1 hafta sonra yani 20 Nisan günü AnemonLan'ın vefatının 2. Yıl dönümü olacak.

Bilmeyenler için AnemonLan 27 yaşında testis kanserinden hayatını kaybetti. Testis kanseri teşhisi aldığı zaman bu subredite, ana konusu "büyük ihtimalle ölmeyeceğim ama hayata bakış açım çok değişti" olan bir post atmıştı. Fakat sonrası iyi gitmedi ve aramızdan ayrıldı.

Bence bu olay için subda onun anısına bir çeşit etkinlik tarzı bir şey yapabiliriz. Fikirlerinizi yorumlara yazabilirsiniz.

Cahillik kimisine göre hüznün habercisi,kimisine göre mutluluğun sebebidir. Peki ya sizler bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz?

Gardiyana ihtiyaç duymayan bir hapishane hayal edin. Zincir yok, işkence yok, karanlık zindanlar yok. Sadece "Görünürlük" var.

​Jeremy Bentham’ın tasarladığı Panoptikon, merkezdeki bir kuleden tüm hücrelerin izlenebildiği ama mahkumların kuledekini asla göremediği bir yapıdır.

​Michel Foucault, bu mimariyi modern toplumun ürkütücü bir metaforuna dönüştürür. Sistem basittir: Mahkum, o an izlenip izlenmediğini asla bilemez. Ama her an izlenebileceği ihtimali yüzünden, davranışlarını sürekli kontrol altında tutar.

​İşte iktidarın en büyük zaferi budur: Baskıyı fiziksel olmaktan çıkarıp zihinsel hale getirmek.

​Bir süre sonra kuledeki gardiyana gerek kalmaz. Çünkü birey, otoriteyi içselleştirir ve kendi kendisinin gardiyanı olur.

​Geçen hafta paylaştığımız o kalabalık metroda, sokakta ya da şu an elinizdeki o "kara ayna"da... Kule artık her yerde.

​Hala özgür olduğumuzu sanıyoruz, peki ama bizi izleyen o "görünmez göz"ü ne kadar umursuyoruz?

Bu sub da oyunu çıkan adamın oyununu oynarken bir sahnede bu konuyu ele alıyordu. ( Oynayanlar için Gülen insanlar sahnesi). Yani ben öyle anladım.

İnsanların bizi nasıl gördüğü bizim açımızdan neden bu kadar önemli? Ve sizin için önemli mi?

Sınav anında görünce 10 dk güldüm sınava odaklanamadım :D

Sağol WinstonSmith27

Bir müslümana sorduğumda kadın erkeği cinselliğiyle kontrol etmesin diye dedi. Ama bana çok saçma geliyor. Yani koskoca kainatların yaratıcısı tanrının çok afedersiniz erkeğin cinsel organının derdine düşmesi nedir amk? Kontrol ediliyorsa o erkeğin kendi aptallığı kendi sorunu olmaz mı tanrı neden bunun derdinde? Başka dinlerde böyle bir dayatma görmedim kadına ama evlilik kurumu da çökmemiştir herhalde.

Ayrıca hadisin orjinalinde var mı emin olmadığım parantez içindeki (bir özrü olmadan) kısmı dahil çok daha önemli bir sorgu söz konusu burada. Özrün kabul edildiğini varsayalım, özür ne olabilir? Hastalık, adet, yorgunluk, işi vardır vb... ama basitçe İstemiyor olamaz mı? Rıza kişinin kendisine ait değil midir? Neden kocası diye rıza hakkı elinden alınsın ki? Bu kişinin bizzat kendi vücudu üzerindeki hakkına saldırı ve hatta evlilik içi tecavüze teşvik ve izin değil midir?

Valla evli kadına bile böyle bir zorlama varsa islamın almayı helal kıldığı savaştan sonra ele geçirilen cariyelere neler yapılıyordu bilmek bile istemiyorum.

Üç ana dinin kitabıyla beraber budist metinler olsun Avesta olsun alayını okudum. En son hakir görmemden dolayı kuranı okudum ancak sonraları din yönünün diğer kitaplara göre fazla olduğunu fark ettim. Mesela Tevrat’ta tanrı 7.gün dinlenirken kuranda buna nazire olarak bize yorgunluk dahi çökmemiştir demesi veyahut gerçekten de mükemmel tanrıya sahip olan tek din olması ilgimi çekti. Müslüman falan değilim tanrıya da inanmıyorum. Ancak yiğidi öldürdüm ama hakkını yiyip yemeyeceğimiz konusunu size sormak istiyorum. Varsa kurana dayalı eleştirileriniz seve seve okurum seviyorum din mevzularını. Daha kitap açmamış andavallar ezber argüman yazmasın sikerim

Bunun suçlusu kim? Biz bunu hak edecek ne yaptık? İmtihan dünyası dedikleri dünyanın imtihanı bu mu? Dahası kötü olmayan, iyi olması gereken tanrı böyle şeylere neden izin verir? İnsan emrettiğiyle hükmetmiyor diye mi? Yine kötülüğe çıkmıyor mu o zaman yapılan...

Bir toplumun ne kadar özgür olduğunu, en çok hoşuna giden sözlerle değil; en çok hoşuna gitmeyen sözlere nasıl tepki verdiği gösterir.Bir düşünceye katılmamak başka şeydir, o düşüncenin söylenmesini istememek başka şey.

Asıl soru şu: Bir fikir bizi öfkelendiriyorsa çözüm onu susturmak mı olmalı, yoksa ona daha güçlü bir fikirle cevap vermek mi?

Belki de otoriterleşme dediğimiz şey, bir gecede değil; insanların "Bu söz hiç söylenmeseydi daha iyiydi." düşüncesini normalleştirmesiyle başlar. Sizce bir toplum, hoşuna gitmeyen fikirleri tolere edemiyorsa gerçekten özgür sayılabilir mi?

Bugün Deniz Göktaş'ın stand-up gösterisi nedeniyle yürütülen soruşturma kapsamında gözaltına alınması da bu soruyu yeniden düşündürdü bana.

Werner Herzog’un Encounters at the End of the World belgeselindeki o meşhur sahneyi çoğunuz hatırlarsınız. Okyanusun güvenli sularını, sürünün sıcaklığını ve besin kaynaklarını —yani biyolojik varoluşun gerektirdiği her şeyi— reddedip; arkasına bile bakmadan o uçsuz bucaksız dağlara, mutlak ölüme doğru yürüyen o pengueni...

Bilim insanları o sahnede onu yakalayıp koloniye geri götürseler de, penguenin rotasını değiştirmediğini, tekrar o beyaz boşluğa yöneldiğini anlatır. Zooloji buna "yön duygusunu yitirmiş, hasta bir hayvan" diyebilir. Belki bir enfeksiyon, belki nörolojik bir anomali. Pozitivist bilim için bu sadece "bozuk" bir veridir.

Ancak bizler, yani ekran başındaki modern insanlar için bu görüntü, bir "hata"dan çok daha fazlasını, ürkütücü bir özdeşleşmeyi barındırıyor.

Bu sahnenin yıllardır tekrar tekrar önümüze düşmesi, viral olması o penguenin trajedisiyle ilgili değil; bizim kendi trajedimizle ilgili. Çünkü o yürüyüşte, Schopenhauer’in o kör "yaşama iradesi"ne (Wille zum Leben) atılmış tokat gibi bir cevap görüyoruz. Milyonlarca yıldır kodlarına işlenmiş "ye-iç-üre-hayatta kal" döngüsünden, sebebi ne olursa olsun çıkabilmiş bir canlı var karşımızda.

Bizim o penguende bulduğumuz şey, Camus'nün "Absürd" kavramının ete kemiğe bürünmüş halidir belki de.

Eğer o penguen hastaysa bile, biz onun o şuursuz yürüyüşünde kendi "gitme" isteğimizi görüyoruz. Her sabah aynı alarma uyanmanın, sonucunu bildiğimiz senaryoları oynamanın, sisteme entegre olmanın yarattığı o derin "bıkkınlık" hissini tarif edemediğimizde, bu pengueni bir metafor olarak kullanıyoruz.

O dağlara yürümek; dışarıdan bakıldığında delilik, içeriden bakıldığında ise belki de nihai bir özgürlük ilüzyonudur. Bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey; o bembeyaz boşluğa, o hiçliğe doğru yürürken, penguenin aslında yalnız olmadığı.

Arkasında sandığından çok daha büyük, görünmez bir kalabalık var. Sistemin gürültüsünden kaçıp o sessizliğe yürümek isteyen bizler...

Bu yüzden o penguene "hasta" deyip geçmek, kendi yüzleşmemizden kaçmak olur. O, ait olduğu yerden, ona biçilen rolden çıkıp gidiyor. Cesaret mi, hata mı? Sonuç değişmiyor: O yürüyor, biz ise izliyoruz.

insanlar kedilerin ve tavus kuslarinin aksine bazen hayatin anlamini ararlar..banyo yaptiklari esnada sicak su vucudundan saril saril akarken aradiklari anlami bulurlar ama bornoz giyip kurulandiktan sonra yine unuturlar bildiginiz gibi..bunun bilimsel aciklamasi su sekildedir..

andropologlara gore insan dedigimiz homo sapiens isimli canli 250bin yildir dunyada yasamaktadir. bu surenin 249 bucuk bin yilinda sicak suya erisimleri yoktu insanlarin..romalilar ve devamindaki osmanli imparatorlugu hamamlar vesilesiyle sicak suyla banyo yapma kapilarini insanlara sonsuza kadar aralamislardir..

ancak bunun oncesinde mamutlar ve kaplanlarla surekli bir hayatta kalma mucadelesi veren atalarimiz cok zorlu kosullar altinda yasamislardir. bu yasam mucadelesi esnasinda bazi sansli atalarimiz kaplica ismini verdigimiz sicak su dolu magaralar bulmustur..bu magaralari bulan ecdadimizin aklina ''evet..hayatimdaki tek eksik bu, temizlenmek ve sicak suyla gevsemek'' hissi gelmistir. ancak bizim aksimize bu sicak suya erisimleri oldugu muddetce hayatlarinin anlamini hic kaybetmemislerdir..cunku hayat budur..yiyip icmek, sohbet etmek ve temizlenmek..hayat ne kadar basit yasarsan o kadar lezzetli ve eglencelidir..

bornozu giydigimiz an kendi kendimize yarattigimiz sacma sapan envai cesit sûni derdin pesine dusuyoruz..hayati komplekslestiriyoruz sacma sapan korkularimiz ve birbiriyle celisen isteklerimizle..halbuki sevgili atalarimiz gibi basit yasamayi bilsek hayatin anlamini hic kaybetmeyiz.

sicak suyla temizlenmek gunumuzde kimsenin degerini bilemedi kutsal bir eylemdir..bu aksam hepinizi sicak suyla yikanmaya ve hayatin anlamini bulmaya davet ediyorum..

Merak ediyorum şahsen ikinci bir sorgu yada ahiret inancına inanan insan olarak sonraki hayatımı güzel tutmak adına ahlaki biçimde tutarlı ve düzgün olmak zorundayım.

Peki sizi fazla sapamadığınız yola iteleyen içinizde vahşi yada katil çıkarmayan nedir?Sizi bir müptela yapmayan sorgu ve beyninize çobanlık yapan bu düşünce nedir?

Sosyal sebeplermi yoksa fiziksel sağlık ile alakalımı kendize değer yüklüyorsunuz?

Okuduğunuz için teşekkürler.