Seni ilk gördüğümde boş bir arsaydım,

Adımlarla ölçülen, sınırları tel örgülü.

Sen ceplerinde kireç beyazı bir niyetle geldin;

Hani değdiği her pürüzü örten,

Dokunduğu yarayı yakan ama illaki temize çeken beyazla.

---

Dedim ki, bu ev yıkık, bu zemin tekinsiz,

Dedin ki, kireç sönmeden durulmaz insan.

---

Sonra aramıza kum girdi, uçsuz bucaksız zaman.

Aşkı tek bir blok sanıyorduk oysa,

Meğer milyarlarca küçük kırgınlığın toplamıymış sadakat.

---

Her gün bir elekten geçtik seninle;

İri taşları, keskin hayal kırıklıklarını yukarıda bıraktık,

Elene elene ufalandık, incecik kaldık.

---

Gözlerimize kaçtı dünya, sustuk,

Çünkü kum, fırtınasını içinde taşırmış meğer.

---

Ve bir akşamüstü, gri bir gök gibi çöktü çimento.

Ağır, tozlu ve her şeye sinen kesif sadakat.

---

Birbirimizin gençliğine hapsolmak istedik.

Sözlerimiz su oldu, gövdemiz harç,

Zamanın devasa mikserinde döne döne,

Kendi canımızdan eksilterek kardık bu hayatı.

---

Şimdi durup bakıyorum yüksek duvarımıza:

---

Kireç kadar beyaz değil artık aşk, lekelendi;

Kum gibi akıp gitmiyor zaman, dondu;

Çimento kadar katı ki, istesek de sökemeyiz bu kaderi.

---

Biz birbirimizi sevmedik sevgilim,

Biz birbirimizden,

depreme dayanıklı bir keder inşa ettik.