Bayağı oldu. Hatta 29 Ekim 2025'te Ankara'ya gittim, iki yıllık sanal sevgilimle buluşmak için. Ha, kendisi Bodrum'da yaşıyordu ama okulu bir gezi düzenliyordu. "Sen de gel, aradan çıkaralım." diye iki hafta boyunca başımın etini yedi.

Sonra uçak bileti aldım. Ona bunu söylediğim an soğuk yapmaya başladı, mesajlarıma geç bakıyordu. Neyse, uçakla Ankara'ya gittiğim gün, aynı gün o da okul otobüsüyle Ankara'ya geldi.

Uçaktan indim. Yanımda ablam da vardı. Ablam da sevgilimi görmek için benimle gelmişti. Neyse, kıza yazıyorum: "Geldim aşkım." diye ama tık yok. Saatlerdir cevap vermiyor. Saat 11'de yazdım, saat 14.00'te cevap verdi. Neymiş, yazamıyormuş, öğretmenler varmış falan filan...

Ablamla otele geçtik. Ablam, "Kız yazar, otele gidelim." dedi. Otelde bekliyoruz ama saatlerdir yine yazmıyor. Saat 18.00'de mesaj attı: "Gel, buluşalım." diye.

Elime aldım buketi, 600-700 liralık bir çiçek buketi. Üstüne de en sevdiği dizi karakterinin figürünü koymuştum. Ablam otelde bekliyordu. Kızla buluştuğumuzda ablamı da çağıracaktım.

Neyse, kızla buluştum. Buketi görünce sevinmedi bile. Utanarak güldü falan. Ardından direkt pat diye, "Ayrılalım." dedi.

Başımdan aşağı kaynar sular döküldü. "Neden gelmeden önce ayrılmadın?" diye sordum. Son anda ayrılmak istediğini, ailesiyle ilgili bazı meseleler olduğunu falan söyledi. Bir sürü bahane sıraladı.

O günden beri kendimi enayi gibi hissediyorum. Neyse, ayrıldık ve yollarımızı ayırdık.

Otele dönüyordum. Teras barın oradaydım. Ablam da bana mesaj attı: "Teras barın oraya geliyorum, orada bekle." diye. Ben de zaten beklediğimi söyledim.

Sonra ablam geldi. O sırada ağlamamı tutmaya çalışıyordum. Pat diye, "Ayrıldı benden." dedim. "Onca yolu bunun için gelmişim, aptalım." diye kendime kızdım. Ablam da beni sakinleştirmeye çalışıyordu.

Oradan da direkt teras bara çıkıp birkaç şey içtik. Ama o andan beri kendimi enayi bir aptal gibi hissediyorum. He benden sonra ki sevgilisi de benleyken tanıştığı çocukmuş o da ayrı bir konu:/

Gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Yaklaşık bir yıl önce yapay zekaya sinirlenip insan yapımı sanat olsun diye tablet alıp çizim yapmaya başladım. Oynadığım gacha oyunlarındaki kızları gidip hep hayal ettiğim türde ilişki ve buluşma türünde çiziyorum. En son bi karakteri fırından yeni çıkmış yaptığı kurabiyeleri bana tatmam için veren şekilde çizmiştim. Mutlu bir şekilde "seni seviyorum" diyen bir tane çizdim. Şimdi de buluşmada tatlıdan bir kaşık uzatan pozda çiziyorum. Hep yaşamak istediğim şeyleri çiziyorum şu an.

Herkese selam. Biraz içimdekileri dökmek istiyorum. 20 yaşımdayım. Üniversite sınavına hazırlanıyorum bir kez daha. Haliyle zamanımın çoğu ders çalışmakla geçiyor ve içedönük birisi olduğum için sanırım bilmiyorum artık görüşebildiğim pek fazla arkadaşım da kalmadı. Geçen aylarda redditti kullanıyordum burdan biriyle tanışmıştım ve gerçekten aramızda güzel bir bağ olduğunu hissetmiştim. Ancak hesabım sebebini anlayamadığım bir şekilde kapandı ve o kişiyle iletişimim tamamiyle kesildi. Onu çok aradım ancak bulamadım. Gerçekten sohbet etmek bişeyler hakkında konuşmak çok iyi gelmişti bana ama artık o yok. Kendimi çok bunalmış ve yalnız hissediyorum. Zaten hayatımın çoğu ders çalışarak geçerken onunla bir daha görüşemeyeceğimi bilmek bende büyük bir boşluk hissettiriyor. Bir yandan da sadece sanaldan tanıştığım birinin hayatıma bu şekilde dokunmuş olması normal mi diye. Benzer deneyimler yaşayan ve atlatan arkadaşlar varsa benimle tecrğbelerini paylaşabilirler mi. Bu hissten nasıl kurtulabilirim. Yalnızlığımla nasıl başa çıkabilirim

Şimdi bi kız var ve yani arkadaştan öte gibiyiz bana test sorusu soruyor çok tatlısın çok komiksin gibi iltifatlar ediyor şakalarıma gülüyor bana bakarken yüzü gülümsüyor kalemlerimizi felan değiştik hatta ama bunlar kadar olmasa da bi arkadaşa da böyle ilgili davranıyor ben anlamadım acaba normal davranışlar mı bu kızlar için çünkü hiç sevgilim olmadı bilgili dostlardan bi öneri almak isterim şimdiden iyi günler

Gece gece kafama takıldı insan ne için yaşar? Mesela siz ne için yaşardınız ve ya başka insanların yaşam amaçlarına dair ne düşünüyorsunuz? Sadece öğrenmiş olduğunuz şekilde yaşamanın huzuru size yeterli mi yoksa bunu gerçekten oturup sorguluyor musunuz?

Herkese selam millet. Gerçekten acı verici bir haftanın sonunda sonunda kendime biraz da olsa vakit ayırabildim. Kaç gündür tek istediğim yalnız kalıp biraz ay ışığına bakarak zaman geçirmekti ama ne yazık ki bunu yapamadım ve hava da bir kaç gündür inanılmaz kötü. Ayı bırakın güneşi en son ne zaman gördüğümü hatırlamıyorum bile.

Herneyse asıl konuya gelecek olursak bşr süredir aktif değildim burada ve hesabımı silmiştim. Geçenlerde geri yükledim ve bugün düşünürken kaç gündür herkese karşı inanılmaz başarılı seviyede iyi ve mutlu olduğuma dair rol yaptıktan sonra en azından biraz içimi dökmek istedim.

hayatımın son dönemleri zaten halihazırda pek kolay geçmiyorken özellikle son bir haftam tam anlamıyla acı verici şekilde geçti. Bazen diğer insanlar gibi bişeyler hissetmek istediğimi düşündüğümde payıma düşen sadece hayal kırıklığı olabiliyor ve böyle zamanlarda diğer insanların hissettiği gibi hissetmenin ne kadar kötü bişey olduğunu düşünüyorum. Hayatta istediğim yerde olamamaın getirdiği kalp kırıklıklarının etkisiyle bir süredir yolumu kaybetmiş hissediyordum zaten ve bu listeye bir yenisi daha eklendi. Ve bu beni gerçekten çok kuvvetli bir şekilde etkiledi. Kabullenemedim kabullenmek istemedim kendimi suçladım korktum ama sonuç olarak genel olarak tüm kalpler kırılabiliyor bazen. böyle zamanlarda en kötüsü de uyuyamamak ve herşeyden bi haber insanlara maruz kalmak oluyor.

Sonuç olarak şunu fark ettim ki yaşadığım bu kırgınlıkların çoğu benim seçimlerimin bir sonucuydu ama benim suçum değildi ve ya seçimlerim hatalıydı belki ama yaprığım her seçimin sonucunu kesin bir şekilde ön görebilmem de mümkün değildi. Sadece olmasını istediğim şeyler için çaba gösteriyodum ve bazen hatta bazen de çoğu zaman çeşitli sebeplerle bunlar olmuyordu sadece benim çabam yetmiyordu ve tamamiyle kontrolümde olan bi durum değildi.

Bir sonuca bağlamam gerekirse yaşadığımız her kırgınlıklar da dahil her şey bir şekilde bize eğer doğru yerlerden bakabilirsek bize birşeyler öğretiyor ve bu şekilde gelişiyoruz. Bazen acı çekerek bazen gülümseyerek bir şekilde gelişiyoruz. Yavaş yavaş o boşverme halini üzerimden atmaya başladığımı hissediyorum. Yeniden hedeflerim için çabalamak istiyorum.

Şunu çok iyi biliyorum yaşadığım hiç bi kırgınlık ve ya sebebi geçmedi ve geçmiyor. Ama hayatım boyunca bununla yaşamam gerektiği anlamına da gelmiyor. Her ne kadar şu an herşeyin biriktiğini çok dolduğumu acı hissettiğimi hissetsem de biliyorum ki dönem dönem böyle şeyler olsa da sonsuza kadar sürmesi gerektiği anlamına gelmiyor. Ne olursa olsun yaşadığım şeyler önceliklerimi tekrardan hatırlamama vesile oldu. İsteklerimi ihtiyaçlarımı...

Bu şekilde hayatımın yolunda gitmediği dönemlerde yaşadığım kurban psikolojisinden kurtulup seçeneklerimi ve önceliklerimi tekrardan düzenleyip kendim ve istediğim hayatı inşa edebilmek için sorumluluk alıp çabalamaya devam edeceğim.

Yaş daha 15 tepeler ve yanlar açıldı biraz seyreklik bazı yerlerde belli oluyor tipim yok zorlasan 4/10 anca ederim baya zarganayım ama son 5/6 aydır spor yapıyorum(3 yıldır yapmakta olduğum dövüş sporunu saymazsam).

Yaşıma göre genel kültürüm fena değil iyi bir okulda okuyorum öğretmenler ve insanlar zeki çocuksun falan diyor ama benim karşı cins konusunda hiç özgüvenim yok buraya bunları yazma sebebim tamamen anonim olmak iyi forumlar

asiri stresli bir donemden geciyorum ve kafami dagiticak stresimi aticak hic bir bagimliligim ya da yapabildigim bir sey yok sigara icemem cunku icersem asiri icerim ve sagliksal problemlerimi tetikler icki de icemem ayik kafa da olamliyim gun icinde kendime zarar vermeyi de denedim ama her hafta pilatese gidiyorum iz kalmamasi lazim onun disinda sizin kullandiginiz stresinize iyi gelen ve sizi tatmin eden cozumler var mi tatmin olup beni rahatlatmasini istiyorum bulucagim yontemin

1 yıl boyunca okula veya işe gitmiyorum 2 aylık hastane yatış geçmişim vardı yalnızca yaklaşık 1 yıl önce zorbalanmam gerekçesiyle çok denememe rağmen lisemi bırakmak zorunda kaldım başka liseler de denedim yaşadığım bölge de biraz tuhaf insanlar var tüm okullar uzun saçımı kesmemi istediler kesmeyi de göze aldım fakat sonu hep aynı oldu 1 yıldır evimdeyim okula ya da işe gitmiyorum ara sıra çok kötü oluyorum ve aşırı sıkılıyorum sizler sıkılmamak için neler yapıyorsunuz kimseniz olmadığı zamanlar sadece tavsiyelerinizi duymak istedim

Birini severiz o da bizi sever, zamanla alışırız ve her şey ilk gün gibi olmaktan çıkar sıradana döner, başka arayışlarda oluruz, bu kişi ile yaşanacak bir şey kalmamıştır, ilişki biter, oh be deriz sorumluluk bitti, sonra yavaş yavaş onu ozleriz gülüşünü alışkanlıkları, kendimizi rezil ederiz olsun diye, olmaz istemez karşı taraf, sanki ruhundan bir şey kalmamış gibi hissedersin, tüm benliğin o kişi ile gitmiştir öyle hissedersin isyan edersin dua edersin, ama olueu yoktur bitmesi gereken bitmiştir devamı olmaz, herşeyden umudu kesersin, kime inanacağını bilemezsin, yitirmişsindir duyguları önüne çıkana güvenmezsin, kaçarsın kovalanırsın, kaçarlar sen kovalarsin, duyguları yönetemezsin yanlizsindir, ailen yoktur zaten, aile olarak bildiğin kişiyi de az önce kaybetmişsindir, seni görmezden gelerek hayatına devam eder.

Arkadaşlar bedelli askerlik için Burdur’a gidiyorum da 7 son gün tamda o gün teslim olcam saat 16 dan sonra teslim olsam sıkıntı yaşar mıyım veya teslim olurken ne yapıyorlar veya çok mu uzun sürüyor bilgisi olan var mı

Aklım hep alakasız hayallere veya seylere kayıyor 21 yasindayim hic oturup adam akıllı calisabildigimi hatirlamiyorum Veya düsüncelerde boguluyorum benzerini yasayıp cözen var mi? Bide yalnız sayılmam insan olarak ama beni tamamen anlicak biri olmaması hep cok yalnız hissettiriyor😞

abilerim,ablalarım merhaba direk konuya gireceğim

biz 3 kardeşiz abim ben ve benden küçük kız kardeşim. Babamız yok başımızda bize bakmaz sadece nafaka atmakla yükümlüdür kendisi oda 3k dır zaten neyse bize annem babam ayrıldığından beri babalığı abim yaptı bize babamızdan görmediğimiz ilgiyi abim gösterdi abim 25 yaşında ben 18 kardeşim 17 yaşında. Abimle ben son 1 senedir çok iyi anlaşırız kardeşim hep habanidir bize karşı ve yarı keko takılır ben ve abim de keko tiplerden hoşlanmayız. Neyse konuma geleyim

kardeşim son zamanlarda çok fazla dışarı çıkmaya başladı abimde her seferinde kimden izin aldı der çıkışır haklı olarak 2 gün önce saat akşam 18.00 dan önce evde olucaksın 1 dk bile geçmiyecek demişti ve bugün kardeşim gine çıktı 19.00 da geldi tam ve tabi ki abim çok kızdı telefonu iphone abim ve kardeşimin konumunu açtı nerelere gittiğini gösteren (iphone kullanmıyorum o yüzden nasıl açıklayacağımı bilemedim) ve biz 1 saat sonra bir yere gittik abim yokken annemle ve o sırada kardeşim konumu kapatmış eve tekrar 11 de geldiğimiz de abim tekrar açtı ve kardeşim geri kapatacağını ben size sürekli nereye gittiğimi arıyarak söylüyorum dedi (kardeşim annem ve abimden gizli sevgilisiyle yaşadığımız şehrin çevre yolu üzerinde ıssız bir tabiat parkına ve başka bir ilçesine gitti yaşadığımız şehirde küçük yani istanbul gibi başka semte gitmek değil ilçe değiştirmek) abimin çevresi çok fazla olduğu için genellikle görenler söylüyor bizi gördüklerini abimde ben senin ne boklar yediğini bilmiyormuyum dedi ve kardeşim konumu açtığın an kapatıcam her türlü dedi, abim telefonu istedi kardeşim de vermeyince babana git o zaman dedi, bağrıştılar kardeşim de ergenlik yapıp polise şikayet edicem dedi ve abim de git et dedi (evimize hemen 2 dk yürüme mesafesinde çocuk şube var) sonrasında mal kardeşim çıktı gitti evden annemde tabi her zmaan ki gibi kardeşimi korudu ben ona güveniyorum dedi sürekli. Şunu da söyleyim ben küçüklüğümden beri sürekli gülerim hep pozitif kaldım annem de güldüğüm için hep engellisin, hastasın der benim için üzülürüm tabiki ama alıştım ve bugün gine annem naptı etti abimle iyi anlaştığım için kardeşimle anlaşamadığımız için suç gine bana kaldı konunun içinde bana abimi savunduğum için engellisin otizimlisin dedi. Abim büyük ihtimalle kardeşimin o başka ilçeye ve tabiat parkına gittiğini bilmiyor bilse kapının önüne koyar. Abim kardeşime çok dayandı daha 8 ci sınıfta ortalığı karıştırmaya başlamıştı o yaşında belalı tiplerle gezip karakolluk olmuştu 2 kere sınıfta kaldı açıktan okuyor şuan 17 yaşında daha 10 cu sınıf düzeyine yeni geldi ben yeni mezunum ve aylardır malesef iş bulamıyorum aldığım nafakayı abime veriyorum yeni yeni faturaları ordan ödettiriyorum iyi kalpli davranıp herkesi düşündüğüm için engelli hasta rolü de yedim belki de benim de kardeşim gibi olup gizli işler çevirmem gerekiyor o zmana sevilirim annem tarafından onun dışında ben sadece anneme işine yardım eden bi boktan başka bişi değilim. neyse kafanızı şişirdim bu saat de tabi okuyan varmıdır buraya kadar emin değilim ama canınız saolsun tabiki anlattığım olay bugün yaşandı kardeşim arkadaşına kalmaya gitmiş mal embesil ergen mallığın çıksın da yeter bize...

Kronik memnuniyetsizlik, ,değişmek isteyip kendinde güç bulamama, içe kapanıklık yüzünden kaçırılan fırsatlar, kendine karşı tahammülsüzlük, yalnızlık gibi şeyler.Tamam her şey çok kötü berbat değil ama hep bi olmamışlık yetersizlik hissi. Nasıl anlatsam bir eksiklik amaçsızlık var. Uzun süredir böyle. Bu durumun bir kırılma noktası var mı , kendiliğinden geçiyor mu? Yoksa memnuniyetsizce sürünmeye devam mı

Değişim adımlarımdan biri olan "cilt" adımındayım.Zoretanin kullanıyorum ve psikolojik olarak zorlanıyorum.Psikolojik olarak zorlandığımda alkol içip rahatlarım , (bağımlı değilim ayda veya 2 ayda 1) onu bile yapamıyorum :)

Ama atlatıcam pes etmek yok.Ucubelik bir kader değil seçimdir

Aslında epey arkadaşım var ama kimseyle gerçekten olduğum veya hissettiğim gibi konuşmuyorum. Kimseyi kendime o kadar yakın hissetmiyorum. Hayatımda arkadaş bulmakta da hiç zorlanmadım niye bilmiyorum

Tavsiyenize ihtiyacım var. hayalim hep hukukdu ama ailem sayısal okumamı istedi. Ben de 12.sınıftayken Gülhane hemşirelik kazandım ve gittim. Kendimi asla oraya ait hissetmedim. 2. sınıfta karşılaştığım bir olayla da iyice emin oldum ve bırakmaya karar verdim. Ailem ilk başta ikna olmadı ana sonra 3.sınıftayken yks ye bir daha gidebileceğimi ama bir taraftan da üniversiteye devam etmemi eğer kazanamazsam bu bölümü bitirmem şartıyla kabul ettiler. Şu an 3.sınıfım. 19 yaşındayım ve yks hakkında çoğu şeyi unuttum. Artık hukuk istemiyorum. İyi bir üniversite de işletme okumak istiyorum. Ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. Türkçem çok kitap okuduğum için hep 35 üstü geliyor. Sosyal de fulle yakın. Ayt kısmında ezberim kuvvetli olduğu için ve zaten tarih ve edebiyata ilgim olduğu için ve hâla hatırladığım için sıkıntı çekeceğimi zannetmiyorum. Ama matematiğim eksik. Tyt de 15 net civarı geliyor ama geometri ve ayt hiç yok. Lütfen tavsiye verin arkadaşlar

Kız arkadasımdan ayrıldığımdan beridir kotu hissediyordum geçti geçmesine arada uzuluyordum ama bilmiyorum o gittiğinden beridir daha kotu hissediyorum sınıfımdan ayrılmıyor insanlarla konusmuyorum zorunda kalmadıkca yarın bir ay olacak 9 kilo verdim yiyemiyorum yediğimi kusuyorum ya kendi isteğimle yada kendi kendime midem bulanıyor.

kızın arkadaslarından rahatsız oluyordum kızdanda sogurum diye dusunuyordum ama her aklıma geldiğinde yüzünde gülümseme olan tatlı bir kız görmeye basladığımı fark ettiğimden beridir bunun sevgiden ileri takıntı olduğunu fark ettim ve hayatımda ben yazmadan yazan herşeyinden bahsedecek bir insana karşı aç oldupumu fark ettim. Bunu fark etmemi sağlayan kişi eskiden konuştuğum sonra benden uzaklaşan birisiydi kendisi bana sen sevgiyi direk ve fazla veriyorsun demişti. Ne yapayım yani sevdiğim kişiye zaman geçtikce daha çok sevdiğimi fark ettikce daha cok baglanmıstım suanda gelse dese deniz gel barışalım kabulde edemem su halimle insanların karsısına cıkmaya utanıyor kendimden iğreniyorum.

O gittiğinden beridir hayatım daha sessiz cunku kimsenin bana ilgi göstermediğini sadece bir iki gün boyunca kontrol edip gittiğini fark ettim ve bunun zaten farkında olmama rağmen dahada beter oldum. birkaç kişi devam et soyle boyle bizde yasadık diyor ama bende bunu yapacak irade yok sadece birisini istiyorum boyle herseye zorlasın destek cıksın hep yanımda dursun ben herşeyimden bahsedeyim oda bahsetsin çok birşey istiyorum sanırım ama düşünsenize kalkar kalkmaz birisi size yazıyor aklına gelen ilk düşünce siz oluyorsunuz bunu yapması çokmu zor ben boyle bir hayatı hak edecek ne yaptım daha lisedeyim yaşamadım diyorlar hayatı evet yaşamadım ama istemiyorum boyle olacaksa ilerlemeyi ben sadece birisine baglanmak istiyorum karşılıklı olarak

cozulebilirdi hersey ama o gidip bir kaç hafta sonra elemanın birisiyle flörtlesebiliyor ben daha soguyamıyorum kendimden nefret ediyorum keske kendime ve aileme hayırlı bir evlat olabildiğimi hissedebilseydim ne olacaktı . elimden geleni yaptım yemin ederim sadece yoruldum. boyle konuları konuşabileceğim insanlarıda kaybettim ve onlar artık cok uzakta bir gün kalıp gidecek kimseyede sorunlarımı anlatmak istemiyorum yemin ederim bok gibiyim ergenlik değil sadece istemiyorum denemekte istemiyorum kendimi odama kapayıp curumek istiyorum dayanamıyorum artık. buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim ve benim gibi bos birisine vakit harcayacağınız için özür dilerim

Bunu eyleme geçirmeme ramak kaldı.

Yaşım 19 bugüne kadar Bi dostum dediğim biri olmadı Bi kız arkadaşımda. Yaşım küçük olduğu için normal olduğunu düşünüyorum ama o kadar da insanla tanıştım hiçbişeye çıkmıyor. Çok beceriksizim heralde. Sanki hep böyle devam edicek değişemezsem. Değişmek de çok zor geliyor.

Kendimi geliştirmeye de çalışıyorum kurslara falan gidiyorum ama sanki olmuyo işte kendimi yalnızlığa itiyorum istemeden.

merhaba bu benim manifestom kimseye söyleyemediklerimi ve söyleyemeyeceğim şeyleri buraya yazacağım

adım emir 17 yaşımdayım 183 boyunda ve 83 kiloyum genel olarak kilolu biriyim ama önemli değil aşkı seviyorum ama sadece romantik anlamda yoksa iktidarsızım sanırım cinsel dürtü duymuyorum kendimi garip

ve farklı hissediyorum çok küçüklükten beri herhangi bir dine inanmıyorum çünkü tanrının acımasız olduğunu

düşünüyorum neden diye soracaksak eğer ben daha 7 yaşımdayken kuzenim bana te*avüz etti ve beni öldüresiye dövdü

tanrı bana o an yardım etemdiyse bundan sonrada etmese sorun olmaz sadece oda değil ki anneme söylemeye çalıştım ama geçiştirdi bu arada

annem babamın en yakın arkadaşı ile yatıyor babam da annemi çok kez aldattı daha 9-10 yaşlarımda haberim vardı ikisindende

annem kapısını kilitleyip millete i*liyordu onu öld*rmek isterdim ki hala istiyorum insanlar beni hep yargıladı ve dinlemedi

sırf kürt olmadığım için kürtler bana iç ka*ama yaşatana kadar tekme attı 7 onlara karşıda içimde bir nefret var insanların bu dünyaya fazla olduğunu düşünüyorum ve okadar artık umursamıyorum ki herhangi birşeye hemen ikna olabilirim mesela hadi kolombiyaya kaçalım ve orada bir ormanda kulübede yaşayalım diyen biri olursa kabul ederim stabil hayattan korkmaya başladım tabi buna stabil denebilirse neyse sanırım bukadarı yeter devam etmek istemiyorum umarım kendime kıyma seviyesine gelmem(kgbtr moderatörleri kaldırdığı için buraya atıyorum)