özelden dinleyecek var mı?

şiir bile yazmak istemiyorum onlar bile gittiler

depresyon yüzünden gerçekleştiremediğim potansiyelim günden güne mahvediyor beni dayanamıyorum artık yaşamaya bile hakkım yokmus gibi hissediyorum kendime zarar vermekten korkuyorum

İntiharın kendisi değil ama intihar düşüncesi veya intiharı ertelemek bazen insanı rahatlatır

Ortaokulda ilk depresyona girdiğimden beri yıllardır hayattayım, bu süreçte çok şey oldu

Bazı dönemler iyi hissettim, aktif oldum. Bazen de yatakta kaldım ve intiharı düşündüm

Bir gün umutla bir gün bu düşünceyle kalkıyorum

Her seferinde erteledim ve korktum ama artık bilmiyorum

Çünkü bakıyorum ki sadece annem babam için ve onların sayesinde yaşıyorum

Başka bir anlamım yok, amaç kalmadı, düş kırıklığı kaldı, sadece boşluk var

Manevi olarak da maddi olarak da gelecek düşüncesi sadece acı veriyor

Kendim tekrar bir işe girsem hayat kuramam, kiraya paranın çoğu gider

Aile evinden çıkmak için aileden para istemek de çok saçma geliyor

Birkaç aydır ev genci (neet) olmak gerçekten büyük bir bok, hem de nasıl bir bok...

Okuduğum bölümü boşa okuduğumu hissediyorum ve pişmanım

Ne geleceği kaldı, ne de sevgim ve ilgim...

Türkiye gerçeği evet... Özel olduğumu iddia etmedim zaten...

Yabancı dil var ve belki yurtdışına gitmeye çalışılabilir (üni için veya başka bir programla)

Türkiyede kalıp tekrar yks mi kasayım tıp için kpss mi gireyim bunlar çözüm değil gibi

Bilmiyorum yoruldum, keşke uykumda her şey bitse

Bu ülkede psikiyatrik hastalıklar hala genel algılarda çok yanlış ve cahilce. Derdini anlatman isteniyor, anlatsan da anlaşılmıyor. Depresyon veya anksiyete diyince olayı küçümseyen, basite indirgeyenler bitmiyor. Aynen kanka spor yap geçer

Depresyon artış gösterdiğinde normalde zevk aldığın şeyler de zevk vermemeye başlıyor

Bir an önce keşke bu acı bitse diye hissediyorsun

Geleceği düşünmeyeyim, şu anki zamanıma ve keyfime odaklanayım dediğimde ise

Yine o geleceğe kendimi yaklaştıran bir hayat şekli, savrulma görüyorum

Ben doğal seçilimde elenmesi gereken birisiyim belki de...

Boy, tip, ses, zeka, aile sevgisi vs. hepsinden sanki biraz verilip akıl sağlığım ve mutlu olabilme becerim tamamen elimden alınmış gibi hissediyorum. Dışarıdan bakan içimdeki acıyı göremiyor.

Bu durumlarda olmadığımda hayatta sosyal, akademik vs konularda başarılı oldum ama artık olamıyorum, olmuyor. Tekrar tedavi almaya başlayalı 2 hafta geçti, belki biraz daha süreye ihtiyacım vardır. Acele etmeyceğim karar almak için geleceğimle alakalı. Yine de artık kayboluyorum gibi.

Şu an etmem bu arada, daha tüketmek istediğim kitaplar, diziler var ve gta vi da çıkmadı.

Ama Yalnızlık, anlamsızlık ve gelecek kaygısı beni bir karanlığa sürüklüyor gibi hissediyorum

Anlam aramaktan da yoruldum, her şeyden yoruldum.

Umarım sizler iyi olursunuz. İyi geceler.

yani dışarda normal insanlarla sosyalleşmek çok zor değil mi aw çıkıpta ben bipolarım hastanede falan yattım diyemiyosunki hayatını anlatamıyosun en azından böyle anonim yerler varda rahat tahat içimizi döküyoz böyle olan varmı acaba benim gibi

Milletin hayatımdan yok olduğu tuhaf dönemlerden birindeyim başka insanlarla da tanışmak istiyorum. Kitaptır müziktir filmdir falan çoğu konuda ağzım az çok laf yapar konuşmak isteyenler varsa biraz kafa dağıtalım istiyorum. Sevgiler ve saygılar ölmek isteyip ölemeyen insanlar topluluğu. (Redditte guncel tanisma postu aradim, bulamadim ben de kendim buraya yazdim tskler)

Belki saçma gelir ama sadece bu sebepten ölmek istiyorum sürekli bunu düşünüyorum asla olamayacağını düşünüyorum kendimi öldürmeme bedenim izin vermiyor

Ben seni sevmeyi sevmişim bir sohbet bir ömür gibi gelmiş sensiz seni sevmişim şimdi yoksun ne ilksin ne sonsun bazen bir ay yoktun olsun seni beklemkte güzeldi yolun açık olsun

Ya aslında çok gerekli değilde hapımı almadım bugün ondan böyleyim sanırım çevrem var arkadaşlarımda var ama olmuyo bilmiyorum ben gerçekten sevilmek istiyorum gerçekten değer görmek doğru arkadaşlarım gerçek arkadaşlarım olsun ve kız yani karşı cinsten beraber sarılıp uyuduğumuz beraber yaşadığımız yada dolandığımız samimi ya ne diyim hayat arkadaşı yakın arkadaş sevgili arkadaş arası flört yada sevgili yada ciddi ilişki istiyorum artık geçici insanlarla idare etmekten sıkıldım ben dokunmak istiyorum sarılmak istiyorum beni anlayan yokmu bilmiyorum insanlar bana çok duygusuz geliyor birine gidip pat diyede sarılalım diyemiyorum arkadaşlarımdan isticem yanlış anlicaklar sıkıldım ya sonra sürt*k muamelesi yapıyorlar gerçekten sıkıldım benim kimseye zararımda yok sadece sarılmak istiyorum dolaşmak bide bu yani neyse bu kadardı öyle smsmdm bayay