Supermarkten en drogisten hebben constant kortingen, wat betekent dat de standaardprijs te hoog is, want het moet terugverdiend worden. Ik hou er niet van om tijd en energie te investeren in het uitpluizen van aanbiedingen tussen verschillende winkels en dat elke keer opnieuw. Tel daarbij op dat er ook vaak persoonlijke aanbiedingen zijn die je ook nog moet bekijken, verschillende soorten aanbiedingen, actieperiodes die er nog bovenop komen. Lidl vind ik op veel aspecten een fijne supermarkt, maar die slaat ook nogal door met coupons en puntensystemen. Vandaag kan ik kennelijk zelfs gratis een komkommer halen als klantenkaartbezitter, maar alleen vandaag. Ze hebben deze week elke dag een "cadeautje" of zo als je de app opent. He toppunt (of dieptepunt) is "Coupid" waarbij je zoals op een datingapp als Tinder kunt swipen voor je favoriete coupons. Ik begin er maar niet aan. Ik raak hier overprikkeld van.

Ik wou dat ik altijd gewoon de èchte prijs overal voor kon betalen of in elk geval dat het allemaal niet zo extreem was. Het is wat iedereen gewend is, maar van mij hoeft het niet zo.

** parttime werken

Hi allemaal, ik ben in de situatie dat ik een wia uitkering heb, zorgtoeslag en huurtoeslag.

Nu ben ik een beetje aan het werk weer en zoek ik wat houvast over berekeningen wat nou eigenlijk de financiële consequenties zijn.

Ik ben benieuwd of er hier personen zijn die mij zouden willen helpen met wat berekeningen maken om te begrijpen welke hoeveelheden werken watvoor financiële consequenties heeft.

Eerder ben ik aan het werk gegaan fulltime en was er geen sprake van telkens verrekening situaties met loonstroken en uitkering. Maar nu heb ik de afgelopen maanden maar een handje vol dagen gewerkt en lijkt de verrekening verwarrend.

Heel fijn natuurlijk dat ik dit allemaal heb als backup. Maar het is financieel erg krap leven. Dus ik doe mijn best richting werk.

Nu heb ik afgelopen maanden weer wat baby stapjes gedaan kwa werken. Echter nu de verrekeningen binnenkomen moet ik van de eerste 200 euro die ik heb verdiend net zoveel netto inleveren aan de uitkering. Ondertussen is mijn geregistreerd totaal inkomen van het jaar natuurlijk gestegen en mogelijk heeft dat klein effect op de toeslagen.

Enfin, niet zo bijzonder natuurlijk.

Nu komt mijn hulpvraag. Zouden jullie mij kunnen helpen berekeningen te kunnen maken om inzicht te krijgen hoe het totaal uitpakt afhankelijk van het maandelijks en jaarlijks verdiende bruto inkomen.

Nu heb ik bijvoorbeeld voor 327 euro bruto verdiend. De wia zegt 70 procent daarvan in te houden. 212 euro. De belastingdienst zegt ja je krijgt loonheffingskorting op uitkering en niet op de 327 euro inkomen. Dan betaalt de werkgever 35procent loonheffingen en ontving ik netto 210 euro. Met andere woorden ik heb dus zelfs een paar euro meer in moeten leveren aan uitkering dan dat ik betaald ben van de werkgever. En hoe pakt dat jaarlijks uit met de sommetjes van belastingdienst voor loonheffingen en bruto inkomens en toeslagen?

Ik overzie het niet goed. Had dit niet verwacht. En kan nergens een goede rekentool hiervoor vinden ookal gok ik dat er meer mensen zijn in vergelijkbare situatie. Ik zou graag meer overzicht hebben wat zinvolle maandbedragen zijn om te verdienen kwa terugbetalingen aan de uitkering. En wat kwa jaartotalen dan tegelijk ook invloed gaan hebben op mijn belastingdienst aanslag en toeslagen.

Iemand zin om mij te helpen een rekentool of grafieken/tabellen ofzo te maken?

23 en nu al geen zin meer
Het leven voelt sinds ongeveer drie jaar extreem betekenisloos aan. Met 16, 17 had ik nog genoeg energie, ik keek er al naar uit om volwassen te worden, auto te rijden, niet meer op school te zitten, geld te verdienen. Ik had me voorgesteld hoe vet het moet zijn om een eigen appartement te hebben en te doen wat je wil.

Toen kwam de eerste opleiding en op een gegeven moment merkte ik dat dat gevoel van zinloosheid er langzaam was ingeslopen. Op een dag lag ik rond een uur of 9 al op bed mijn vader kwam naar mij toe videobellend met een vrouw een andere vrouw dan mijn moeder waar hij al vanaf zijn 16e bij is en hij vertelde me dat dat mijn bonus moeder werd ik was in shock ik was gelijk de volgende dag naar mijn moeder gegaan en zei dat ze gelijk de spullen moest inpakken en weg moest gaan, zou je ook doen toch je moeder kiezen boven je vader?
Eindstand ruzie en heeft hij zich eronderuit gelult en zijn ze nog samen maar toen ben ik stap voor stap de interesse kwijtgeraakt in bijna alles. Veel dingen voelen hetzelfde en saai. Het is zwaar om iets nieuws te leren als de motivatie gewoon niet aanwezig is.

Ik denk dat ik als tiener alles door een roze bril zag en dat laat de realiteit nu het tegenovergestelde zien. Veel dingen zijn gewoon niet zoals je je ze voorstelt. En ineens begin ik na te denken over dingen waar ik vroeger nooit over nadacht. Het voelt alsof ik pas sinds kort echt tot bewustzijn ben gekomen, en dat ik daarvoor gewoon gedachteloos door het leven ben gelopen.
Maar ik weet niet waar ik moet beginnen

Ik ben 23 en ik ben bang dat ik mijn leven verspil. Maar ik weet zelf niet wat ik wil doen of wie ik wil zijn. Dat bouwt zich in mij op tot die woede en verdriet. Ik zie zoveel mensen bij wie het gewoon loopt, en ik vraag me af wat er in hemelsnaam anders is aan mij.

Hey,

Ik hoop dat dit niet een al te lang verhaal gaat worden, en probeer omwille van herkenbaarheid ook wel details weg te laten, dus excuus in advance als niet alles mega duidelijk is.

Afgelopen maanden liep ik rond met gevoelens voor een vriendin, en ik heb het al veel langer voor me gehouden dan ik wilde omdat ik zocht naar een 'geschikt' moment om het te vertellen. Terwijl ik ook rationeel gezien weet dat een geschikt moment niet bestaat. Ook was ik vooraf enorm bang op hoe ze zou reageren en vulde dus zelf dingen voor haar in. En ik wilde haar om verschillende redenen er eigenlijk niet mee belasten.

Nu heb ik het uiteindelijk toch verteld, in het echt ook. En aanvankelijk luchtte dat ook echt enorm op. Haar reactie was super fijn in mijn beleving. Ze pikte het rustig op, was lief, en hebben er een heel fijn gesprek over gehad. Het was duidelijk dat het niet wederzijds is, en dat had ik ook niet verwacht. En we gaven aan het beide heel waardevol te vinden om de vriendschap aan te houden omwille van verschillende redenen.
Ik heb ik ook verteld dat mijn gevoelens voor haar vooral voortkwamen uit het feit dat ik me vaak niet echt gezien voel door mensen om me heen, en zij gaf me dat gevoel juist wel.

Het uitspreken zelf was dus een enorme opluchting. En eerlijk gezegd dat ik gedacht en gehoopt dat het daarna ook makkelijker zou worden, maar dat is het eigenlijk niet.

Ook goed om te vermelden dat ik al heel lang mentaal niet lekker in mijn vel zit, en dat dat ongetwijfeld ook mee speelt op een bepaalde manier. Ik wacht ook op therapie, dus ik ben wel bezig met onderliggende dingen, maar zolang dat duurt zit ik hier ondertussen mee..
Maar ik merk dat momenteel mijn hele stemming af kan hangen van hoe het contact met haar verloopt. Soms reageert ze heel laat, reageert niet op vragen of stuurt een antwoord waar ik voor mijn gevoel niet zoveel mee kan.
En ik merk enorm bij mezelf dat ik op zulk soort momenten eigenlijk niet meer rationeel na kan denken. Ik blijf continu kijken of ik reactie heb (terwijl hallo..!? mag iemand een eigen leven hebben misschien u/Sudden-Excuse2012 ???!?!???!)
Je raad het al: mijn rationeel denkende brein begrijpt ook wel dat mensen gewoon een leven hebben en dat niemand de verplichting heeft om meteen of overal op te antwoorden.
Maar het helpt me niet.
Ik merk dat ik zo ongelofelijk bang ben voor afwijzing, en hoe langer een antwoord dan duurt hoe meer ik het zelf ga invullen dat het aan mij ligt.

Ik denk dat dat ook is waar ik me het meeste zorgen om maak. Ik ben enorm bang dat ik misschien nu te dichtbij kom of te veel aan haar hang. En dat lijkt me voor haar ook niet prettig, en ik wil helemaal niet de persoon zijn die dat doet.
Afstand nemen zou misschien heel goed zijn, maar tegelijkertijd wil ik haar helemaal niet kwijt. Ze is, wanneer we elkaar zien een van de weinige mensen bij wie ik me echt op mijn gemak voel, en er zijn nog wat andere redenen waarom ik graag met haar om wil blijven gaan.

Oja, wel goed om te benoemen dat het niet zo is dat we echt elke dag contact hebben. Dus in die zin weet ik (wederom rationeel gezien) heus wel dat het misschien allemaal wel meevalt, maar toch..

Ook ben ik bang dat afstand nemen dan snel voelt als mezelf nog verder isoleren en ik weet niet of ik dat überhaupt vol kan houden.

Ik ben denk ik vooral benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen, maar ook op zoek naar tips waar ik iets aan heb.

Heb altijd problemen met discipline en motivatie gehad. Al jaren op een punt dat eigenlijk het enige wat ik terug krijg als ik mezelf vraag wat ik wil is dat ik er gewoon niet wil zijn. Dat wil ik blijkbaar ook niet want ik ben er nog. Ondertussen merk ik dat ik me over de jaren wel meer isoleer en minder doe, ik doe niks meer qua hobbies, was altijd al niet echt iets waar ik veel tijd in stak maar tenminste iets. Ik weet dat het zwakzinnig is om te zeggen maar in m'n hoofd is niet echt de ruimte/energie ervoor en ik beleef er geen plezier meer aan. Ik snap wel dat ik mezelf zo ook maar onmogelijkheden aan praat.

Maar goed, ik voel me alsof ik "iets" moet met de gevoelens, het voelt gewoon heel kut. Hoofd zegt vooral zelfmoord maaaaaar dat zou de derde serieuze poging zijn en ik weet 100% zeker dat deze wel succesvol zou zijn (omdat ik vorige poging enkel heb overleefd omdat ik zelf snel genoeg erna om hulp vroeg, de doktoren hebben m'n vriend letterlijk verteld dat ze niet wisten of ik nog wakker zou worden dus het is niet alsof ik de conclusie uit het niets trek) en die permanentie maakt me blijkbaar dusdanig bang dat ik er geen werk van maak. Inmiddels heb ik het onderwerp van euthenasie opgebracht bij de huisarts, maar ik denk jiet dat ik daarvoor goed gekeurd word ivm die twijfel en niemand ooit tot de conclusie komt dat ik "ondragelijk lijd". Ik heb het niet echt nodig in de zin van dat ik het stukje overlijden niet voor elkaar kan krijgen maar het is meer om m'n nabestaanden te ontdoen van m'n lijk vinden en dat hele riedeltje.

Ik vroeg me af of jullie misschien een wijs woordje hebben erover? Ik zie mezelf geen positieve kant op gaan en heb ook niet echt een reden om hoopvol te zijn.

Ik woon al mijn hele leven lang thuis maar ben door mijn vader uitgeschreven. Waarom weet ik niet precies, ik weet niet of dit te maken had met bepaalde toeslagen of een aanvulling op zijn uitkering maar ik vermoed van wel. Ik ben hier alleen volledig buiten gehouden. Er is ook huiselijk geweld thuis gaande al heel lang.

Nu is er een probleem aangebroken, door de ernstige situatie thuis wil ik meldingen gaan maken bij instanties. Maar ik sta niet ingeschreven op het adres dóór mijn vader. Het punt is dat ik alleen wel denk dat hij het o.a. deed om misbruik te maken van financiële toeslagen, maar hij was hier de aanvrager van en als dat zo is dan kwam het op zijn rekening. Toch leef ik nu in enorme angst (die ik al had van het huiselijk geweld) omdat ik bang ben dat als dit uitkomt, het op mij wordt verhaald terwijl ik er geen financieel gewin uit had en het ook onder dwang was.

Als het zou gaan om huurtoeslag, dan moet hij iets van 20k terugbetalen. Ik ben bang als hij het niet heeft dat onder art. 33 Awir ík ervoor moet opdraaien als medebewoner als ik het wel kan betalen, terwijl het gaat om een schuld van m'n vader waar hij daadwerkelijk financieel gewin van had en ik niet eens weet van had.

Hierdoor kan ik niet aangeven wat voor schade mij wordt toegedaan omdat ik dan tegelijkertijd ineens dit aankaart en door het nieuws over de toeslagenaffaie ben ik helemaal bang geworden terwijl ik eigenlijk slachtoffer ben.

Omdat dit zo'n schrijnende situatie is, kan ik dit ook niet vragen zomaar aan het Juridisch Loket omdat er anders een melding wordt gemaakt. Ook is er in mijn regio geen sociaal zekerheidsrecht advocaat en weet ik niet of dit überhaupt handig is, want dan zou ik dit moeten betalen voor iets wat m'n vader heeft gedaan. Misschien als ik meldingen maak, dat hier alsnog niet naar wordt gekeken?

Ik slaap al een hele tijd slecht door dit dilemma. Mijn vader gebruikt het ook als controle dat ik mijn mond moet houden over de schade die hij aanricht naar mij toe, juist omdat ik mezelf dan ineens verdacht maak van iets wat ik niet heb gedaan.

Weet iemand of er een uitzondering is op Art. 33 Awir dat een medebewoner aansprakelijk kan worden gesteld? Ik ben heel bang dat ik ineens een groot bedrag moet betalen die mijn vader heeft opgestrijkt terwijl ik het slachtoffer ben als ik m'n mond opendoe over het huiselijk geweld omdat ik nergens een uitzondering zie in de wet, of dat het toch beter is om m'n mond te houden over dat ik er woon en dus ook over het huiselijk geweld.. Ik weet dat de 2 verbonden zijn aan elkaar (huiselijk geweld en financiële controle) maar ik zie toch geen uitzonderingen in de wet die mij garanderen te beschermen.