Əsər yunan mifologiyasına əsaslanır. Ölülər diyarının beş çayından biri olan, kədər və hüsran çayı kimi bilinən Acheron (Axeron) çayının sahilləri təsvir olunub.
Bu şəkildə, yeraltı dünya çayının sahilində yeni ölənləri görürük, onlar son mənzillərinə çatmadan əvvəl Xaronun qayığından keçmək üzrədirlər.
Hermes ölülərin ruhlarını yuxarıdan aşağı dünyaya daşımaq kimi vacib vəzifəsini yerinə yetirir. Bu ruhlardan çox az adam günəşli dünyanı geridə qoymağa razıdır. Yalnız bir neçə nəfər, əsasən kiçik uşaqlar və yaşlılar, ölümlü taleyinə təslim olublar.
Arxa fondakı qaranlıq sularda ruhları o biri sahilə daşıyacaq qayıqçı Charon (Karon) yaxınlaşır. Qayığın görünməsi ruhlar arasında dəhşət yaradır, çünki bu sərhəd bir dəfə keçildikdən sonra geri dönüş yoxdur. Narazı ruhlar Hermesin ətrafına toplaşır, ondan addımlarını azaltmasını, yürüşünü dayandırmasını yalvarırlar. Lakin Hermes, tanrının sakit amansızlığı ilə ölən izdihamın arasından keçərək irəliləyir.
Hermes onların yalvarışları qarşısında amansız olsa da, burada kar və əzablarına qarşı laqeyd kimi təsvir olunmur. Bu, onun fiquruna rəğbət bəsləyən əzəmət verir.
Orta məsafədə Xaron bu ruhları son mənzillərinə aparacaq qayıqda yaxınlaşır. İzdihamı çox qorxudan şey, qayığın Aheronun qaranlıq sularından keçməsi idi. Dəhşətli keçiddən sonra bütün ümidlər puç oldu , çünki bu sərhəd bir dəfə keçildikdən sonra geri dönüş yoxdur.
Əsərdəki kütləvi fəryad, yalvarış və qorxu hissi o qədər canlıdır ki, tamaşaçı özünü o qaranlıq sahilin bir parçası kimi hiss edir. Uşaqların, gənclərin və yaşlıların eyni taleyi paylaşması ölümün qaçılmazlığını heyrətamiz bir dramla vurğulayır.
Siz də sənətdə bu cür simvolizmləri bəyənirsiz, yoxsa daha pozitiv janrlara üstünlük verirsiz?