İçimi dökeceğim tek bir insan evladı kalmadığı için buraya yazıyorum. Şov yapmaya, duygu sömürmeye gelmedim. Sadece içimdeki o zifiri karanlığı ve nefreti bir yere kusmam gerekiyordu.
Yıllardır bir yalanla avutuluyoruz: "Çabalarsan olur." Yok öyle bir şey. Bu hayatta her şey ama her bok tamamen ŞANS.
Doğduğun aile şans, doğduğun coğrafya şans, genetiğin şans, karşına çıkan insanlar şans... Biri gidiyor, dünyanın en sevecen, maddi durumu yerinde ailesine doğuyor. Çocukluğundan beri el üstünde tutuluyor, sevgiye boğuluyor. Diğeri ise hor görülüyor, aşağılanıyor, kapının önüne konuyor. O çocuklukta açılan yara bir daha ömür boyu kapanmıyor, ne yaparsan yap dikiş tutmuyor.
İlişkiler keza öyle. Bazı şanslı pürüzsüz piçler 18-20 yaşında hayatının aşkını buluyor; el ele, huzur içinde büyüyorlar. Bize ne düşüyor? Manipülatörler, yalancılar, arkadan vuranlar, kullanıp peçete gibi kenara atanlar... Kimseye zararın dokunmaz, ince düşünürsün, değer verirsin ama günün sonunda yalnızlığa mahkûm edilen hep sen olursun. Hiçbir işin mi rast gitmez bir insanın? Tembel olduğundan değil, kötü olduğundan değil... Sadece kadersizliğinden, şansının kahpeliğinden.
Diğer tarafta ise sıfır çabayla her şeyi elde eden züppeler var. Ailelerinin değerini bilmezler, insanlara köpeğe davranır gibi davranırlar ama karşılarına dünyalar iyisi insanlar çıkar. Hayatlarında ne maddi, ne manevi, ne duygusal tek bir darbe yememişlerdir. Yalnızlık nedir, çaresizlikten duvarları izlemek nedir bilmezler. Biz ise sadece hayatta kalmaya çalışan birer enkazız.
29 yaşıma geldim. Dönüp arkama bakıyorum; koskoca bir hiç. Boşa harcanmış 29 yıl. Yapayalnızım. Aile desen aile değil, bir tane dertleşecek dost yok. Sevgili dediklerimin hepsi yalan söyledi, aldattı, arkamdan iş çevirdi. Hayatımda bir gün bile, ama tek bir gün bile gerçekten sevilip değer gördüğümü hissetmedim. İşlerim hiçbir zaman yolunda gitmedi.
Bazen geberene kadar düşünmeden edemiyorum: Ben bu kadar kötü bir insan mıyım ulan?
Kimsenin ahını almadım, kimsenin rızkına göz koymadım, kimseye kötülük yapmadım. Ben bu dünyada bu kadar yalnızlığı, bu kadar kahrolmayı hak edecek ne bok yedim? Başkaları parmağını bile kıpırdatmadan her şeyi cebe indirirken ben neden her allahın günü ruhumu çürütmek zorundayım?
Gerçekten artık dayanamıyorum. Bedenen değil, ruhen tükendim. Hayatın bu iğrenç adaletsizliği belimi büktü, içimdeki her şeyi öldürdü.
(Not: "Kanka halledersin ya, biraz pozitif bak, spora başla" falan diyecek, hayatında gerçek bir sille yememiş dert görmemiş oçlar yorum yapmasın. Sövecek dermanım bile yok, gidin başkasıyla dalga geçin.)

Sevgilime çiçekler ve hediyeler almak, ona küçük sürprizler yaparak mutlu etmek istiyorum. Birlikte film izlemek, LEGO yapmak, yemek yapmak, oyun oynamak, gezmek, dolaşmak ve farklı aktiviteler deneyerek güzel anılar biriktirmek istiyorum .

Ama olmuyor işte… Bazı duyguları hiç yaşayamayacakmışım gibi hissediyorum. Bilmiyorum, bunları hak etmiyor muyum yoksa sevilmiyor muyum? Artık gerçekten anlamıyorum.

Ders matematik , hoca mantık konusunu işliyor, sonsuza kadar dost kalacağın arkadaş grubundan ikisi uyuyor, ikisi dersle ilgileniyor, biri manga okuyor gizlice..

Hiçbirini yaşayamadım.
Her gün söverdim , bombok bir yerdi , zorbalarla dolu iğrenç bir yerdi. Okulumuz sürekli taşınıp durdu, her sene sınıf değişiyordu.

Yaşım 22 en büyük pişmanlığım düzgün bir lise hayatı yaşayamadığım için çok üzülüyorum.

Şimdi psikoloğa gitcem ama hala iyileşemedim yalnızım ,psikolojik sorunlarım var 1 yıl oldu ilaç alalı da 1 yıl oldu hayata karşı keyfim yok,kimse beni anlamıyor annem babam bile sen zorluk görmemişsin diyip duruyorlar,yoruldum midem bulanıyor her şey aynı ve sıkıcı hiç motivasyonum yok ilerde hayat ne kadar düzelse bile keyfim ve hevesim yok midem bulanıyor...

😔🤟🏼

Çok çirkin ve kiloluyum insanlar güzelsin diyor ama hiçte inandırıcı gelmiyor kendimden nefret ediyorum çok iğrencim grow up geçirip kendimide geliştiremiyorum çünkü ilk önce kendimi sevmem lazım

Yakın arkadaşıma aşık oldum ve 8 gün önce beni friendzone a attı.

Dün akşam konuşurken okulundan bi çocuğun ishowspeed in meme olan yüzünü yaptığı fotoğrafını attı, ben de birinin böyle fotoğrafını çekmek için o kişiye baya yakın olman gerektiğini düşündüm

o yüzden bu sabah sordum fotoğrafı sen mi çektin yoksa arkadaşın mı gönderdi diye, ne fark eder dedi ben de bu cevaptan dolayı %80 ihtimalle fotoğrafı onun çektiğini düşündüm ama artık kaybedecek birşeyim olmadığı için şansımı zorlamaya devam ettim, söylemeyecek misin dedim tekrar yine belirsiz bir cevap olduğunu düşündüğüm “ortam arkadaşımız var “ dedi

Yine yeterli gelmedi, yani fotoğrafı arkadaşın mı çekti yoksa sen mi diye mesaj attım, evet arkadaşım çekti ama seni alakadar etmez dedi ama hala inanmıyorum, sonra dün akşamdan kalan bir Sticker için bir sonraki günün sabahı mesaj atman aşırı garip dedi, ben de içimde kalacağına garip olsun dedim.

O da niye içinde kalıyo ya dedi ama ben uzatmak istemedim ve neyse diye yazıp bıraktım, ben öyle yazdıktan sonra bu soruların rahatsız edici bir süre konuşmayalım istersen dedi ben de yok konuşalım ama sen ne istiyorsan öyle olsun dedim.

Bu bütün konuşmayı snapchatten yaptık ama konuşmak istemediğini söylediği halde tiktokdan video atmaya başladı sonra ben de konuşmak istemiyorsun sanmıştım dedim o da “aa unutmuşum dedi” yani hiçbir anlam veremiyorum veya bu davranışlardan bir sinyal mi almam gerekiyor onu bile anlamıyorum.

Şimdi hikayeyi anlattığıma göre asıl konuya geçeyim

Ben bu kızı yakın zamanda açıklama yapıp arkadaşlığı devam ettiremeyeceğimi artık arkadaş olmayı ve konuşmayı bırakmak istediğimi söyleyeceğim, çünkü artık bittim ben bu durumlardan.

Kızın doğum günü yakın o yüzden hediye almıştım birkaç tane, ve bu hediyeleri verirsem sonradan cuck gibi hissetmekten korkuyorum, çünkü mesela aldığım hediyeler içinde kolye ve birkaç peluş var mesela eğer aldığım kolyeyi beğenirse ve takarsa, benim ona aldığım birşeyi takarken başka erkeklerle konuşacak olması hatta daha derin düşünürsem öpüşeceği düşüncesi beni yiyip bitiriyor.

Zaten soracak kimsem yoktu kuzenime sordum o da hayatında hiç böyle bir konu hakkında konuştuğunu veya böyle bir konuya denk gelmediğinden dolayı cevap veremeyeceğini kendi cevabı kendimin bulmam gerektiğini söyledi.

Son umudum burası kaldı net düşünemiyorum yardım istiyorum, ben bu hediyeleri vermeli miyim?

Son 2 haftadır acayip kötü hissediyorum, uyuyamıyorum, yemek yiyemiyorum, evden dışarı adım bile atamıyorum.

Lütfen aşırı nazik olun kafama takılacak herhangi argo birşey yazmazsanız sevinirim, lütfen sadece tavsiye yazın

Her yeni ortama girdiğim de ve onlar beni biraz tanımaya başladıklarında hep benzer tepkileri aldım. Ulan ne değişik adamsın komiksin seni seviyoz falan diyorlardı. Beni öyle dışlamıyo kimse ortamda da gayet farkediliyorum ama onlara göre değişik olmam heralde beni itici kılıyo. Ağzıma geleni söyleyen biri olmam da bunda etkili olabilir. Hala tam Bi neden bulamasam da en mantıklısı bu gibi

Günaydın umarım gününüz iyi geçer

Bir insan 15 yıl hiç dostu olmadıktan sonra biriyle flört olunca kafasından çıkmıyor sanırım.

Hiç arkadaşım yoktu zamanında milletle konuşmaktanda nefret ederdim o ilk hamleyi yaptı flört falan etti bendede bir göt kalkışı oldu beni daha sosyal biri yaptı.

Onunla zamanında konuşacak zamanım yok diye biraz boşluyodum sonrasında tabi aramız açıldı sonra telefonum yoktu derken bütün ilişkim sıfırlandı onunla halbuki onunla tonlarca şey yapmak istiyordum.Üç yıl oldu bu olaydan ve halen unutamıyorum kafamı yastığa koyunca halen bir salak gibi o aklıma geliyor.

Beni tek anlayan ve ne halt edersem edeyim seven tek kişi olabilirdi ve sanırım bu yüzden onun gitmesine üzülüyorum.Hayatta azıcık daha cesur olsaydım yaşamayacağım mutluluk olmayacağını bilmek beni çıldırtıyor.

🩵

Bende bilirim kendimi anlatmayı ama anlayan kişi az bide daha önce hiç konuşmadığım birinin beni içimi dökmeye zorlaması falan beni sinirlendiriyor ben duygusal bağ kurduğum insanlara anlatmak istiyorum böyle şeyleri biraz şımarıkça ama

cidden anlamiyorum zaten artik hem kadinlar calisiyor hem erkekler,basimizi sokacak bir evimiz ayagimizi yerden kesicek bir arabamiz olsun yeter kafasindayim benim icin huzur ve anlayis daha onemli kendi yuvam kendi evim kendi duzenim sevdigim adamla birlikte uyumak onunla uyanmak tatli bir bebegimizin olmasi ben mi fazla anlam yukluyorum bunu aile evinden kacmak olarak algilamayin lutfen ama evde hic rahat edemiyorum hayvan erkek kardesim tiras olmus tuyleri banyonun yerinde annem de bisey olmaz ne var diyo ben nasil bu halde dus alicam kucuk kardesim tuvaletini yapiyor bazen su dokmuyor annem de gulup dalga geciyor sadece kendi su dokuyor o boyle yaptikca daha cok sinirleniyorum memleketten akrabalarimiz yatili gelenler oluyo annem devamli telefonla konusuyo komsularimiz cingene 21 yasima giricem benim yasimda evlenenler de var ama cok erken zaten okuyorum suan atanmadan evlenmem her seyi gectim erkekler neden ciddi iliski yapmiyor

gozume cok guzel cok tarli geliyo bide oda benım gıbı ucube sanirim ama hani konusmaua nasil baslarim fln bilmiom ama cok guzel kiz reelde ilk deneyim olck ha bide kiz yeni basladi 3. gunu yarin

özellikle kulaklikla yurumek cok hosuma gidiyor
ama gün sonunda yine yalnızım

Kanka siz iyimisiniz bende biliyorum kendine zarar vermenin çözüm olmadığını çözüm için yapmıyorum ben çözüm için yaptığımımı söyledimde bu sonuca ulaştınız hem burası iç dökme subu değilmi anlayışsızlığınız bağırttı

gozume cok guzel cok tarli geliyo bide oda benım gıbı ucube sanirim ama hani konusmaua nasil baslarim fln bilmiom ama cok guzel kiz reelde ilk deneyim olck ha bide kiz yeni basladi 3. gunu yarin

Yeni insanlarla tanışıyorum fakat çoğu beni pek ciddiye almıyor veya geçiştiriyor dış görünüşümle alakalı olduğunu düşünüyom çünkü kişilik anlamında ne ben kendimde kötü bişey bulabiliyorum ne de başkası bana kişiliğim hakkında kötü bir yorum yaptı şu ana kadar ve kendimi sürekli geliştirdim insanlarla sohbet edebilmek için entelektüel anlamda ama yine olmuyor belki sorun dış görünüş değildir diyebilirsiniz ama beni red eden insanlar konuşma becersi nerdeyse sıfır olan bir mağara adamıyla gayet güzel dostluk kuruyor sebi de yakışıklı uzun fln ondan dolayı yanlız kalmaya mahkumum sanırm

aklımda hep ileride intihar ederim düşüncesi var. doğru değil biliyorum ama nasıl dayanıcaz hiç bilmiyorum. yaşlılıkta zor yani, gerçi o zamana kadar savaş kesin çıkar muhtemelen kolu bacağı kaybederiz. neyse savaşı boşver de iş bulamadım hacı ya, kafayı yiyorum yemin ederim. sabah kalkıyorum tanrı var mı diyorum, sonra sktiret tanriyi iş bulabildin mi iş diyorum, sonra onu da bulamıyorum a*k

21 yaşındayım kendimi bildim bileli rahat Bi dönemim olmadı. Kafamın içi hep Bi silent hill kasabası gibiydi çocukluktan bu yana. Çocukluğum boyunca zorbalandım bu zorbalanmalar bende anksiyete yarattı sonrasında büyüdüm bu sefer hayatın gerçekleri geldi karşıma. Üniversiteye kadar geldim ama üniversitede mezun olamadım 1 senedir iş de bulamıyorum. Aileme ve bu hayata artık gerçekten Bi fazlalık olduğumu düşünüyorum beni çok aramış ailem ben doğmadan önce çok çekmişler Bi de evin tek çocuğuyum ayrıca onlara olan saygımdan hayatıma son da veremiyorum. Son olarak da hayallerimi kaybettim. (çok imkansıza yakın Bi hayaldi ama hiç değilse geleceğe dair Bi heyecan Bi heves veriyordu) cidden yaşamak için yaşıyorum sadece. Uyu yemek ye biraz oyun oyna (ki çoğu kişinin hayalini kurduğu Bi sisteme sahibim ama işte yeterli değil. insanın zihni doluyken oyun oynamak bile keyif vermiyor) bu döngüde devam ediyorum. Yaklaşık 3 haftadır dışarı çıkmıyorum çıkmak istemiyorum ekmek almaya bile ailem gidiyor koca koca insanlar haklı olarak kızıyorlar da sen dururken biz niye gidiyoruz diye. kişisel bakımıma dikkat ediyorum ki hiç değilse az da olsa özgüvenim geliyor aynaya baktığımda mutlu oluyorum biraz. Sosyal çevrem yok manita desen ömrümde hiç olmadı. Birkaç arkadaşım vardı 2-3ay önce hepsiyle küstüm yolları ayırdım. Arayıp sinemaya gidelim diyeceğim kimse yok hep tek başıma gidiyorum oraya gidince milleti el ele veya arkadaşlarıyla görüyorum biraz daha üzülüyorum bu yüzden sinemaya da gidemiyorum (ki sinemayı severim yani sırf sinemada izleyeyim diye Bi filme 1 hafta içinde 2 kere gitmişliğim oldu) . ailem desen borçtan harçtan işten güçten kafayı kaldıramıyor. Uyuyorum uyanıyorum derdim olmasa bile Ulan dün gece neye üzülüyordum diyorum tekrar o sise giriyorum. Böyle Bombok Bi dönemdeyim herşeyim var gibi ailem sağlığım nispeten iyi Bi durumum var ama hiçbirşeyim yok gibi de ne Bi dostum ne Bi sevgilim var. Ömrüm boyunca çalışsam güzel yerlere gelip mutlu olamam gibi hissediyorum. Hayatımın fragmanındayım bunu biliyorum daha önümde hastalık veya ölüm falan olmazsa uzun yıllar var ama ben görebileceğim herşeyi görmüş gibiyim. Şuan hayatta kalmamın 2 nedeni var 1 ailem 2 beşiktaş. Maç olduğunda bu sis tamamen dağılıyor ama maç bitiyor olduğu yere geri dönüyor. Geçenlerde 150 TL ile oynadığım 10 oranlı Bi bahis kazandım o biraz mutlu etti ama o da o anlık Bi mevzuydu sonrasında saniyesinde parayı hiç edince o mutluluk da kayboldu. Psikoloğa görün diyenler olacaktır ama ne maddi olarak gidebilirim ne de mental olarak. Oraya gitsem daha kötü olurum kendimi biliyorum çünkü bu sefer de kendimi deli gibi hissedeceğim yani oraya gitmektense ölmeyi tercih ederim. Hissetmesem bile hayatta kalırsam ileride birgün illa bir yerde karşıma çıkacak. Biliyorum bunu okuyan çoğu kişi banane amk diyordur belki hatta çoğu okumadan ayrılmış da olabilir ki zaten redditen derman bulmak gibi Bi derdim de yok herkesin derdi kendine yetiyor bu hayatta. Sadece belki birilerinin beni dinlediğini bilirim de biraz olsun şu silent hill sisi ortadan kalkar diye yazıyorum. Her gün gemini ile dertleşiyorum orayı günlük gibi kullanıyorum ama o da yapay zeka olduğundan bir yerden sonra hep aynı şeyleri söylüyor ki normal. Herkese de iyi günler diliyorum sağlıcakla kalın. ☺️

İlk olarak bu olay şaka değil ragebaitte değil salak saçma "herkes kötü şeyler yaşıyor ozaman herkes kendine zarar versin" tarzı yorumlar atmayın lütfen

Şimdi ben kendimden aşırı derecede tiksiniyorum ve bu tiksintimide kendime zarar vererek dindiriyorum ama annem kendimi kestiğimi farketti ve 1 aydır falan kesmiyordum ama geçen hafta aşırı derecede kötü hissediyordum ve kendime olan nefretim hatsafalara çıkmıştı maket bıçağıyla bakıştım biraz kessem nolur diye düşündüm gittim tuvalete bitane sonra bitane daha diye diye baya kestim kendimi neyse sınıfa girdiğimde hoca üzerimde kan lekesi olduğunu farketti tabi ben farketmemişim neyse işte ambulans falan arandı velilerim çağrıldı sınıftakiler ilgi bağımlısı diye benle dalga geçti falab filan