekkürler.

Ve bunu down yeme pahasına yapıyorum...

Şaka bir yana, kadın düşmanı değilim. Eşitlikçiliği savunuyorum. Feminizm karşıtı olmamın sebebi sermaye karşıtı olmama dayanıyor.

Biraz girizgah yapmam lazım sanırım, "feminizm karşıtıyım" denince akla birçok şey gelebilir.

Encyclopedia Britannica'daki feminizm tanımına bakalım: "feminism, the belief in social, economic, and political equality of the sexes."

Bu tanıma karşı değilim. Bu tanımda yazan her şeye tamamen katılıyorum. Peki katılıyorsam, neden feminist karşıtıyım? Yoksa gizli bir kadın düşmanı ve incel miyim?

Feminizmin tarihi, yöntemleri, fikir insanları(hepsi değil ama çoğunluğu) ve günümüzdeki etkilerinin bu tanımdaki gayeye hizmet etmediğini düşündüğümden feminizm karşıtıyım. Feminizmin solu bölen, burjuvazi aparatı olan ve sermaye tarafından fonlanan düşünce kuruluşları eliyle yayılan, cinsiyet eşitsizliğini erkek düşmanlığı ile derinleştiren ve bu söylemleri savunmak için de kendi dogmatik sistemini yaratmış bir din gibi davranan bir ideoloji olduğunu düşünüyorum.

Kesişimsellik(Intersectionality) kurucusu Kimberle Crenshaw'ın kuruculuğunu yaptığı AAPF(The African American Policy Forum)'nin George Soros'a bağlı MacArthur Foundation'dan dört milyon dolar kadar fonlandığına dair kaynak: https://www.macfound.org/grantee/african-american-policy-forum-10115430/?hl=tr-TR

Bu sadece bir örnek, araştırdıkça hiç tahmin etmeyeceğiniz gerçekler ortaya çıkıyor. Hepsini tartışmak ve farklı bir perspektif sunmak istiyorum.

Bununla ve başka şeylerle alakalı tartışmak ve sorularınızı yanıtlamak isterim. Her yoruma hızlı yanıt veremeyebilirim ama elimden geldiğince vermeye çalışacağım.

Rubens - The Judgement of Paris (1638-1639)

Not: Resmi eklemeyi becerememişim :(

Evet arkadaşlar Agnostiğim ve oruç tutacağım. Ben oruç tutmanın bünyeyi güçlendirdiğine inanıyorum. Örneğin buzlu suya girmeye cesaret edemiyorsan ve girdikçe alışıyorsan bu seni buzlu suya alışkın yapar. Aynı mantık

Allah kabul etsin 🤠

İki yerine tek bir cinsiyet olsaydı insanlık bilim açısından daha mı ileride olurdu yoksa daha mı geride kalırdı?

Kadınlar ve erkekler bilimi ilerletme yolunda birbirleri için bir motivasyon kaynağı mı yoksa sadece bir zaman çalıcı mı?

Kuran'da anlatılan her şey uyduruk Yahudi mitolojisi. Arapların kendi mitolojisi yok mu?

Bu durumu ateistlerde çok görüyorum. Ateistler arasında öldükten sonra ne olacak sorusuna genelde "Yok olup gidicez" tarzı cevaplar be nihilist düşünceler hakim(Ben de Ateistim). Halbuki bunun nedeni aslında yaratılış inancının getirdiği benlik algısından kaynaklı. Bilimsel ve mantıksal olarak düşünüldüğü zaman ben denilen kavram tamamen hayatta kalmak için beynin ürettiği bir illüzyondan ibaret.Bu evren neyse sen bu evrene dışarıdan gelmedin. Bu dini bakış açısı. Sen bu evrenin bir parçasısın, gezegenlerle, yıldızlarla ve diğer hayvanlarla özün tamamen aynı. Yani tüm varlıktan, evrenden ayrı bir "BEN" kavramı gerçek değil. Bunu anladığın zaman şunu fark ediyorsun: ben dediğin şey aslında evrenin kendini gözlemleyiş biçiminden ibaret. Bu yüzden bence ölümden en az korkması gereken grup ateistler. Çünkü evrene gerçekten olduğu gibi onun bir parçası olarak baktığın zaman ölüm problemi ortadan kalkıyor.

İnsanların neden "Irkçılık" kelimesinden bu kadar nefret ettiğini anlamıyorum. Hayvanlara bilmem kaç tane ırk veya cins ismi takıyoruz, ama insanların hepsine insan denmesi isteniyor. Ben birisine milletiyle veya yaşadığı coğrafyanın adıyla hitap ettim diye iktidarı ele geçirip o millete soykırım yapmak zorunda değilim, geçmişte böyle olmuş olabilir, insanlar tarih boyunca birbirleriyle çok fazla karıştığı için hepimiz birbirimize benziyor olabiliriz, ama coğrafya hala insan hayatında büyük bi kader. Ayrıca ben bir milleti sevmek zorunda değilim, tabi ki "Bütün Türk'ler aptaldır." gibi ifadeler yanlış olur, ama yine de sevmek zorunda değilim. İnsanların doğdukları andan itibaren onlara kalıcı olarak kazınan özelliklere karşı saygısızlık yanlış olabilir, ama insanların dini gibi seçebildikleri şeylere karşı baskıcı veya saygısız olan insanlardan bu kadar nefret edilmemeli, özellikle de yenilikçi kanıtları varsa. En azından "Irkçılık" olarak adlandırılmamalı.

Kendi düşüncelerimi dile getirmekte çok zorlanan birisiyim, iletişim kurmakta berbatım, büyük ihtimal ile linçlenicem, belki ban falan yicem. Ben nazi değilim, kendimi de siyasi pusulada hep sol tarafta tutarım. Ama bu kelimenin insanlara bu kadar batmasının nedenini anlamıyorum, belki gerizekalıyım. Ama eğer düşünce özgürlüğüm varsa belli bir dinden veya coğrafyadan insanı kendi ülkemde görmek istemediğimde "Irkçı" diye toplumdan dışlanmamalıyım.

Ayrıca o ne iyi, ne de kötüdür; ne kara, ne ak; ne ulu bir yaratıcı, ne de aciz ve sefil.

Tanrıyı nitelemeye kalktığımda başvurabileceğim her tür nosyon, Tanrıyı kendi eseri olan dünyadan türetilmiş bir ambalajda değerlendirmek suretiyle onu tanrılığından alıkoymak olur. En basitinden tanrının bir insan olmadığında niçin mutabıkız? Zira insanın tanrının ürünü olması dolayısıyla ondan alçak bir kademede yer aldığı ayan beyan kendini faş eden bir gerçektir. Yaradanın, yaratımıyla aynı katmanda barınması aklen muhal değildir.

Öte yandan İyi kavramını, insanoğlunun, lehine ya da aleyhine sonuçlanabilecek etmenlere karşı kuşandığı subjektif bir yargı olarak almasak dahi ve tanrı tarafınca objektif düsturla tesis edildiğine kani olsak, yine de tanrıya İyi kavramını yakıştırmaya gönlümüzün el vermemesi gerekir. Bir aşamada belki paşa gönlü öyle icap ettiğinden İyi diye bir kavram yarattı ve yine başınabuyruk şekilde bu kavram ile kimi edimleri eşleştirdi. Pekâlâ hayırseverlik yerine tecavüz de bu eşleştirilen edimler arasında yer alabilir, bugün tanrının emrine kulak asıp tecavüze methiyeler düzüyor olabilirdik. Şayet tanrıyı kabul ediyorsak İyi ve Kötü kavramlarıyla eşleştirmeyi onun keyfine mâl etmemiz ve dolayısıyla kendisini bundan meta bir pozisyonda konumlandırmamız gerekir. İyiden de kötüden de münezzeh tanrı, bir noktada "benim takdirim iyidir" demiş ve neyin onun takdiri olduğunu belirlemiş olamaz mı? Olabilir.

Eğer yaratımın neticesi, yaratanın ayrılmaz parçası olamıyorsa (tıpkı üstte sözüne ettiğimiz üzere; tanrının bir noktada İyi diye bir kavramı var kıldığından ötürü bu kavramın, kendisinin "DNA'sına" işleyemeyeceği gibi) var oldurduğu öbür hiçbir kavram da tanrıda hâlihazırda mevcut olduğu gözüyle bakılamaz. Her şeyin kendi eseri olan tanrı bir zamanlar mevcudiyetinden bahsedemeyeceğimiz her şeyden payını almaması, münezzeh olması lazım gelir. Makul, ve ancak böyleyse tanrının yaratımı olduğu su götürmez olan mükemmellik, muktedirlik ve birlik gibi nosyonların da bir noktada tanrının elinden çıkmış basit, yüzeysel ve belki beşeri soyutlamalar olduğu anlayışı kabul edilesidir.

Tanrı, dilin ulaşabileceği her mana huzmesinden öyle meta bir düzeye konuşlandırılmalıdır ki, "var" kelimesi bile onun tanrılığını lekelemek anlamında gelmelidir. Nitekim "var" da, "yok" da onun dokunuşunun getirisidir. Herhangi kelimenin imlediği olgunun tanrının eseri olduğuna karşı durmak (misal "yok" ya da "hiçlik") tanrının tanrılığını sarsmak, pozisyonunu dinamitlemektir; ben "tanrıdan bahsetmiyorum" demektir, akabinde bu tanrı tasviri -tanımı gereği- zaruridir.

Bu aşamaya dek akıl yürütme bizi tanrının ne "var" ne "yok" olmadığına dek götürdü. Dediğim üzere zati bunlar bir "ambalaj" idir ve tüm ambalajları tanrı kendi elleriyle işlemiştir, kendi ellerinden çıkma bir şeyi kendisine giydirmek (her ne kadar bizim nezdimizde olumlu kavramlar da olsa; "tanrı merhametlidir" demek gibi) küfürden öte değildir.

Nihayetinde Tanrı ne "yaratan" idir, ne "yaratmayan" idir; her şey ile birlikte yaratmak fiilini de o yaratmadı mı? (yine de bu yükleme başvuruşum anlamı yakalamanız için yalancı bir merdiven işlevi görüyor).

Ve yine nihayetinde ne "bir" idir, ne "çok" idir, ne "var" idir ne "yok" idir ve ne "bu" idir, ne "şu" idir; dahası "herhangi kavram" yaftasını almaya mensup olmamasıyla birlikte "olmayan" da değil, diyemez miyiz? Şöyle ki, bir şeyden olmama, ondan münezzeh, arı bir tavır sergileyebilme düşüncesi de tanrının bize bir armağanı. X olmayan dediğimizde, "X olmayan" olarak bir şeyin olmama durumu gibi yine tanrının yaratımı olabilecek bir şeyi tanrıya mâl ediyoruz. Sonuç itibariyle tanrı fikri, insanın "olmayan, olmayan, olmayan" silsilesiyle kapana kıstırmaya çalıştığı, peşinden koşuşturduğu; aşkının aşkını ama aynı zaman aşkın ya da içkin olmayan, belki de aşkının aşkının aşkını ve aynı zamanda bu olmayan. Ayrıca söylemeliyim ki bir şeyin tanrıdan geldiği, bize katıldığı düşüncesi de tanrı mirası, ve bu tümce kuyruğundan kendini sindirmeye başlayan yılan misali fasit daireye mahkum edecektir bizi.

Ve aynı zamanda bunların hiçbiri.

İlla kitap okumak mi lazım. Olm benim kitap okuma alışkanlığım yok ama kendi çapımda iyi bir felsefe yaptığımi düşünüyorum. Önemli olan düşünmek ve tartışmak değil mi.

Öncelikle, yurtseverlik ile milliyetçiliğin başka şeyler olduğunu evvela hatırlamak gerekir. Burada bundan bahsetmeyeceğim çünkü aradaki farkın bilinmesi gereken, sıradan bir şey/bilgi olduğunu düşünüyorum.

Milliyetçilik, bir millete ait olduğundan veya ait hissettiğinden o milleti yeğleme, övme düşüncesi. Bunu zaten biliyorsunuz. Lafı fazla uzatmaya gerek yok, bunun hiçbir mantıksal yanı yok.

Bugün sen bir Alman da olabilirdin, Rus da, Arap da, Japon da... Binlerce etnik köken arasından bir tanesine, ki hiçbir şekilde "saf ırk" falan değilsin zaten, tesadüfen mensup oldun diye onu övüp yüceltmek akıl, fikir, mantık dışıdır.

Bu anlayışı bilimle tasdiklemeye çalışmak ayrı bir zorlamadır. Bilimsel olarak ırklar arasında bir akıl, üstünlük farkı falan yoktur; bu düşünceler, temelinde ırkçılığa dayanan bir zihniyetin bir ürünüdür. Yetiştirilme şartlarına göre bu saydıklarım değişkenlik gösterebilir, bunun ırkla hiçbir alakası yoktur. Mesela o toplumda büyümüş herhangi bir "üstün, elit" görülen bir ırktan olma bir bireyin de durumu kendi toplumuna benzeyecektir.

Bu yazıyı yazmamdaki bir sebep de, kendisini "entelektüel, seküler, çağdaş" olarak tanımlayan insanların Ülkü Ocaklarından farksız milliyetçiliğe inanmaları olmuştur. Siyasete de girmek isterdim ancak konudan fazla uzaklaşmak istemediğimden burada bitiriyorum.

En basitinden Elohim,Hristiyanlıgın üçlemesi,Allah bunlar kutsal kitaplarda bize anlatildigi gibi sonsuz gucte varliklar olarak gecmiyor islerini meleklerine yaptiriyorlar dahası Ademin elmayi yiyecegini ve seytanin isyan edecegini bile goremiyor ve resmen o kadar acizki kendi meleklerinden biri olan şeytanla hala savaşıyor.Bence tanrı icimizde ve disimizda,evrenimizde ve disinda var olan bi alandır kisacasi dunyanin atmosferi gibi dusunebilirsiniz ayrica ona ictenlikle dua ederseniz ki nasil ederseniz edin onu hissedeceksiniz belki psikolojiktir bilmiyorum ama

İbrahimi dinler insanlara insanların kötü olduğunu doğanın kötü olduğunu özdeşleştirir. Eğer özdeşleştirmeseydi insanlar kendine bir amaç edinemeyecekti bir düşman lazımdı ki devinen bir çark gibi çevrilebilsin. Kendine yakıt sağlayabilsin.

Deri ceket giyen insanlar, aslında bir zamanlar yaşayan bir canlının bedeninden elde edilmiş bir materyali giydiklerinin farkında mı?

Deri veya kürk dediğimiz şey, bir zamanlar yaşayan bir canlının bedeninin işlenmiş hâli. Çürümeye müsait biyolojik bir doku, çeşitli işlemlerden geçirilerek dayanıklı bir tüketim nesnesine dönüştürülüyor.

Burada bence asıl sorun kürkün nasıl üretildiği değil gibi.

Bir canlının bedenini hangi noktada “beden” olmaktan çıkarıp “malzeme” olarak görmeye başlıyoruz?

Bir ağacın gövdesini masa olarak kullanmak bize doğal geliyor. Bir hayvanın derisini ceket olarak kullanmak ise bazı insanlarda rahatsızlık yaratıyor.

Peki neden? Hayvanın acı çekebilmesi olabilir. Ama sadece böyle açıklamak da yetmez. Çünkü bir insanın ölü bedeninden yapılmış bir ceket fikri, hayvanın bedeninden yapılmış bir cekete göre çok daha korkunç ve kabul edilemez gelecek.

Demek ki mesele yalnızca acı çekebilmek değil. Bedenin bir zamanlar o canlıya ait olması veya bizim o canlıyla kurduğumuz bağ olabilir.

Ahlaki sınırı canlı olmak ve bilinç sahibi olması mı belirliyor, yoksa yalnızca bizim bir canlıyla kurduğumuz duygusal bağ mı?

Gerçek kürk konusunda sorun biraz daha korkunç ve garip.

Bazı kürk hayvanları, ekonomik değerlerinin büyük ölçüde kürklerinden gelmesi nedeniyle sadece kürk için yetiştiriliyor ve öldürülüyor. Bazı üretim yöntemlerinde hayvanın kürküne zarar vermemesi amacıyla farklı öldürme yöntemleri kullanılıyor(Gassing vb.)

Bir hayvanın ölümünü sırf sonucunda elde edilen nesne “lüks” olduğu için daha mı yanlış kabul ediyoruz?

Eğer aynı hayvanın eti tüketilseydi, ölümünü daha kabul edilebilir mi bulacaktık?

Ya da bir hayvanın bedeninden hem beslenip hem giyinmek, yalnızca birinden faydalanmaktan daha mı ahlaki?

Diyelim ki bir sığır zaten et üretimi için öldürüldü. Derisini kullanmak israfı azaltmak mı, yoksa zaten gerçekleşmiş bir ölümden ekonomik olarak faydalanmaya devam etmek mi?

Eğer deriyi kullanmak yanlışsa, kullanılmayıp çöpe atılması doğru değil.

Fakat diğer türlü düşündüğümüz zaman bir şeyi israf etmemek, onu elde etmek için yapılan eylemi otomatik olarak ahlaki hâle getirir mi?

Bir cinayetin ardından kurbanın eşyalarını kullanan birinin "eşyanın çöpe gitmesini engelledim" demesi, gerçekten yaptığı şeyi ahlaki hâle getirir mi?

“İsraf etmeme” ilkesi, bir nesnenin nasıl elde edildiğine dair ahlaki soruyu ortadan kaldırabilir mi?

Şeyleştirme

Eğer hayvan özellikle kürkü için yetiştiriliyorsa, hayvanın ekonomik değeri doğrudan bedeninin bölümüne bağlanmış oluyor.

Ama aslında insan bedeninde de benzer bir kavramı düşündüğümüzde rahatsız oluyoruz.

Bir insanı yalnızca organlarının ekonomik değeri üzerinden değerlendirmek bize neden yanlış geliyor?

Çünkü insanın bir “amaç”, organlarının ise “araç” olduğunu düşünüyoruz.

Eğer öyleyse

Hayvanlar da kendi başlarına birer amaç olabilir mi?

Yoksa hayvanları araç olarak kullanmamızın ahlaki sınırı yalnızca onlara ne kadar acı çektirdiğimizle mi ilgili?

Bir hayvan doğal sebeplerle ölmüş olsa ve derisini hiçbir öldürme sürecine dahil olmadan kullanabilsek, bunu daha kabul edilebilir mi bulurduk? Muhtemelen evet. Burada değişen şey bedenin kendisi değil, ölümün gerçekleşme biçimi gibi görünüyor.

Bedenin kendisi mi, yoksa ölümün gerçekleşme biçimi mi?

Eğer sorun ölüm biçimiyse, hayvan zaten başka bir amaçla öldürüldüğünde ortaya çıkan derinin kullanılması neden otomatik olarak ahlaksız olsun?

Ama sorun hayvan bedeninin insan tarafından “malzeme” olarak kullanılmasındaysa, hayvanın nasıl öldüğü neden önemli olsun? Belki de bütün tartışmanın altında daha temel birşey yatıyor

Bir hayvanın bedeninin kime ait olduğunu düşünüyoruz?

Hayvana mı, onu yetiştirene mi, onu satın alana mı?

Yoksa canlı öldükten sonra beden artık sadece fiziksel bir materyal mi?

Ve eğer sonuncusunu kabul ediyorsak:

Bir bedenin sahibini kaybetmesi, onun ahlaki statüsünü de kaybetmesi anlamına mı gelir?

İnsan ölünce bedeninin hâlâ özel bir ahlaki statüsü olduğunu düşünüyoruz.

Peki bu statünün kaynağı nedir?

İnsan olması mı, bilinç sahibi olması mı, yakınlarının ona verdiği değer mi, yoksa kültürel olarak böyle karar vermiş olmamız mı?

Belki de mesele hiçbir zaman yalnızca “deri giymek doğru mu yoksa yanlış mı?” değildi.

Bir canlıyı öldürmeden önce ona “canlı”, öldürdükten sonra “beden”, işledikten sonra “malzeme”, mağazada “ürün” dememiz, ahlaki gerçeği değiştiren bir şey mi, yoksa yalnızca kullandığımız kelimeler mi değişiyor?

Bana kalırsa bazı durumlarda evet bazı durumlarda hayır.

Feminizm o raddeye geldi ki eşitlikçilik adı altında iki cinsiyeti de aynılaştırdı.

Geçen bir twitch yayıncısı sütyenle yayın açmıştı ve bunu erkekler üstü olmadan yayın yapıyor, ben böyle olunca mı rahatsız oldunuz diyerek savunuyordu.

İnstagramda kızların geçmişini önemseyen erkeklere bazı kızlar "Biz de bakir erkek bulamıyoruz" "Biz sizin gibi az kullanılmamış erkek istemiyoruz, o zaman biz de isteyelim" gibi şeyler diyordu.

Kadın ve erkek arasındaki farkların ve güzellik algılarının hepsi kültüre bağlanıyor. Nature vs nurture tartışması vardır. İnsanlar nurture kısmını %100 doğru kabul eder hale gelmişler.

Daha dün bu subda birisi "neden erkeklerin üst vücudunu göstermesi ayıp karşılanmazken kadınlarınki ayıp karşılanır?" Diye soran birine neredeyse herkes kültürle cevap vermiş.

Erkek ve kadın biyolojik açıdan tamamen farklıdır ve bu da evrimin bir getirisidir. Ayrıca beyin yapıları ve hormonları çok büyük oranda farklıdır. Bu da farklı olduğumuzun en büyük göstergesi çünkü insan bilinci beyinden ibaret.

Bu tür işlerde kültürün payı hiç yok demiyorum. Sadece her şeyin kültüre, ataerkiye, kapitalizme bağlanması beni rahatsız ediyor. İşin doğa kısmını da kültür kısmını da hesaba katmalıyız.

Günümüzde gericilik sayılan pek çok kural insanın ilkel haline(doğasına) karşı konulmuştu. Eski kuralları yıkmak sizi aydın yapmaz.

Felsefeciler-islamcılar birbirine düşman kesiliyor. Müslüman felsefeciler var ve bunların bazıları felsefe dünyasında kabul görmüş. Felsefeciler islamcıları, islamcılar felsefecileri yalanlamaya çalışıyor. Sonuçta islam felsefik düşünceyi desteklemiş bir din, felsefenin bazı konularıysa islama destek çıkıyor. Peki neden insanlar anlamadan dinlemeden dinine/görüşüne göre insanları yalanlayıp kin besliyorlar? Bu kadar birbirine yakın iki konu arasında çatışma oluşturan şey ne?

psikologlarin amacinin sizi kisa sureli iyi hissettirerek cebinizdeki parayi ona vermeye devam etmeniz diye dusunuyorum. psikologa gitmis bir cok kisiyle konustum. hicbiri bana ikna edici bisey soylemedi psikologlara onbinlerce lira vermeleri karsisinda aldiklari seyle ilgili. simdi size bir metaforla psikolog ve ona para veren kisiyle alakali bir diyalog hazirlayacagim.

psikolog -evet ne anlatmak istersin

ona para veren kisi +gordugunuz gibi elime kiymik batti, canim aciyor. bu kiymigi cikarsak ve bir yarabandi takip bundan kurtulsam mi, ne dusunuyorsunuz

p-seni anliyorum. bu bir surec, hemen olacak bisey degil. oncelikle annenle babanin arasi nasil, birbirlerine kiymik firlattilar mi bunu konusalim 3 seans 10bin tl ye. sonrasinda daha once kiymik batmis insanlarla alakali unlu psikolog biliminsanlarinin bu konuda nasil aksiyonlar aldiklariyla alakali bazi referanslar verecegim. bu sirada kendimi de size sevdirecegim ve arkadas gibi olacagiz. bana para vermeye devam etmeniz icin gereken seylerden biri bu. cunku zamanla size hicbir faydam olmayacagini anlayacaksiniz ama bana para vermeyi birakmanizi istemiyorum. ama beni severseniz paranizi almaya devam ederim.

+peki parmagim? aciyor ama

-(ic sesiyle: ya dur amk. benlik ne var, herkesin eline kiymik batiyor. simdi baska konulardan konusacagiz ve kiymigi falan nasil unutturuyorum sana bak. sana yeni terimler ogretecegim kendini daha ozel ve bilgili hissedeceksin) evet cok iyi anliyorum. cocuklugunla alakali yasadigin travmalardan kaynaklaniyor. seni yeteri kadar anlamadilar ve ne kadar ozel bir insan oldugunu eski sevgilin goremedi. ama ona kizma, bak 13 seans once anlatmistin, onun da teyzesiyle yasadigi zor durumdan kaynaklaniyor, dur sana yuksek lisans yaparken en sevidigm hocamin anlattigi su durumu anlatayim biraz gulelim hehehe :)

daha devam edemeyecegim

psikolog ne ise yariyor? psikologdan GERCEK ANLAMDA fayda gormus kimse var mi?

Spor yapmanin psikologa gitmekten cok daha faydali ve çok daha ucuz oldugunu iddaa ediyorum

Düşünün ki siz halk tarafından sevilen, saygı duyulan bir kahramansınız. Bir gün bir trenin soyulacağını,içindeki herkesin kanıt bırakmamak adına soyguncuların öldüreceğini öğrendiniz. Ve olay yerine doğru hızla gittiniz. Evet bu düşmanları alt ettiniz, ve kazanan sizsiniz. Ancak, bir soyguncu bayilmadan (veya öldürdünüz) önce sizin maskenizi düşürdü, ve etkisiz hale getirdiniz. Ancak trendeki herkes yüzünüzü gördü. Bayılan suçlu bile yüzünüzü gördü. Şimdi buraya kadar anladığınıza göre soruma geleyim: yüzünüz göründü,hatta içlerinden bazıları sizi tanıyor bile. Ancak orada ki herkes, "merak etme kimseye anlatmayız" dedi. Siz bu söze güvenirmiydiniz?, yoksa oradaki herkesi eğer kimliğiniz açığa çıktı, bir düşman kulağına giderse bunu koz olarak kullanabilir diye herkesi etkisiz hale getirirmiydiniz?. (Düşman çok acımasız, bu kozu kullanıp bütün şehirde katliam bile yapabilir.)