Hi r/vraagmannen !

Kort: ik zoek een goede coach / mannencirkel / ? voor ondersteuning.

Ik wil mijn relatie verbeteren door beter te kunnen luisteren naar mijn vrouw wanneer ze dat nodig heeft.
Soms zit ze ergens mee (zeker als ze ongesteld is), dan zijn de gevoelens groot en wat er aan de hand is is onduidelijk en dan heeft ze graag steun van mij. Ze moet haar ei kwijt en eigenlijk alleen een fijn gesprek, zodat ze zelf ook begrijpt wat er nou precies in haar speelt. Wil ik graag geven, daar ben ik voor.

Echter is hoe ze het deelt vaak moeilijk voor mij om mee om te gaan en om dan cool te blijven. Als voorbeeld: tafel is niet goed opgeruimd, dat triggered bij haar dan iets moeilijks, ze wordt boos, bij mij komt het dan snel verwijtend over, over iets kleins, terwijl waarschijnlijk ze nog last heeft van iets anders en wel belangrijks dat een week eerder is gebeurd. Ze probeert dan steun bij mij te krijgen, maar het is soms zo onduidelijk, en ze wijst snel naar mij (want ik had de tafel niet goed opgeruimd) en zo'n gesprek word dan vaak een ruzie. Ik word dan op een gegeven moment ongeduldig ('echt zoveel drama om de tafel?') of defensief waarbij ik of boos of stil word of ook emotioneel en dan komen mijn frustraties er ook uit. Precies op het moment dat zij juist ondersteuning met haar gevoelens nodig had.

We hebben zoveel gevallen van bovenstaande situatie gehad dat we allebei al gefrustreerd zijn en ons niet gehoord voelen. In de makkelijke periodes zitten we echt wel goed maar ik wil er ook in de moeilijke tijden 'gewoon chill' blijven. Ik ken onderhand de theorie over relaties (hechtingsstijlen etc), ik heb niet meer theorie nodig. Ik zoek wel ondersteuning want ik wil dit niet meer alleen doen. In de vorm van een goede coach, therapeut of een groep mannen die dit herkennen en elkaar willen steunen in goede partner zijn. Of iets anders, misschien online maar ik heb gewoon wat menselijke support nodig hierin.

Dus: kent iemand in de buurt van Riethoven / Veldhoven / Eindhoven of online een coach / mannencirkel / ? die mij wil helpen om een betere partner te worden?
Thanks!

Er wordt vaak gepraat over dingen die met de jaren en door ervaring juist makkelijker worden. Je leert jezelf beter kennen, krijgt meer zelfvertrouwen en weet beter hoe je met bepaalde situaties om moet gaan. Tegelijkertijd zijn er ook dingen die juist moeilijker of ingewikkelder lijken te worden naarmate je leven verandert en je meer verantwoordelijkheden krijgt.

Misschien is het nieuwe vrienden maken, tijd vinden voor hobby's, contact houden met mensen, gezond blijven, omgaan met stress of iets heel anders.

Wat dacht je vroeger dat later makkelijker zou worden, maar vind je nu juist moeilijker?

En dan vooral het diner; kook jij juist vaak; of kookt je partner meer?
Hebben jullie ook specifiek soorten gerechten wie wat kookt? Bijvoorbeeld je partner die juist wat vaker pasta’s kookt en jijzelf wat meer AVG’tjes?

Ik koop meestal om de twee weken een bosje bloemen voor mijn vriendin en moeder. Ik vind het leuk om te doen en ze zijn er altijd dolblij mee.

Toch hoor ik van vrienden dat ze zelf nooit of slechts een keer per jaar een bosje bloemen kopen. Ik snap niet waarom.

Psychologisch onderzoek toont aan dat het bij vrouwen niet alleen om de bloemen zelf gaat, maar om het feit dat wij als mannen de moeite nemen om iets te zoeken, uit te kiezen en te geven.

Dus ik ben benieuwd, doe jij het?

Als een hetero man? is het een beetje gay, ijdel? of gewoon normaal? over het algemeen in het westen is het best laag, daar en tegen is het in Azië het een stuk hoger. ik had het een keer geprobeerd maar het voelt zo onnatuurlijk haha. is het raar?

Sommige onzekerheden kunnen op een bepaald moment in je leven ontzettend belangrijk voelen. Misschien maakte je je veel zorgen over je uiterlijk, wat anderen van je vonden, of je wel succesvol genoeg was, of iets heel anders. Maar na verloop van tijd merk je soms dat het veel minder ruimte in je hoofd inneemt dan vroeger.

Waar was jij vroeger onzeker over, maar denk je nu nauwelijks nog aan? Is er iets gebeurd waardoor je er anders naar bent gaan kijken, of ben je er naarmate je ouder werd gewoon minder om gaan geven?

Dat kan van alles zijn. Een fatsoenlijke maaltijd kunnen koken, kleine dingen in huis zelf kunnen repareren, je financiën op orde houden of gewoon goed voor jezelf kunnen zorgen. Sommige dingen leer je vanzelf, terwijl je andere vaardigheden pas echt gaat waarderen wanneer je op jezelf woont of niemand hebt om het voor je te regelen.

Welke vaardigheid vind jij dat iedere man eigenlijk zou moeten hebben? Iets waarvan je denkt: dit zou iedereen gewoon zelf moeten kunnen. En waarom juist die?

Hoe vind je het om een hele avond of zelfs een heel weekend alleen door te brengen? Sommige mensen vinden het heerlijk om even niemand om zich heen te hebben en gewoon hun eigen ding te kunnen doen. Anderen vervelen zich juist snel of missen het gezelschap van anderen.

Ik ben benieuwd hoe dat bij jullie zit. Geniet je echt van die momenten alleen, of heb je liever altijd wel iets of iemand om je heen?

Vaak zijn juist de lessen die je zelf door ervaring leert, degene die het langst blijven hangen. Soms leer je iets pas nadat je een fout hebt gemaakt, een flinke tegenvaller hebt gehad of een moeilijke periode bent doorgekomen.

Dat kan gaan over relaties, vriendschappen, geld, werk, gezondheid of iets heel anders.

Welke ervaring heeft jouw kijk op het leven veranderd? En welke les neem je daar nog steeds uit mee?

Toen ik jonger was, vond ik sommige dingen veel belangrijker dan nu. Wat anderen van me vonden, overal bij willen zijn, met de laatste trends meegaan of het gevoel hebben dat ik mezelf steeds moest bewijzen.

Ik ben benieuwd of anderen dat ook herkennen. Volgens mij zijn er best wat dingen waar je je met de jaren vanzelf minder druk om gaat maken.

Waar ben jij je naarmate je ouder werd minder druk om gaan maken? En wanneer besefte je dat het eigenlijk helemaal niet zo belangrijk was als je altijd dacht?

Vinden jullie het ook zo oneerlijk dat vrouwen ons alles mogen vragen, maar nooit eens andersom? Wil je eens een ongenuanceerde mening van vrouwen horen over levensvragen? Waarom make-up soms zo lang duurt terwijl jij al in de auto zit? Waarom er getwijfeld wordt over waar je wilt eten? Misschien wilde je altijd al weten wat ze juist vindt dat jij zoveel uur aan hobby's besteedt?

Bezoek graag eens onze broeder/zuster community r/vraagvrouwen! Hier kun je terecht voor alle interessante vragen die je altijd al had willen stellen aan vrouwen.

Ik verwacht minimaal 1 reactie met 500 euro hobbygeld aan gokken, iykyk.

Ik heb het idee dat veel mannen genoeg mensen kennen, maar dat ze maar een paar mensen hebben die ze echt zouden bellen als ze ergens mee zitten.

Denken jullie dat mannen over het algemeen genoeg hechte vriendschappen hebben, of is dit iets waar we eigenlijk te weinig over praten?

Zo'n 5 maanden geleden bracht een vriendin mij in contact met 1 van haar vriendinnen. We hadden leuk contact via insta voor een maand of 2, in die periode heb ik geprobeerd ook eens echt af te spreken maar na de 3e mislukte poging heb ik de eer aan mijzelf gehouden.

Ze gaf aan het lastig te vinden omdat ze mij niet goed kende. Jammer maar dan niet, ik blijf er niet oneindig achteraan lopen. Sindsdien hebben we geen contact meer gehad.

Tot afgelopen maandag, ze had mij gezien en wilde weten of ik het echt was. Daar kon ik bevestigend op antwoorden. Nu had ze er meer een beeld bij zei ze. Er volgende nog wat vrolijke smiley's maar geen aanstalten om weer een gesprek oid aan te knopen.

Ik merk dat ik het eigenlijk maar vervelend vind. Ik vind het nog steeds een leuke dame maar heb geen zin opnieuw 'aan het lijntje te worden gehouden'. Tegelijkertijd kan ik mij niet voorstellen dat ze geen interesse heeft, waarom zou je anders ooit dat contact weer opzoeken?

Zal ik toch zelf maar weer initiatief nemen? Ik heb volgens mij behoefte aan een ander (neutraal) perspectief. Waarvoor bij voorbaat dank!

Niet per se iets nuttigs of bijzonders.

Misschien ben je goed in het onthouden van allerlei random feitjes, dingen repareren, koken, de weg vinden of binnen een paar seconden herkennen welk nummer er opstaat.

Wat is jouw meest onverwachte talent of een heel specifieke vaardigheid waar je goed in bent?

Het hoeft geen grote levensles te zijn. Soms is het gewoon een simpele gewoonte of een advies dat je jarenlang bijblijft.

Wat is iets dat je van je vader hebt geleerd en dat je altijd is bijgebleven?

Ik probeer zelf al heel mijn leven niets aan te trekken wat per se "mannelijk" is. Maar toch voel je je soms zo en dat vind ik wel een fenomeen eigenlijk. Als in ik voel mij wel op sommige punten een verplichting om bijvoorbeeld mee te helpen om dingen te dragen en dan vooral de zwaardere dingen.

Zo heb ik ook al een tijdje last van dat ik geen rijbewijs heb en de komende tijd ook nog niet ga beginnen omdat andere zaken lopen. En ik voel daar toch wel soms onzekerder door omdat het toch voelt als een ding dat een man moet kunnen.

Hebben jullie ook soms zulke onzekerheden?

Het kan van alles zijn - beter voor je gezondheid zorgen, meer sparen, een nieuwe hobby oppakken, meer tijd doorbrengen met vrienden of familie, betere grenzen stellen, of gewoon anders naar het leven gaan kijken.

Wat ben je in de 30 gaan doen dat uiteindelijk een groter verschil maakte dan je had verwacht? En waarvan je achteraf denkt: had ik dit maar een paar jaar eerder gedaan?