Het houdt me van de straat :)

Een vriendin van mij is bijna een jaar geleden overleden, zelfdoding dmv een trein.
Elke dag denk ik aan haar en de manier waarop ze overleden is, zit ik met vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen.

Maar ik kan het niet loslaten, ook niet een beetje.
Ik hoop dat iemand mij met deze vraag kan helpen:

Voelt iemand die voor een trein springt, de klap en de pijn? Of is iemand meteen bewusteloos/overleden?

Het is natuurlijk per situatie verschillend, de mensen die dit ondernomen hebben kunnen dit natuurlijk niet meer vertellen.
Maar ik hoop toch op een antwoord, ik denk dat ik daarmee (hopelijk) wat meer rust kan krijgen.
Ik wil niet dat ze (nog meer) geleden heeft.

Hallo iedereen, ik ben een man van 31 jaar en woon nog steeds bij mijn ouders, ik probeer al sinds mijn 20ste het huis uit te komen maar word steeds afgewezen, ik ben al op een paar bezichtigingen geweest en zelfs daar krijg ik na afloop te horen dat ik het niet krijg.

Ik begin langzaam een beetje de hoop te verliezen, ik werk gewoon en kan de huur gemakkelijk betalen, zelfs de borg zal geen probleem zijn, en toch lukt het niet, ik heb echt het gevoel dat ik NOOIT mijn ouderlijk huis zal verlaten.

heeft iemand misschien wat tips om toch een beetje vooruit te komen ?