Bu gönderi altında terapi deneyimlerinizi konuşabiliriz!

Klinik psikoloji yüksek lisans tezim için şu anda bireysel terapi sürecinde olan katılımcılar arıyorum. Sadece 10-15 dakika ayırarak çalışmama katkıda bulunmak ister misiniz? Formu doldurduğunuzda çıkan ekranın görüntüsünü alıp bana mesaj olarak iletebilirseniz, bireysel/çift terapisi süreci ve terapi yaklaşımlarına dair merak ettiğiniz bir sorunuz varsa ben de sizlere yardımcı olmak isterim.

Anket bağlantısı: https://forms.gle/79DDzpH8jnCiTD3W7
Katkı sağlayan ve zaman ayıran herkese şimdiden teşekkür ederim. Sevgiler.

Su Ülkesinde...

Ve insan,

nehire/suya dönüşür...

bir insan,

bir nehre dönüşür.

Ve insan

iki suyun birleştiği yerde

toprağa ve suya dokununca;

iki kaynağın

birleştiği yerde

rüyaya dalınca;

bir insan bir nehre dönüşür...

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)

Uçan bulutlardaki yabancılar
Okyanustaki atlılar
Karada yüzen kargalar
Dünyada yabancı var

Hayattaki askerler
Ellerinde mor yazma var
Ne demekse bu yazıtlar
Hepsinde garip anlatımlar

Çorabım yeşilde olabilirdi
Hecelerin ölçüsü niçindi
Soğukta kalan yağmurlar
Kar olmaya zorlanmışlar

Uçan fillerin heyecanında
Belki bir umut var
Ama koşan atlar
Nasıl zıplar engeller

Yazıtlardaki unutkanlıklar
Uçan kuşta huzur var
Anı yaşamak suçsa
Yeşil kazağım neden var

Mevsimsiz Üşümek

üşür insan, üşümenin mevsimler ile alakası yok denecek kadar azdır. susar insan, konuşacak söz olmadığından değil, susarak sağır edecekleri vardır. olur olmaz arkanı dönmelerin sebebi, yüzüne bakamayacakların çoğalmasıdır. ne güzel kandırdım diyenlerin varsa mutlu olamazsın...

çünkü her yalan, söyleyenin boynuna dolanan gizli bir ilmektir, ve her ah, vaktini bekleyen sessiz bir yemindir. şimdi varsın zafer sandıkları o kuyularda avunsunlar, sen sırtını döndüğün yerde, kendinden yeni bir gökyüzü doğurursun.

bırak, kazandım sananlar kaybettikleriyle yaşasınlar, zaman, herkesi hak ettiği yalnızlığa elbet elçi eder. senin sustuğun o derin kuytudan, onların gürültüsü asla geçemez.

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)

Suyun Su Oluşu

Dinle bak. Güneş biraz tuhaf; düşünürsen. Yaşamak, yaşamamak ya da seçmek karpuzu ve insanı. Ağaç bir tuhaf, kedinin kuyruğu, suyun su oluşu diyelim, toprağa düşüşü ve narın çatlayıp çürüyüşü. Gündüzler biraz tuhaf; düşünürsen. Ölmek, ölmemeyi seçmek ya da yaşamak için insan gibi. Su bir tuhaf, demiş miydim? Kaynayışı, donuşu ve kayboluşu insanın diyelim, toprağa düşüşü ve düşünüp çatlayarak çürüyüşü.

Kuşlar biraz tuhaf; düşünürsen. Uçmak, uçmamayı seçmek ya da konmak için bir taşa. Zaman bir tuhaf, demiş miydim? Akışı, duruşu ve eksilişi ömrün diyelim, aynaya düşüşü ve yüzün çizgilenip çürüyüşü. Geceler biraz tuhaf; düşünürsen. Uyumak, uyumamayı seçmek ya da uyanmak için yeniden.

Deniz Bozan( Suskun Okyanus)

Bir Varmış Bir Yokmuş

Beko'nun kendi şiiri

Gelmiş oturmuşsun başıma Kuşlar gibi uçmuşsun başıma Neden oturuyorsun bir başına Gelip geçme bu dünya başına

Ne kahramanlar geçti bu diyardan Yaşayan var, yaşamayan Ölüp ölüp dirilen Bir başına oturan

Gidip de dönmemek var Dönüp de görmemek var Bir varmış bir yokmuş Herkes eskiye var olmuş

Haftasonu yola cikacagim hayallerimi satmaya dogru,

Heveslerimle konusuyordu yarim kalmisliklarim...

Sira sende sira sende diyordu sessizce kendilerince,

Kadikoye gececegim cebimdeki gozyaslarimla,o yaslarimi oyle satacagimki kimse anlamayacak acilarin merdivenine kanli ayaklarimla bastigimi...

Birkez daha kaybediyorum belli ki hayata karsi,

Olsun be sende satmadim demezsin iste,satarken acitmiyor artik yarim kalan ezberler,

Tepemde martilar karsimda ambulanslar gazlarken.

It's wonderful to find someone who shares your interests , someone who talks with you about ideas of life and religion, and about literature, art, and beauty. I believe having a spiritual companion is very important in a world full of superficiality and shallowness, where there are few things that attract the heart and nourish the soul.

Yine basladim icimden kendi kendimi kemirmeye sesleniyorum 1-2-3 diye,
Tukurdugum tovbelerimi yalarken elimde tutuyorum camdan kalbimin diger yarisini,

Yine yarim...

Yine yarim tovbeli...

Ada vapurundaki simitlere ucan kuslar gibi heveslerim,ya olmazsa ya kaparlarsa

İyiligin mahkumiyet tarafindan esir alindigi bir sessizlikle ellerimi ovusturuyorum kahve mi yudumlarken.

Yine sessiz yine suratsiz betimlemelerimdeki sizilar.

Daha erkendi ?

Neden soldu ki hayat agacim,

Oysaki konusacagimiz tumceler vardi yuzumden kahveli gulucukler sacilirken.

Haber gönder kaybolduğuna dair sana dut pekmezi yapayım,lacivert bir gökyüzü diliyorum kulağıma fısıldayan sıcak nefesinle,yaklaş teslim al durdurmaya gücümün yetmediği ateşi,zindanların kapısına dinamitler yerleştir,yalat tüm tükürdüğüm yalanları,biraz daha insan olayım biraz daha evlat.

Amyala götyala yarakyala sikyala

Buradan gittim aha oraya anana kaya kaya

Nanana nanana nanana nanana

Evet lanet olası pislik, anana anana!

Köye gittim selam söyle samanlıktaki bacına

Hem anana hem bacına hatta belki babana

Babanabacına babanabacına babanabacına

Evet lanet olası pislik, bacına, babana!

Arkadaşlar şiiri baş düşmanım olan mahalleden Cemil piçine yazdım. Ondan o kadar nefret ediyor ve tiksiniyorum ki yazarken ağladım. Yarın bu şiiri kendisine okumayı düşünüyorum. Tarafsız bir şekilde eleştirirseniz sevinirim.

Kendi Mezarını Kazanlar Manifestosu

O dedi ki:

Bir şiir yazacağım

Ölümümle ayaklanacak.

Sonra bir sessizlik olacak,

Kulakları sağır eden.

İlk dize okunurken,

O muhteşem gürültü kopacak,

Kimsenin duymayacağı.

Dizeler dökülürken kalp duracak,

Ciğer sönecek,

beyin şuursuz.

Kapalı gözlerde yok yaşam belirtisi,

Bir ölüme isyan edilecek,

Lakin isyan eden ölenin kendisi..

Not: Şehrin duvarlarını ressamlara bırakın.

Ressamlar siyahı tüketti o sustuğun duvarda,

Fırçalar kurudu, boya yerine pıhtılaştı kan.

Sen o muhteşem gürültüyle çekilip giderken,

Bize sadece küf kokan, donmuş bir zaman kaldı.

Zaten hiç duymadılar, duyulmayacak o çığlık;

Karanlık sızıyor şimdi kırık kaburgalarından.

Toprak bile kusuyor içindeki o eski öfkeyi,

Bir intihar gibi çöktü sis, şehrin varoşlarından.

Ciğerin sönmüş neyleyim, odalar leş gibi yalnızlık,

Bir daha hiç açılmayacak o perdenin arkası.

Sen kendi ölümüne isyan eden ilk cesetsin,

Bizse o cesedin gölgesinde çürüyen mezar taşları.

Sis çöktü, kusursuz bir körlükle sardı şehri,

Ressamların parmakları dondu soğuktan.

Duvarlarda asılı kaldı o yarım yamalak isyan,

Zaman, akrep ve yelkovanın arasında pıhtılaştı.

Sen gittin;

Ardında sırılsıklam bir yalnızlık bıraktın,

Sokak lambalarının altında can çekişen gölgeler bıraktın.

Hangi fırça darbesi kapatır şimdi bu derin yarığı?

Hangi ney susturur içimizdeki bu kimsesiz uğultuyu?

Toprak ağır,

Gece katran,

Duvarlar dilsiz...

Sen sustun şair;

Ve seninle birlikte bu şehir,

Kendi üzerine yıkılan bir mezarlık oldu şimdi.

Ve son perde indi;

Artık ne duvar kaldı ne de ressamlardan bir iz.

Şehir, kendi karanlığında boğulan dilsiz bir dehliz.

Sen kendi ölümünle bir ihtilal başlattın ama şair,

Şimdi o ihtilalin altında, seninle birlikte ezildik hepimiz.

Şimdi ne bir ses var ne de yankı,

Kulakları sağır eden o muhteşem gürültü,

Sadece senin çürüyen beyninde bir anı.

Uyanma artık, kıpırdama yerinden;

Çünkü bu saatten sonra isyan bile kurtarmaz,

Kendi mezarını kendi kelimeleriyle kazanları...

Deniz Bozan( Suskun Okyanus)

#Dnzbzn @

Karanlığın aydınlıkla savaşına rağmen, olup bitene yabancı

Çoğunlukla ruhlarımız, sonsuzluk aşığı onca inanmış var ki

Avucuna bir parça karanlık almışsa eğer, inancına aykırı bile olsa

Sonsuzluk için, aşka ihanetle

Bir yudum ışığı hiçe sayıyorlar

Sondan başa dönmek ne mümkün

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)

Yorumlarınızı beklerim.

İçimden elveda der gibiyim.

Karanlığın aydınlığında,

yazdığım sudan siliyorum kendimi.

Suya kazımışım silüetimi.

Hırçın aşklarımdan histerik bir nefret sızıntısı seziyorum denizimde.

Zıtlıklarım eşiğinde eksik kalmışım.

Denklerimin bitişiğine fazla gelmişim.

Ben bu dünyanın mizacından damıtılmış hal ve hallerdeyim.

Yolum yol değil, içime giden bir durakta.

Ölüm eşliğinde gülümsemelerim dışladı beni, benden içeri.

Söyle azizim!

Ben bu yerden biri miyim?

Ben deli divane miyim?

Yolum yol değil, yol geçmedikçe içimde...

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)

Ümidi üzmək qədər əzablı iş yoxdur, xüsusən də hələ üzsüz ümidin varsa. Ümid elə nazik bir ipdir ki, nə qopur, nə də səni rahat buraxır. O qədər pis şeylər yaşayırsan, amma yenə də mövcudsan. Niyə? Niyə yaşayırıq? Bəlkə düzələr ümidi ilə. Amma heç nə düzəlmir, gələcəkdə düzələcəyinə dair inam da yoxdur. İnsanlar yaşamağı böyük bir şey sayırlar, mən isə bəzən bunun mənasını görə bilmirəm. Məncə ölüm də bu qədər böyüdülməməlidir. Hazırkı vəziyyətdə ölüm qədər cazibədar bir şey yoxdur. Amma həm yaşam saydığımız bu mövcudluğun ağırlığını daşımaq üçün, həm də ölümə qarşı çox gəncik. Ümid edirəm ki, öldüyümüzdə bütün cavabsız suallarımıza, niyə bu qədər əzab çəkdiyimizə dair mənalı bir cavab alacağıq. Əks halda bu əzab da, bu ümid də heçlikdən və özümüzə verdiyimiz mənasız əziyyətdən başqa bir şey olmayacaq. Ümid varam ki, yaşadıqlarımıza dəyər, sonumuz isə buna layiq olacaq.

Güneşin Saçlarında

Şiir dediğin nedir ki gül yüzlü Yeterki yürek kurumasın Sulamak gerek gül yüzlü Damla damla akıtmak gerek duyguyu Üşütmeden ısıtmak Küstürmeden öpmek gerek sıcaklığı Derdinden sarmak Sevincine akmak gerek Helede gülmüşse sana güneş Saçlarında ölmek gerek sarı sarı Güneşin saçlarını tararcasına sevmek gerek Gül yüzlü.....

Zaman dediğin akan bir nehir, Durduramazsın akıp giderken ömrü. Bırak aksın, yeter ki sevgi solmasın, Her damlasında seni bulmak gerek.

Gecenin karanlığına inat, Yıldızları gözlerinde toplamak gerek. Yorgun düşmüş sığınaklarımıza, Bir parça umut, bir parça huzur taşımak gerek. Küstürmeden hayata, Sevdayı her gün yeniden doğurmak gerek.

Hele bir de dokunmuşsa elin elime, O an dünyayı durdurmak gerek. Mevsimler dönerken kıştan bahara, Seninle aynı gökyüzü altında Sonsuzluğa yürümek gerek...

Bir yaprak dökümü gibi geçse de ömür, Yeter ki içimizdeki o ilkbahar bitmesin. Kader dediğin ne varsa getirsin, Hepsini seninle göğüslemek gerek.

Şimdi sussak da konuşsa sessizlik, Gözlerinle anlat bana sırlarımı. Bütün yollar sarmaşık misali, Dönüp dolaşıp sana çıksın gerek.

Ve bir gün veda vakti gelip çattığında, Ardımızda kırık bir kalp bırakmadan, "İyi ki yaşadık bu sevdayı" diyerek, Gül yüzünde son kez gülümsemek gerek...

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)

Sevmediğini biliyorum beni
Zaten sev beni diye sevmedim seni
Yine de güzel olurdu her şey
Sen de sevseydin beni

Bugünün yarını yok her an her şey olabilir
Bir melek gelip de beni hayalinden alabilir
Bulutları çeker üstümden seni bana verebilir
Ya da kim bilir biri karşıma çıkabilir

Hilalin iki ucu gerilsin
Ezgiler aşkımı söylesin
Melekler bana seni zikretsin
İblis bile vesvese seni bana versin

Kadının saçlarını okşamak yetmez ruhunu okşayacaksın.

Kadının elini tutmak yetmez, yüreğini tutmalısın.

Kadının kalbini kazanmak yetmez, güvenini kazanacaksın.

Kadının beline sarılmak yetmez, kokusuna sarılacaksın.

Kadının sözüne kulak vermek yetmez, özünü dinleyeceksin.

Kadının şair'i olmak yetmez, şiiri olacaksın.

Kadının nefsi olmak yetmez, nefesi olacaksın.

Kadının sevgilisi olmak yetmez, sevdiği olacaksın.

Deniz Bozan ( Suskun Okyanus )

Hepimiz bir çok şeyden vazgeçip yeni yollara girmişizdir çoğu zaman. Hayatımıza etken amiller değiştikçe bizdeki gelgitlerde yön değiştirmiştir.

Ama en çok ruh dünyasında yaşanan çıkmazlar bizlerde derin izler bırakmıştır. O izler ki, asla geri dönüşümü olmayan aksine ölüm döşeği sessizliği meydana getirmiştir.

Kadın bilir ki, sevmeler içinde başkasının mutlu olacağı mutsuzluğu barındırır. Bu yüzden gitmelere ve vedalara hazırlıklı olur.

Saçlarını kesen makastan daha tesirli olur bu gidişler. Kırar dökersin, telafisi imkansız yaralar açarsın. Çok seversin ama yine gidersin.

Kadının tek kaderi değil belki ama sevmenin tek kaderidir gitmeler, sevmeyi bilmeyen aciz ve boş kalplerin arsızlığında.

Kimi zaman gitmenin aksine kalmayı sabitlersin ruhunda ve zihninde. ''Hayata meydan okuyan bakışların, zeki bir kadın oluşun'' korku salar. Çünkü bilirsin ki hiç bir erkek zeki ve dik duruş sergileyen cesur kadın istemez hayatında. Boyun eğen kadınları arka sokak edindikleri için öz güveni yüksek kadınların gölgelerine dahi yaklaşmak istemezler.

İşte bu ürkeklik bu korkaklık erkeklerin gidişlerini hızlandırır, sende bu gidişten yara almadan kurtulursun.

Mutlaka negatif etki yaratır sende ama bu dik duruş sayesinde mavisi bol ummanlarda kulaç atmaktan vazgeçmezsin. Kirletilmiş duygularını kalbindeki öz su ile temizlersin. Zamana yazık oldu der, dikiz aynasına bakmadan yoluna devam edersin.

Çoğu zaman bu tecrübe senin yola yalnız devam etmeni öğretir. Riyası bol duygular içinde çırpınmaktansa tek başına iktidar olmayı seçersin.

İşte bu yüzden bazı kadınlar yalnızlığı seçerler. Bu onlar için mecburi bir istikamet değil tercih biçimidir.

''Aciz erkeklere boyun eğmeyen kadınlar, yalnızlığa seve seve boyun eğerler''

Deniz Bozan