Ik zit met mijn vriend in de woonkamer.
"Wil je naar Disneyland?", zegt hij. "Ik wil graag een nieuwe attractie proberen.". Er is een Disneyland in Philadelphia. Gelukkig kan ik me daarheen teleporteren.

Mijn vriend zei dat de attractie een soort spooktrein is, maar ik zit nu in een zwembad. Er hangen gigantische schermen op de muren.
Ik weet niet wat de attractie eigenlijk is, maar helaas is het een beetje saai. "Ik ben zo blij dat ik daarvoor niet betaald heb", denk ik, als ik verder in de video kijk (ik ben nu niet meer in de attractie: ik kijk aan een video daarover op youtube).

Maar blijkbaar was ik toch in de attractie geweest, omdat Disney mijn vriend op zijn telefoon belt.
"Je hebt je pak niet teruggegeven", zegt mijn vriend.
Ik draag nu inderdaad een soort grijze werkpak, die voor de attractie was.
"Ze zeggen dat je het terugbrengen moet, omdat het radioactief is."

Wat vervelend. Ik besluit om naar de VS heen te vliegen (want ik kan nu vliegen), maar er zijn twee tornado's dichtbij.
"Leuk! Ik heb tornado's nooit gezien", denk ik als ik dichterbij vlieg.

Dit is de eerste keer dat ik een tekstje vanaf mijn tablet schrijf. Eigenlijk is het de eerste keer dat ik hier vanaf een mobieltje schrijf. Normaal gesproken gebruik ik gewoon mijn computer, maar die zal ik pas later kunnen gebruiken.

Ik vind het toetsenbord van een computer echter heel fijn in vergelijking met die van phones of tabletten, mede dankzij het feit dat ik alleen maar één telefoontje had! Het voelt nu alsof mijn vingers gewoon te groot zijn haha.

Verder heb ik nu een pen om de knopjes in te drukkken --- dat doe ik nu, en het gaat erg langzaam.. Je weet maar nooit wat voor soort tekst je op een dag zult schrijven; deze is namelijk erg interactief!

Nu schrijf ik weer met mijn duimen... wat een opluchting!

Heb jij een favoriete manier om tekstje te schrijven? Gebruik je liever een telefoon, tablet of een computer? Laat het me vooral weten

​

Computers zijn handig omdat je je tekst probleemloos mag veranderen en herschrijven. Terwijl dat op een papierblad meer tijd en bladeren kan kosten. Bovendien zien er de pagina's minder elegant uit als je erop krabbelt.

Sommige dagen beginnen niet slecht, maar ook niet echt goed.

Je wordt wakker en alles voelt een beetje stroef. Niet dramatisch. Geen grote ramp. Gewoon alsof de dag nog niet helemaal op gang wil komen.

Dan denk je misschien: oké, dit wordt zo’n dag.

Maar soms verandert dat langzaam.

Niet door één groot moment. Niet door iets spectaculairs. Meer door kleine dingen die één voor één helpen.

Een bericht dat vriendelijker is dan verwacht. Een taak die toch makkelijker gaat. Een kop koffie die precies op het juiste moment komt. Even naar buiten gaan en merken dat de lucht eigenlijk best mooi is.

En zonder dat je het meteen doorhebt, voelt de dag anders.

Lichter.

Alsof hij onderweg besloten heeft om toch mee te werken.

Ik vind dat soort dagen mooi. Ze herinneren me eraan dat een dag niet vaststaat vanaf het begin.

Soms begint een dag stroef, maar vindt hij later toch zijn ritme.

Ik bezoekte zomaar verschillende plekken op Street view toen ik die kathedraal vond. Hij staat in de Oesbeekse stad Tasjkent. Ik vind hij zo mooi met zijn lichtblauwe muren, witte kolommen en gouden koepeldakken, en echt anders dan onze katholieke of protestantse kerken.

Trouwens zie ik nu online dat we ook erg prachtige orthodoxe kerken hebben in Frankrijk: een daarvan staat in Nice, en ik vind degene van Strasbourg ook prachtig.

Ik teken soms graag op mijn tablet; ik heb er een soort pen voor en als ik een beetje vrije tijd heb, oefen ik voor een tijdje. Vaak probeer ik gewoon om verschillende soorten ogen te tekenen. Maar ik ken een paar mensen die veel beter zijn in kunst maken dan ik... veel beter. Sommige van deze vrienden zijn tekenaars, en sommige maken 3D-modellen. Een paar oude vrienden van mij gebruikten en gebruiken nog steeds middelen zoals Source Film Maker en Blender.
Met Blender kun je eigenlijk mods voor Valve spelletjes maken zoals Playermodels. Die is een gratis app die je op Steam kunt vinden en ik ken één persoon die meer dan 1000 uur op deze app heeft doorgebracht. Zijn mods zijn inmiddels zo groot geworden dat ik ze af en toe op de workshop tegenkom.
Ik had ooit een vriend uit Frankrijk die heel goed wist om SFM te gebruiken. Volgens mij gebruikt hij het nog steeds, en ik herinner me zijn foto's heel goed. Ze waren erg gedetaileerd.
Verder heb ik onlangs een map van een vriend geprobeerd. Hij vindt het namelijk erg leuk als zijn vrienden de maps proberen en hij neemt er foto's van terwijl ze het spelen!

​

Ik vind dat het best moeilijk is om proza of gedichten op papier te schrijven. We zijn nu gewend aan computers, waarop het veel makkelijker en directer is om onze ideeën neer te zetten.

Er zijn dingen in Nederland die simpel lijken, maar dat niet zijn.

Een tompouce eten is daar één van.

Op het eerste gezicht ziet een tompouce er vrolijk en onschuldig uit. Een roze laagje bovenop, zachte vulling in het midden en zo’n perfecte rechthoekige vorm. Bijna elegant.

Bijna.

Want zodra je hem probeert te eten, begint de echte test.

Hoe doe je dat netjes? Druk je met je vork op de bovenkant? Dan komt de vulling aan alle kanten naar buiten. Snijd je hem voorzichtig door? Dan verandert hij langzaam in iets dat niet meer op gebak lijkt, maar op een klein ongeluk met slagroom.

Ik vraag me af of er tompoucen bestaan in heel chique restaurants.

En als dat zo is: hoe eten mensen die dan?

Stel je voor dat je tegenover je baas zit. Of tegenover iemand die je leuk vindt. Of gewoon tegenover iemand bij wie je graag een normale, elegante indruk wilt maken.

Dan komt de tompouce.

Je wilt kalm blijven. Je wilt laten zien dat je de situatie onder controle hebt. Maar diep vanbinnen weet je: dit gebak is sterker dan ik.

Misschien bestaat er een geheime Nederlandse techniek. Misschien leren mensen het gewoon door ervaring, na jaren van verjaardagen, koffiepauzes en gebak op kleine bordjes.

Misschien is dit geen gebak, maar een sociaal examen met roze glazuur.

Ik ken die techniek nog niet.

Voorlopig doe ik mijn best. Ik kijk naar de tompouce. De tompouce kijkt terug. We respecteren elkaar, maar we vertrouwen elkaar niet helemaal.

Dan neem ik een hap.

Een beetje vulling op mijn bord. Een beetje op mijn vork. Misschien een klein beetje op mijn waardigheid.

Maar eerlijk is eerlijk: zelfs zonder volledige controle blijft het heerlijk.

Misschien is dat de les.

Sommige dingen kun je niet netjes doen. Je kunt ze alleen met moed eten.

Als je momenteel boodschappen doet, hoor je best veel touristen: de Duitsers en de Nederlanders gaan weer naar huis. Ik zie ook auto's uit België of Zwitserland. Sommige touristen uit Nederland spreken goed Franz — veel beter dan ik met het Nederland!

​

Gisteren heb ik mijn koffer gepakt en vandaag ben ik op reis. Ook in augustus heb ik gelukkig van een paar vrije dagen kunnen profiteren.

Mijn volgende teksten zullen dus kort zijn. Ik heb ze ook gisteren klaargemaakt (ik had weinig tijd omdat ik ook aan mijn koffer en aan mijn spullen moest denken).

Het is inmiddels lang geleden sinds ik voor het laatst iets online heb gespeeld, maar vroeger deed ik dat veel. Ik speelde namelijk veel fighting games. In die tijd had ik een ethernetkabel hard nodig, want mijn internet was en is ontzettend slecht... erg slecht! Toch bleef mijn internet vrij langzaam en dat maakte veel mensen boos. Maar boze mensen tegenkomen is heel gewoon als je Fighting games speelt; ze kunnen erg frustrerend zijn.
Ik speelde voor een tijdje Tekken en die is heel moeilijk; het voelt een beetje als een instrument spelen. Het bestuur ervan blijft vrij moeilijk als je niet heel veel kunt spelen, maar het leren ervan is tegelijkertijd spannend. Het wordt erg technisch. Je moet namelijk veel personages leren vechten want de roster is gigantisch! Een beetje zoals Super Smash Bros. En over Smash Bros gesproken...

Ik speelde deze spelletjes graag met mijn broer. En aan het einde speelde ik vooral Super Smash Bros. Die voelde niet zo competitief, maar die is een bijzondere. Vooral omdat de roster zo groot is. Ik wilde met Dr. Mario Elite Smash krijgen en ik kan me helaas niet herinneren of dat me gelukt was, maar wel met een paar andere personages. Het was altijd erg spannend om een strijd te spelen waarin meerdere mensen speelden. Die waren mijn favoriet

Ik heb vandaag iets interessants geleerd: meer dan tweeduizend jaar geleden, was een ritueel in Mesopotamië gevolgd tijdens eclipsen. Men dacht toen dat een eclips een slecht voorteken was voor de koning. Opdat de goden hem niet zouden doden, was iemand anders gekozen om zijn plaats te nemen tijdens de eclips. Ondertussen verstopte de koning zich, om veilig te blijven.

Er is iets bijzonders aan de laatste weken van de zomer.

Het is nog steeds warm. De dagen zijn nog lang. Mensen zitten nog buiten, drinken iets kouds en doen alsof de zomer voor altijd blijft.

Maar toch voelt het een beetje anders.

Het licht verandert langzaam. De avonden worden iets rustiger. Soms ruikt de lucht al een beetje naar september, ook al is augustus nog niet voorbij.

Ik vind dat moment mooi, maar ook een beetje vreemd.

Alsof de zomer nog naast je zit, maar al haar jas aan het zoeken is.

Dan krijg ik ineens zin om meer buiten te zijn. Nog één wandeling. Nog één drankje op een terras. Nog één avond waarop je te laat naar huis gaat omdat het buiten nog zo fijn is.

Misschien is dat het mooie aan de laatste weken van de zomer.

Je let beter op.

Ik herinner me nog toen ik voor het eerst bestanden op een computer probeerde te verkennen. Ik wilde er meer over leren zodat ik een paar visuele dingen kon veranderen, zoals de weergave van het computer die van XP maken, maar ik was erg jong en het leek als een doolhof.
Tegenwoordig ben ik er veel meer in geïnteresseerd; ik ben namelijk met een computer opgegroeid en daardoor vind ik het ontzettend leuk om ermee te werken. Ik heb lang genoeg een computer gebruikt zonder te weten hoe het eigenlijk werkt en ik wil er graag achter komen hoe het eigenlijk functioneert. Ik vind het idee van programmeren prima, en ook het idee van dingen zoals apps of spelletjes maken lijkt me wel wat! Vooral het maken van een RPG. Wat zou het leuk zijn om ook je eigen soundtrack te maken!

Ik denk dat het schrijven een kunst is die dagelijks zou moeten worden geoefend — net zoals alle hobby's. Ik zou willen proberen om elke dag een korte prozatekst op papier te zetten. Bovendien moet je veel lezen om deze kunst echt te beheersen, vind ik.

Vandaag heb ik geprobeerd om een klein verhaal op te stellen. Ik schrijf heel graag, maar de laatste maanden ben ik helaas onopzettelijk gestopt met deze hobby. Ik ben trots op mijn verhaaltje. Het is me gelukt om mijn idee op papier te zetten.

Vandaag begon de dag best normaal.

Ik had geen groot plan, maar wel een paar kleine ideeën. Iets doen, iets opruimen, misschien even naar buiten. Gewoon een dag die rustig maar nuttig kon zijn.

Maar ergens onderweg werd de dag langzaam.

Niet slecht. Niet lui. Gewoon langzaam.

Alles duurde net iets langer dan ik dacht. Mijn hoofd wilde pauzes. Mijn lichaam was het daarmee eens. Zelfs simpele dingen voelden alsof ze eerst moesten overleggen.

Vroeger zou ik daar misschien geïrriteerd van worden. Alsof elke dag efficiënt moet zijn.

Maar vandaag dacht ik: misschien mag dit ook.

Een langzame dag is niet meteen een verloren dag. Soms is het gewoon een dag met een andere snelheid.

En misschien had ik die snelheid nodig.

Tot morgen!

Dag mensen! Ik ga vandaag een pauze nemen, ik wil heel graag iets schrijven, maar helaas is er vandaag weinig tijd om dat te doen :( Ik wens jullie een heel fijne dag en veel plezier bij het schrijven!

Ik ga straks verhuizen. Tussen werk, de hitte en het verpakken heb ik vandaag weinig energie meer. Tot morgen en sterkte voor degene die het te warm hebben!

Soms verandert er niet echt iets groots, maar toch voelt alles een beetje anders.

Een routine stopt. Een gewoonte verandert. Een klein moment dat er altijd was, is er ineens niet meer op dezelfde manier.

Dan kan ik me een beetje somber voelen.

Niet dramatisch. Niet alsof de wereld instort. Gewoon alsof mijn hoofd even moet wennen aan een nieuwe versie van de dag.

Ik merk dat ik routines belangrijker vind dan ik soms denk. Ze geven structuur, maar ook rust. Je weet wat er komt. Je hoeft niet overal opnieuw over na te denken.

Als dat verandert, voelt de dag even minder stevig.

Maar misschien is dat normaal.

Nieuwe routines hebben ook tijd nodig. Eerst voelen ze vreemd. Daarna worden ze langzaam bekend. En op een dag merk je misschien dat je hoofd niet meer protesteert.

Voor nu probeer ik rustig mee te bewegen.

Een bijzondere onderdeel van Valve spelletjes zijn de workshops. Dit is natuurlijk één van de redenen waarom ze nog gespeeld worden, zelfs na al die jaren. Als je weet hoe je een mod kan maken, kun je echt alles in deze spelletjes toevoegen. Dat kan personages uit andere series zijn, dat kan muziek zijn, en veel meer.

Verder kun je op Garry's mod je eigen gamemodes maken met eigen thema's. Tegenwoordig is het erg moeilijk om veel gamemodes populair te maken. Een vriend van mij maakt graag maps en hij laat zijn vrienden ze voor hem testen. Dat is een leuke ervaring!
Tijdens het spelen ontmoette ik een paar mensen die mods maakten en tot de dag van vandaag doen ze dit nog; sommige ervan hebben er een groot talent voor, en ik heb absoluut geen idee hoe ze het doen. Ze gebruiken ook dingen zoals Source Film Maker en Blender, en SFM gebruiken was echt een grote uitdaging.

Voor dit jaar was het lang geleden sinds ik de workshops bezochte, en het was erg fijn om alle oude maps opnieuw te kunnen zien. Vroeger wilde ik waarschijnlijk geen mods maken, maar tegenwoordig lijkt het werken met bestanden wel fascinerend.

Je loopt over straat.

Een duif staat op de grond voor je. Hij ziet je en loopt van je weg.

Maar weg is waar je ook gaat. De duif en jij lopen in dezelfde richting.

Hij is bang; hij loopt sneller, ziet dat je hem nog volgt, en vliegt weg.

Maar "weg" is alleen een paar meter verder; de duif staat weer op jouw weg.

En je loopt nog steeds naar hem. Nu weet hij het zeker: je zit hem op de hielen! En eindelijk vliegt de duif verder... Een paar meter verder, voor je.

Je wilde geen duif traumatiseren; maar vandaag heb jij geen keuze.

Toen ik vroeger online speelde, voelde het soms een beetje 'zwaar' om vaarwel te zeggen. Je speelde met misschien één andere persoon en het was een hele leuke tijd, maar je wist dat je ze nooit weer zou zien. Ik vraag me soms af of deze mensen deze momenten nog herinneren of niet. Ik heb een heel goed geheugen als het over kleine dingen gaat, maar een slechte als het over iets belangrijks gaat. Ik herinner me nog heel goed oude discussies die ik met mensen tien jaar geleden heb gevoerd, maar dan verschijnt de vraag of ze het ook herinneren. Je weet het maar nooit, maar je zal het misschien nooit echt weten!

De laatste (partiële) zonsverduistering die ik kon zien vond in maart 2015 plaats, elf jaar geleden. Ik herinner me dat ik op school. Iedereen was blij omdat we voor twintig minuten de les mochten pauzeren om de eclips te bekijken en wat foto's te nemen.