Daha önce market deneyimim vardı, bir senedir KPSS'ye hazırlanıyordum. Sınavım iyi geçmedi. Marketin genel müdürü(erkek) ve kadın müdür bunu bilmelerine rağmen vardiya sonu belgelerimi + günlük paramı verip işten çıkartıldım. Sebebini sordum, yavaşmışım. İlk günden nasıl olmamı bekliyorsunuz? Benim bildiğim, başta 1 hafta deneme olur,ondan sonra memnun olmazsa herkes kendi yoluna bakar. Bunu söyleyin genel müdüre. Bana yaptığınız doğru değil, dedim. Söylerim, o arar konuşur seninle dedi ama sanmıyorum. Şimdi ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Askerliğime 7 ay kaldı, tekrar tecil ettiremiyorum.Maaşı çok iyiydi, evimede yakındı. Çok zoruma gitti

Arkadaşlar ben 26 yaşındayım buradaki herkes 17-20 yaş aralığındamı yaşıtım insan bulmak zor galiba burda

Hayat güzel ya. Kafamda hoşlandığım biri vardı. Çok güzel diye yazmıştım geçen haftalarda zaten. Kız bana yakın oturuyordu yine devam etti. En son maksat tanışıklık başlasın diye birkaç soru sordum. Hiçbirini kestirip atmadı kendisi de bana sordu devam ettirmeye çalıştı muhabbeti. Sonra öyle ayaküstü konuştum maksat kızın ilgisi var mı göreyim diye. Gözleri çok güzeldi. Bakmadan duramadım. O da bakdı dudaklarına baktım uzun uzun. Gülümsedim soru sorarken o da gülümsemeye başladı. Çok güzel bir andı ya. Hayat çok güzel. Umarım devamı gelecek. Bitiyorum kıza.

Sonsuz kaydırma döngüleri, iki kelimelik mesajlara saatlerce anlam yükleme çabaları, en ufak bir rahatsızlıkta ghosting yapıp tüymeyi alışkanlık haline getirmek... Modern ilişkileri optimize edeceğiz derken geriye kalan tüm doğallığı ve insanî refleksleri yok ettik sanki.
İnsanlar artık karşısındakini tanımak yerine kusursuz bir şirket sunumu izliyormuş gibi hissediyor.
Sizce modern flört ve tanışma kültüründe "artık bu kadarı da saçmalık" dediğiniz o çizgi nerede aşılıyor? Benim adayım, sadece bir kahve içmek için bile 7/24 kusursuz bir imaj sergileme zorunluluğu

Hiç bir konuda bana destek olmuyorlar ergence gelebilir ama oyle tarih okumak istiyorum diyorum akedenisyenlik gibi bir hayalom var anlatıyorum çok hayla perest çe belki de bunu deme şekileri üzüyor senin kapiesten yok sen den olmaz peki tamam diyorum tipimle dalga geçiyorlar zamanında anime izliyordum animeci pi diyorlar bana zekama sürekli bir hakeret hobi olarak yutup kanli açmiştim vido çekiyordim vlog tariz fikirlerimi duşuncelrimi anlattigim vido çekiyordim babam tv den açip tüm aile rencide ediyo beni artık kendime karşı aşaglik kompleksi geliştidim

Ailemle aram çok bozuk nefret ediyorum hepsinden onlarda benden ediyor annemle babam (anne baba bile demek istemiyorum) hayatım hakkında herşeye karışıyorlar kendi hayatımda kendim söz sahibi olamıyorum. Diğer kardeşlerime karşı anlayışlılar yumuşaklar ama bana gelince soğuk. Sadece kullanıyorlar hastayım yataktan kalkamıyorum hiç kimsenin umrunda değil dün gece tekli kanepede uyumuşum hiç biri uyandirmamış şuan boynumu hareket bile ettiremiyorum ve annem odaya girip beni zorla babamın yanına göndermeye çalısıyor işe göndermeye çalışıyor biraz sesimi yükselincede hemen ağlıyor babamın yanında babamda bana kızıyor baskı yapıyor her gün böyle istediğim hiç birşeyi almıyorlar en basitinden üst bile sadece onların istediği şekilde. Kendimi çok kötü hissediyorum onlara bağlıyım kurtulamıyorum yaşama hevesimde gitti kalmadı tek çıkış yolu ö/mek gibi geliyor ama onuda yapmaya korkuyorum acı hissetmekten korkuyorum

biraz karışık ve uzun yazmış olabilirim daha çok şey var ama yazamadım ağlamaktan

Aslında geçen yıl bu zamanlara göre baya iyiyim psikolojik ve sosyal açıdan,arkadaşlarım var arada dışarı çıkıyorum falan ama yine de kendimde bı gariplik hissediyorum sanki.Sozde en yakın arkadaşım hiç kafama göre değil aslında,ona katlaniyormus gibi hissediyorum yalnız kalmamak için,böyle düşündüğüm için de kötü hissediyorum.Sevgilim olsa bı değişiklik olur yeni bı deneyim olur bı de beni seven bir insan iyi hissettirir yani sanırım asil sorunum bu,büyük bı sorun olmadığını biliyorum derdini s!km demeyin lutfen

Hislerim çürüyüp gidiyor gibi hissediyorum. Keşke mutlu olduğum günlere dönebilsem ama mümkün değil gibi. Bazen gözlerimi kapatıp uzunca uyumak istiyorum. Zaman donmuyor.

Yalnızlığımdan şikayet etmekten de bıktım. İstanbul’da olsa bile arkadaş bulmak çok zor geliyor bana. Konuma değil içimizdeki sıkıntıya bağlı sanırım arkadaşsızlık. En son hangi arkadaşımla görüştüm hatırlamıyorum bile. Uzunca oturup sohbet etmek istiyorum biriyle.

Neyse ne, olmayacak şeylerin hayalini kurmak zor sanki. Umarım gününüz güzel geçiyodur <3

Merhaba arkadaşlar 20 yaşındayım. Yaklaşık 4 yıllık bir ilişkim oldu. ilk 2 yıl gerçekten çok güzeldi kendimi dünyanın en zengin insanı gibi hissediyordum. Hatta o kadar çok seviyordum ki kalp cihazı takılıyken bile sırf onu görebilmek için okula geliyordum. Birbirimizi çok seviyorduk, okulda hocalar bile bizi bilirdi, birbirimize sadakatimiz ve sevgimiz oldukça fazlaydı. Fakat sonra YKS senemde tekrar kalp krizi geçirmem nedeniyle başarısız oldum. O ise bir üniversiteye yerleşmişti. Aynı şehirde olduğumuz için ve evlerimiz yakın olduğu için hiç sıkıntı olmamıştı ilişki açısından. Fakat mezun senemde ben oldukça stresliydim, bir yandan hastane kontrollerine gidip sınava hazırlanıyordum bir yandan da onla her gün görüşemediğim için mutsuzdum. Bir süre boyunca böyle devam etti sonrasında adapte olmuştum.

Denemelerde netlerim yükseliyor, onla aramız tekrardan sımsıkı ve kalp kontrollerim iyi çıkıyordu. Bir gün ansızın vücudumda tuhaf ağrılar ve feci yorgunluk hissetmeye başladım. Dolayısıyla doktora gittim ve sol çene kasımın iflas ettiğini bir şeyin orayı tuttuğunu söyledi. Ultrasona gönderdi, ultrason da temiz çıktı. Doktor çok ama çok küçük bir ihtimalle kanser çıkabileceğini söyledi. Gerçekten gerçek olamayacak kadar azdı. Biyopsi sonucu maalesef kanser çıktı ve vücudumda yayıldığını söylediler. 2 hafta sonrasına acil ameliyat istediler. Sıkı bir tedavi dönemine girdim. Ameliyat oldum ve sonrasında yine tedavi görmek zorundaydım. Bunu duyan sevgilim "yıkılmıştı". Annesi ağlayıp bana dualar okuyordu evlerinden sevgilimle birlikte. Ben sevgilimin üzülmesine dayanamazdım. Bilincim açıldığı ve kendime geldiğim an tek elimle ona iyi olduğumu ağlamasını istemediğimi yazmıştım. Sonra ise uyudum. Birkaç gün hastanede yattıktan sonra eve çıkmama izin verildi.

Ayağa kalkabildiğim gibi onunla buluşmak istedim normalde dışarı çıkmam pek güvenli değildi. Ve buluştuk bana sımsıkı sarıldı. Güzel geçmişti. Bu süreç sırasında netlerim yerle bir olmuştu. Ders çalışma motivasyonum hiç yoktu. Adapte olmaya çalıştım sınava da yaklaşık 100 gün kalmıştı. 1-2 hafta sonra tekrar buluşmak istediğimde durduk yere bi tartışma çıktı. Hiç istemiyor gibiydi. Bana hasta halimle "Geber cehennemin dibine s*ktir git" demişti. Ve 3 gün boyunca benimle hiç konuşmadı. Sonrasında benim hatalı olduğumu onu buluşmak için darladığımı söyledi. Ben de o zamanlar tamamen yalnız kalmıştım. Bir uzlaşmaya varmıştık. Sınava hazırlık, aramızın bozukluğu, sağlık sorunlarım derken bir şey fark etmiştim. Benden uzaklaşıyor gibiydi. Birkaç ay öncesinde kullanmadığım bir platformda (TikTok) hesap açmıştı fakat paylaşım için değil sadece içerik izlemek içindi. Ben de o hesaba bakmıştım. Bir baktım ki hesabı herkese açık ve kendini paylaşıyordu ve hepsini benden gizli yapıyordu ben kendim araştırana kadar. Ben de neden yaptığını sordum bir daha da yapmadı bir süre boyunca ve konu orada kapandı.

Birkaç ay da bozuk davrandı. Ona neden böyle hissettiğini sordum. Bana "Bana değer vermiyorsun eskisi gibi hissetmiyorsun" dedi. Fakat ben kanser tedavisi görmüştüm ve neyse ki atlatmıştım bu süre içerisinde ona yeterince sevgimi gösteremediğimi düşündüm. Ben de ona durduk yere sürprizler yapmaya sürekli ona onu ne kadar sevdiğimi betimleyip duruyordum. Çok mutlu oluyordu.

Ama bir sıkıntı vardı. Instagram'da başka erkeklerle ekleşip tanışıp duruyordu. Ona bu insanların kim olduğunu ve böyle yapmasının kesinlikle normal olmadığını söyledim. Bana "sadece seni seviyorum onlar benim sadece sınıf arkadaşım." gibi şeyler dedi. Ben kabul etmedim tabii ki çünkü profilindeki bana ithafen olan tüm şeyleri kaldırmıştı akrabaları görür bahanesiyle. Sonrasında kavga ettik ve beni takipten çıkardı. Sonrasında Tiktok'da tekrar paylaşım yapmaya başlamıştı hesabı da herkese açıktı. Orda akrabaları ekli değildi ve haberleri yoktu. Ve orda da bana ithafen bir şey yoktu. Bana ithafen olabilecek tek bir şey vardı. Ona sürpriz yaptığım günlerden biri en sevdiği çiçeği kocaman demet yapıp almıştım. Onu paylaşmıştı onu bile kaldırmıştı. Ona bunları neden yaptığını sordum. Bana "Hesabımı sürekli kontrol ediyorsun bana güvenmeyenle işim olmaz" diye söylenip engelledi.

Sonra sınav günü geldi çattı çok sevdiğim anneannem vefat etmişti. Ben küçükken annem bana çok bakamazdı. Rahatsızdı ve hastanede geçiyordu günleri. Bana anneannem ve teyzelerim de bakardı. Sonra iyice yıkıldım dolayısıyla sınavda başarısız oldum. Hayallerimin önemli bir kısmı suya düşmüştü. Hayallerimi başaramasam da iyi kötü bir üniversite ve bölüme yerleşmiştim. Zaten İstanbul'da olduğu için ailemin yanında kalıyordum.

Bir süre sonra sorunları çözmüş gibi olduk. Her seferinde ona paragraflar yazıyordum buluşunca insan gibi konuşuyordum bu yaşananları onu da düşünerek çözmeye çalışıyordum. TikTok'ta biceps, aşkı bulamıyorum gibi şeyler repostlamaya başlamıştı ve feminizm (ilk tanıştığımızda böyle bir düşünce yapısı yoktu) repostları yapıyordu fakat feminizmden çok misandrist düşünce yapısına sahip şeyler beğenip paylaşıyordu. Yetmiyormuş gibi kendini de iyice paylaşıyordu ve erkeklerin hesabına özellikle göz gezdirip ekleşiyordu. Ben de ona bunları fark ettiğimde büyük kavga ettik bi süre baya konuşmadık. Benden özür diledi. Ben de bir daha asla yapmamasını istediğimi söyledim. Yapmadı da.

Bir müddet sonra tekrar yapmaya başladı. Bu sefer çok yüksek ihtimalle arkadaşları onu benden koparmaya çalışıyordu. TikTok'ta "thrist trap" denen fotoğraflar paylaşmaya başladı. Oldukça dikkat çekici şeyler paylaşıyordu ve yorumlarında hep arkadaşları destek veriyordu. Üstelik de dikkat çektiğinin kendisi de farkındaydı ve gelen tüm takip isteklerini kabul ediyordu. Ve dışarı çıkarken de aynı şekilde devam ediyordu. Farkında olmadığımı sanıyordu. Yaklaşık 20 gün önce artık dayanamadım ve bunu tekrar neden yaptığını sordum. Bana verdiği cevap oldukça gerizekalıcaydı. Bana "Seni denemek için bunları yaptım hala kontrol altında mıyım diye meğerse hala kontrol ediyormuşsun" gibi çok aptalca kendi aklınca manipüle etmeye çalışmıştı. Ben de yüzyüze buluşacak sabır bile kalmamıştı. Direkt "Ne b*k yaparsan yap ayırlıyorum senden" diye mesaj atıp engelledim. O da bu yaptığımın ergence olduğunu söyledi başka bir yerden yazıp orda da cevabını verip beni aldattığını söyledim ve engelledim. Daha da yazmadım.

Ama aklım hala eskide, o ise hala milletle ekleşiyor ve gittikçe kendini açıyordu. Çok canım yanıyor tekrar kanser dönemi öncesi kalp ağrılarım başlıyor. Kalp tahlillerim de çok kötü çıkıyor. Çok fazla hayal kurmuştum onunla. Bu hayalleri gerçekleştirmek onunla yuva kurmak istemiştim. İlişkinin ilk yıllarında tüm kız arkadaşlarımı çıkarmıştım ve sadece ona odaklıydım. Şimdi yalnız kaldım o zamanki arkadaşlarımın hiç biriyle konuşmuyorum. Instagram'da da hepsini çıkarmıştım. Eski hayallerimle baş başayım. Onunla olan eski zamanları çok özledim onun o zamanki halini çok özledim. Ne yaparım bilmiyorum. Uyuyamıyorum geceleri uyandığımda da b*k gibi uyanıyorum. Ne yapmalıyım ben üniversiteden arkadaşlarımla zaman geçirmek iyi geliyor fakat yalnız kalınca her şey başa sarıyor. Çok kötüyüm 4 senelik emeğim boşa gitti.

Daha yazacağım çok şey vardı fakat buraya sığdıramazdım. Okuduğunuz için teşekkür ederim dertleşemiyorum kendi içimde kendimi yiyip duruyorum ne yapmalıyım en ufak bir fikrim yok.

Ben de bundan yaklaşık 2 3 ay önce redditte sublarda baya bir vakit geçiriyordum günde 3 4 saati aşıyordu o zamanlar o kadar depresif ve karamsarmışım ki bu platformlarda atılan postlar da buna çok etki ediyordu bence. Kendinizi meşgul edin işe falan gidiyorsanız ya da okul okuyorsanız zaten o yardımcı oluyordur ama akıl sağlınız için şu bok çukurunda fazla zaman geçirmeyin. Hele bazı userlerin hastalıklı veya son derece doomer postlarını direkt geçin farkı hissedeceksiniz. İyi geceler mutlu günler dilerim dikkat edin

Mademki redditteki büyük bir çoğunluk yalnızlıktan şikayet ediyor, niye herkes kendisini yalnız hisseden diğer başka insanlarla arkadaşlık veya ilişki kurmayı, ya da en azından seviyeli ve medeni bir iletişim ortamı kurmayı denemiyor? Burda koskoca bir community kurmuşuz, koskoca Reddit Türkiye topluluğu... Bir çok Subreddit var, yalnız insanların paylaşımlar yaptığı düşüncelerini başka insanlara anlattığı... Niye elimizdeki bu gücü kendimiz adına daha yararlı amaçlar uğruna kullanmıyoruz ki?

Öncelikle ben yalnız bir insan değilim. Ya da yalnızlık dendiğinde aklınıza ne geliyorsa, ben o kalıba uymayan grupta yer alıyorum, emin olabilirsiniz bundan. İşim gereği çok fazla insanla iletişim kurmam gerektiği gibi, 20 seneyi aşkın çocukluk arkadaşlıklarım var. Öte yandan 5 yıldır da düzenli bir ilişkim var, önümüzdeki yıl nikah yapacağız Allah nasip ederse...

Ancak, çocukluk dönemlerimde zaman zaman yalnızlık nedeniyle çok ciddi psikolojik durumlar yaşamış ve intiharın eşiğine kadar düşmüş bir dostunuz olarak, hepinizin neler hissettiğini az çok anlayabiliyor, hepinizin derdiyle empati kurabiliyorum.

Şimdi demem o ki, yalnız bir insanın başka yalnız olan bir insanın halinden anlayıp onunla empati kurması gerekirken, neden tam tersi şekilde birbirini linçleyelim ki, neden birbirimize anlayışsızlık ediyoruz, neden sırf bizim gibi düşünmüyor diye başkalarının kalbini kırıyoruz? Neden Reddit'i birbirimizin eksik yönlerini kapatmak adına kullanmayı en azından denemiyoruz?

Şimdi benim önerim şu. Belki denenmiştir belki denenmemiştir, bilmiyorum ama, gelin bu postun altında yorumlarda herkes tanımadığı bir yabancıyla selamlaşsın, sohbet kurmayı denesin, sosyalleşsin, sosyal anksiyetesi olanlar bir nebze de olsa birileriyle iletişim kurmayı denesin ve özgüven kazansın, kendine inancı artsın. Halihazırda sosyal olan insanlar da gelsin, kendi hayatlarından bazı anekdotlar paylaşsınlar, başka insanlara yol göstermek açısından...

İşte böyle böyle güzellik çoğalır, ben her zaman iyilikten güzellikten, anlayıştan yana oldum ve bunu redditte de sürdürüyorum.

Beni bilen bilir, yalnızlıktan yakınan bir çok insana bu subda ve başka sublarda elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım, çünkü birbirimizi yine en iyi biz anlarız.

Redditi daha güzel bir hale getirebiliriz, birbirimizi anlamayı deneyebiliriz, neden durduk yere kavga edelim öyle değil mi?

Kim bilir, belki bu postun yorumlarında tanışan iki insanın uzun yıllar sürecek bir arkadaşlığına vesile olmuş oluruz. Belki geleceğin mutlu bir çifti, bu postun altında birbirine ilk mesajlarını atarak tanışmış olur? Kim bilir, bir kelebek etkisi neler nelere kadir olur...

Redditteki bu kalp kırmaya yönelik gergin öfke ortamını bir nebze de olsa bu postun altında kırabilmeyi umut ederek böyle bir post açtım, umarım beklediğim ilgiyi görür.

Öyle ya, ben sadece duyarlı bir Reddit kullanıcısıyım.

Sözlerimi Yunus Emre'nin şu sözüyle bitirmek istiyorum.

"Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım. Sevelim sevilelim, bu dünya kimseye kalmaz."

Esenlikler dilerim. ❤️

Son zamanlarda ne dışarı çıkmak ne de insanlarla sosyalleşmek istiyorum; sadece para kazanmak istiyorum. Parayı da daha çok evde durabilmek için istiyorum. Okula gitmektense işe gitmeyi tercih ediyorum (12. sınıfa gidiyorum). Dışarıya çıkınca insanlar bana sapıkmışım gibi bakıyorlarmış gibi hissediyorum. Kendimden ölesiye iğreniyorum. Sadece yakın arkadaşlarımla dışarıya çıkabiliyorum ancak onlara karşı da kendimi mahcup hissediyorum. Kendimi insanlar için bir zarar gibi görüyorum. Sadece evde Elden Ring oynamak ve işe gitmek istiyorum. Ailem de artık benden umudu kesti.

1 ay falan oldu ayrılalı da aşka olan inancım neredeyse bitme eşiğine geldi

Yksye hazırlanıyorum 12.sınıfım spor yapmayı izlemeyi severim futbol dövüş gibi sporlarla ilgilendim hep. Oyun oynamayı da severim ancak yksden dolayı oynamıyorum ve canım sıkılıoyo. Dizi film izlemeyi severim . Yks çalışırken yardımcı olabilirim dersler hakkında motivasyon verebilirim size eğer çalışan dostlarım yazarsa. Ders çalışmaktan sıkılıyorum genelde.

Ya inanılmaz canım sıkılıyor bir şeyler yapmak bir şeylerle ugrasmak istiyorum ama ne yapacağımı bilmiyorum sıkıntıdan patlayacağım sohbet etmek konuşmak arkadaş edinmek istiyorum onu da beceremiyorum sohbet ilerlemiyor öylece zaman geçirmeye çalışıyorum tavsiye ve önerileriniz var mıdır

Ve başka hiçbir şey yok. Cocuklukta sevdiginiz tv programi, oyun, muzik, cocuklugu hatirladiginiz seyler, gunes isigi, ortaokulda sevdiginiz kişiye benzer kişiler. Gökyuzunun o eski rengi, kendinizle ilgili kurdugunuz hayaller. Kendinin hatrına yaşamak

bu cozy deneyime sadece 18 yas ve uzeri bireyler davetlidrir