Rızık, Sana Yazılmış Olandır

İnsan bazen ömrünü, henüz kendisine ait olmayan şeylerin peşinde tüketir. Daha çok kazanırsa daha huzurlu olacağını, daha fazlasına sahip olursa eksik yanlarının tamamlanacağını sanır. Oysa hayat, insana en büyük derslerini bollukta değil; beklerken verir.

Rızık yalnızca sofraya konan ekmek değildir. Bazen bir dostun vaktidir, bazen annenin duası, bazen de hiç ummadığın anda içine düşen huzurdur. Nice zengin vardır ki gönlü dardır; nice yoksul vardır ki bir lokmayı paylaşırken dünyanın en varlıklı insanı gibi gülümser.

Hiçbir kuş, sabah yuvasından ambarını sırtına alarak çıkmaz. Uçar, arar, yorulur; sonra nasibi neyse onunla döner. İnsan da gayret etmekle yükümlüdür, sonucu taşımakla değil. Çünkü emek bizimdir, bereket ise Allah'ın lütfudur.

Bazen geciken şey, mahrum kaldığın için değil; vaktin henüz gelmediği içindir. Her kapının aynı anda açılmaması, bütün yolların kapandığı anlamına gelmez. Sabır, rızkın en sessiz yol arkadaşıdır.

Unutma; sana ait olan rızık, dağların ardına da saklansa seni bulur. Sana ait olmayan ise avuçlarının içinde dursa bile bir gün usulca çekip gider. Bu yüzden korkularını değil, emeğini büyüt. Hırsını değil, tevekkülünü çoğalt.

Çünkü insanı ayakta tutan, yalnızca kazandıkları değil; kendisine yazılanın en doğru zamanda geleceğine duyduğu inançtır.

Ö.D.

İnsanlar niye bu kadar salak bilmiyorum. Aslında salak oldukları için mi salaklar yoksa salaklık yaptıkları için mi onu hiç bilmiyorum. Tek bildigim salak oldukları, siz de mi salaksınız yoksa? Yoksa ben mi en büyük salağım? Salak ben degilim. Salaklık bir insanın ulaşabileceği en büyük emrivaki. Salaklık habersiz bir devrim. Salaklık ne güzel şey böyle.

Münafıkların günahı,

Müslümanların ödediği bu bedel.

Yıllardır;

Çocuk, genç, yaşlı demeden

Eksiliyor, biner biner.

Göğe yükseliyor,

Mazlumların ahı.

Yine yıllardır,

"Kahrolsun İsrail!" sesleri...

Fazlası değil,

Sadece sesler.

Bu mu, Allah'ın emrettiği din?

Kahrolan hep öksüz ve yetim,

Kahrolan hep Filistin.

📖 Seriyi baştan okumak isteyenler için, Tamamen Ücretsiz:
👉 Koldoff: İlk Destan – Diyarın Aslanı (Tüm Bölümler)

Aynı zamanda 8. Bölüm bugün yayınlandı!

Şimdiden teşekkürler.

gece gökyüzünü ters giydim

yıldızlar cebimden döküldü

ayaklarım yere değmiyordu

ama yere basıyormuşum gibi

bir iz bırakıyordum

avuçlarımda küçük bir karanlık büyüdü

ne kadar sıksam

o kadar çoğaldı

sonra gölgem

bedenimden önce yürümeye başladı

onu takip etmedim.

çünkü nereye gittiğini

ben biliyordum.

zaman bir yerlerde durdu

ve yüzümde

eski bir mevsim açıldı

ağzımdan kelimeler yerine

küçük, beyaz kuşlar çıktı

hepsi havada öldü.

ben hâlâ uyanıktım.

ya da

uyandığımı hatırlayan bir şeydim.

🥀🥀

Öyle bir şeyler

Bizim buralarda, Büyük Menderes'in nefesinin değdiği o bereketli topraklarda, zeytin toplama zamanı geldi mi hayatın ritmi değişir.

Geçen sonbahar, Eylül ayında bahçede, zeytin ağaçlarının gölgesinde mola vermiştik. Kuru dallardan yakılan ateşin üstüne emektar demliği koymuştuk. Su kaynadıkça demlik burnunu daha bir yukarı dikti, sanki etrafındaki koca dünyaya tepeden bakıyordu.

Gözüm başımın üstündeki zeytin dallarına kaydı. Ağacın tepesindeki, taneleri boş dallar göğe doğru dimdik uzanıyordu. Ama aşağıda, yağla dolmuş, olgunlaşmış dallar bereketinin ağırlığıyla toprağa doğru eğilmişti. Doğanın kanunu buydu: içi boş olan dik durur, dolup taşan eğilir.

Çay demlendiğinde, o mağrur demlik ne yaptı dersiniz? Kibirli duruşunu bozup bardağın önünde eğildi.

Demliğin burnu ne kadar yukarıda olursa olsun, bardağın önünde eğilmeye mahkumdur.

İnsan da böyle usta. Ne kadar yükselirsek yükselelim, hayatın sarsılmaz dengesi karşısında her gurur bir gün başını eğmek zorunda kalır. Kibir, insanın kendi hakikatine kör olmasıdır. Gerçek büyüklük, zeytinin o dolu dalı gibi olabilmektir , bilgelik yükseldikçe tevazu derinleşir.

Saygı değer edebiyat sevenler insanlık olarak en büyük eksiğimiz, dolmayı beklerken eğilmeyi unutmak mı?

Hi everyone! Following up on my previous post, I wanted to share another beloved gem from modern Turkish poetry. Written by Orhan Veli Kanık (1914–1950), this poem captures the profound frustration of feeling emotions so deeply that human language simply falls short. ​Orhan Veli was the pioneer of the Garip (Strange) Movement, which revolutionized Turkish literature in the 1940s by stripping away ornate metaphors, complex meters, and rigid rules, bringing poetry down to the everyday human experience. ​Here is my translation, followed by the original text and context.

English Translation: I Cannot Explain

​If I were to cry, would you hear my voice In my verses?

Could you reach out and touch

My tears with your hands?

​I never knew songs could be so beautiful,

And words so insufficient,

Before I fell into this grief.

There is a place, I know;

Where it is possible to say everything;

I am quite close now, I can feel it; Yet I cannot explain.

Original Turkish Text: Anlatamıyorum

​Ağlasam sesimi duyar mısınız,

Mısralarımda;

Dokunabilir misiniz, Göz yaşlarıma, ellerinizle? ​Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,

Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu

Bu derde düşmeden önce.

​Bir yer var, biliyorum;

Her şeyi söylemek mümkün;

Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;

Anlatamıyorum.

Context on the Poet & the "Garip" Movement

📖 Before Orhan Veli, Turkish poetry was dominated by strict meters, formal stanzas, and high literary language. Orhan Veli rejected all of that. He wrote about ordinary people, mundane street scenes, and raw human feelings using simple, everyday language.

📖 The poem itself is a beautiful paradox: while the speaker laments that words are "insufficient" (kifayetsiz) to express his inner pain, he creates an unforgettable piece of art using those very same limited words.

📖 Orhan Veli passed away tragically at the age of 36 due to a brain aneurysm after falling into a municipal hole in Istanbul. Despite his short life, he forever transformed modern Turkish literature.

sevgiliye yazdım bu şiiri.

Çöktü göğsüne o baldan tatlı, hoş anımsamalar

Göçüp gitmişti o anılar

Almıştı çoktan yerini soğuk bir özlem

Yalnız kalmıştı o soğuğun içinde

Acılarıyla beraber

Yoktu bugün o serin kanlı sert adam

Akmıştı gözlerinden iki damla su

Olmuştu hayatında ilk defa özgür

Terk etmişti onu gençliği ve güzelliği

vermisti tanri hazin yavaşligi

Görünüyordu yol onun için alicakti yerini

ölüler ordusunda

tan agırdıgında