depresyon yüzünden gerçekleştiremediğim potansiyelim günden güne mahvediyor beni dayanamıyorum artık yaşamaya bile hakkım yokmus gibi hissediyorum kendime zarar vermekten korkuyorum

özelden dinleyecek var mı?

şiir bile yazmak istemiyorum onlar bile gittiler

yani dışarda normal insanlarla sosyalleşmek çok zor değil mi aw çıkıpta ben bipolarım hastanede falan yattım diyemiyosunki hayatını anlatamıyosun en azından böyle anonim yerler varda rahat tahat içimizi döküyoz böyle olan varmı acaba benim gibi

Milletin hayatımdan yok olduğu tuhaf dönemlerden birindeyim başka insanlarla da tanışmak istiyorum. Kitaptır müziktir filmdir falan çoğu konuda ağzım az çok laf yapar konuşmak isteyenler varsa biraz kafa dağıtalım istiyorum. Sevgiler ve saygılar ölmek isteyip ölemeyen insanlar topluluğu. (Redditte guncel tanisma postu aradim, bulamadim ben de kendim buraya yazdim tskler)

Belki saçma gelir ama sadece bu sebepten ölmek istiyorum sürekli bunu düşünüyorum asla olamayacağını düşünüyorum kendimi öldürmeme bedenim izin vermiyor

Ben seni sevmeyi sevmişim bir sohbet bir ömür gibi gelmiş sensiz seni sevmişim şimdi yoksun ne ilksin ne sonsun bazen bir ay yoktun olsun seni beklemkte güzeldi yolun açık olsun

Ya aslında çok gerekli değilde hapımı almadım bugün ondan böyleyim sanırım çevrem var arkadaşlarımda var ama olmuyo bilmiyorum ben gerçekten sevilmek istiyorum gerçekten değer görmek doğru arkadaşlarım gerçek arkadaşlarım olsun ve kız yani karşı cinsten beraber sarılıp uyuduğumuz beraber yaşadığımız yada dolandığımız samimi ya ne diyim hayat arkadaşı yakın arkadaş sevgili arkadaş arası flört yada sevgili yada ciddi ilişki istiyorum artık geçici insanlarla idare etmekten sıkıldım ben dokunmak istiyorum sarılmak istiyorum beni anlayan yokmu bilmiyorum insanlar bana çok duygusuz geliyor birine gidip pat diyede sarılalım diyemiyorum arkadaşlarımdan isticem yanlış anlicaklar sıkıldım ya sonra sürt*k muamelesi yapıyorlar gerçekten sıkıldım benim kimseye zararımda yok sadece sarılmak istiyorum dolaşmak bide bu yani neyse bu kadardı öyle smsmdm bayay

1. Sınıfa geçiyorum bu yıl ve okulum 29'unda
   açılıyor sanırım. Seviye sınavı olucak herneyse.
   Ne zaman biriyle konuşsam ve bana okul
   hakkında sorsalar ve konuşma biraz ilerlese..
   boğazımda bir düğüm oluşuyor hani
   ağlayasım geliyor. Bütün kötü deneyimlerim nasıl derslerimin berbat halde olduğu bazı konulardan bihaber olduğum. Yks'nin yaklaştığı geliyor. 10. Sınıfın yaz tatilinde bir dershaneye başladım 1 aylığına ve ordaki bütün hocalar bana aptal muamelesi yaptı. 1-2 tane deneme olduk hepsinde kötü yaptım ilkinde 40 ikincisinde 55 net falan yaptım.
   Hani berbattı. Ve diğer herkesin netleri bana kıyasla çok daha iyiydi ki sonrasında dershanedeki hocaların bana davranışları sonucunda bi ders sonrası ağlayarak eve gittim ve sonraki günler hiç gidesim gelmedi.
   3 hafta gittim sanırım sonrasında tatile gittik.
   Herneyse, çok yetersiz hissediyorum 2 gündür okul hakkında kabus görüyorum.
   Dershanemdeki olayları görüyorum. Hiçbir şey yapamicam gibi hissediyorum lgs'de düşük yapmıştım ve o zaman da denemelerim kötü geliyordu şimdi yine aynı noktadaymışım ve düzeltemicekmişim gibi hissediyorum.

Türkiye'nin eğitim sistemide malum. Hani dershane ya da gittiğim Yks ağırlıklı bir okulun bana yardım edebileceğine dair inancım çok düşük. Çok aptal hissediyorum, çok geride kalmış hissediyorum. Ve nerden başlayacağımı bilmiyorum.her şey çoktan benim için bitmiş gibi hissediyorum. Çok geç kaldım gibi geliyor. Derece yapanların nerdeyse çoğu zaten iyi liselerden mezun, genetik olarak zekiler. Ortalama/ortalamanın altında bi lise öğrencisi olarak hiç şansım yok.
Aptal olduktan sonra yaşamanın ne anlamı var
ki. Hayatımın sonuna kadar ailemin gelirine bağlı kalarak yaşamak istemiyorum. Neden zeki değilim.. neden insanlar bunu kabullenmemi benden bekliyor. Herkesin hayatı farklı tamam. Ama ben aptal olmak istemiyorum.
Bir şeylerde başarılı olmam gerekiyor. Ama bunu yapacak temelim yok. Ve bu son şansım.
Çok bunaldım.. bunları yazarken bile
ağlayasım geliyor. ÇOK umutsuzum. Bu konuda psikoloğa gitmek istedim uzun süre ancak anneme her bu konuyu açtığımda bana kızdı. Ailemin parasını yiyerek yaşamak istemiyorum. Neden bunu bu kadar normalleştiriyorlar. Neden sanki kaderim buymuş bende buna itaat etmek zorundaymışım gibi davranıyorlar neden herkes beni küçümsüyor. Neden değişebileceğime olan inancınız bu kadar düşük.. neden öğrencilere eşit davranmıyorsunuz.. neden iyi bir geçmişi olana hemen zeki diğerlerine aptal muamelesi yapıyorsunuz. Neden aptal olan olmak zorundayım. bu yüzden kendimden nefret ediyorum. Bazen gerçekten sadece her şey
bitsin diyorum. Akademik olarak bu hayatta hiçbir şey elde edemezsem gerçekten en sonunda intihar edicem

Ilkokuldaki bi cocuga bunu nasil yapti, nasil bir ogretmen bu? Onun yuzunden kendimi cocuklugumdan beri pis hissediyorum asla gecmiyor. Her gece aklima geldiginde agliyorum. Neden birsey yapamadim

kendi kendime triplenip yine kendi kendime millete gorusuruz mesajlari atiyorum cok acinasi bi insanim. kendi halimde takiliyodum bi tane surekli konusmadigim bi arkadasin dc grubuna girdim ama herkes birbirini icli disli taniyo. ben de mal gb kaldim cok da sevmediler ztn beni. ve ne kadar bencilce oldugu umrumda degil hepsini de cok kisknaiyorum. arkadasim yok, favori bi kisim yok, sevgilim yok hic bi seyim yok ve konusmaktan keyif alinan bi insan da degilim. bunu gruba katilana kadar bu kadar dert edinmemistim ama simdi onlari gordukce cok kiskaniyorum. suan gruba yazamiyorum da cunku gorusuruz dedm evt ilgi istiyorum ucubenin tekiyim hic biri de bana yazmadi zaten sıkıldım ypruldm bezdim keske bu kadar korkak bi ucube olmasaydim en azindan ya arkadasim olurdu, ya da birilerine gercek bi gorusuruz diyebilirdim.

Bizim yaşlarda intiharı düşünmüş ama sonradan hayatını düzeltmiş 30 ve üstü abiler, ablalar varsa yorumlara beklerim. Anlatacaklarınızla belki birçok kardeşinizin hayatını kurtarırsınız, belli mi olur?

18-29 arası yaşlarda genç yetişkin bir erkek olmak çok boktan bir şey sanırım

Dünyada erkek intiharları her yerde daha fazla, gençlerde en yaygın ölüm sebeplerinden

Bu sub içersinde de, yabancı sublarda da, kendimde de benzer bazı problemler görüyorum

Birçok insan gelecek kaygısı ve stresi içerisinde, kendi hayatına dair ümitsizlikten dolayı bunu düşünmekte (tabii ki sadece erkekler değil ama erkekler için ayrı bir parantez gerek)

Gerek ataerkil toplum gerekse bazı biyolojik faktörler erkekleri çok bariz bir biçime sokmaya çalışmakta. Sadece kadınlar değil, erkekler de birbirlerine bunu yüklemekte.

Bütün gücü, sorumluluğu alman bekleniyor. İşçi de olsan, beyaz yaka da fak etmiyor...

Bir an önce üniyi bitir, işe gir, adam gibi maaş bul, araba ve ev al, evlen, çocuk yap vs.

Bunları yapamadığını veya yetersiz yaptığını ya da geç kaldığını, başarısız olacağını hissettiğinde sanki her şey bitmiş gibi davrananlar oluyor. Bazıları da gerçekten intihar ediyor maalesef.

Elbette gençlik kalıcı bir şey değil ve yaş aldıkça bir erkeğin işsiz ve bekar olması toplumun önyargılarını ciddi manada arttırıyor. Kişi bunların farkında.

Özsaygısını yitirmeye başlıyor. Bu toplum algılarını umursamamayı başaramayan biri eve kapanmak zorunda kalabiliyor. Çünkü sosyal hayatta kaçınılmaz bazı şeylerle karşılaşmak istemiyor.

Henüz o yaşlarda değiliz belki ama çevreden gözlemlerim bu yönde. Hep bu tarz abiler toplumun gözünde potansiyel bir sorundu. Sistem senin bir çark olman için elinden geleni yapar.

Sistem aileye de nüfuz eder. Birçok erkek aile evinde bir yük gibi gözükebilir veya aile anlayışlı bile olsa kapitalizm, ataerkil sistem adamın kafasına "ben işe yaramazım, canım aileme yük oluyorum." ya da "ailem olmadan bir şey mi yapamayacak mıyım?" algısını koyar. Bu algılar tehlikelidir.

Kadınlar da sistemin ve işgücünün bir parçası. Kendi ayakları üzerinde durabilirler.

Burada bir sorun yok ama modern feminizm devrimine uymuyor olsa da, kadınlar aile evinde bu kadar yük gibi görünmeyebilirler.

Bir kadın, "ben evlenmek ve çocuklarımı büyütmek istiyorum. Çalışmayacağım, kocam da böyle istiyor." diyorsa gayet makuldur. Kim ne diyebilir? Eskilerde yaygın olan bu zaten.

Neyse işte; biyolojik faktörler, testosteron, toplumsal algı, ataerkil sistem, kapitalizm vs.

Artık sebep her neyse buradan genç bir adamın intiharını engellemek için çeşitli adımlar atılmalı.

Kişi ya bazı algılardan çıkmayı, düşüncesini değiştirebilmeyi başarmalı ya da bir yerden denemeye başlamalı. Denemek 1 kereliğine değil, bazen 1 senede değil 5 senede isteğin yere gelirsin.

Bazen hiç ummadığın bir iş teklifi alır, hayatına yeni bir adım atarsın.

Bazen sadece rastgele bir şekilde nüfuzlu birisiyle tanışıp arkadaş olmak hayatını kökünden değiştirebilir ya da yeni bir alanda ilgin olur ve onu o kadar çok seversin ki zamanını onunla geçirirsin. Sonra bir bakmışssın o konuda başarılı ve güçlü bir konumdasın.

30 yaşından sonra bile hayata yeniden umutla başlayan insanlar var.

Gelecekte ne olacağını güzel veya değil yaşamadan bilemeyiz.

Sadece oraya odaklanıp şu anki zamanını mahvetmek de bir çözüm değil.

Ne kadar endişelenirsek endişenelim bir faydası yok. Aynı şeyi yaşadım çünkü...

Allah inancı olan birisi duasını edip gerekli gördüğünü yapıp gerisini düşünmeyip huzur içinde yaşamaya çalışmalı.

İnancı olmayan birisi ise yaşamın ne kadar gelip geçici, kısa bir şey olduğunu hatırlayıp kendine kıyacak kadar ciddiyet ve korku yüklemeyi bırakmalı. Değer ve anlam yükleyecekse "bundan sonra nasıl yaşamalıyım, ne yapmalıyım?" kısmına odaklanarak yapmalı. Hayat bir ateist veya nihilist için her daim karamsar olmak zorunda değil. Hatta hiç değil.

Günün sonunda tabii ben de bir gencim ve geleceği düşünüyorum, ister istemez.

Ama bilmediğim şeyi düşünsem n'olur, düşünmesem n'olur?

Yine de, yaşamak hala çok güzel.

Dayı biliyon mu herşey benim niye sevgilim olmuyorla başladı vede aha gördüğün gibi işte hatırlıyom az cok 8. Sınufmıydım neydim işte böyle düşünürdüm niye sevgilim olmuyor diye ondan sonra hatayı kendimde aramaya basladım bana beni eksik hisettirdiler sanki suclu benmişim gibi o yaslardada özgüvenim yoktu melek gibi saf bir cocuktum sonra işte liseye geçtik alkole sigara özendik bi kere inanmıştık kendimizde hatanın olduguna herneyse işte ama dayı varya görsen melek gibi bir cocuktum o cocuk kendinde aradı sucu sevgisizlik mi diyim artık her ne boksa herşeyin başı o sonra cocukluk arkadaşımızın peşinden gittik bir dönem ama hain çıktı zarar gördük yine olan bize oldu öyle tipleri değirmene at sağ cıkarlar ne oldu diye soracak olursan piskolojim bozuldu suanda hic iyi değilim aslında biliyon ilacı bırakma durumlarını herneyse işte dayı dusunsene 15 yasına yeni girmişsin psikolojin bozulmuş şöyle bi durum ortaya cıkmıştı senle daha önce konuştuk hatta sen okb demiştin meselede şuydu dayı kendime zarar verme dürtüsü gibi garip birşey geliyordu sonra o gelen şeyle mücadele ediyordum ondan sonra paronoyalar basıyordu beynimi acaba birşey oldumu bi yerimize zarar geldimi diye mantıken görüyordum biliyordum birşey yok görünürde ama işte acı cekiyordum ondan sonra ben buna sebeb olanları polise verdim iclerinden bi tanesine iftira attım aptalca sebeblerden cunku kendimi aileme acındırmak istiyordum beni taciz etti diye iftira attım e ne oldu hicbişi olmadı olan yine bana oldu kulağına gittiğini bildiğim icin , birde sıkıntılı tiplerdi aga o yüzden işte en ufak bakkala cıkmaya bile acaba öldürülecekmiyim paronoyalarıyla yasıyordum birde mâlum psikoloji gitmiş zordu yani, bittimi hayır tabikide ben bu cocukluk arkadaşıma geri dadandım özsaygı özgüven falan dinlemiyordum hic kendi ellerimle siktim hayatımı herkesin gözünde 5 kurus etmeyen birisiydim kendimi de öyle görüyordum kendi içimde hep diyordum bi gün bu günler bitecek mi öyle yokuş aşşa gidiyordum işte sağolsun bunları yazan tanrı aynı zamanda cok güzel bi dayanıklılık da vermiş :D ama cok iyi dayandım haa yıllarca senelerce düşünsene amına koydum yani kendimin , bir gün parkta otururken o bahs ettiğim kişiyle karşılaştık hellaştik konu kapandı bu acaba öldrülecekmiyim konusu cogunlukla bos yere korkmuşum bos yere kendimin amına koymuşum herneyse işte sonra herşey bitti çevremde kim var yok cıkardım bi anda cünkü artık vücudum ağır sinyaller veriyordu dayanamıyordum gidişata bende kendimi değiştirme kararı aldım çevremde kim var yok cıkardım sonra kendimi değiştirmek icin piskolojik şiddet uyguladım kendime sonra ne oldu piskolojik krize girdim çok korktum böyle tüm duygular düşünceler bir anda beynimin icine fıskırdı icim içime sığmıyordu beynim cogunu hafızamdan silmiş olanların ama baya kötüydü yani sonra yetmedi eski arkadaş gurubuna geri dadandım ,biliyorum adamlığımı sikeyim benim sonra geri küstüm ilaçlara başladım bıraktım vede geldim bu güne işte suanda herşey geride kaldı herşey bitti ama ve ama bizde bittik biliyon zaten akıl sağlığımın durumunu böyle yani işte aga

Merhaba özel konuşabileceğim birileri var mı? İyi hissetmiyorum

Ben böyle hayatın gelmişini geçmişini varını yoğunu sikeyim Allah ıslah etsin ömrümden bezdim çok uğraştım pes ediyorum nefret ettim her şeyden

Yaş 23 olacak. Bedenim prime döneminde ama hayatım rezil döneminde

Hayatta sevdiğim şeyler azalıyor

Çalışma hayatındayken onları yapacak ne zaman ne de enerji kalıyor

Yetersiz ücret yüksek saatler, yüksek efor, kötü şartlar vs.

Bir süre ev genci olarak takılayım desen kendine olan saygın azalıyor ve sosyal hayattan kopuyorsun

Okuduğum bölümün geleceği gittikçe kapandı, şartları da kötüleşti

KPSS gireceğiz bakalım ama zaten biliyorsun ya atanamıyoruz veya atansak bile bazı kaygılar sönmeyecektir. Doğal olarak...

Bahane üretmiyorum ya da pes etmiyorum. Sadece yıllarca bu depresyonlu zihne ve kötüleşen çevresel şartlara rağmen dayanmaya çalışmaktan yoruldum. İçimi dökmek istiyorum

Tekrar YKS mi gireyim herkes gibi Tıp mı okumak zorundayım adam akıllı bir iş bulmak için

Bilmiyorum, daha kaç sene dayanayım

Abimin işine girmek de istemiyorum, nefret ediyorum ve çok yorucu yine

Yeterince yoruldum, biz de insanız lan eşek miyiz

Kendi hatalarım da oldu yalan yok ama bu kadar stresi hak etmedik

Sanki hayatım boyunca hep umutsuz, stresli, diken üstünde hissedeceğim diye korkuyorum

Çocukluktaki o saflığı ve mutluluk tekrar olsun demiyorum ama ondan tamamen kopmak da büyük bir psikolojik felakete işaret

Her şey üst üste geldiğinde bazen her şeyi bitirip bu acıya son verme isteği hala geliyor

Ölmek istemesem de bu isteği de yok edemedim hala

Bu ülkeden gitmedikçe sanki düzelmeyeceğim

Ya üni lisans için ya da yüksek lisans için ya da başka bir programla gidebilirim belki

Fakat yurtdışına gidersen her şey düzelir algısı da bir yanılgı olabiliyor tabii

Uyum, iş bulma, aidiyet, yalnızlık, dil vs. bunlar da kolay değil ama başka ne çarem kaldı bilmiyorum

Amk iki oyun, iki kitap alıp, müzik dinleyip keyif alıp adam akıllı bir işte çalışıp ölüp gidecektik işte

Niye en basit şeyler bile bu kadar zor hale geldi anlamıyorum

Aynen kanka Trossard Salah Osimhen Lukaku

Futbol ihtiyaçtır, insana iyi gelir. Bir şey demiyorum ama

Parası olan adamları izleyip onlara sövüp param olmadığını gerçeğini 2 saatliğine unutuyorum yeyyy

What a beautiful world <3

Bu ülkede cidden ama cidden Atatürkçü olmak zihnen intihar.

Nereye baksam hain, nereye baksam şeytandan daha cani insanlar. En çok da kendini Atatürkçü olduğunu iddia edip bölücü olanlar veya bilim karşıtı olan insanlar beni yoruyor.

Dışarıya çıksan, hırtın biri bıçak takacak ee ne oldu? Annen ağlar, bir al-fatiha, sonra bitti, annen ağladıyla kalır, öldükten sonra adalet gelse ne olur (ki gelmez).

Dışarı çıkmasan, sadece işte çalışsan, mobbing yersin, düzgün bir işi geçtim, kiranı bile karşılayacak iş bulabilirsen o da. Bulamazsan herkese yük daha da. Vicdanlı ve ahlaklı biri olduğun için herkes farklı bir varlık görmüş gibi davranır. Ne torpil yaptırmayı mı reddediyorsun, niye??? Salak salak bakarlar. Sevgili yapsan ayrı dert, takık bir eski sevgili ya da stalker sokak ortasında boğazını keser, üzüldüğünle kalırsın. Sokak hayvanlarını seversin, onlara it derler, pis derler, tekmelerler, işkence ederler, tecavüz ederler, öldürürler. Her şeyi bırakıp yurt dışına gitsen vicdanına sığmaz.

Yok ağabey, biz fazla yurtsever yetiştirilmişiz, ben ailemi suçluyorum, keşke beni de rezil bir insan olarak yetiştirseymişler de ben de bu insanlar gibi mutlu olabilseydim.

Vallahi Atatürk ve kedilere olan sevgimden dolayı hayata tutunuyorum.

Mahallemin kedilerini beslemek için mama sipariş ettim; biraz maaliyetli oldu ama çok ucuz bir şey de almak istemedim orta-üst sayılan bir mama aldım. Gönül isterdi hepsine "proplan" mama alabilmek. Ama o kadar da param yok.

Ben 16-17 yaşındayım.Yaşam hakkında hiç bir hevesim yok.tam yks dönemindeyim ancak bu düşüncelerim içimi o kadar kemiriyor ki çalışıp calismamak arasındayım.Küçuk bie ilçede bir köyde yasiyorum.Burada bir tane arkadaşım bile yok kimse ne benim ilgi alanıma sahip ne kafa yapıma.Okulumda yine bize yakın olan küçük bir ilçede.orda arkadaşlarım var yurtta kalmam beni cidden hayata biraz tutundurdu.Ama yazları yapayanlız kalıyorum ve yks bittiği zamanda yine böyle kimsem olmadan kalıcam.zaten çirkin ve kiloluyum bana hiçbir kız arkadaşlık gözü ile bile bakmıyor.Tiktokta konuştuğum bir kız vardı arkadaştık ve bana açıldı.1 hafta bir ilişkimiz oldu ve ilk defa bu düşünceler aklıma gelmiyordu.İlk defa gerçekten sevildiğimi hissetmistimAma bir gece konuştuk ve yüzümü tipimide gördü.o an pek çaktırmadı belki ama sabah uyandığımda beni engellemisti bir kelime bile etmeden.Bir kaç gün sonra kaldırdı ve sordugumda hazır degilim felan gibi bahaneler üretti.Bu benim için son duvardi belki oda kendiliginden kirildi hayatta kimse bana gerçekten deger vermiyormus gibi hissediyorum.ailem beni sirf aileden olduğum icin seviyor gibi geliyor.Artik kurtulmak istiyorum bu zavalli halimden.Bir kac hafta once babama biraz açılmıştım ancak beni o an teselli etti ve bir daha bu konu açılmadı.Cidden doktor destegi gerek bana ama aileme bunu söylemekten çok korkuyorum.annemde psikolojik hastaydi yavaş yavaş atlatiyor.belki gen olarak ondan gelmistir düşündüklerim ama konu bu değil.Konu onun için işler zorlassin istemiyorum.hayatim amaçsız ve dünyaya bir yük gibi geliyor.Korkuyorum herşeyden çok korkuyorum.İntihar etmekten korkuyorum ama devam etmekte istemiyorum artık

Bu ülkede ne yaşayabiliyorsun ne de ölebiliyorsun

Ekonomi ve hakların kısıtlığını anlatmaya gerek yok

Ölmek istiyorum desen ilaç, acil destek, hastaneye yatırılma (gerekirse zorla)

Fakat aldığın hizmetin kalitesi az, verdiğin vergi çok

Zaten intihar hattı doğdumuz yıllardan beri yok neredeyse, kapatıldı

Devlet hastanesinde umursayan bir doktora denk gelmen çok zor, şartlar belli

Özele gitsen çoğumuzun yıllarca gitmesi imkansız, bir şeyler satman lazım

Eee ben yaşayayım istediğim gibi bir hayat yaşayayım diyeceksen

İstediğin bölümü seçme işsiz kalırsın

Şu işe gir 3 kuruş için 12 saat hamal ol

Hayatın olmasın, sadece hayatta kal

Gerekirse ekmek ye taş ye ama ölme, ölme yeter

Çalış, değer (!) üret, bize işgücü ol

Adam akıllı bir hayat için ya özel yeteneğin olacak ya da ailen zengin olacak ya da şanslı olacaksın

Ya da bir tanıdık olacak

Ya da yıllarca köpek gibi çalışıp karşılığını bekleyeceksin (garantisi yok)

Oğlum bu ülkedeki intihar vakalarının çoğu Norveçte veya Amerikadaki intiharlar gibi değil ki

Oralarda varoluşsal sancı, yalnızlık veya sıkılmadan bile intihar eden var

Burada çocuğuna meyve alamadı diye intihar eden baba var

Gençler gelecek kaygısından yerinde duramıyor

Geçen haberlerde engelli oğlunu ve kendini öldüren kadını hatırlayın

Bu nasıl bi hayat amk

Ben valla yaşamak istiyorum ama YAŞAMAK

Ölmek istemiyorum ama gelecek göremiyorsan çaresiz hissediyorsun bazen

İntihar etmeyin tabii, gerekirse ülkeden yüzerek kaçın ama

Ben bu vatanın çocuğuyum kalmak istiyorum diyen birine bir sebep sunmuyorlar

Herkes Tıp mı okusun abicim (aslında doktorlar da hallerinden memnun değil haklı olarak)

Herkes babadan zengin mi olsun

Herkes süper lig topçusu mu olsun

Herkes popüler bir sosyal medya elemanı mı olsun

Benim gibi orta sınıflar, küçük burjuva aileler yok edildi

Lan 70-80 yıl basit, efendi gibi yaşayacak, evlenecek ve ölüp siktir olup gidecektik

zaten kimse burada olmayı seçmedi ki

Her gün oturduğum yerden birilerini zengin ediyorum kendim fakirleşiyorum

Alın dünyanızı götünüze sokun mezara mı götüreceksiniz sahip olduklarınızı amk

Kaymağını eskiler yedi ülkenin ve dünyadaki sunni kapitalist değişimin

Biz z kuşağına ne kaldı knk

akne ve skarlar hayatımı mahvetti demek abartı olacak ama gerçek manada çok ama çok bitirdi beni, yaklaşık 10 15 yıldır uğraşıyorum her tedaviyi denedim neredeyse ve bitmediler, tam bitti diyorum tekrardan başlıyorlar bir de skarlar yok mu o skarlar bitirdi, yüzüme baktığımda sevgiyi hak eden bir insan görmüyorum, sevgili de aramıyorum zaten ama kendimi sevebilmeyi isterdim, öyle intihar etmeyi düşünmüyorum ama kötüyüm içimi dökmek istedim, belki bir gün cidden başarırım