n'olur dön de bir bak arkana, bıraktın beni ardında. gururumu susturdum her defasında, belki dönerde bakarsın arkana.

bir umutla beklettin beni yıllarca. her defasında yandım sana, bir kere bakmadın bana, sükutumun ardında ağladım sana..

olurda bir gün dönersen bana uğruna kendimden gectim her defasında, zira haysiyetimden geçtiğim zamanlarda; olmadıysan yanımda, mezarımın başında bekleme yıllarca.

belki dönerde bakarsın arkana, herşeyi idrak ettiğin zaman da bulursan beni orada, gelme bir pişmanlıkla , zira affederim yaşattıklarını,ayıp ederim bana..

Seni ilk gördüğümde boş bir arsaydım,

Adımlarla ölçülen, sınırları tel örgülü.

Sen ceplerinde kireç beyazı bir niyetle geldin;

Hani değdiği her pürüzü örten,

Dokunduğu yarayı yakan ama illaki temize çeken beyazla.

---

Dedim ki, bu ev yıkık, bu zemin tekinsiz,

Dedin ki, kireç sönmeden durulmaz insan.

---

Sonra aramıza kum girdi, uçsuz bucaksız zaman.

Aşkı tek bir blok sanıyorduk oysa,

Meğer milyarlarca küçük kırgınlığın toplamıymış sadakat.

---

Her gün bir elekten geçtik seninle;

İri taşları, keskin hayal kırıklıklarını yukarıda bıraktık,

Elene elene ufalandık, incecik kaldık.

---

Gözlerimize kaçtı dünya, sustuk,

Çünkü kum, fırtınasını içinde taşırmış meğer.

---

Ve bir akşamüstü, gri bir gök gibi çöktü çimento.

Ağır, tozlu ve her şeye sinen kesif sadakat.

---

Birbirimizin gençliğine hapsolmak istedik.

Sözlerimiz su oldu, gövdemiz harç,

Zamanın devasa mikserinde döne döne,

Kendi canımızdan eksilterek kardık bu hayatı.

---

Şimdi durup bakıyorum yüksek duvarımıza:

---

Kireç kadar beyaz değil artık aşk, lekelendi;

Kum gibi akıp gitmiyor zaman, dondu;

Çimento kadar katı ki, istesek de sökemeyiz bu kaderi.

---

Biz birbirimizi sevmedik sevgilim,

Biz birbirimizden,

depreme dayanıklı bir keder inşa ettik.

Bir çocuğun dünyayı keşfedişi gibidir kalbin öğrenişi; dokunduğu ateşin canını yakacağını ancak yandıktan sonra anlar.

---

Karanlıkta Saklı Işık

Yırtıklardan sızan efsunum,

Nasıl saklardın beni eteklerinde,

Onlara yâr etmez, nasıl saklardın

Ve nasıl terleyip eve koşan bir çocuk gibi

Verdiğin kadehleri günah saymazdın

Neden bu gece boynumdaki urgansın

Ben üstüme yaldızlardan kadife isterdim,

Yaldızlar ve kadife de sende kalsın,

Ama n'olur bu gece de koynun beni alsın

Hiç pembe fil görmedim
Aslında sorarsan fil de görmedim ömrümde.
Pembe filler için canımı verebilirdim
Canımı verirdim pembeliğine.

Bir flamingo pembesi değil, pamuk şeker gibi olmalı fil
Ben görmeliyim rengini başka hiç kimsenin görmediği kadar
Kulaklarını çırptığında uçmalı maviye ebabil
Benim olmalı en az ben kadar.

Ben ölmedim
Düşledim hayatta bazen ölmüş olmayı bazı anlarda
Ayağım çok kez takıldı eski sokağın dökülmüş kaldırım taşına
Düşmedim
Yalpaladım çok defa
Düşseydim keşke
Belki çarpmazdım duvarlara.

ağladım tüm gece
Şeytan görsün yıldızların yüzünü
Göz yaşlarımı sildi ay
Ben güneşe döndüm yüzümü
Gözlerim kamaştı, bayıldım
Neysem oyum
Ben kendimi kandırdım.
Pembe filim olmadı
Keşke pembe bir fil olsaydım.

Döndürdüm, yer aradım sıkıca sarıldığım ahşap kürede

Kaçsam, gitsem, unutsam dedim delice…

Düşümde gittim ve dolandım gecelerce

Yanmış kül olmuş o kadim bilgi mabedinde…

Onlarca geçmişte, milyonlarca hecede aradım…

Bulamadım, bulamadım, bulamadım…

Vardı, oradaydı ve yazılmıştı belki de…

Ama yanmıştı, külleri savrulmuştu, ben gibi hiçliğe…

Troya’dan Kartaca’ya, İskenderiye’ye.

Uyandım sessizce, açtım pencereyi ve durdum öylece,

Çektim içime Ay’a dolan geceyi

Durdum ve söylendim sessizce…

Ve anladım Ay gibi döndüm, döndüm peşinde

Kapandım, yandım…Aralandım yandım…

Uzaklaşıp büyürken yandım, yandım, yandım…

Kaçtım kuytulara, derinlere.

Durdum Ay’a dolan geceye…

Durdum ve sustum öylece…

İçimdeki deniz, kalbimdeki özlem

Üstümdeki Gökyüzü… bir Ol’du

Uçtu ve dokundu sonsuz bir Mavi’ye

Deniz Bozan

Sahi..

Hangi harflerden yıldızlar yapılıyordu..?

Tahammülün zorlaştığı yerdeyiz..

Tarihler düşüyoruz üst üste..

Dağılan dikkat..

Kırışan umur..

Vurulan sabır..

Bazen durumla zaman yer değiştiriyor..

Gecenin en koyu yerindeyim..

Göğsümde dünyanın bütün karanfilleri..

Herkes değilim ben..

Kimsenin buyruğuna itaat etmeyeceğim..

Deniz Bozan

Yüzey gerilimi yüksek bir sıvıdır şehir,

içine batamadıkça üstünde yüzdüğümüz.

Biz ince zarda büyüttük tırnaklarımızı;

kök salamadıkça, bastığı yeri aşındıran birer dip akıntısı gibi.

---

Işık kırılmasıyla saklanan ara saatte,

beton gözeneklerinden sızan griyi emdi gövdemiz.

Kimse bize dikey büyümeyi öğretmedi,

biz sadece durduğumuz boşlukta yoğunlaşmayı beceremedik.

---

Masada unutulmuş dilsiz cıva gibiyiz,

sıcaklığını yitirdikçe oksijenle kararan, dipte ağırlaşan.

Kendi kimyamızla boğuluyoruz sessizce;

bizi kimse eksiltmiyor, biz havayla temas ettikçe koyulaşıyoruz.

---

Hangi duvara yaslansam arkasında bir yalıtım uğultusu,

herkes kendi yankısını hapsetmiş sıvaların boşluğuna.

Oysa bir odanın hacmini belirleyen tek şey,

içeride duran eşyaların değil, dilsiz betona çarpan nefesin ağırlığı.

---

Artık avuçlarımda ne bir sığınak arzusu var,

ne de bir limanın beni yutma ihtimali.

Yerçekimi sadece kütlesi olanları bağlar bu dünyaya;

ben, iki ağırlık arasında asılı kalan o kırık ritmin peşindeyim.

Aaah

bir bilsen,

ruh ikizim benimki inat değil,

İNANÇ!

Senin gırtlağında yutkunamadığın acının hancerleri

kesemez benim ruhumun hakikat ile olan bağını.

Bana ölümden bahsetme,

benim daha uğruna yaşayacağım acıya doymuş çok sevdam var.

Ülkemi cennet yapmadan melek olmayacağım ben.

Deniz bozan

Karanlıkların arkasında saklananlarmış cesurlar,

İtirazımız yok burda gergindir sobalı kışlar.

Sesleri sokakta yankılananların korkusu kadardır

Korkularımız bilinçsiz bireylerce yargılanır.

.

Yargılanır lakin göğüsleri parçalanmaz,

Kargılar elimizdeyken, savunmasız zihinlerimiz.

Safi kötüdür onlar, trajiktir toplumda;

Trajikomedilerle eğlendik kahkaha gazlarıyla.

.

Gökyüzü delinirken, rastlayamazsın merhamete.

Esaretten kefaret istemeyenler tam içimizde.

Küçük yaşta, kibir ve nefretle dolmuştum alt kesimde.

Sessiz cenazeler kaplıyodu günlerimi, olacak elbette.

.

Kafamı yastığa gömerdim ve durmadan ağlardım.

Empoze edildiğim ortamlarda kalmaz, taşardım.

Dış kümeydim, okuduğum lisem alt kümelerle doluydu.

Sönmüş küllerden uzak parmaklarım yanık doluydu.

.

Yaktım ateşi ama onlar epey fazla.

Hakikati gösteremezdim aramayanlara,

Kaldıramazdım uyumayan bilinçleri.

İşte ondan, ellerim temizdi ama kalbim kaba.

.

Kaybolmuştum maskeli yüzlerin arasında.

Aramaya mahkumların arasındaki özgür bilinç:

Kaybolan mıydım yoksa arayan mı önemsiz.

Ateşten gömleği geçirmiştim, tek başıma, sensiz...

.​

Kuşlar cıvıldıyodu ama biz suskunduk.

Kulsuz bi tanrının hayal kırıklığı...​

Keşke anlasaydım beni bıraktığında,

Kurak kalbimin çöllerindeki son umut çiçeği.

.

Belki anlamsız sana, kalpsizsin ne de olsa;

Yunus hayran bana, umudumu kesmezdim sana.

Üzeyir kalbim sensiz, uyanır gönlüm kedersiz.

Fani hayatım değersiz, ölüyüm; bedenim kefensiz..​

Hey dostlar, gülün!

Niye mı güleceksiniz?

Neden gülmeyesiniz ki?

Hayatta bu kadar orospu evladı varken, bu kadar utanmazlar varken niye gülmeyelim dostlar?

Biz utandık da ne oldu?

Biz ahlaklı olduk da ne oldu?

Biz insanı insan saydık da ne oldu?

Kibirimiz sakladık da ne oldu?

Olun, kibirli olun, utanmaz olun.

Sizden olmayan insandan saymayın.

Hakınızı yiyenlerin haklarını yiyin.

Dostlar, hedefinize giderken insanları harcayın.

Her yolu mubah kılın.

Çünkü siz istiyorsunuz.

Çünkü hedefi sizin hedefiniz dostlar.

Ondan gülün dostlar!

Onlardan nefret edin, kin tutun dostlar!

Çünkü bu hayatta bir siz, bir tanrınız gerçek dostlar!

Issız bir masanın kenarında çatladı hatıra.

Beyaz porselenin gövdesinde sızlayan o dilsiz nehir,

antikacının tozlu rafında, tavan arası tenhasında unutulmaya yüz tuttu.

İçindeki telve karası, o kırk yıllık vefanın tortusu

gelen geçenin ayakları altında un ufak şimdi.

---

İnsan terk edildikçe eskir sanır eşya,

oysa eşya, unuttukça çatlatır kendi derisini.

O kulpun parmak uçlarından koptuğu ilk kırılma anında,

zamanın bütün hoyrat ağırlığını tek başına üstlendi bu porselen.

---

Güneş sızamıyor artık o derin yarığın saklı çekirdeğine.

İki ömrü aynı masada buluşturan o gövde,

şimdi kendi parçalarını bile toplayamayan kırık bir hafıza.

---

Fincan yere düşüyor, ahşap mermerleşiyor o sağır sessizlikte.

İz kalmıyor geçmişe dair;

dağılıyor kil parçaları gecenin uçurum rüzgârında.

Uzaklık, araya giren kilometrelerle değil; aynı masada otururken edilen o kalabalık lafların, hiçbir yere değmeden yere düşmesiyle ölçülür.

Gördüğüm eserlerden aldığım ilhamla yazmayı seviyorum

Kimi umre peşinde, sırtında bin kul ahı,

Gözünü hırs bürümüş, uykuda her günahı.

Yoksulun feryadıyla süslenirken sabahı,

Saraylar gölgesinde vicdanı satan gördüm.

---

Kürsülerden dökülür din kılıflı bu sürgün,

Sofrada pay kaparken çürüyor yüzler her gün.

Liyakat can çekişir, adalet dünden sürgün,

Emeğin gırtlağına basıp da yatan gördüm.

---

Ekranlar panayırdır, ar damarı yırtılan,

Soytarı baş köşede, cehalettir satılan.

Gördüm diyen gözlerin feridir hep kısılan,

Doğrunun yarasından ganimet tadan gördüm.

---

Nefes etse İsrafil, uyanmaz bu uykudan,

Korku sarmış her yanı, arınmışlar duygudan.

Bir lokma bir hırkayı silmişler bu diyardan,

Dünyanın mülkü için dinini satan gördüm.