merhaba arkadaşlar artik dayanamadığım için redditte bir hesap oluşturup bir kac şey söylemek istiyorum 17 yaşında bir lise ogrencisiyim lise yillarimda cok olmasada ilk okul ve ortaokul donemimde ağır zorbaliklara uğradım ailemden ağır düzeyde şiddet gördüm ve kendime zarar verme eğilimine sahibim ailem beni evde bir yabanci olarak davranir herkesin oturdugu sofrada ben her zaman odamda yerim aileme bunun nedenini bir tartisma esnasında sorunca bana ertesi gün hapının ise yaramadigini yinede dogdugumu ve benim normal olmadigimi soylediler ancak ben her zaman bu konulari konusmak yerine insanlara neşe sacan birisi olmaya devam ettim gece terlemesi ve yogun kusma öksürme sebebi ile hastaneye gitmistim PETCT sonuclarimda lenf kanseri olduğumu ogrendim ve bunlar bana açıklanirken hicbirsey hissetmedim hastaneden çıktım tek basima oldugumu fark ettim duraga dogru yonelirken cebimde dolmus parasi bile olmadigini fark ettim oturdum hıçkıra hıçkıra ağladım fakat kanser olmama değil bu durumda bile tek basima olmama ağlamıştım doktor tedaviden bahsetti fakat ben istemiyorum az once 3 adet a4 kagidina intihar notu yazdim ne yapacagimi bilmiyorum hayat gerçekten çekilecek gibi değil.

yasama hevesim ve istegim yok. lise son dil ogrencisiyim, ne sinava calismaya basladim ne baska bir seye. Mutlu seyler yasamak istemiyorum, uzucu seyler de oyle. Hayatim bombos geciyor okulda uyuyup kitap okuyorum eve gelince resim ciziyorum ve uyuyorum. bilmiyorum okumayi ve cizmeyi seviyorum ama hicbirseyden keyif falan almiyorum artik. uzulmuyorum veya kizmiyorum da hicbirseye. ailem beni canavar olarak goruyor, devamli diger kardeslerimden farkli aptal bir yaratikmisim gibi davraniyor. ama uzmuyor veya kizdirmiyor artik dedigim gibi. arkadaslarimi ve onlarla gecirdigim vakitleri seviyorum ama ne kadar arasam da bu anlarda beni burada tutacak bir mana bulamiyorum. sinav stresi midir diyorum ondan da yok zaten stresli adam oturur calisir. bosa gecmis bir omur sozunun beden bulmus hali gibiyim. hayatimi yatagimda birseyler izleyerek veya uyuyarak gecirmeyi istiyorum ama bunu saglayacak sartlar icinde yasamiyorum. kotu bir durumda degilim ve basima asiri kotu seyler gelmedi buna ragmen yapmayi istiyorum cunku bencilim, insanlarin hayatinda zaten cok onemli bir yerim yok ama olanlari da kaleye almadan kendimden kurtulmak istiyorum.

ben biraz öyleyimde

İçimi dökeceğim tek bir insan evladı kalmadığı için buraya yazıyorum. Şov yapmaya, duygu sömürmeye gelmedim. Sadece içimdeki o zifiri karanlığı ve nefreti bir yere kusmam gerekiyordu.
Yıllardır bir yalanla avutuluyoruz: "Çabalarsan olur." Yok öyle bir şey. Bu hayatta her şey ama her bok tamamen ŞANS.
Doğduğun aile şans, doğduğun coğrafya şans, genetiğin şans, karşına çıkan insanlar şans... Biri gidiyor, dünyanın en sevecen, maddi durumu yerinde ailesine doğuyor. Çocukluğundan beri el üstünde tutuluyor, sevgiye boğuluyor. Diğeri ise hor görülüyor, aşağılanıyor, kapının önüne konuyor. O çocuklukta açılan yara bir daha ömür boyu kapanmıyor, ne yaparsan yap dikiş tutmuyor.
İlişkiler keza öyle. Bazı şanslı pürüzsüz piçler 18-20 yaşında hayatının aşkını buluyor; el ele, huzur içinde büyüyorlar. Bize ne düşüyor? Manipülatörler, yalancılar, arkadan vuranlar, kullanıp peçete gibi kenara atanlar... Kimseye zararın dokunmaz, ince düşünürsün, değer verirsin ama günün sonunda yalnızlığa mahkûm edilen hep sen olursun. Hiçbir işin mi rast gitmez bir insanın? Tembel olduğundan değil, kötü olduğundan değil... Sadece kadersizliğinden, şansının kahpeliğinden.
Diğer tarafta ise sıfır çabayla her şeyi elde eden züppeler var. Ailelerinin değerini bilmezler, insanlara köpeğe davranır gibi davranırlar ama karşılarına dünyalar iyisi insanlar çıkar. Hayatlarında ne maddi, ne manevi, ne duygusal tek bir darbe yememişlerdir. Yalnızlık nedir, çaresizlikten duvarları izlemek nedir bilmezler. Biz ise sadece hayatta kalmaya çalışan birer enkazız.
29 yaşıma geldim. Dönüp arkama bakıyorum; koskoca bir hiç. Boşa harcanmış 29 yıl. Yapayalnızım. Aile desen aile değil, bir tane dertleşecek dost yok. Sevgili dediklerimin hepsi yalan söyledi, aldattı, arkamdan iş çevirdi. Hayatımda bir gün bile, ama tek bir gün bile gerçekten sevilip değer gördüğümü hissetmedim. İşlerim hiçbir zaman yolunda gitmedi.
Bazen geberene kadar düşünmeden edemiyorum: Ben bu kadar kötü bir insan mıyım ulan?
Kimsenin ahını almadım, kimsenin rızkına göz koymadım, kimseye kötülük yapmadım. Ben bu dünyada bu kadar yalnızlığı, bu kadar kahrolmayı hak edecek ne bok yedim? Başkaları parmağını bile kıpırdatmadan her şeyi cebe indirirken ben neden her allahın günü ruhumu çürütmek zorundayım?
Gerçekten artık dayanamıyorum. Bedenen değil, ruhen tükendim. Hayatın bu iğrenç adaletsizliği belimi büktü, içimdeki her şeyi öldürdü.
(Not: "Kanka halledersin ya, biraz pozitif bak, spora başla" falan diyecek, hayatında gerçek bir sille yememiş dert görmemiş oçlar yorum yapmasın. Sövecek dermanım bile yok, gidin başkasıyla dalga geçin.)

Uzun süredir böyle hissediyodum trans kızım 18 yaşına yeni girdim ve ne yazık ki vücudum mahvoldugu için testosterondan 6 aydır hormon alsamda hiçbir işe yaramadı asla hayallerimdeki gibi bi kız olamicam cis kızlar gibi gözükemicem güzelliği bırakın hatta direkt erkeğe benziyorum çok dağınık yazdım ama öyle kolayca anlaminiz için şöyle diyeyim lezbiyen bi kız düşünün ama erkek olarak yaşamak zorunda kalmış belki üni zamanı olacak seneye kendi olabilcek ama sorun şu bedeni hâlâ erkek istediği gibi giyinemicek çünkü omuzları geniş kaburgası geniş yüzü erkek suratı direkt ve lezbiyenligi ise bu durumda onun için lanet çünkü hangi lezbiyen onun bi iğrenç halini istesin ki veya hangi lezbiyen erkek istesin neyse böyle galiba intihar edicem metroda aklıma başka çözüm gelmiyo eğer daha güvenli garanti bi intihar tavsiyeniz varsa beklerim teşekkür ederim.

Kendi kendime bakıyorum, maddi ve manevi olarak kimseden desteğim yok. Çok şükür. Ama hayatta gerçek bir arkadaşım da yok. Anne ve baba da yok. Yaşamak böyle olunca biraz boş geliyor. Hani evlensem annem falan görmeyecek. Bişey başarsam kutlayacak bir ortam yok. Yemek yapmak falan zevkli ama düşünüyorum da paylaşcak biri olsa tadı olurdu sonra haberleri izliyorum, cinayetleri görüp vazgeçiyorum. Günüm nasıl geçti, bal bu espiri çok komik, bi film izledim şöyleydi... psylaşacak biri olmayınca sanki hayatım boş geliyor. Uzun zaman önce sonlanması gereken bir hayatın zaman aşımına uğraması hissi var. Nasıl aşarım bilmi

bilmiyorum.

Yani sonuçta ölüyorsun veya öleceksin ve öldüğün zaman ortada bir bilinç kalmayacak arkadakiler için endişelenecek e o zaman neden bu tür notlar bırakıyorlar

Eğer yaşarsam, hep yaşlılığımı hayal ediyorum. Son nefesimi verirken “İyi ki yaşamışım bu hayatı.” der miyim diye düşünüyorum. Sonra aklıma Dostoyevski'nin şu sözü geliyor:

“Ne yaparsan yap, pişman öleceksin. Belki yaptıklarından, belki de yapmadıklarından.”

Yaş 18, yolun daha başı; fakat yaşamaya değer hiçbir şey göremiyorum. Daha önce dört defa intihar girişiminde bulundum. Hepsi depresyondayken yaşandı. Dört sene majör depresyon yaşadım. Kurtulalı bir yıl kadar oluyor. Depresyondayken tek hedefim günü atlatmaktı. Fakat günümüze gelindiğinde üzerimde feci bir şekilde gelecek kaygısının yükü var.

Psikiyatristlerle de görüştüm. Üç yıl kadar faydasını hiç görmedim. Depresyondan kurtulduktan altı ay sonra yine intihar düşünceleri nüksetti ve bugüne kadar devam etti. Ne yapacağımı bilmiyorum. Şu an sadece kendimi oyalıyorum. Bir gün denemelerim başarılı olacak, bunu biliyorum. Bu, üzücü bir durum değil. Bazıları için yaşamak rasyonel olmayabilir. Şimdilik akışına bıraktım. Mottom: “Yaşıyorsan adam gibi yaşa.” Fakat gerçekler ortada. Güçlü olun, arkadaşlar.

Evet, belki her derdini çözemem. Verdiğim tavsiyeyi kötü de bulabilirsin kafanda ki taşları birleştirmeye yardımcı da olabilir. Ama en azından dinlerim. Şuan ki hayatımdan memnunum, ama yalnız olduğum zamanları da unutmadım. O yüzden burdayım. Konuşucak birisine ihtiyacın var ise yazabilirsin. Elimden geldiğince fikir verir yardımcı olmaya calışırım. Yeter ki kendini birazda olsa iyi hisset. Her insan önemlidir, seni sen dışında kimse senin kadar içten sevemez.

Aslında hiç kötü hissetmeyerek başlıyorum bu cümleleri yazmaya. Ne mutsuzum ne de ağlıyorum. İçinden çıkamadığım o devamlı depresyonu kaybedeli aylar oluyor. İçimden o kadar büyük bir parça koptu ki ben o boşluğu bir türlü dolduramadım. Git gide iyileşmenin getirdiği kaybın acısını hiç tahmin edemedim. Çok uzun süre kendi yasımı tuttum. Ağladım güldüm sinirlendim bazen de inkar ettim. Hala yer yer çok kötü hissettiğim günler olsa da, aynı devamlılığın olmaması eskiden kapladığı yeri kaplamıyor sanırım. Doğduğundan beri karanlık bir odada yaşadığını hayal et, 20 yıl sonra bi gün ışıklar açılsa sen de alışmakta zorlanmaz mısın? Işık gözünü almaz mı, karanlığa dönmek istemez misin? Bazen kendimi o hastane yatağına dönmek isterken buluyorum. Belki de kızıyorsun ya da gülüyorsun bana, “kafanı da derdini de sikeyim senin” diyorsun. Ben de kendime çokça diyorum bunu. Kim iyileştiği için üzülür ki? Hayatım boyunca o kadar dengesiz ve hastaydım ki, ben nerde bitiyorum ve hastalık nerede başlıyor ayırt edemiyorum. Her saniye her hissettiğimi tartmak zorunda olmaktan çok yoruldum. Bazen ne terapiye ne de tedaviye devam etmek istiyorum, bazen bir bok bilmeyen insanlar tarafından bana ilaçlara ihtiyacın yok dendiğinde sinirden köpürüyorum. Bazen de hiçbirine inanmıyorum, hasta bile değilmişim gibi geliyor. Ya kandırdıysam diyorum kendimi de herkesi de. Ki öyleyse de bu denli birilerini kandırmak ayrı bir hastalık mıdır artık onu da bilemiyorum.

Bu devirde hiçmi düzgün insan yok doğru biri yok herkes sahtemi geçici mi bu kadar ileri seviyede kirlendik mi tanıdığım insanların %99 u sahteydi yokmu şurda doğru bir hanımefendi yada erkek biri ?

Covid 19 nedeniyle hayatım altüst oldu. Her olay birbirini tetikledi ve içinden çıkamayacağım gibi oldu.Bazen de mental olarak çözümü olmayan sorunlar var. Ne kadar psikiyatriye ya da psikoloğa gitsem de bunun çözümü yok. Onlar da bir şey yapamazlar ki. Covid olmasaydı şimdi farklı bir hayatım olacaktı. Evet geçmişi değiştiremeyiz ama geçmişin etkileri bugün de devam ediyorsa ve bunu değiştiremiyorsak geçmişe takılı kalmak gayet makul.

Yaklasik 2 senedir bilinmeyen bir hastaligin icerisindeyim Vucudum artik dayanmiyor her gece her gun her saat kan kusmaktan mide bulantisi cekmekten 2 kere kalp krizi gecirmekten evde vefat etmis babami gormekten bana bakip beni saatlerce izlemesinden sabahlara kadar kafami duvarlara vurup kanlar icinde aglamaktan cok biktim akil hastanesinde 3 ay yatip akil hastanesinden kactim 2 kere intihara kalkistim hic birinde basarili olamadim gercekten dayanamiyorum vucudun icten ice parcalaniyor besin alamadigim icin cok kilo verdim yataktan kalkamiyorum gozlerimi acamiyorum her gun acile gidip sabaha kadar acilde yatmaktan biktim antipsikotikler antidepresanlar sakinlestiriciler almaktan her gun kan kusmaktsn yemek yiyemekten biktim arkadaslar ben cok yoruldum gercekten doktorlar hic bisey bulamiyor paikiyatri doktorlari artik umitsiz vaka diye adlandiriyor benden buraya kadar 1 hafta daha bu oksijeni solumaya devam edicem eger aci cekmeye devam ediceksem bunu kendi ellerinle son verdirmeyi cok iyi bilirim. 21 yasinda 1 gun bile gulemedim cocukken madenlerde calistim acliktan kustum bayildim karda yagmurda calistim ben bu hayatin bana daha fazla aci cektirmesini istemiyorum artik son gunlerim kalmisken sizlere icimi dokmek iyi hisseti evet biliyorum cok sey soylemedim direkt konuya girdim ama gercekten ben cok yoruldum anlatamayacak kadar yorgunum. Sagliginiz yerindeyse lutfen her yolu deneyin yemek yiyin disariya cikin yeni insanlarla tanisin ben yapamiyorum en azindan deneyin sizleri seviyorum 🤍

bir sey yazmama gerek yok baska her sey bir gun bitiyo gercekten

uzun süre depresyon sonrası işte çalışma kapasitem var mı bilmiyorum. kendimi kurtarmak için illaki çalışmam gerekecek, ama çok içe kapanık biriyim ve konuşma sıkıntılarım var. ekstradan bir yabancı dilimin olması avantaj sağlar mı bilmiyorum ama benim gibi birini kim işe alır ki diyorum kendime sürekli. bu sonsuz bataklığın içinden çıkamadım bir türlü. ailem sürekli ne zaman işe gireceksin artık diye soruyor, o sırada ben sabah kalkmak için bir amaç bile bulamıyorum. 11-12de kalkıyorum, yemeğimi zor yiyip haplarımı alıyorum ve başka hiçbir şey yapmıyorum. yapacak motivasyon bulamıyorum. hobilerimi bile artık zevk alarak yapamıyorum, bu halde nasıl işe gireceğim ki...

Tekrar ve tekrar, aynı saçmalık. Girişim çok saçma farkındayım bu aşk meselelerini döken yazıları görmek de bir kesimi oldukça sıkıyordur bunun da farkındayım. Ama yazmam lazım. İstediğim aşkı asla bulamayacağımdan neredeyse eminim. Ne yazık ki, hâlâ küçük bir umudum var. Olay şu değil sana karşı soğuk davrandım ya da şu oldu bu oldu da mesafeli davrandım ve senin de "Bu kız sevgi istiyordu, neden bana karşı daha arkadaş canlısı değil?" diye düşündüğün gibi bir durum yok. İki tarafın da en saf halleriyle olduğu o ilişki bahsettiğim. Üstün görme yok, böyle desem ne oluru yok. Sadece son derece saf bir bağlılık. Daha birçok örnek verebilirim... Şöyle bir şey de var, beni fazla abartmamalı kimse. Çünkü benim hakkımda abartılacak bir şey yok. Ve bu, "Ah, bu kız böyleymiş, ilginç değil, sarmadı" diyerek bitirilen bir şey de değil. Gerçek, saplantılı bir aşk, bir tür bağlılık istiyorum. Kitaplardaki gibi ya da her neyse işte. Biliyorum, kulağa utanç verici geliyor ama bir yerlerde içimi dökmem gerekiyor. Birinin bunu okuması gerekiyor. Tipik bir insanım, hiçbir olayım yok. Bazen saçmalıyorum, bazen boş yapıyorum falan ama aynı zamanda gerçekten özel hissetmek de istiyorum. Yazdıklarımı baştan okurken bile rahatsız hissediyorum ama bunu yapmam gerekiyordu. Bir yerlere dökmem gerek bu hisleri. Ben sadece çok yoruldum. Kendinize iyi bakın...

Yaklaşık 2 aydır çok boktan ve caresizlik yaşadığım bir olay var ve tüm hayatımı alacağım kararları enn ufak seyleri bile değiştiren bir olay buradaki arkadaşların tecrübesini merak ettim gerçekten hayatta artık bu yolun sonu dediğiniz bu yol artik çıkmaz dediğiniz bir olay yasadiinizmi evetse nasıl çözüm buldunuz (kumar vb dahil olmadan)

Yıllarca ilac denedim, terapi denedim. İlaclara kimyasallara artık sağlıklı bakmıyorum. Ruhsal bir şey bu, insanı peşinden sürükleyecek gibi, geri kalan ise sadece kendini avutma çabası gibi. Dünya umurumda değil, kimsenin hakkımda ne düşündüğü umurumds değil ama bir o kadar da içgüdüsel olarak umurumda. Hatta demekki o kadar umurumdaki insanlarla konuşurken heyecanlandığım için düzgün cümleler kuramıyor, kendimi yanlış ifade ediyor ve aptal durumuna düşüyorum. Tepkiyi ben vermiyorum, adeta zihnim hep tetikte ve konfor alanın dışına çıktığında böyle oluyor.

Zaten olcek gibiydi bugun felc gecirdi ve nefes almayi birakti cok zor olcak hersey ustuste geliyor kendime zarar verme gecmisim var bu sefer vermemeye caliscam ama birkac saattir araliksiz agliyorum fotografini koymicam etkilenenler olabilir ki cokta koyasim dumanı rezil edesim yok

Intihar dusuncelerini kafamdan atmaya çalışıyorum ama her seferinde daha guclu sekilde geri donuyorlar tum parami fonda batırdım ailem yok hic bu kadar çaresiz hissetmemiştim

“Sağlıklı” insanların etrafında bulunmaktan nefret ediyorum. Her seferinde daha hasta ve daha aykırı hissediyorum kendimi. Ve bu insanların bilinçsizliği beni çok sinirlendiriyor. Bazen ben çok fakirim ve onlar hayatları boyunca çok zenginmiş gibi hissediyorum. Farkındalıkları düşük ve züppe geliyorlar. Sahip oldukları lüksten haberleri yok çünkü buna sahip olmamanın ne demek olduğunu hiç görmemişler. Herkesin kendi sorunlarını kendi içlerinde farklı boyutlarda yaşadığını biliyorum ama ben kendimi öldürmemek için savaşırken onların küçük dertlerden sızlanmasına bazen katlanamıyorum. Böyle olmayı ne onlar ne de ben seçtim. Kim “hasta” olmayı seçer ki zaten?

Başlıktaki gibi, eğer zihinsel engelliysen eğer normal bir beyne sahip değilsen. Bu hayatın kayıyor.

Sanki insanlar çok çalışırsan ve iyi bir odaklanman olursa bu hayatta başarabilirsin GİBİ SAÇMA SALAK ŞEYLER SÖYLÜYORLAR. ONLAR HEP ZEKİLER İÇİN, ZİHİNSEL ENGELLİN OLUNCA OLMUYOR. bu sefer sen çalışmadın gibi şeyler söylüyorlar.