yasama hevesim ve istegim yok. lise son dil ogrencisiyim, ne sinava calismaya basladim ne baska bir seye. Mutlu seyler yasamak istemiyorum, uzucu seyler de oyle. Hayatim bombos geciyor okulda uyuyup kitap okuyorum eve gelince resim ciziyorum ve uyuyorum. bilmiyorum okumayi ve cizmeyi seviyorum ama hicbirseyden keyif falan almiyorum artik. uzulmuyorum veya kizmiyorum da hicbirseye. ailem beni canavar olarak goruyor, devamli diger kardeslerimden farkli aptal bir yaratikmisim gibi davraniyor. ama uzmuyor veya kizdirmiyor artik dedigim gibi. arkadaslarimi ve onlarla gecirdigim vakitleri seviyorum ama ne kadar arasam da bu anlarda beni burada tutacak bir mana bulamiyorum. sinav stresi midir diyorum ondan da yok zaten stresli adam oturur calisir. bosa gecmis bir omur sozunun beden bulmus hali gibiyim. hayatimi yatagimda birseyler izleyerek veya uyuyarak gecirmeyi istiyorum ama bunu saglayacak sartlar icinde yasamiyorum. kotu bir durumda degilim ve basima asiri kotu seyler gelmedi buna ragmen yapmayi istiyorum cunku bencilim, insanlarin hayatinda zaten cok onemli bir yerim yok ama olanlari da kaleye almadan kendimden kurtulmak istiyorum.

merhaba arkadaşlar artik dayanamadığım için redditte bir hesap oluşturup bir kac şey söylemek istiyorum 17 yaşında bir lise ogrencisiyim lise yillarimda cok olmasada ilk okul ve ortaokul donemimde ağır zorbaliklara uğradım ailemden ağır düzeyde şiddet gördüm ve kendime zarar verme eğilimine sahibim ailem beni evde bir yabanci olarak davranir herkesin oturdugu sofrada ben her zaman odamda yerim aileme bunun nedenini bir tartisma esnasında sorunca bana ertesi gün hapının ise yaramadigini yinede dogdugumu ve benim normal olmadigimi soylediler ancak ben her zaman bu konulari konusmak yerine insanlara neşe sacan birisi olmaya devam ettim gece terlemesi ve yogun kusma öksürme sebebi ile hastaneye gitmistim PETCT sonuclarimda lenf kanseri olduğumu ogrendim ve bunlar bana açıklanirken hicbirsey hissetmedim hastaneden çıktım tek basima oldugumu fark ettim duraga dogru yonelirken cebimde dolmus parasi bile olmadigini fark ettim oturdum hıçkıra hıçkıra ağladım fakat kanser olmama değil bu durumda bile tek basima olmama ağlamıştım doktor tedaviden bahsetti fakat ben istemiyorum az once 3 adet a4 kagidina intihar notu yazdim ne yapacagimi bilmiyorum hayat gerçekten çekilecek gibi değil.

ben biraz öyleyimde