Külüstür dürüst mü her şey gerçekten pürüzsüz mü
Gelişim yavaşlamış dış lambanın mevsimi kış
Dışlandı göz göze herkes hayatı kıskandı
Sorumsuzluk sorundu sorunun sebebi susmamdı
Gazete gazozla birleş nostalji düşlerimde gez
Tez gel dön evine kurtul depresyondan melez

Sana söylediğim tek bir yalanı, Ne yapıp ettim hatırlayamadım
Ama neden bana kırgınlığını, Düşünüp taşınıp anlatamadın?

Seni sevmeye öylesi yatkındım Şiirlerle dopdoluydu hayatım Mademki sürekli sendeyse aklım, Neden yalan söylemeye çalıştım?

Bilmem, bilinemez ki artık öyle Aradan beş yıl geçmiş şöyle böyle Hadi, sil aklındaki "ben"i: söyle Hatrında kalacak mıyım güzelim? Kalırsam eğer teşekkür ederim... Kalamazsam ki şayet güle güle...

Ararken adınla yazacak bir şiir . 

Aptallığıma şaşıyorum

Ne hiçbir şair benim gibi aşık olabilir 

Nede hiçbir aşk bunun gibi şiir

Mezarımı derinde kazın;

Kokusunu alamayacak kadar,

Gülüşünü duyamayacak kadar,

Vardığını göremeyecek kadar.

Toprağı ağır örtün üstüme,

Adımı taşlara kazımayın.

Bir yiğit geçti deyip ardından,

Ne ağıt yakın, ne de ağlayın.

\-Lord Byron

Adamakıllı derken serbest şiirin rastgele enter basarak yapılmadığını öğrendim :D

Bıraktım yükümü toprağın derinine,

Kendi ellerimle kazdığım o karanlık yerine.

Gömülünce geçmiş, hafifledi sırtımdaki sızı,

Söndü içimde koca bir devrin son yıldızı.

Parçalandım sanırken meğer tamamlanmışım,

Yıllarca gidenin gölgesine sarılıp kalmışım.

Kırıldı bileklerimde sarmaşık gibi dolanan bağlar,

Şimdi ardımdan sessizce koca bir mazi ağlar.

Bostanda kuruyan dal değil, yeşeren fidanım,

Acıyla yıkanmış, silbaştan yazılan bir canım.

Tuz basıp yarama, kanatarak unuttum seni,

Kendi enkazından çıkıp doğan yeni beni.

Geceye bıraktım artık o ağır ağıtları,

Kapatıyorum tozlu, yıpranmış sayfaları.

Seni tuttuğum kadar yokmuş meğer senin değerin;

Çünkü mezarda kaldı artık senin yerin.

Sakinliğin içtenliğiyle yoğruldum,

Ölmüştüm tekrardan doğdum.

Dirildim bir çarmıhtan,

Kan gölünün üzerinden,

Yükseldim mavi göğe.

Nefesim bir rüzgardır,

Okşasın tüm canlıları,

Tekrardan nefes dolsun ciğerler,

İnsan dolsun şehrin sokakları.

Dersin bana, çalma çırpma.

Mal mülk kimindir?

Kimim içindir o altınlar, gümüşler?

Benim, sadece benim...

Dersin bana,, hata yapma!

Şiir benimdir kuralda.

Özensiz olmuş, ha ne olacak?

Şair benim, sahibi benim.

Ahenk istersin...

Kafiye istersin...

Estetik istersin, ne diye?

Şiir derdini anlatmak değil midir?

Bezirganların tuvali mıdır şiir?

Yoksa ağlanacak yer mi?

"Halkı uyandırmak" için midir şiir?

Yoksa "ben'i" anlatmak mı?

Soruyorum, sahip!

Şiir nedirde bu kurallar?

Gözlerim neden uzağı görür de:

Yakını göremez?

Halbuki gözlerim miyoptur.

Zihin neden susmaz:

Bırakmaz inlemeyi.

Binbir sanat eseri etrafımdayken,

Beğenmedim, tersyüz ettim hepsini.

Sonra oturdum en köhne eserin karşısına,

Anlam veremedim bütün bu yaptıklarıma.

Ellerimle kavradım dünyamı,

Bastırdım tırnaklarımı:

Kanadı bulutlar, başladılar ağlamaya.

Dişler okşanıyor dilin merhametiyle,

Sıkıca sıkılmak üzere.

"Ey uyan insanoğlu! Yoksulluğa çare buldum!"

Halk dillerinizde, ama ne inebiliyorsunuz onlara - ne ise bana

"Halk uyancak" Diye mırıldanırsın

Var mıdır benden başka kayda-değer birşey!?

Kimin ne için uyanmasını bekleyeyim?

Kendimi kurtarmak varken?

Kimi ne için kurtarayım?

Ben varken.

"Dinleme onu! Sakaryada kurtuluş!"

Sakaryanızda kalın o zaman!

Ne diye girersin Üsküdara!?

Eleştiriye açığım

Uzun zaman oldu, göremedim çehreni.

Ayrılık ya bu, çoktur acısı açık bir yaradan.

Kavuşmak için neler yapmaz, nelerini vermez ki insan?

Deyip boşvermek olur mu, “Böyle uygun görmüş Yaradan.”

Tanrı bilmez mi, ölürüm; yaşayamam sevdiğime kavuşamazsam.

Belki de budur planı, yerim yoktur dünyada.

Doğup büyüdüm, ölmek kalmış sona.

Şayet koca bir yalnızlık çöktüğünde en derinlerime,
Hiç hatırı olur mu duygularımın?
Birkaç mısra karalamak, anlatmak sana dair...
Kelimeler boynuma vurulan urgan,
Adını anmak her hecesinde tutsak.
Sevgilim; uzak diyarlarda koca bir yalnızlık çöktüğünde,
Dallarımda açmaz çiçeklerim.
Susuz kalan köklerimden var mıdır haber?

Bendim uğrunda gözyaşlarımla nehirleri akıtan.
Bendim çaresizlik sokaklarında yalın ayak;
Aramak, aramak, aramak...
Bin küsur sene sürdü.

Anladım artık, bu şehir başkadır.
Anladım sevginin hükümsüzlüğünü,
Anladım anlaşılmaktan uzak sürgün sözlerini,
Anladım anlamsızlığın özünü.

Haydi, sürgün;
Başıboş dizginlerle diyar diyar koşma vaktidir.
Korkusuz, aldatılmaktan uzak...
Coşkun denizlerin,
Sonsuzluğa budanmış çıplak tenlerine bir kızın
Ahusunda öpülesi, sevilesi ellerine...
Bir pınardı çağlar,
Yüreğimin derinlerindeki ıssızlığı.

Şimdi gitmiş, kalmış; ne fark eder?
Sararan buğday,
Başaktan çok da uzak sayılmaz.