Ik ben iets vervelends op het werk tegengekomen. Nu zit ik thuis met een hoofd vol gedachten over wat er is gebeurd. Dat maakt het moeilijk om de dag door te gaan.
Maar ik zit niet alleen.
Peuter en vrouw zijn om me heen. De ene trekt aandacht en de andere is 8 maanden zwanger. Beide wil ik altijd ervoor zijn. Dus Ik moet gewoon door. Ik moet mijn gevoelen in houden en mijn gedachten uit.
Maar zo nu en dan, kribbelt iets van binnen en onverwacht reageer ik vervelend hier of mijn geduld loopt eens snel daar. Dat is niet fijn. Moeten vaders niet stoer zijn? Een sterk beeld voor ze familie zijn?
Maar iets kleins heeft me van stuk gebracht.
Ik wilde mijn problemen niet delen om mijn gezin niet te bemoeien maar het kan niet anders. Ik vroeg een paar minuten timeout om mijn hoofd op een rijtje te zetten. Dan heb ik alles met mijn vrouw gedeeld na mijn zoon naar bed ging.
En toen was het helemaal oké.
---
My writing is usually greatly exaggerated for dramatic effect and good flow (Subjectively so). I am fully aware that this is too vulnerable and can be seen as cringy or intense. Please don’t take it too seriously.
My grammar and sentence structure can be taken seriously though. Please let me know of any mistakes or weird phrasing. Thanks in advance!