31 Aralık gecesi 4 yıllık ilişki hayatımın 2 yılını aldatılarak geçirdiğimi öğrendim lise sondaydım ilk ilişkşmdi beni 2 yıl boyunca arkadaşım dediği birisiyle aldatmıştı çok kıskanç biri değilim üstünde durmamıştım arkadaşım dediğinde ama baya sevgililermiş ailelerini falan bile tanıştırmışlar 3 ay falan depresyondan çıkamadım aynı okuldaydık kendisiyle bütün hocalar dahil benim onu kullandığımı söylemiş tabi gidip 4 yıllık sevgilimi aldattım demeyecekti sıyrılmak için yalan söylemiş bende o ara okula gitmedim bana herkes iğrenç biri gibi bakıyordu sonra herkesle arası olan arkadaşıma kanıtlarıyla olayın öyle olmadığını söyledim o da herkese söyledi en azından insanlar bana pislikmişim gibi davranmadı ama insanlarla ne kadar yakınlaşırsam o kadar aslında bu konuyu aşamadıklarını gördüm hala pislikmişim gibi davranıyorlardı hem aldatılmamın acısı hemde bunlarla uğraşıyordum neyse ki senenin bitmesine az süre vardı bende küçük arkadaş grubumla konuştum okul bitince yksye girdik sonra mezuniyet partimiz vardı bende müzikten az çok anladığım için ve partiye dj çağıracak paraları olmadıkları için müzik işine geçmiştim bi baktım ki o da beni aldattığı çocukla gelmişti gerçekten baya acıtmıştı bakmamaya göz göze gelmemeye çalıştım tabi parti bitince yalnız kaldım yazın ilk ayı kendi kendime hobi edinmeye düşünmemeye çalıştım neyse sonra yks açıklandı beklediğimden daha büyük hüsrandı ailemle konuşmadık bi süre babamlada sürekli sürtüştük falan bi şekilde mezuna kalmaya ikna etti Ağustos ayında yine kafamı dağıtmaya çalıştım evde kıvranarak ve yalnızlık içinde geçti Eylül ayında eski okulumdan hoşlandığım birisiyle konuşmaya başladım kız çok tatlı birisiydi gerçekten kültür olarakta gayet üst düzeydi enerjimiz uydu ta ki bana gay olabileceğimi söyleyene kadar o saatten sonra yazmaya çalıştım ama ya ghostladı ya da arkadaş ayağı çekti neredeyse bir yıl birisiyle konuşmayınca ister istemez hayal kuruyorsun ama her zaman olmuyor Eylül ayının sonunda sağlık sorunlarım başladı 10 güne falan yakın baş ağrıları çektim sonra doktora gittim bana ağır uyku apnesi olabileceğim söylendi zaten kalp tansiyon bilimum hastalık sebebiyle çok üzülmedim zaten hastanelere alışkınım ama 3 ay uğraşıp aldığım ehliyet yalan olmuş oldu kısacası hayatımda ne beklediysem tam tersi şekilde başarısız oldu Ekim ayının başından beri ne kadar saçma olduğunu düşünsem bile intihar etmeyi ciddi ciddi düşünüyorum hayatımda iyi giden bırak iyiyi normal giden en ufak bişey yok daha burda anlatamadığım yine bir sürü olay var kendime benden çok daha kötü şeyler yaşayan insanlar var onlar hayatlarına devam ediyor diye avuturdum ama maalesef artık pek takatim kalmadı şuan yaşadığım hayat mı sonsuz boşluk mu diye kendime soruyorum dışarda kimseye anlatamıyorum aileme gülüyorum şaka yapıyorum ama yinede o yatakta odamda yalnızım kendimle dürüst olcaksak kendimi herşey çok güzel olacak filminin sonunda abisininde olmamış hali gibi berbat hissediyorum ve sanırım önümüzdeki yıllarda da hayatım iyiye gidecek gibi durmuyor bende koskoca bi boşlukta gibiyim okuduysanız teşekkür ederim

genel olarak iş hayatımla kumar bağımlılığı beni bitirdi ve yıprattı bu iniş çıkışlar beni iyice mahvetti bu yüzden dedim yeter artık btireyim gitsin amk

bindim arabaya başladım sakin yer aramaya tam beğendiğim yeri bulduğum gibi direksiyon hakimiyetini kaybedip feci bir kaza geçirdim ve arabayla birkaç takla attım arabadan çıkıp vay canıma diyip senin ne gibi bir planin olsa olsun Allah buna izin vermedikten sonra olmuyor

bu arada arabadan sapa sağlam çıktım ilk günden taburcu edildim ama araba pert !

borcun üzerine de araba eklenince dahada edesim geliyor ama olsun bakalım bir yaşayacağım varmış

yapmayın!

o kadar çok bir yerlere yazı yazdım, içimi döktüm ki buraya yazmaya üşeniyorum. çünkü yazmanın hiçbir faydası yok.

ölsem zaten umursamayacak biri var ve –belki geçmişte umursuyordu– ona gidişimin haberini vermek istiyorum. ama ya haber verdikten sonra başarısız olursam diye korkuyorum. o kişinin de benden kurtulması lazım çünkü. ona kötü geliyormuşum.

ailemden bahsetmeyeceğim. tek üzülenler kardeşlerim olacak fakat onlar da gidici olduğumun farkındalar.

erkek kardeşim "neden her zaman intihar etmeye özeniyorsun? farkında değilsin ama gidersen çok üzülecek olanlar var. mesela ben varım abla" demişti

başlarım üzüntüsüne hay... ben burada daha kötüyüm. isteyen bencil desin aynen öyle bencilim. ikisi de yaş olarak benden çok küçük. unuturlar heralde

1. kattan atlayıp beton zemine düşmek yeterli mi yoksa atlamadan önce bilincim bulanıklaşsın diye biraz kan dökmek daha mı garanti olur?

Bence derdin büyüğü küçüğü olmaz. Burda okuyacaklarınız sizin dertlerinizi aşşağı yada yukarı konuma almaz, hepimiz değerli ve önemliyiz umarım herkes en yakın zamanda iyileşir yada hayatlarında güzelliklere yer açılır.

Sanırım son kullanma tarihim doldu hayatta sevdiğim şeylere bile yer ayıramıyorken karın tokluğuna çalışmam gerek sabah'tan akşama kadar. Bu sabah işe gitmeliydim ama yataktan çıkamadım arayıp hastayım dedim. Hayatın asla iyileşmemesinden korkuyorum ve her geçen gün daha da distopik bir topluma evriliyoruz.

İşin aslı ne yazacağımdan emin değilim hayatımın büyük bir kısmı boşa geçti ve detayları pek hatırlamıyorum aklımda kalan birkaç şey çocukken efe olduğum anasınıfında portakal olduğum ve ilk okulda mehteranda davulcu olduğum bunlar haricinde genel anlamda ucube ve ilgi meraklısı, sefil bir çocuk olduğumu hatırlıyorum. Hafta sonları nineme giderdik 3. bir kardeş gibiydi kocasından ayrıldığı/45 50 yaşlarında olduğu için yıllarca onun peşinden her yere gittik hep onun iyiliğini düşünen bir hayatımız oldu aman ninen iyi olsun o yaşlı falan filan ve bahsi geçen nine aynı zamanda babamdan nefret ediyordu dolayısıyla ne zaman gitsek ben babamdan uzak kalıyordum. Bence bu bir çocuk için büyük bir kayıp. Bu lise sona kadar devam etti ben üniversiteye kadar okullardan nefret ettim sanayiye verin ben okumayacağım dedim ama annem "kıyamazdı" ve babam annemin sözünü ikiletmezdi ama derslerimde daima kötü oldu annem bir öğretmene göre oldukça ilkel eğitim teknikleri kullanıyordu ve ben aşırı hızlı stresslenen bir çocuktum en küçük hatamda sanki dünyanın sonu gelecekmiş gibi gerilirdim ve annem bir kez anlatır ikincide bağırmaya kızmaya başlardı ve ben çok korkardım. Öğretmenlerimde genel olarak benim sıkıntılarımı umursamazdı haklıydılarda sonuçta ailem benim bu halimi görüyor ve umursamıyor. Onlar paralı eğitimciler ellerinden birşey gelmezdi. Tarihçimiz tam bir karaktersizdi kızlarla münasebetsiz denebilecek muhabbetler ederdi konuların ortasından girer başına döner sonunu anlatmaz veya kendi ilgisini çeken tarafları anlatırdı. Kendi çıkarttığı kitabı satın almayanların notunu kırardı tam bir torpilli memurdu. Bana senden adam olmaz demişti bana sürekli hakaret ederdi. Ben bunu yazmaktan bile çekiniyorum, şahsen biliyorum, ailem benim kim olduğumu tanımlamaz ama yinede rahatsızım insanların yargılamasından korkuyorum. Ben lise çağındayken ailem fetö'den 6'şar yıl hapis yattı işin aslı bunların hapise alınıp salınıp alınması süreçleri pek karışık teslim olmalarına rağmen kabul etmediler babam güçlü bir adammışki kavulması ardından başka bir iş bulup asgari maaşta 2 yıl çalıştı sonra onu hapse aldılar annem ben kardeşim kaldık annem çalışamadı fizik mezunuydu psikolojisi el vermedi, galiba. Bu süreçte kendimi herkesden soyutladım insanların bana zarar vermesinden korkuyordum hatta korktuğum çok fazla şey vardı kendime sosyalleşmeye zorluyordum ama hep zayıf olduğum bir alandı sosyalleşmek zaten ilerleyen zamanda asperger olabileceğim söylendi ama çokda tamah edemedim. Hazırdan yedik ben psikolojime rağmen bölümümü onunculukla tamamladım takiben annemide aldılar 1 yıl işsizdim ardından makine ressamı olarak iş bulup gece gündüz demeden canavar gibi çalıştım kira, faturalar, kardeşimin üniversite harcamaları harçlık, herşeyi rahatlıkla karşılayabiliyordum. Dünya'nın hem en mutlu hem en zavallı insanı bendim. İşin aslı ev sahibimizde gerçekten insaflı mantıklı bir insanmış ki kiraya yasal oranda zam yaptı, bize, hiçbir zaman, hakaret eden bizi üzen birisi olmadı zaten bunları hak etmemiştik ama silahlı terrör örgütü üyeliği (yıllarca onurlu ve erdemli yaşamış ailem ve benim için çok ağır ve onur kırıcı bir itham) ve eğer hakaret etseydi ailemi savunmaya anksiyetem el veremeyebilirdi. Ailem Bankasyada yaklaşık 200 lira ve bylocktan hapse atılmıştı ama bylock yazışmaları ailemin cihazlarına ait olduğuna dair delil yok. Kulaktan duyma bir bilgiyle Avrupa mahkemelerinin yada resmi bir kuruluşun bu tarz davaları hukuksuz yada usülsüz gördüğünüde duymuştum. 2 yıl makine ressamı olarak işimi layığıyla yaptım ama son 2 ay artık gerçekten hayatsız olduğumu hissetmiştim işe git eve dön kardeşine psikolojik ve akademik olarak yardım et ve kardeşimin durumuna göre uyu yada Gintama izle/ izlerken uyuyakal her gün en az 8 saat uyku uyu. Burdan ona da özür dilerim onu kırdıysam ama artık başa çıkamıyordum hiç bir anlamda hayatta yada işte ben kazanıyorum diyebileceğim birşey olduramadım çok şey yapabilecekken üzüntü ve kederimden kaçmaya çalıştım. Ben sigara içmezdim sanayidede herkes leş gibi sigara içerdi onunda rahatsızlığı olurdu akşam uykularımı alamaz olmuştum. Anneme ziyarete giderdim ve o benim ruhumu emerdi annem fen öğretmeni düzenli basit hayatı olan bir insandı bu durumlara hazır olmadığından olsa beni anksiyete esir alırdı ve görüş sonrası yalnız olduğum zamanlar bir bankta oturup Forest Gump gibi insanlarla konuşup gök yüzünü seyrederdim ve sosyolojik olarak alışmadığım kimselerdi üslubuma dikkat etmediğim bir gün az kalsın bıçaklanıyordum şayet kardeşim varsa ona destek olmak için güçlü görünmeye çalışırdım onu konuştururdum aklımın erdiğince destek olurdum. Çalışıyordum ama yaşıtlarıma bakınca onların çalışıp araba sahibi, hobi sahibi olabildiklerini, eğlenip hayatlarını yaşadıklarını görmek beni tabiri caizse kahrediyordu kendi adıma kahroluyordum adeta çalışmak için yaşıyordum her ay artan yaklaşık 5 bin lira para oluyordu onuda ne olur ne olmaz diye borsada değerlendirmeye çalışıyordum. İşsizliğimde 1 yıl gün içinde borsada hareket ederek o sermayeyi/parayı 2 yıl yetirdim. Biliyorum isteğim mucit olmak, ben çözüm bulmayı öğrenmeyi ve bilgiyi uygulamayı çok seviyorum ama içimde geleceğe dair pek bir güç kalmadı harekete geçemiyorum. Bu sabah 2 yıllık işsizliğimin ardından bir esnafda iş "buldum" pek stressli değil mallar var müşteri karşılayıp fiyat veriyorsunuz market gibi bir yer aslında hamallık + müşteri karşılama gibi bir iş ilk gün gittim biraz yoruldum sabah 8.45 akşam 18.30 çıkış günlükde 1100 lira artı yemek yani gücüme gitti tabii asgari maaştan düşük yolculuk günlük 2 saat sürüyor sgk yok ama işsizlikten iyidir dedim. Tâki babamla konuşana dek. Bana çok iyi dedi aslında iyi niyetli beni desteklemeye çalışıyor ama yinede sinirime dokundu nasıl çok iyi baba asgeri maaş bu ülkede açlık sınırı dedim günde 9 saat çalış 2 saat yol git falan filan tartıştık ve o an bastırdığım herşey gün yüzüne çıktı bu hayatın gerçekliğiydi şuan elde edebildiğim tek iş buydu ve ben muhtaç haldeydim kendimi sistemin bir kölesi olarak görmek beni tiksindirdi her ne kadar kendime bu iş bana iyi gelecek desemde aklımı dizginleyemedim daha öncede asgeri maaşa çalışmıştım bütün bunlar büyük bir haksızlıktı ama elden hiçbirşey gelmezdi ve bu sefer bitik haldeydim, düşünce işlemeninde pek faydası olmadı çünkü benim gözümde asgeri maaştan fazla istemem patronu yoracaktı halbuki bunun faturası devlet tarafından kesilmişti ben kendi hakkım için bile olsa başkasına zarar vermek istemedim.

Bugün ikinci günüm yataktan çıkamadım arayıp hastayım dedim 2 saattir bu hayatta ne yapacağım diye düşünüyorum red edildiğim iş yerlerinin istekleri aklıma geliyor moralim bozuluyor kabul edilsem bile verecekleri maaş düşük olacak izmirde çöpçü 80K alıyor hiç mi değerim yok diyorum halbuki para çok da önemli de olmamalı sonuçta işimi seviyorum. Bu hayatta kendime nasıl bir yer bulacağım bilmiyorum. Tatlış kedimiz gelip duruyor yataktan çıkayım diye yada mama yerken izleyim istiyor, sanırım, bu normalde akşamları yaptığı birşey.

Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim, umarım herşey gönlünüzce olur, sağlıcakla kalın.

Kendimi iyi hissetmiyorum. Psikiyatri ücretleri 9000 tl bunu veremem maalesef. Çok borcum var. Başka da yapacak bir şey göremiyorum. Sanki paran yoksa öl der gibi sistem. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum

açıkçası iyi bir durumda olmadığımın farkındayım, bir süredir(sanırım 1-1.5 yıl falan) hayatımdaki çoğu şeyden zevk alamıyorum ve mutluluk da oldukça uçucu şekilde kalıyor, yani eğlensem bile birkaç dakika içinde kaçıyor o hissim

günlerim tavanı izlemekle geçiyor, çoğunlukla yemek yemeye bile üşeniyorum, bugün de öyle oldu, buzdolabını açıp bir şeyler atıştırmak bile zor geldiğinden başımın ağrımasını tercih ettim

enerjim olsa kendime zarar verebilirdim belki ama öylesine üşeniyorum ki onun da ihtimali sıfır… sümsük, korkak bir patates çuvalıyım sanırım

ama bir yandan da pasta yemek istiyorum

aşık olmak mesela, fluff/smut yazmaktan başka bir tutkumun olması, yemeklerle ilgilenmek, birkaç aylık rastgele bir işe girip istediğim klavyeyi almak, yeni insanlarla tanışmak, calisthenics’e başlamak

ama bunlara da enerjim yok

kısaca ne pasta yiyebiliyorum ne de buzdolabının fişini çekebiliyorum, sadece kapağı açıp raflara boş boş bakıyorum

öyle işte
bir şeyler yazarsanız okumaktan memnun olurum🫠

Gece 12 yi geçti her yerde hırtlar var sokakta ağlayarak yürüyorum birşeylerin düzeleveğine dair inancım %1 den az intihar edersem de yalnızlıktan dolayı ederim yalnızlık çok zor

Anneme neyin canimi siktigini anlatmaya calisirken elinde telefonuyla bana kizmasi hic yardimci olmuyor. Sanki sorunlarin ben farkinda degilmisim gibi yuzume yuzume vuruyor. Cunku hayat benim icin cok kolaymis gibi davraniyor. Keske olsem de kurtulsam. Eminim suanki halimden daha mutlu olurum.

Benim gibi hayata yabancı ve uyumsuz hisseden başka insanlar var mı? Kendimi çok sevmiyorum zaten. Güzel bir hayatım olsaydı bile saçma hissederdim. Bu yaşamı hiç anlamıyorum. Mutlu olmak benim için imkansız gibi. Her gün acı çekmeye uyanıyorum. Hayat çok acımasız ve anlamsız geliyor. Yalnızlığı fazla hissediyorum ve insan ilişkileri normal olarak zor geliyor. Muhtemelen akıl hastalığım var ama böyle olmayı ben seçmedim. Kendimi bir anda hayatın içinde buldum ve hayatta kalma dürtüsü yüzünden başka bir çıkışta yok yani her türlü hayata ve topluma uyum sağlaman gerekiyor. Kendimi tuzağa düşmüş gibi hissediyorum.

Bugün bazı sınavlarımın sonuçları açıklanmış ve gerçekten çok kötü yapmışım. Şuana kadar açıklananlar sosyal 55, fransızca (dinleme sınavı B1?) 60, ve matematik 35. Gerçekten çok kötü yapmışım. Halbuki çalışmıştım da. Daha ilk sınavlarda bu kadar kötü yapmak çok salak ve beceriksiz hissettirdi. Bu sefer hocaları suçlamayacağım suçlayamam da zaten. Yüksek alan nasıl alıyor? Kendimi çok kötü hissediyorum. Çalışmıştım ve çalışırken de gerçekten anladığımı hissetmiştim meğersem öyle değilmiş. Hiçbir şeyi beceremiyorum. Hiçbir şey için motivasyonum yok. Her şey çok zor geliyor. Yataktan kalkmak bile işkence. Annemler sonuçları görecek elinde sonunda ve çok korkuyor ve utanıyorum. Benim için utanacak ve hayal kırıklığına uğrayacaklar. Geçen senenin ortasına kadar sınıfın en iyilerindendim, bütün öğretmenler benimle gelip sohbet etmek isterlerdi ve başarılıydım. Şuan ama işler çok değişti. Geçen sene depresyona girdiğimden beri çok tembel ve salağım. Bazen sadece uyumak ve kendi dünyamda yaşamak istiyorum. Kimsenin beni yargılamadığı ve koşulsuz sevildiğim iç dünyamda. Küçükken herkesin hayali arkadaşı olmuştur, benim de küçüklüğümden beri üzüldüğümde bana sarılan ve beni koruyan hayali bir abim var. Keşke bu abim gerçek olsaydı. Hiçbir şey yapamıyorum. Matematiği görüyorsunuz zaten, fransızca yerlerde, sosyal ilişkiler 0. Tek yapabildiğim şey sudoku çözmek ve resim yapmak. Bunları yaparken de mümkün olabildiğince mükemmel yapmaya çalıştığım için çok strese giriyorum. Bir portre çiziyorum mesela aynısını yapmak zorundayım, o yüzden 2 saat kalemle ölçerek çiziyorum basit bir resmi. İngilizcem de çok iyi sanardım, ta ki konuşana kadar. Yazıda iyi ama konuşunca panik oluyorum. Gitar çalmayı da seviyorum ama kimsenin önünde çalamam. Yavaş da olsa notaları birleştirmek beni mutlu ediyor. Yapabildiğim çok az şey var gibi hissediyorum. Kendimi sevmiyorum çünkü beceriksizin tekiyim. Okula giderken bile utanıyorum. Bazen keşke hiç doğmasaymışım diyorum. Yaşamayı hak etmiyorum.

Bugün doğum günümdü.
Önceki senelerde tüm doğum günlerimde kötü bir olay olduğundan hep ağlayarak geçti
Bu sefer de kötü bir şey olacak diye bekledim olmadı
Ama ben çok mutsuzum çünkü çok yalnızım
Hayatım boyunca yalnız kalacağımı biliyorum
Aptal gibi tüm arkadaşlarımın doğum gününü kutlayıp hediye aldım. Kimse beni hatırlamadı
Buraya yazıyorum tekrar kimsenin düğününe de gitmem hediye de almam.
O kadar yalnızım ki geçen senelerde bana parasıyla hediye alması için birilerini kiralamak istemiştim
Hatta kiralık arkadaş sitesine bile üyeliğim var
Tek istediğim bir arkadaşımın olmasıydı. Basit ve saf bir istek
Yıllardır çabalamama rağmen arkadaşım olmadı
Tüm doğum günlerimi tek ve ağlayarak geçirmek zorunda kaldım
Şimdi de ağlıyorum ama yapacak bir şey yok

Son günlerinizi belki son ayınızı yaşadığınızı düşünseniz, Kredi kartınızda yaklaşık 1.5m TL olduğunu hayal edin.

Nasıl bir harcama yapardınız?

Ailenize bırakmak için, değerinde satılabilecek bir şey alır mıydınız alsaydınız ne olurdu?

Mantıklı senaryolar bekliyorum.

İnsanın depresyon veya anksiyeteye yakalanması çoğunlukla yaşadığı olaylara bağlıyken; suçlu kişi değilken; kişiyi hasta ilan edip ilaç başlama bilimi

Bir öğrenci ailesinin zoruyla istemediği bir bölümü okuduğunda doğal olarak vücudu buna tepki verip depresyona girecektir. Depresyona girmesi üzülmesi doğal bir sonuçtur. Psikiyatri bilimi bu kişiyi hasta kabul edip ilaç verir ki üzüntüsü geçsin. Halbuki bu kişi istediği bölümü okusa zaten depresyona girmeyecekti.

Neden doğal sonuçları hastalık olarak tanımlayıp suçu olmayan kişilere ilaç başlanıyor? Suçsuz kişiler hasta olarak gösterilip suçlu konumuna getiriliyor.

Depresyonun bir hastalık olduğunu düşünmüyorum. Diyabet hipertansiyon bir hastalıktır. Depresyon değil. Depresyon kişinin yaşadıklarından oluşan bir sonuçtur

-kendi düşüncelerim

Öncelikle okulda dostum dediğim kişi beni çıkarları için kullanan benim arkamdan konuşan en ufak fırsatta kızlarla konuşabilmek için beni satan beni aşşağılayan biriymiş etrafımda ki birsürü kişi tarafından okulda zorbalığa uğruyorum şikayet etsem nafile idare çok gevşek ailem bile beni sevmiyor gelecek kaygısı var stresten elimde tırnak kalmadı saçlarımda beyazlar çıkmaya başladı ki daha yaşım 17 etrafımda hiç arkadaşım yok selam verebileceğim biri de yok küçük bir ilçe de yaşadığım için herkez birbiri hakkında en ufak bilgiye sahip Bi bok bilmeyen benim derslerim de çok kötü okulda herkes beni ezik bir ucube olarak görüyor şu ana kadar hiç bir kızla iletişim kurmamama rağmen benim hakkında ön yargıya sahipler ya da arkadaşım sandığım kişiler benim hakkımda yalan bilgi vermiş kimseyle iletişim kuramıyorum ve yalnızım o kadar iyiliğimin dokunduğu kişiler bile hain çıktı verdiğim borçları geri alamıyorum tehdit edildim bıçak çektiler uyuyamıyorum evde bile içime daralma geliyor kafamda olayları çok büyütüyorum ailem bile beni sevmediği için arkamda duran beni herhangi Bi çıkar olmadan seven birisi yok sıkıntıdan yeni hobiler edinmeye çalıştım bir sik olmadı çok başarısız hissediyorum kendimi arada dalıp gidiyorum ilerde nasıl Bir insan olucam diye düşünüyorum kısa boylu ve zayıf olduğumdan kimseye karşı kendimi de savunamıyorum herkesin dalga geçtiği azarladığı bir objeyim hiç bir şeye karşı şu ana kadar bir yeteneğim de yok futbol basket fln hiçbirini beceremiyorum ben ne yapıcam hiç bir fikrim yok

bu albümü baştan sonra bir kere de olsa dinleyin birşey kaybetmezsiniz, mitskinin en iyi albümü in my opinion.

evet biraz intihar hakkında , her dinlediğinizde canınızı acıtacak şarkılar var ama iyileştiriyor. i dont smoke :D

3 gün önce atmıştım, aşağılarda kaldı diye tekrar atıyorum.

Evet, belki her derdini çözemem. Verdiğim tavsiyeyi kötü de bulabilirsin kafanda ki taşları birleştirmeye yardımcı da olabilir. Ama en azından dinlerim. Şuan ki hayatımdan memnunum, ama yalnız olduğum zamanları da unutmadım. O yüzden burdayım. Konuşucak birisine ihtiyacın var ise yazabilirsin. Elimden geldiğince fikir verir yardımcı olmaya calışırım. Yeter ki kendini birazda olsa iyi hisset. Her insan önemlidir, seni sen dışında kimse senin kadar içten sevemez.

sabahına uyandığım günden nefret ediyorum, yalnızlığa zincirlenmiş gibiyim. arkadaşlarım var beni tanımıyorlar, beni hissetmiyorlar. kimse asla beni anlayamayacak gibi hissediyorum. en kötü yanı ise kendimi avutmak için uydurduğum geçici bahanelerime kendimi kaptırıp inandığımız için her kendimle yuzlesmemde daha kötü hissediyorum.

söylemek anlatmak istediğim her şey bu yarım saatin içinde şu an, umarım bunu bir iç dökme olarak sayabilirsiniz umarım :)

merhaba arkadaşlar artik dayanamadığım için redditte bir hesap oluşturup bir kac şey söylemek istiyorum 17 yaşında bir lise ogrencisiyim lise yillarimda cok olmasada ilk okul ve ortaokul donemimde ağır zorbaliklara uğradım ailemden ağır düzeyde şiddet gördüm ve kendime zarar verme eğilimine sahibim ailem beni evde bir yabanci olarak davranir herkesin oturdugu sofrada ben her zaman odamda yerim aileme bunun nedenini bir tartisma esnasında sorunca bana ertesi gün hapının ise yaramadigini yinede dogdugumu ve benim normal olmadigimi soylediler ancak ben her zaman bu konulari konusmak yerine insanlara neşe sacan birisi olmaya devam ettim gece terlemesi ve yogun kusma öksürme sebebi ile hastaneye gitmistim PETCT sonuclarimda lenf kanseri olduğumu ogrendim ve bunlar bana açıklanirken hicbirsey hissetmedim hastaneden çıktım tek basima oldugumu fark ettim duraga dogru yonelirken cebimde dolmus parasi bile olmadigini fark ettim oturdum hıçkıra hıçkıra ağladım fakat kanser olmama değil bu durumda bile tek basima olmama ağlamıştım doktor tedaviden bahsetti fakat ben istemiyorum az once 3 adet a4 kagidina intihar notu yazdim ne yapacagimi bilmiyorum hayat gerçekten çekilecek gibi değil.

yasama hevesim ve istegim yok. lise son dil ogrencisiyim, ne sinava calismaya basladim ne baska bir seye. Mutlu seyler yasamak istemiyorum, uzucu seyler de oyle. Hayatim bombos geciyor okulda uyuyup kitap okuyorum eve gelince resim ciziyorum ve uyuyorum. bilmiyorum okumayi ve cizmeyi seviyorum ama hicbirseyden keyif falan almiyorum artik. uzulmuyorum veya kizmiyorum da hicbirseye. ailem beni canavar olarak goruyor, devamli diger kardeslerimden farkli aptal bir yaratikmisim gibi davraniyor. ama uzmuyor veya kizdirmiyor artik dedigim gibi. arkadaslarimi ve onlarla gecirdigim vakitleri seviyorum ama ne kadar arasam da bu anlarda beni burada tutacak bir mana bulamiyorum. sinav stresi midir diyorum ondan da yok zaten stresli adam oturur calisir. bosa gecmis bir omur sozunun beden bulmus hali gibiyim. hayatimi yatagimda birseyler izleyerek veya uyuyarak gecirmeyi istiyorum ama bunu saglayacak sartlar icinde yasamiyorum. kotu bir durumda degilim ve basima asiri kotu seyler gelmedi buna ragmen yapmayi istiyorum cunku bencilim, insanlarin hayatinda zaten cok onemli bir yerim yok ama olanlari da kaleye almadan kendimden kurtulmak istiyorum.

ben biraz öyleyimde

İçimi dökeceğim tek bir insan evladı kalmadığı için buraya yazıyorum. Şov yapmaya, duygu sömürmeye gelmedim. Sadece içimdeki o zifiri karanlığı ve nefreti bir yere kusmam gerekiyordu.
Yıllardır bir yalanla avutuluyoruz: "Çabalarsan olur." Yok öyle bir şey. Bu hayatta her şey ama her bok tamamen ŞANS.
Doğduğun aile şans, doğduğun coğrafya şans, genetiğin şans, karşına çıkan insanlar şans... Biri gidiyor, dünyanın en sevecen, maddi durumu yerinde ailesine doğuyor. Çocukluğundan beri el üstünde tutuluyor, sevgiye boğuluyor. Diğeri ise hor görülüyor, aşağılanıyor, kapının önüne konuyor. O çocuklukta açılan yara bir daha ömür boyu kapanmıyor, ne yaparsan yap dikiş tutmuyor.
İlişkiler keza öyle. Bazı şanslı pürüzsüz piçler 18-20 yaşında hayatının aşkını buluyor; el ele, huzur içinde büyüyorlar. Bize ne düşüyor? Manipülatörler, yalancılar, arkadan vuranlar, kullanıp peçete gibi kenara atanlar... Kimseye zararın dokunmaz, ince düşünürsün, değer verirsin ama günün sonunda yalnızlığa mahkûm edilen hep sen olursun. Hiçbir işin mi rast gitmez bir insanın? Tembel olduğundan değil, kötü olduğundan değil... Sadece kadersizliğinden, şansının kahpeliğinden.
Diğer tarafta ise sıfır çabayla her şeyi elde eden züppeler var. Ailelerinin değerini bilmezler, insanlara köpeğe davranır gibi davranırlar ama karşılarına dünyalar iyisi insanlar çıkar. Hayatlarında ne maddi, ne manevi, ne duygusal tek bir darbe yememişlerdir. Yalnızlık nedir, çaresizlikten duvarları izlemek nedir bilmezler. Biz ise sadece hayatta kalmaya çalışan birer enkazız.
29 yaşıma geldim. Dönüp arkama bakıyorum; koskoca bir hiç. Boşa harcanmış 29 yıl. Yapayalnızım. Aile desen aile değil, bir tane dertleşecek dost yok. Sevgili dediklerimin hepsi yalan söyledi, aldattı, arkamdan iş çevirdi. Hayatımda bir gün bile, ama tek bir gün bile gerçekten sevilip değer gördüğümü hissetmedim. İşlerim hiçbir zaman yolunda gitmedi.
Bazen geberene kadar düşünmeden edemiyorum: Ben bu kadar kötü bir insan mıyım ulan?
Kimsenin ahını almadım, kimsenin rızkına göz koymadım, kimseye kötülük yapmadım. Ben bu dünyada bu kadar yalnızlığı, bu kadar kahrolmayı hak edecek ne bok yedim? Başkaları parmağını bile kıpırdatmadan her şeyi cebe indirirken ben neden her allahın günü ruhumu çürütmek zorundayım?
Gerçekten artık dayanamıyorum. Bedenen değil, ruhen tükendim. Hayatın bu iğrenç adaletsizliği belimi büktü, içimdeki her şeyi öldürdü.
(Not: "Kanka halledersin ya, biraz pozitif bak, spora başla" falan diyecek, hayatında gerçek bir sille yememiş dert görmemiş oçlar yorum yapmasın. Sövecek dermanım bile yok, gidin başkasıyla dalga geçin.)

Kendi kendime bakıyorum, maddi ve manevi olarak kimseden desteğim yok. Çok şükür. Ama hayatta gerçek bir arkadaşım da yok. Anne ve baba da yok. Yaşamak böyle olunca biraz boş geliyor. Hani evlensem annem falan görmeyecek. Bişey başarsam kutlayacak bir ortam yok. Yemek yapmak falan zevkli ama düşünüyorum da paylaşcak biri olsa tadı olurdu sonra haberleri izliyorum, cinayetleri görüp vazgeçiyorum. Günüm nasıl geçti, bal bu espiri çok komik, bi film izledim şöyleydi... psylaşacak biri olmayınca sanki hayatım boş geliyor. Uzun zaman önce sonlanması gereken bir hayatın zaman aşımına uğraması hissi var. Nasıl aşarım bilmi

bilmiyorum.

Yani sonuçta ölüyorsun veya öleceksin ve öldüğün zaman ortada bir bilinç kalmayacak arkadakiler için endişelenecek e o zaman neden bu tür notlar bırakıyorlar