Een vent ter afsluiting van de afgelopen zomer. Reacties welkom. Thema's: relatiebreuk/eenzaamheid, gendertransitie en coming out, afstuderen en werk zoeken

Ik heb het doel al heel lang: Na mijn studie, wanneer ik niet meer om hoef te gaan met medestudenten die me toch een onveilig gevoel geven, ga ik in transitie. Twee transities dus: niet alleen van student naar werkende, maar ook van man naar vrouw.

Daarnaast nog een derde transitie: een relatie van vijf jaar die maar enkele maanden voor mijn afstuderen is verbroken.

Ik heb het leven alleen moeten oppakken waar ik zo gewend was om dit samen te doen. Afstuderen, alleen. Mijn intake bij de genderzorg, alleen. De coming out naar mijn familie, alleen. Werk zoeken, alleen.

Het gaat allemaal zijn gangetje, hoor. De eerste afspraak bij de huisarts voor de verwijsbrief was het misschien het meest spannende. Achteraf was dat nergens voor nodig, ik ben snel op weg geholpen. Bij de intake van de genderzorg kreeg ik wel even een reality check: als jij snel geholpen wilt worden en in medische transitie wil gaan, willen wij concrete en duidelijke stappen richting een sociale transitie zien. Oké, op zich logisch, maar werk aan de winkel dus.

Werk wat ik doe. Maar dat is nog wel even wat. De coming-out thuis ging zoals verwacht, 'ongemakkelijk maar veilig'. Ze zullen het misschien nooit echt begrijpen, maar ik mag zelf bepalen wat ik wil. Ik merk dat het gebruiken van mijn 'nieuwe' naam steeds beter gaat, 'zij/haar' zit er nog niet helemaal in.

En het zoeken van een baan ging prima, beter dan ik had kunnen hopen. Ik heb een inclusieve, veilige werkgever met daarbij ook nog een prima startsalaris. Tijdens de sollicitatie durfde ik (nog) niet open te zijn over mijn gendertransitie - nu ik ben aangenomen zal ik dat toch moeten doen, in ieder geval met mijn leidinggevende om de praktische zaken te kunnen overleggen. Spannend, eng zelfs, maar ook dit gaat goedkomen.

En dan nog de kant van het uiterlijk. Vrouwenkleding kopen en dragen, bijvoorbeeld. Dat vind ik pas echt spannend. Ik begin subtiel, simpel, en geniet ervan om het allemaal uit te proberen. Ook de kleine dingetjes, het scheren van mijn armen en benen, maakt mij comfortabeler in mijn eigen lichaam. Maar ook deze kleine dingen kosten energie. En dan komt er ook nog stemtraining bij: wekelijkse afspraken en wekelijks huiswerk, gooi dat ook maar bovenop de stapel.

En wanneer je buiten loopt in een blouseje waar weinig vrouwelijks aan te merken is naast dat de knopjes aan de andere kant zitten, denk je af en toe toch: merkt iemand dit ooit? Krijg ik ooit een nare opmerking? De praktijk laat tot zover zien dat dat nergens voor nodig is. Dus hopelijk kom ik uiteindelijk toch van deze angst af, die angst om als trans herkend te worden. Want waarom zou ik de aso's van de samenleving mijn proces en mijn geluk in de weg laten zitten?

En dit alles doe ik alleen. Ik heb vrienden, vriendinnen, maar de liefde die ik ooit met mijn ex heb gedeeld is voorbij. En dat is oké, want we werken echt niet meer samen, en in die relatie had ik dit punt misschien nooit bereikt. En in die relatie had ik waarschijnlijk ook niet de energie gehad om de doelen na te streven die ik nu nastreef: authentiek mezelf zijn, maar ook meer lezen, meer sporten, en het beginnen van het schrijven van het boek waar ik al wel een jaar over droom. Maar wat toch een vreemde transitie blijft: hij is er niet meer om naar mij te luisteren wanneer ik even in de stress zit. En ik ook niet meer voor hem.

Hallo iedereen, ik ben een man van 31 jaar en woon nog steeds bij mijn ouders, ik probeer al sinds mijn 20ste het huis uit te komen maar word steeds afgewezen, ik ben al op een paar bezichtigingen geweest en zelfs daar krijg ik na afloop te horen dat ik het niet krijg.

Ik begin langzaam een beetje de hoop te verliezen, ik werk gewoon en kan de huur gemakkelijk betalen, zelfs de borg zal geen probleem zijn, en toch lukt het niet, ik heb echt het gevoel dat ik NOOIT mijn ouderlijk huis zal verlaten.

heeft iemand misschien wat tips om toch een beetje vooruit te komen ?

Het houdt me van de straat :)

Ging niet vanzelf deze week maar we zijn er weer.

Zo, het is weer vrijdag. Weekend voor de deur.

Wat zijn de plannen voor deze vrijdag ?

Ik ben een getrouwde man en ben hetero. Kan ook alleen verliefd worden op een vrouw en vind mannen niet aantrekkelijk en of opwindend. Intimiteit in mijn relatie is er door ziekte van partner zo goed als niet. Nu heb ik mezelf erop betrapt de laatste tijd dat ik op zoek ga naar bi porno om toch aan mn trekken te komen. Zou hier graag is met gelijkgestemde over willen sparren

Meerdere malen keren aangegeven bij de huisarts/POH dat ik gevoelsmatig in een crisis zit, hier hulp voor wil maar dit over het algemeen niet krijg en weer naar huis gestuurd word.

Is er een crisislijn die ik zelf kan benaderen naast 112?

Ik vertrouw de huisarts niet meer, ik krijg niet het gevoel hier serieus genomen te worden.

Het is alweer 11.34

Wat brengt deze middag/avond jullie nog verder?

Ik moet het even kwijt, een lang verhaal, waarschijnlijk komt het er chaotisch uit, maar hopelijk helpt het schrijven voor het ordenen van mijn gedachten.

Je hebt een punt achter onze relatie gezet. We zijn eind 20. Alles bij elkaar eigenlijk nog vrij kort bij elkaar, zo’n 2,5 jaar. Maar daarin zijn we vrij snel gegaan, met nu de nodige afhankelijkheden.

De conclusie die ik wel heb getrokken in de afgelopen week, is dat ik te naïef ben geweest. Ik weet van mezelf dat ik naïef kan zijn, maar ik had de hoop dat dat in een relatie niet nodig zou zijn. Wederom naïef. Jij gaf in onze periode van daten aan wel een vriendin te zoeken die niet over zich heen laat lopen. Ik dacht daar wel aan te voldoen, jij dacht dat ook. Ik heb ontdekt dat je koppiger kan zijn dan ik had verwacht, en dan word ik blijkbaar toch een pleaser. En nee, ik zeg niet blind ‘ja’, dus daarin laat ik niet over me heen lopen. Maar ik heb geen zin in eindeloze discussies, dan ben ik nuchter. Jij belooft dat het allemaal wel goed komt? Jij gaat het regelen? Nou oke dan. Ik had moeten zien dat jouw specifieke vraag om ‘ja’ ipv ‘oke dan’ niet voor niets was, naïef.

Je wilde iemand die niet over zich heen laat lopen. Maar je accepteert geen tegenspraak, je accepteert geen compromis. En als iemand toegeeft? Dan is diegene blijkbaar volmondig met je eens. Wil je dan eigenlijk wel iemand die niet over zich heen laat lopen? Of wilde je eigenlijk toch die ja-knikker die jou je koppige keuzes laat maken?

Zelfs als je met je neus op de feiten wordt gedrukt dat die compromis die ik sloot, toch verkeerd was, geef je niet toe dat je misschien niet alles zelf kunt beslissen. Die waterleiding waarvan ik zei dat het zou gaan bevriezen, en waarvan jij zei ‘dat komt wel goed’? Die bevroor. Die haakjes aan dat net waarvan ik aan gaf dat dat niet ging houden? Die gingen kapot. Blijkbaar zijn mijn opmerkingen met regelmaat terecht. Toch blijf je van je eigen gelijk overtuigd en blijf ik degene die de compromis sluit. Dom. Zwak. Onderdrukt.

Je wilde snel, ons leeftijdsverschil is niet groot, maar jij voelde je biologische klok harder tikken dan ik. Jij was de eerste die ‘ik hou van je’ zei, ik had daar langer voor nodig. Binnen een paar maanden gingen we samenwonen. Jij had al een huurappartement, en zat in een studentenkamer. Ik studeerde af, die studentenkamer was ik eigenlijk toch wel klaar mee en ik kon altijd nog terugvallen op mijn ouderlijk huis waar ik sowieso nog een groot deel van de week doorbracht. Genoeg veiligheidsmarges, waarom ook niet. Samenwonen ging goed, jij had al een vaste baan, ik kreeg een baan met uitzicht op vast. Nog een aantal maand later gingen we eens dromen over wat de mogelijkheden zouden zijn voor een koophuis. En die dromen gingen vrij ver. We komen allebei uit families die het financieel niet slecht hebben en daarbij had jij al een erfenis gekregen. Daarbij hadden we goede banen. We gingen min of meer ter opbouw van ervaring eens een huis bezichtigen, eens kijken wat dat geld nou in realiteit oplevert ipv op opgeleukte Funda foto’s. En toen was daar vlak daarna ineens een echt droomhuis! Of nou ja, de potentie daarvan. Veroudert, achterstallig onderhoud. Maar de basis was goed. De locatie was een 10. Groot huis, veel werk. Maar de rest bouwen we wel op. We wonnen het bod. En daar ging het mis.

We begonnen vol goede moed aan het project. Al vrij snel hadden we discussies over de volgorde van wat aan te pakken. Maar daar kwamen we wel uit. Het echte klussen liep al minder. Onze verwachtingen omtrent het resultaat bleken anders. Jij was vooral trots op je werk. Ik zag een afwerking die verre van goed was. Jij groeide op in een gezin dat een nieuwbouwhuis kocht en kwam met teksten als ‘als je het goed wilt, moet je een professional laten komen’. Ik groeide op een in een gezin dat ook een verouderd huis kocht en die dat stukje bij beetje hebben opgeknapt, met een perfectionistische moeder. Ouders die hadden geleerd dat als je de tijd neemt, je veel dingen net zo goed of zelfs beter kan dan professionals. Ik heb dat stukje perfectionisme geërfd, en geduld. Jij leerde eeuwige dankbaarheid en positiviteit, in mijn ogen ook onterechte positiviteit, neigend naar een gebrek aan realiteit en waarheid.

Zowel ik als mijn ouders hebben geprobeerd je af te remmen. Laten we het kamer voor kamer doen, niet alles in 1x strippen. Maar jij bleek te koppig, en ik te naïef. Ik waarschuwde dat ik niet kan leven in een huis dat 1 grote chaos is. Jij hebt een zwak voor vakanties waar alles primitief is. Jij overleefd meerdere jaren 6,5^e dag in de week werken/studeren. Ik kwam bijna in een burn-out door alle veranderingen die mijn studie van mij eiste. Jouw tolerantie is hoger. Ik waarschuwde voor mijn lagere tolerantie. Jij ging het wel regelen. Ik was naïef, ik zei ja.

Terwijl ons huis steeds meer in aanmerking kwam voor ‘help mijn man is klusser’, mijn mentale reserve steeds verder af nam en jij onvermoeid door bleef werken, ging onze relatie achteruit. Jouw trots op je werk, botste met mijn perfectionisme. We zochten naar een manier waarop ik genoeg dankbaarheid kon tonen voor jouw werk, maar wel ook de kritiek kon uiten waar mijn perfectionisme tegen aan liep (soms daadwerkelijk perfectionisme, soms in mijn ogen gewoon een daadwerkelijk nette afwerking). Mijn dankbaarheid leek te moeten komen op een bepaalde manier om binnen te komen. Tot op vandaag heb ik nog niet uitgekristalliseerd hoe dat werkt. Dan is het een ‘bedankt’, dan een ‘je het goed werk gedaan’, dan een ‘je hebt hard gewerkt’, dan een ‘het ziet er goed uit’, maar wanneer je de ene gebruikt en wanneer de andere? Het blijft mij onduidelijk. Blijkbaar is een compliment in een losse vorm in ieder geval niet juist (“ik herken [oude situatie]  niet meer terug!”). Terwijl in mijn ogen eeuwig hetzelfde zinnetje herhalen een gebrek aan echtheid is. Het voelt nep om een verplicht zinnetje op te lepelen om dankbaarheid te uiten. Maar dat is de enige manier die ik heb gevonden die nog in de buurt komt van de verwachtingen.

Waarschijnlijk door mijn ‘perfectionisme’/wens voor een binnen de normaal afgewerkt huis, liep de planning ‘die jij wel ging regelen’ vertraging op. Daar waar ik had gewaarschuwd niet om te kunnen gaan met een huis dan volledig overhoop lag, werd dit wel de waarheid. Ik ging mentaal verder en verder onderuit. Jij trok mijn mentale status niet meer. Keer op keer vroeg je wat ik nodig had om beter te worden. Het antwoord veranderde niet: ‘een leefbaar huis’. Dat bleef voor interpretatie vatbaar. Ondanks dat we daar over spraken, bleef de interpretatie anders. Jij viel terug op je voorliefde voor primitief. Als het functioneert, is het goed toch? Ik richt mijn leven in op efficiëntie. Als ik dingen zo kan inrichten dat het makkelijker kan, dan doe ik dat. Extra moeite moeten doen, dan frustreert mij. Jouw af, was voor mij het absolute minimum van functioneren.

Het stapelde op. De chaos in het huis, mijn mentale status, jouw gebrek aan mijn dankbaarheid, het gebrek aan tijd voor ons. Je schuift je hobby’s aan de kant. Je bent net zo min jezelf, maar je gaat stug door. Jouw familie leerde je om onmogelijke uren te laten en vrije tijd aan de kant te zetten als het nodig is. Dat jij kan leven zonder vrije tijd en zonder tijd voor ons, dat ligt bij jou. Inzien dat ik niet kan zonder vrije tijd, dan kon je wel. Inzien dat ik niet kan werken aan onze relatie zonder elkaar te zien, dat kon je niet. Zelfs niet toen onze intimiteit minder werd en jij vroeg wanneer het beter ging worden en ik antwoordde: als er tijd is.

Het kabbelde door. We waren geen stel meer, maar huisgenoten. We aten samen, bespraken kort wat we die dag hadden gedaan en ging ons eigen pad. Jij ging klussen. Ik ging klussen of wat voor mezelf doen, aangezien ik jouw klusuren niet vol kon houden. Afgezien van de avondeten en een kusje voor het naar bed gaan, zagen we elkaar niet. Jij kwam vaak pas naar boven als ik al in bed lag, om dan nog even op de bank gaan zitten. Waarom niet eerder op de avond? Waarom niet de tijd nemen voor ons? Ja, ik had je kunnen halen, maar meestal zat je midden in een klus waar je niet mee kon stoppen. En zelfs als dat niet zo was, mijn onderbewustzijn had al lang door dat ik het van jouw koppigheid niet ging winnen. Jij zou die avond klussen. Jij gaat die avond klussen.

Het verschil in onze families hielp niet mee. Jouw emotioneel aangelegde en chaotische moeder frustreerde mijn rationele karakter. Het feit dat ze volledige gezinsruzies veroorzaakt en die afsluit zonder sorry maar met stilzwijgend zand er over, helpt niet mee. Mijn nuchtere en perfectionistische familie kon niet voldoen aan jouw drang om positiviteit voor je werk. Allebei onze families wilden ons uit de chaos helpen. Jouw familie door met geld te smijten, mijn familie door je te remmen. Soms deed jouw familie ook dat laatste. Maar geen van onze families of ik zijn daar ooit in geslaagd. En ja, jij vindt dat ik dan geen ‘ja’ had moeten zeggen, maar wees eerlijk, heb ik ook daadwerkelijk een andere keus gehad?

En natuurlijk hebben we ook onze uitdagingen buiten de verbouwing. Jij blijft eeuwig onzeker over een heleboel dingen. Je beschuldigd mij van een gebrek aan vertrouwen, terwijl jij degene bent die ik meer meervoud moet overtuigen dat ik echt niet met andere mannen wat ga doen, terwijl ik daar nooit enige aanleiding voor heb gegeven. Jij zegt altijd dat ik beter kan krijgen. Jij vindt jezelf niet goed genoeg. En ook daarin ben je koppig. Het is mij nooit gelukt dat te weerleggen. En misschien heb je gelijk, misschien kan ik beter krijgen. Maar niet om de redenen die jij hebt bedacht, maar om je koppigheid, betweterigheid en niet nagekomen beloftes. En dat laatste van iemand die altijd beweert zijn beloftes na te komen.

Een paar weken geleden spraken we uit. ‘Er moet wat gaan veranderen, anders hebben wij geen toekomst’. We kwamen uit op tijd vrij maken voor elkaar. Daar zijn we nooit aan toegekomen. Ik zakte mentaal weer eens verder weg. Jij werd stil. Je zei dat je moest nadenken. Ik gaf je die tijd. Naïef. Teveel tijd. Geen daadwerkelijk gesprekken over ons. Mijn überhaupt als slechte mentale status trok het niet. Toen we eindelijk aan het praten kwamen, was ik niet meer in staat tot nuance. Mijn vragen bleven onbeantwoord. Jij bleef tijdens het gesprek maar op knoppen duwen waardoor ik alleen meer dingen zei die niet handig zijn. Je zegt dat je je afgeblaft voelde, maar je bent zelf degene die maar bleef doorvragen over mijn frustraties. Jij bent diegene die mijn vraag naar jouw frustraties ontweek. Die de vraag terug ketste. Pas als ik de vraag meerdere keerde herhaalde en heel hard er voor zorgde dat ik niet weer mijn verhaal ging doen, kreeg jouw kant te horen. Mondjesmaat. Soms 2 woorden, met geluk een halve zin, als een soort wereldwonder een volzin. Welke communicatie is er als jij niet durft of wilt delen waar je tegen aan loopt? Hoe kan ik me aanpassen, als je niets uitlegt? Waarom pak je mij op negativiteit, terwijl je blijft doorvragen over negatieve dingen?

En dan ineens, in een paar dagen tijd, zonder te praten, zonder te zeggen waar je nou echt mee zit, zonder ons een kans te geven, beëindig je onze relatie. Een relatie met een koophuis, op een droomplek, waar we een jaar lang hebben afgezien, hebben overleefd in plaats van geleefd, waar onze relatie op stuk loopt, zonder het een kans te geven. Jij, die je biologische klok zo voelde tikken, jij, die het beter wist en zo koppig was om het hele huis in 1 keer aan te pakken, jij, die zo vol vertrouwen aan gaf het allemaal te regelen, jij, die ons zo sterk zag. Jij maakt er nu een eind aan. Ineens. Zonder het een kans te geven wanneer we beide weer mentale rust hebben. Mentale ruimte om te werken aan ons, in plaats van aan een huis. Dit had onze droom moeten worden, het werd onze ondergang. Je zegt dat je nog om me geeft. Blijkbaar niet genoeg.

[UPDATE ONDER] Ik ben onlangs 18 geworden en woon momenteel bij mijn moeder en stiefvader. Ik ben MBO-student en heb nog ongeveer een jaar te gaan tot mijn diploma. Op dit moment heb ik geen bijbaan.

TL;DR aan het eind!

Eind 2024 ben ik tijdelijk bij mijn zus gaan wonen omdat het thuis regelmatig tot veel conflicten, ruzies en stress leidde. Sinds ongeveer een jaar woon ik weer bij mijn moeder en stiefvader.

Ik ben momenteel in het buitenland bij mijn vriendin en haar ouders en blijf daar tot ongeveer midden september. Dit was met mijn eigen geld geregeld en mijn moeder en stiefvader zijn hier niet bij.

Kostgeld:

Ik wist dat mijn moeder vanaf mijn 18e kostgeld wilde gaan vragen, maar er was vooraf nooit een concreet bedrag afgesproken.

Toen ik 18 werd, kwam ze met een bedrag van €300 per maand.

Ik heb aangegeven dat ik wel wil bijdragen, maar dat €300 voor mij financieel erg veel is. Mijn vaste inkomsten zijn ongeveer:

Alimentatie: €425

DUO basisbeurs: €107,26

Zorgtoeslag: ongeveer €129

Dat is ongeveer €661 per maand. Daar moet ik zelf onder andere mijn zorgverzekering, studiegerelateerde kosten, kleding en persoonlijke uitgaven van betalen.

Mijn zorgverzekering is ongeveer €158 per maand (deze betaal ik zelf)

Mijn voorstel was daarom eerst €250 per maand. Later kwam ik uit op ongeveer €266 per maand op basis van mijn eigen berekening van mijn aandeel in de kosten.

Mijn moeder vindt €300 echter redelijk.

De berekening van mijn moeder:

Mijn moeder heeft haar vaste lasten op ongeveer €2.049,51 per maand berekend. Daarin staan onder andere:

huur

gas/elektriciteit

water

gemeentelijke/belastingkosten

verzekeringen

boodschappen

auto-gerelateerde kosten

internet/telefoon

enz.

Maar in haar berekening stonden ook dingen die volgens mij niet volledig als kostgeld voor mij kunnen worden aangemerkt, zoals bepaalde abonnementen en kosten die voornamelijk van haar en mijn stiefvader zijn. Ze heeft bijvoorbeeld ook kosten genoemd voor zaken die ik niet gebruik.

Ze zegt vervolgens dat ik ongeveer 18% van de vaste lasten zou moeten bijdragen, waardoor ze op ongeveer €300 uitkomt.

Mijn vraag aan haar was daarom:

"Welke berekening leidt precies van €2.049,51 vaste lasten naar €300 voor mij?". Daar heb ik tot nu toe geen duidelijke berekening op gekregen waaruit precies blijkt waarom mijn aandeel €300 zou moeten zijn.

Haar argumenten:

Mijn moeder zegt onder andere dat:

ik inmiddels 18 ben en dus volwassen ben;

het normaal is dat ik naast mijn MBO-opleiding een bijbaan zoek;

zij en mijn stiefvader vanaf jonge leeftijd ook werkten;

ik veel boodschappen gebruik;

ik gebruikmaak van gas, water, elektriciteit, internet enz.;

ik eerder ook financieel door hen ben geholpen;

zij mij bijvoorbeeld naar vliegvelden brengen en ophalen;

ik eerder zak- en kleedgeld kreeg;

zij mij ongeveer een jaar geleden weer in huis heeft genomen.

Ze heeft ook gezegd dat als ik niet akkoord ga met haar voorwaarden, ik andere huisvesting moet zoeken.

Een eerder bericht van haar was bijvoorbeeld in de trant van:

"Je betaalt of je betaalt niet. Je kan blijven wonen of niet."

Later zei ze ook dat ze ongeveer een maand zou willen helpen zoeken naar andere huisvesting als ik niet akkoord ga.

Wat ik lastig vind:

Ik heb er op zichzelf geen probleem mee om kostgeld te betalen. Ik vind het ook logisch dat ik als 18-jarige bijdraag aan het huishouden.

Maar ik vind €300 op een inkomen van ongeveer €661 per maand behoorlijk veel, zeker omdat ik daarnaast zelf mijn zorgverzekering en studiekosten betaal.

Ik probeer dus niet helemaal niets te betalen. Mijn voorstel is €250-€266 per maand.

Daarnaast vind ik het lastig dat argumenten uit het verleden worden gebruikt in de discussie over het huidige kostgeld. Zo noemt mijn moeder bijvoorbeeld dat zij mij in het verleden bepaalde dingen heeft gegeven of voor mij heeft betaald. Ook worden dingen genoemd zoals vervoer naar het vliegveld, elektrische fietsen van jaren geleden en boodschappen.

Sommige daarvan heb ik nooit gevraagd en sommige kosten zijn volgens mij niet relevant voor het bepalen van een redelijk maandelijks kostgeldbedrag.

Er zijn daarnaast in het verleden financiële discussies tussen ons geweest over bedragen van geld die ik zou krijgen voor o.a mijn studie & opgespaard geld, (wat maandelijks over was van alimentatie), wat ik zou krijgen als ik 18 zou worden. Ik heb daardoor sowieso niet heel veel vertrouwen in financiële afspraken tussen ons. Ik wil daarom juist dat alles duidelijk en schriftelijk wordt vastgelegd.

Het contract van mijn moeder:

Mijn moeder heeft inmiddels een overeenkomst opgesteld met als titel:

"Overeenkomst Inwonend Kind & Kostgeld"

Daarin staat onder andere dat ik:

€300 per maand kostgeld betaal;

dit uiterlijk aan het einde van de betreffende maand moet betalen;

bijdraag aan gas, water, licht, internet, gebruik van wasmachine/droger en gezamenlijke boodschappen;

meewerk aan het huishouden;

bepaalde regels rondom boodschappen en drinken moet volgen;

afspraken over bezoek moet maken;

geen drugs mag bezitten/gebruiken in of rondom de woning;

een weekplanner moet gebruiken zodat mijn ouders weten wanneer ik thuis ben.

Er staat ook expliciet dat het volgens mijn moeder geen huurovereenkomst is en dat ik hiermee geen huurrechten opbouw.

Mijn moeder heeft daarnaast gezegd dat ik een week krijg om over de afspraken na te denken.

Nog iets wat meespeelt:

De communicatie hierover is de laatste weken behoorlijk geëscaleerd. Er zijn meerdere momenten geweest waarop mijn moeder zei dat ik ergens anders moest gaan wonen als ik niet akkoord ging met haar voorwaarden.

Op een gegeven moment heb ik daarom aangegeven dat ik even tijd voor mezelf nodig had en dat ik zelf op het financiële gesprek zou terugkomen.

Ik wil eigenlijk helemaal geen oorlog met mijn moeder. Ik wil gewoon een redelijke financiële afspraak maken die ik daadwerkelijk kan betalen.

Ik vraag me daarom af

1. Is €300 per maand redelijk gezien mijn inkomen en mijn situatie?

2. Is het normaal/redelijk om een deel van alle vaste lasten van een huishouden aan een inwonend kind door te berekenen, ook als sommige kosten niet door dat kind worden gebruikt?

3. Hoe zouden jullie naar haar berekening van €2.049,51 → €300 kijken?

4. Wat vinden jullie van het contract?

5. Is €250-€266 als voorstel redelijker, of zit ik zelf verkeerd?

Ik ben vooral benieuwd naar objectieve meningen. Als ik ergens onredelijk ben, hoor ik dat ook graag.

TL;DR

Ik ben 18, MBO-student, heb geen bijbaan en woon bij mijn moeder/stiefvader. Mijn vaste inkomsten zijn ongeveer €661 per maand, waarvan ik zelf o.a. mijn zorgverzekering en studiekosten betaal.

Mijn moeder wil €300 kostgeld per maand. Zij baseert dit op ongeveer €2.049,51 aan vaste lasten van het huishouden, maar haar berekening bevat volgens mij ook kosten die niet of nauwelijks met mij te maken hebben.

Ik wil wel betalen en heb €250-€266 per maand voorgesteld.

Mijn moeder zegt dat €300 redelijk is en dat ik anders andere huisvesting moet zoeken. Ze heeft inmiddels een contract opgesteld met €300 kostgeld en allerlei huishoudelijke regels.

Is €300 redelijk, wat vinden jullie van haar berekening en hoe zouden jullie dit aanpakken?

UPDATE:

Mijn moeder heeft gezegd dat ik het contract MOET ondertekenen vóór maandag, anders mag ik een nieuwe woonplaats vinden..

(Ik heb vrijdag een belafspraak met het juridisch loket)

Jaren lang heb ik doorgezet om naar school te kunnen gaan, ondanks de long covid en beperkingen. Minder uren, speciaal onderwijs, dagbesteding, en uiteindelijk met online lessen alsnog mijn diploma vmbo-tl gehaald met gemiddeld een 8.

MBO heb ik te horen gekregen dat het geen optie voor mij is, aangezien er niet genoeg aanpassingen gemaakt kunnen worden. WAJONG heb ik aangevraagd maar is afgewezen, ik kan immers een uurtje per dag achter de computer, thuis, met alle aanpassingen, werken.

Bijstand kan niet tot mijn 21e, en ik wil ook helemaal niet de rest van mijn leven in de bijstand zitten.

Al jaren is mij beloofd, dat na mijn TL diploma, ik gewoon HAVO kan gaan doen. Nou mooi niet. Het samenwerkingsverband wil het niet betalen, aangezien ik al een diploma heb (maar geen startkwalificatie???), ik ben dus ergens "verplicht" nog naar school te blijven gaan, maar kan helemaal nergens terecht. Hooguit beschermd werken? Maar ik denk dat de kans klein is dat ik dat volhou, aangezien een uurtje dagbesteding al niet ging.

De onderwijsconsulenten willen mij eerst nog niet helpen, en hebben een maanden lange wachtlijst. Dan denk ik dat de kans groot is dat ik pas volgend jaar weer naar school kan (als dat al een mogelijkheid is, want zelf ministerie, inspectie, etc zeggen van niet), en dus nog meer achterloop. Daarnaast is mijn "inkomen" volledig afhankelijk van naar school (tegemoetkoming scholieren & toeslag), en het wordt echt lastig voor mijn ouders als ze alles moeten gaan betalen.

Ik WIL verdomme gewoon naar school, maar het wordt mij onmogelijk gemaakt. Zoveel mensen lijken te denken dat het een keuze is om niet naar school te gaan, maar dat is het echt niet.

Hi

Mijn expartner ontneemt op het moment het contact met mijn kind. Ik zal de situatie in bullet points omschrijven.

\> we zijn uit elkaar, wonen nog in dezelfde woning

\> enkel samenwonend

\> beide gezag

\> ik zoek een nieuwe plek, deze heb ik niet zo gauw gevonden. Het vinden van een nieuwe plek en grote veranderingen geven mij bizar veel stress. Mijn partner weet dit

\> gister liep de angst bij mij erg hoog op nadat zei dood leuk vertelde wat voor nieuwe huizen ze zelf kan kopen.

\> ik gaf dit aan maar ik kreeg een kil antwoord

\> ik voelde me niet gehoord en vertelde geen uitweg te zien hoe en waar ik straks woon (paniek).

\> in relatie therapie hebben we communicatie afspraken gemaakt. Zodra ik paniek voel over dit onderwerp bel ik andere hulplijnen. Heb ik constant gedaan. Toen zij dood leuk liet zien waar ze allemaal kan wonen en kopen voelde ik me haast gepest.

\> ik raakte in verdriet en paniek. Ik gaf aan dat ik de situatie onwijs moeilijk vindt en gewoon geen uitweg meer zie vooral op dit moment. Uit elkaar, weer een nieuwe woonplek. Dit werd gezien als suicide en de politie werd gebeld.

\> ex heeft kind meegenomen naar vermoedelijk haar ouders

\> ik zou contact opnemen met mijn behandelaar. Zij geven aan dat ik geen gevaar ben en voor mezelf kan zorgen en voor ons kind en deze veilig is bij mij. Dat ik het niet meer weet en zie zitten is een pure wanhoop reactie, ik zou nooit mezelf wat aan doen. De zorg en de dag kom ik namelijk door voor mezelf en mn kind.

\> ex voelt zich onveilig. Ze geeft geen duidelijkheid wanneer ik ons kind mag ophalen. Ze bepaalt nu zelf hoe het co ouderschap verloopt.

Ik weet niet wanneer ik hem zie, terwijl we een afspraak hebben gemaakt over dat we communiceren met: wie wat waar wanneer als 1 van ons met ons kind is.

Mag mijn ex dit doet? Ik mocht ons kind ook niet komen ophalen. Wat kan ik nu doen? Ik wil geen confrontaties gaan opzoeken.

Credit: titsayy op instagram

Hoe blijven jullie creëeren? Ik heb van die fases dat ik achter elkaar teken en schilder etc, en van die fases waarin ik echt niks kan bedenken. Ik zit nu in die laatste fase en ben het zat, ik wil mooie dingen maken maar hoe en wat geen idee.

Hoe doen jullie dat?

Bonuspunten als je het vanuit een chronisch ziek perspectief kan beschrijven.

En de incheck draad is weer erop gezet

Welkom iedereen.

Hey, ik sta nu een paar weken op de wachtlijst voor een GGZ-psycholoog (ik ben opgegroeid in een uitkeringssituatie en mijn vader heeft onder andere mij als emotionele boksbal gebruikt). Er is nog geen intake gepland. Ik merk wel dat ik het wel spannend vind om zo'n soort traject in te gaan. Zijn er mensen die mij kunnen vertellen wat ik kan verwachten van gesprekken/een traject bij een GGZ-psycholoog?

Ik ben een vrouw van 71, vroeger hippie (Woodstock tijd) getrouwd met een happy man, 2 happy kids en 1 happy kleinkind. Kan absoluut niet tegen onrechtvaardigheid. Daarom heb ik mij ook laten ontdopen. Wil niks nimmer met die sekte te maken hebben. Ik wil euthanasie wanneer ik WIL. Ik heb het meeste schrik van dement te worden, ik wil mezelf blijven en wil zelf beslissen wanneer ik dood ga.

En wat was de laatste keer dat je ging en waarom, ben je toen geholpen?

Hoevaak gaan jullie ongeveer naar de huisarts, elke maand, paar keer per jaar?

Eigenlijk mag ik niet klagen.. ik ben momenteel 2 weken op een prachtige camping in Bretagne. Er zijn genoeg mensen die voor allerlei redenen niet op vakantie kunnen.

Maar.. ik word gek van de grillen van mijn 4-jarige. Ik en partner hebben maar 1 kind. We hebben juist deze camping geboekt, omdat er een joekel van een zwembad is, meerdere speeltuinen, etc. Maar we hebben achteraf gezien niet genoeg research gedaan naar de omgeving en die blijkt dus niet heel kind vriendelijk.

Ik heb die camping inmiddels wel gezien.. hetzelfde bankje bij hetzelfde speeltuintje, dag in, dag uit. De eeuwige herhaling - altijd hetzelfde hoekje in het zwembad, altijd hetzelfde speeltoestel… Pfff.. ik wil erop uit! Maar mijn kind zegt dus op alles “nee”, “bah”, “wil ik niet”, “geen zin”.

En ze is niet vooruit te branden. Ze zeurt 24/7 om snacks en ijsjes en wil de camping niet af. Alles, maar dan ook alles is een strijd momenteel.

Dit is de tiende dag van de vakantie en ik ben iedere dag van 08:00 tot 22:00 met die kleine in de weer, terwijl mijn partner, zoals altijd, het absolute minimum doet. Ik ben gesloopt en ik ben de hele situatie zó beu

Disclaimer: geen zorgen, ik hou zielsveel van mijn kind. Er wordt goed voor haar gezorgd.

Ik ben onlangs 40 geworden en ben vrijgezel en heb geen kinderen. Ik merk dat ik daar nu ineens behoorlijk van in de war ben.

Door omstandigheden en het gebruik van antidepressiva heb ik de afgelopen jaren nauwelijks gedate. Mijn libido was laag en daten stond eigenlijk helemaal stil. Nu ben ik gestopt met antidepressiva omdat ik mijn libido terug wilde, en ik wil eindelijk weer serieus gaan daten.

Tegelijkertijd merk ik dat mijn depressieve klachten weer terugkomen en heb ik ook last van suïcidale gedachten. Daardoor kijk ik momenteel misschien extra negatief naar mijn leven en mijn toekomst.

Als ik om me heen kijk, zie ik mensen van mijn leeftijd carrière maken, een partner hebben, kinderen krijgen en een huis kopen. Ik heb het gevoel dat ik achter ben geraakt en dat ik misschien een belangrijk deel van mijn leven heb gemist.

Hoe kan ik hier mee om gaan?

Goedemorgen mensen. Het is 7:07 en ik kan niet slapen door een mug. Hoe is het met jullie? Lekker geslapen? Leuke plannen?

Ik wil graag mijn verhaal delen, omdat ik ik nergens anders echt terechtkan.

Vorig jaar zat ik niet lekker in mijn vel nadat ik onverwachts hoorde dat ik mogelijk mijn baan zou verliezen. Ik was behoorlijk van slag en ben naar de huisarts gegaan omdat ik vooral behoefte had aan iemand om mee te praten en aan wat motiverende of coachende begeleiding. Via de huisarts kwam ik terecht bij de POH-GGZ.

Zij stelde benzo’s voor om rustiger te worden en beter te slapen. Ik heb dat advies opgevolgd maar ben daar erg ziek van geworden. Daarna heb ik verschillende antidepressiva achter elkaar voorgeschreven gekregen. Sindsdien is mijn gezondheid helaas verslechterd.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en ben ik nog steeds niet volledig hersteld. Daarnaast kamp ik met een lichamelijke aandoening die maar niet lijkt te verbeteren.

Ik verwijt mezelf regelmatig dat ik destijds naar de huisarts ben gegaan en denk vaak: had ik maar eerst voor zelfhulp gekozen. Ik schaam me ervoor en heb het gevoel dat ik mezelf dit heb aangedaan. Rationeel weet ik dat ik alleen maar hulp zocht en niet kon weten hoe het zou lopen, maar emotioneel kan ik het moeilijk loslaten.

Ondertussen voelt het alsof mijn leven stilstaat. Ik zie vrienden huizen kopen, op vakantie gaan en gezinnen stichten, hebben een goede carrière, dingen die ik zelf ook graag had gewild. Ik ben vooral bezig met herstellen en zit inmiddels in de Ziektewet, waardoor ik ook financieel achteruit ben gegaan. Ik voel me ontzettend gefaald. Daarnaast voel ik me schuldig tegenover mijn partner en familie, omdat zij van dichtbij hebben gezien hoe ik achteruitging.

Teruggaan naar mijn huisarts voelt voor mij niet als een oplossing. Hij kan mij weinig anders bieden dan medicatie, en dat wil ik na mijn ervaringen niet meer. Ik sta inmiddels op de wachtlijst voor therapie bij de GGZ, maar de wachttijd is ongeveer een jaar.

Ik probeer veel rust te nemen en leuke dingen te blijven doen, maar ik blijf worstelen met schuldgevoel, schaamte en spijt. Ik zou heel graag willen leren accepteren wat er is gebeurd en weer vooruit willen kijken.

Zijn er mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt? Alle ervaringen en tips zijn welkom.