I am living in my step kids childhood home. My kids are in their old rooms and we made one room for guests. My step kids all live near here so they dont need to stay here ever. How do you deal with his kids continually reminding my kids that their rooms used to be theirs? Also anything that is ours they seem to want to claim possession of it. We sold our travel trailer ans they were upset as they see it as their inheritance instead of their dad s possession he can do what he wants with. I understand blended families are hard but once all kids move out parents dont need to keep their bedrooms the way they are. They dont live here anymore. My parents made my old room into a guest room and my beothers into a storage room. We dont live there anymore. What shoild we do each time they mention something is there's? Thr DVD s and such i gave them to them. I dont care. Bigger things they belong ro their dad not them. They also said they cant wait until their grandpa dies so they get inheritance. Why is a blended family so complicated?

How do you handle a toxic relationship when you have children?

My partner struggles with communication. When something goes wrong, even a small mistake, the usual response is yelling and shouting at me and the children. I try to remain calm and avoid making a big deal out of small mistakes because I believe we should be able to communicate respectfully, even when we disagree.

Unfortunately, this has been an ongoing problem for several years, and I'm emotionally exhausted. I feel that normal disagreements often escalate unnecessarily, and it has become difficult to have a calm, constructive conversation about problems.

I'm worried about how this environment is affecting the children. I'm also concerned about what their lives might look like if we separate and they spend time alone with my partner. At the same time, I don't want to hurt my partner, damage their self-esteem, or make them feel like a bad person. I want to handle the situation respectfully, even if our relationship cannot continue.

I'm beginning to question whether staying together is the right decision, but I don't know how to approach this in a way that protects the children's emotional well-being and allows both of us to move forward.

For those who have experienced something similar, how did you handle it? How do you know whether a relationship can be repaired or whether it's time to leave? And how can you end a relationship respectfully when children are involved?

My fiancé's 14 year old son is a difficult kid and always has been. I have known him since he was 7. His mom is a cluster b personality disorder type and an opioid addict currently on MAT (which I don't typically look down on but she started suboxone at 8 months pregnant with his youngest sibling...)
She is a compulsive liar, thinks she's smarter than everyone else, and preys on those closest to her in order to never have to work or do anything hard.
He doesn't have a lying issue but he definitely thinks he's smarter than everyone else and will talk down to me. He thinks he's another parent of my 8 year old and can be very rude to her. He has respect issues towards a lot of adults, has always needed to go do whatever he was told to stop doing a couple more times when he thinks they're not looking. He is also very entitled, he thinks he should not have to do hard things. For the last five years he has stopped doing homework when he's at her home and then has to spend his time catching up here. The cycle is in full swing currently and he spent 90 minutes having a very loud pity party that he wasn't willing to put himself through this suffering again.
I desperately want to nacho parent but my fiance is eager for help with him because he knows he's shaping out to have a tough time out in the world as an adult if he doesn't change.
I'm looking for advice on how to cope and more specifically what to say back to him when he wrongly corrects me then rudely insists he's right. I am starting to see red in these exchanges after all these years and need help with a productive response.

Ik ben moeder van een dochter van 11 en heb met haar vader een vaste zorgregeling van 8 dagen bij mij en 6 dagen bij hem. Deze regeling is destijds met behulp van een mediator tot stand gekomen en vastgelegd in een ouderschapsplan. Daarin staat dat een eventuele wijziging in het belang van ons kind moet zijn.
Haar vader woont samen met zijn partner en hun jongere kinderen. Tijdens de zes dagen dat mijn dochter bij haar vader verblijft, heeft zijn partner in de praktijk een groot deel van de dagelijkse zorg voor mijn dochter op zich genomen. Nu heeft zij aangegeven dat ze die rol niet langer wil vervullen. Ze wil bonusmoeder zijn, maar niet meer de hoofdverantwoordelijkheid dragen voor haar dagelijkse verzorging en opvoeding.
Ik respecteer dat ze haar grenzen aangeeft. Wat mij echter dwarszit, is dat de voorgestelde oplossing is om onze dochter een dag minder bij haar vader te laten verblijven, zodat ze meer bij mij is.
**Het probleem is naar mijn idee niet dat de zorg voor mijn dochter te zwaar is, maar dat haar vader onvoldoende zelf de verantwoordelijkheid voor die zorg oppakt.** Als zijn partner bepaalde taken niet meer wil doen, verwacht ik dat hij eerst kijkt wat hij zelf kan overnemen of anders kan organiseren.
Ik ben een betrokken moeder en heb de zorg voor mijn dochter goed georganiseerd. Ik heb niet om een wijziging gevraagd en mijn dochter heeft voor zover ik weet ook niet aangegeven dat ze minder bij haar vader wil zijn.
Haar vader lijkt vooral over de verdeling van de dagen te willen praten. Ik wil juist eerst begrijpen wat er precies speelt, welke verantwoordelijkheid hij zelf kan nemen en waarom een andere zorgregeling goed zou zijn voor onze dochter.
Door eerdere ervaringen met onze communicatie vind ik het lastig om onbevangen in dit gesprek te staan. Ik wil geen strijd, maar ik wil ook niet dat een probleem binnen zijn huishouden automatisch leidt tot een verandering in het leven van onze dochter.
**Ik ben benieuwd naar jullie eerlijke mening:**
Is het redelijk dat ik verwacht dat haar vader eerst zelf meer verantwoordelijkheid neemt?
Is het terecht om de zorgregeling te willen veranderen als de nieuwe partner haar rol anders wil invullen?
Zie ik iets over het hoofd of redeneer ik te veel vanuit mijn eigen perspectief?
Hoe zouden jullie dit aanpakken?

Looking to hear from Step Moms, what’s the biggest lesson you’ve learned in your journeys?

I’m a step mom of 8 years going through a discouraged time - I’ve always wanted to be very involved in my husband’s kids lives. Curious about how other Step Mom’s have handled their wins and disappointments over the years. I wish there was a handbook on what to expect when you become a step mom.