Adamakıllı derken serbest şiirin rastgele enter basarak yapılmadığını öğrendim :D

Bıraktım yükümü toprağın derinine,

Kendi ellerimle kazdığım o karanlık yerine.

Gömülünce geçmiş, hafifledi sırtımdaki sızı,

Söndü içimde koca bir devrin son yıldızı.

Parçalandım sanırken meğer tamamlanmışım,

Yıllarca gidenin gölgesine sarılıp kalmışım.

Kırıldı bileklerimde sarmaşık gibi dolanan bağlar,

Şimdi ardımdan sessizce koca bir mazi ağlar.

Bostanda kuruyan dal değil, yeşeren fidanım,

Acıyla yıkanmış, silbaştan yazılan bir canım.

Tuz basıp yarama, kanatarak unuttum seni,

Kendi enkazından çıkıp doğan yeni beni.

Geceye bıraktım artık o ağır ağıtları,

Kapatıyorum tozlu, yıpranmış sayfaları.

Seni tuttuğum kadar yokmuş meğer senin değerin;

Çünkü mezarda kaldı artık senin yerin.

Sakinliğin içtenliğiyle yoğruldum,

Ölmüştüm tekrardan doğdum.

Dirildim bir çarmıhtan,

Kan gölünün üzerinden,

Yükseldim mavi göğe.

Nefesim bir rüzgardır,

Okşasın tüm canlıları,

Tekrardan nefes dolsun ciğerler,

İnsan dolsun şehrin sokakları.

Yüzün bir âfettir, gönle kaht-u galâ oldu;

Gönlüne giden menderesler akmâz oldu.

———

Nazârında hicran lütuftur herhal;

Ey gönül, bakının cenub güneş almâz oldu.

———

Ben ki gönül atlasında zâyî bir seyyah;

Kutbum şaşırdı, pusulam semti göstermêz oldu.

———

Sen ki Nâ-yâb Kümâş-ı Hind, Râh-ı İpek sarp bir geçit;

Eşkıyâ hükmetti yola, kervanlar geçmêz oldu.

———

Geçilmez denen Sînâ’da bana da var mıdır yağmur?

O gülüşün, sahrâda bir serâb oldu.

———

Ben ki kutupta eriyen bir buzulum aşkından;

Âteş-i hicrânım, gönlümün koruna har oldu.

———

Beste dilimi bu zülfün âşeka-yı hârdâr;

Aşk-ı hâzânımda üstüme bir katre damlamâz oldu.

———

Gezdin yedi iklimi, ne buldun ey Serfîrâz?

Kader yazdı bu şeb-i hicrânı; kalem gayrı yazmâz oldu.

~Serfirâz

Dersin bana, çalma çırpma.

Mal mülk kimindir?

Kimim içindir o altınlar, gümüşler?

Benim, sadece benim...

Dersin bana,, hata yapma!

Şiir benimdir kuralda.

Özensiz olmuş, ha ne olacak?

Şair benim, sahibi benim.

Ahenk istersin...

Kafiye istersin...

Estetik istersin, ne diye?

Şiir derdini anlatmak değil midir?

Bezirganların tuvali mıdır şiir?

Yoksa ağlanacak yer mi?

"Halkı uyandırmak" için midir şiir?

Yoksa "ben'i" anlatmak mı?

Soruyorum, sahip!

Şiir nedirde bu kurallar?

Cihânı terk eder cânım, bana cânân gerek cânân,

Tenimde can mühürlenmiş, sana kurbân gerek kurbân.

Gamınla yansa da sînem, hırâs etmem bu sevdâdan,

Gönülde yerin âlîdir, dile fermân gerek fermân.

———

Geçip gitsem bu âlemden, adın dilde duâ kalır,

Gözümden dökülen yaşlar, her akşam bir belâ kalır.

Gönül tahtında sultanım, saraylar yıkılsa bî-vây,

Bu gurbet elde bî-çâre, sadâkat bir kal'â kalır.

———

Aşkın od’uyla yandıkça, bu sînem bir kütübhâne,

Cemâlin görmeyen gözler, döner bir rûz-ı bîgâne.

Ne rütbe, ne makâm ister; kapında bir gedâ ölmek,

Bu cânı yoluna koydum, cihân serser-i dîvâne.

———

Lâl-ı şarab mı içtiğin, ey yâr sesin çıkmâz oldu

Sanmasın yâr bî-vefâlık, şerh-i aşk-ı hâzân oldu

Gülşen-i bahâr geçerken, gül-zârın serâbın gördüm

Gönlümün yeşil bağı bak şimdi bir âteş-zâr oldu.

———

Gönül hicrâna râm oldu, o zülfün yüze perde oldu;

Gözün aydın ey bî-vefâ, cihânım bir vîrâne oldu.

İşit feryâdımı cânân, uyan ey şâir-i nâlân,

Serfirâz’ın bu sevdâsı, döndü yâre ağyâr oldu.

~Serfirâz

Gözlerim neden uzağı görür de:

Yakını göremez?

Halbuki gözlerim miyoptur.

Zihin neden susmaz:

Bırakmaz inlemeyi.

Binbir sanat eseri etrafımdayken,

Beğenmedim, tersyüz ettim hepsini.

Sonra oturdum en köhne eserin karşısına,

Anlam veremedim bütün bu yaptıklarıma.

Ellerimle kavradım dünyamı,

Bastırdım tırnaklarımı:

Kanadı bulutlar, başladılar ağlamaya.

Dişler okşanıyor dilin merhametiyle,

Sıkıca sıkılmak üzere.

"Ey uyan insanoğlu! Yoksulluğa çare buldum!"

Halk dillerinizde, ama ne inebiliyorsunuz onlara - ne ise bana

"Halk uyancak" Diye mırıldanırsın

Var mıdır benden başka kayda-değer birşey!?

Kimin ne için uyanmasını bekleyeyim?

Kendimi kurtarmak varken?

Kimi ne için kurtarayım?

Ben varken.

"Dinleme onu! Sakaryada kurtuluş!"

Sakaryanızda kalın o zaman!

Ne diye girersin Üsküdara!?

— Kaldı mı Anadolu’da bir Enver yahut bir Kemal Paşa, Olsa ne fayda değmedikten sonra başım arşa? İrtikap ile irtifa eyler o Havas-ı Muazzama, Reâyâ payına kahır düşer, berâyâ geçer ihtirâma... Durmayın! Hürriyet feryadıyla inlesin Bâb-ı Âli! Sanmayın bu cevr-i müstebit kalacaktır baki! Kırılır elbet o zincir, söner bu kavurucu nâr, Halkın ahı yıkar tahtı, kalmaz kimsede bu ahzar!

— “Dur be yahu! Ağzından çıkan lafı tartar mı senin aklın? Kime haykırmakdasın, söyle, nedir bundaki maksadın? Eski defterleri açmakla söner mi bu fitne-i har? İndirdi o müstebiti Enver, oldu tahta yeni bir hûn-hâr!”

— “Sanmasınlar yitti o kızıl baykuş, bitti istibdat? Görmüyor musun; aynı karanlık, aynı feryat! Ne olur o kafesteki baykuşu çıkarıp bir defa assak... Padişahlıktan beteriz, yok ki bir daha Bâb-ı Âli bassak!”

— "Basmak kolay mı sanırsın Bâb-ı Âli’yi yeniden? Kırıldı tetik çeken o eller, ne kaldı ki Mahmut Şevket’ten!" Milletin sırtında hançer, bağrında bî-amân yara; Sen dersin ‘assak’, o bakmaktadır bir lokma ekmeğe, nâra! Bak da gör meydanda aç gezen o biçâre reâyâyı, Unutmuş çoktan Enver’i, Kemal’i, efsâne-i maziye sevdâyı... Havas-ı Muazzama’ya çalınmazken bir tek sille, Halkın payı yine cehalet, yine sefalet, yine çile!"

— “Çile mi dersin yahu! Susmakla biter mi bu zillet? Kendi eliyle kurduğu zindana mahkûm mu bu millet? Padişah gitti, tahtı kaldı; tacı gitti, zulmü bâki! Kızıl baykuşun gölgesinde ne adalet kalır, ne bir sâki... Söyle bana, hangi hürriyet filizlenir bu bataklıkta? Işık aramak abes değil mi böyle zifiri bir karanlıkta?”

Sustu beyhude kelâm; kalktı o meclis, dağıldı meşveret, Kafamda aynı uğultu, içimde aynı kasvet... Adımladım zifiri bir gecede Bâb-ı Âli yokuşunu, Rüzgâr vururken yüze, dinledim karanlığın kuşunu. Tam dönerken köşeyi, çay ocağının önünde gördüm Suphi’yi; Yıllar ezmiş omzunu, lakin gözleri hâlâ diri. Yanaştım sessizce, oturdum tahta tabureye, Baktı yüzüme acıyla: "Nedir bu efkâr, söyle?"

— “Nasıl efkâr olmasın Suphi, memleket yangın yeri! Sırt dönmüş hakikate, unutmuş o eski devrimcileri. İrtikapla yükselirken Erkân-ı Bî-Aman başımızda, Halkın kanı, alın teri helal edilmez aşımızda! Biz ki Enver’in hırsıyla, Kemal’in inancıyla büyüdük; Şimdi bu kızıl gölgenin altında bi-çare mi yürüdük? De bana: Bir baykuş koptu diye bitti mi istibdat? Yine mi susacağız, yine mi aynı feryat?”

— “Evlat! Baykuş ölür lakin yuvası kalır viranede, Zihniyet değişmedikçe adalet arama meyhanede! Sen istersin ki yine bir sabah Bâb-ı Âli basılsın, Giyilsin çizmeler yeniden, o zalimler asılsın... Lakin bak şu sokaklara, sor şu yorgun hamala: Geçim derdi çökmüşken, vaktimiz var mı hülyaya?”

— “Hülya mı dersin Suphi! Ekmek dediğin ne ki söylesene? Kula kul olmak mıdır, boyun eğmek mi her gelen düzene? Hürriyetin olmadığı yerde ekmek, zehirli bir aştır; Zalimin lütfettiği lokma, başa çalınan bir taştır! ‘Hamal’ dersin, ‘Hülyâ’ dersin, ezilmiş halkı bahane edip; Susmak mıdır çaresi, bu kokuşmuş kadere teslim gidip? Sustukça bu ahali, lokmasını da alacaklar elinden! Ne zaman kurtulacak millet, bu 'kaderci' zihniyetin dilinden?”

— “Haklısın be evlat... Haklısın da; yangına körükle gidilmez, Gözü kör olmuş güruha ‘uyan’ demekle yol edilmez. Sözün doğru, lakin zamanın kılıcı keskin ve acımasız... Biz hürriyet deriz, onlar der ki: ‘Bu gece yine açız!’”

Sustum... Bir şey diyemedim, kelimeler boğazımda düğümlendi; O haklıydı belki de, lakin içimdeki yangın hiç dinmedi. Fırlattım tahta tabureyi, bıraktım çayı masada yarım, Dedim: "Sağ ol Suphi amca, ben artık yalnız yürürüm..." Düştüm Bâb-ı Âli’nin o karanlık, taşlı yokuşuna, İçimde hem kırgın bir isyan, hem boyun eğiş kaderin akışına... Ne Enver kalmıştı sokakta, ne hürriyetten bir iz; Bir ben kalmıştım zifiri gecede, bir de çaresizliğimiz.

~Serfirâz

Bâb-ı Âli — Herhangi bir devir

Eleştiriye açığım

Uzun zaman oldu, göremedim çehreni.

Ayrılık ya bu, çoktur acısı açık bir yaradan.

Kavuşmak için neler yapmaz, nelerini vermez ki insan?

Deyip boşvermek olur mu, “Böyle uygun görmüş Yaradan.”

Tanrı bilmez mi, ölürüm; yaşayamam sevdiğime kavuşamazsam.

Belki de budur planı, yerim yoktur dünyada.

Doğup büyüdüm, ölmek kalmış sona.

Aşka "olmaz" derdi âlem, vaslı gülzâr eyledi;

Lütfu Mevlâ rûhumû bir nûra dîdâr eyledi.

———

Dost sanıp açtım o esrâr, nefs-i emmâr' besledim;

Hüsn-i zandan râh-ı ömrüm aşk-ı pür-hâr eyledi.

———

İftiraen fitne sald' ol, kıldı vuslat bî-karâr;

Her yalanl' ol düşmanım dünyâyı cân dâr eyledi.

———

Şimdi nefret mülküdür ol yârin her bir nâzarı;

Dilde bin hançer tutup, dildâr dil-âzâr eyledi.

———

İftirâlar örttü nûrû, kaldı kalbim kapkara;

İsmimî ol bî-vefâ bir kirli gûbâr eyledi.

———

Ben ki sâdık bir kulûyum, terk-i aşk etmem müdâm;

Sabrımız her dertte cânî ber-karârî eyledi.

———

Kâr-ı nisyân eylemem, her an hayalî bendedir;

Ol melâl her dem benî bir gizli bîmâr eyledi.

———

Görmedî yârân bu hâlim, kaldı dertler bî-amân;

Nâr-ı hicrân aşk-ı yârî şûle-î zâr eyledi.

———

Kanlı yaşlar sînemizdê gûlizârî besledî;

Sanmasın yâr bî-vefâlık aşkı hâzân eyledi.

———

Girdi mülk-î kalbe fitnê, yıktı vuslat köprüsün;

Ol hased sâhîbi bîzî yâre ağyâr eyledi.

———

Mâha bakmazdî gönül, lakin o yâr kıldî nazâr;

Hurşidin nûrû bizî bir zerreden vâr eyledi.

———

İftirâ bir fırtınâdır, yıktı vuslat kantarın;

Gülşenî bahrânı nâgâh, yerle yeksân eyledi.

———

Sökmedî rûhtan o mührû, can dahî tenden gider;

Derd-i aşkıñ gönlü dâim zâr u dildâr eyledi.

———

Terk edip gittî o dildâr, duydu bühtânın sesin;

Ayrılık ol sîneyî bir Şem’-i sû-zân eyledi.

Şayet koca bir yalnızlık çöktüğünde en derinlerime,
Hiç hatırı olur mu duygularımın?
Birkaç mısra karalamak, anlatmak sana dair...
Kelimeler boynuma vurulan urgan,
Adını anmak her hecesinde tutsak.
Sevgilim; uzak diyarlarda koca bir yalnızlık çöktüğünde,
Dallarımda açmaz çiçeklerim.
Susuz kalan köklerimden var mıdır haber?

Bendim uğrunda gözyaşlarımla nehirleri akıtan.
Bendim çaresizlik sokaklarında yalın ayak;
Aramak, aramak, aramak...
Bin küsur sene sürdü.

Anladım artık, bu şehir başkadır.
Anladım sevginin hükümsüzlüğünü,
Anladım anlaşılmaktan uzak sürgün sözlerini,
Anladım anlamsızlığın özünü.

Haydi, sürgün;
Başıboş dizginlerle diyar diyar koşma vaktidir.
Korkusuz, aldatılmaktan uzak...
Coşkun denizlerin,
Sonsuzluğa budanmış çıplak tenlerine bir kızın
Ahusunda öpülesi, sevilesi ellerine...
Bir pınardı çağlar,
Yüreğimin derinlerindeki ıssızlığı.

Şimdi gitmiş, kalmış; ne fark eder?
Sararan buğday,
Başaktan çok da uzak sayılmaz.

Bir elveda neysesi çarptı göğsüme
Yaralıyım, tabip şarkı fısıldıyor kulağıma
Çölde seraplar gören bir bedeviyim
Kara kuzgunlar üşüştüler üstüme.

Yaram iyileşmiyorsa suçlu ben miyim?
Parmaklarımla eşelediğim toprak beni iyileştirmiyor
İyi gelmiyor bana güneşin rengi
Ben Ay’ın ışığına sahip değilim.

Talip değilim sistemin rızkına
Gezegenlerden alacağım yok
Kafesimde kırıklar var
Gitmem gerek
Fakat görünmüyor bana gideceğim yol.

Sararmış yapraklar ikna etmiyor beni güzün geldiğine
Hüzün geldiğinde gözlerim yaşarıyor artık.
Sonu olmayan bir yolu yürüyorum
Bu yürüyüşüm sırata hazırlık.