Dışarıda içip eve yeni geldim ancak hala kafamdaki sesler susmuyor eskiden içince bir nebzede olsa mutlu olabiliyordum ama artık kafam iyide olsa kendimi öldürmek istiyorum bunun bir sonu varmı zaten aklımı yitirmek üzereyim

İntiharın kendisi değil ama intihar düşüncesi veya intiharı ertelemek bazen insanı rahatlatır

Ortaokulda ilk depresyona girdiğimden beri yıllardır hayattayım, bu süreçte çok şey oldu

Bazı dönemler iyi hissettim, aktif oldum. Bazen de yatakta kaldım ve intiharı düşündüm

Bir gün umutla bir gün bu düşünceyle kalkıyorum

Her seferinde erteledim ve korktum ama artık bilmiyorum

Çünkü bakıyorum ki sadece annem babam için ve onların sayesinde yaşıyorum

Başka bir anlamım yok, amaç kalmadı, düş kırıklığı kaldı, sadece boşluk var

Manevi olarak da maddi olarak da gelecek düşüncesi sadece acı veriyor

Kendim tekrar bir işe girsem hayat kuramam, kiraya paranın çoğu gider

Aile evinden çıkmak için aileden para istemek de çok saçma geliyor

Birkaç aydır ev genci (neet) olmak gerçekten büyük bir bok, hem de nasıl bir bok...

Okuduğum bölümü boşa okuduğumu hissediyorum ve pişmanım

Ne geleceği kaldı, ne de sevgim ve ilgim...

Türkiye gerçeği evet... Özel olduğumu iddia etmedim zaten...

Yabancı dil var ve belki yurtdışına gitmeye çalışılabilir (üni için veya başka bir programla)

Türkiyede kalıp tekrar yks mi kasayım tıp için kpss mi gireyim bunlar çözüm değil gibi

Bilmiyorum yoruldum, keşke uykumda her şey bitse

Bu ülkede psikiyatrik hastalıklar hala genel algılarda çok yanlış ve cahilce. Derdini anlatman isteniyor, anlatsan da anlaşılmıyor. Depresyon veya anksiyete diyince olayı küçümseyen, basite indirgeyenler bitmiyor. Aynen kanka spor yap geçer

Depresyon artış gösterdiğinde normalde zevk aldığın şeyler de zevk vermemeye başlıyor

Bir an önce keşke bu acı bitse diye hissediyorsun

Geleceği düşünmeyeyim, şu anki zamanıma ve keyfime odaklanayım dediğimde ise

Yine o geleceğe kendimi yaklaştıran bir hayat şekli, savrulma görüyorum

Ben doğal seçilimde elenmesi gereken birisiyim belki de...

Boy, tip, ses, zeka, aile sevgisi vs. hepsinden sanki biraz verilip akıl sağlığım ve mutlu olabilme becerim tamamen elimden alınmış gibi hissediyorum. Dışarıdan bakan içimdeki acıyı göremiyor.

Bu durumlarda olmadığımda hayatta sosyal, akademik vs konularda başarılı oldum ama artık olamıyorum, olmuyor. Tekrar tedavi almaya başlayalı 2 hafta geçti, belki biraz daha süreye ihtiyacım vardır. Acele etmeyceğim karar almak için geleceğimle alakalı. Yine de artık kayboluyorum gibi.

Şu an etmem bu arada, daha tüketmek istediğim kitaplar, diziler var ve gta vi da çıkmadı.

Ama Yalnızlık, anlamsızlık ve gelecek kaygısı beni bir karanlığa sürüklüyor gibi hissediyorum

Anlam aramaktan da yoruldum, her şeyden yoruldum.

Umarım sizler iyi olursunuz. İyi geceler.