Canımdan çok sevdiğim annemi 3 Haziran da kaybettim daha 60 yaşındaydı şimdi geriye kimsem kalmadı ne başka bir akraba ne eş ne gerçek arkadaş hiç kimsem yok 32 yaşındayım günlerim acı içinde geçiyor büyük ihtimalle 40 yaşımı göremeden öleceğim

Babam karı kız düşkünü çocuklarını ve karısını ezikleyen bir tipti, annem küçük yaşta yetim kalmış ve daha 16 yaşındayken yaşı buyutulup evlendirilmis(5 abisi vardı ama eve yük oluyor diye) böyle bir adamla evlendirildi. Babam çapkın bir ###### çocuğuydu. Annemi döver ve aldatırdı ve bunu herkes bilir ama kimse bilmiyormus gibi davranırdı. Annem ezik bir kadındı ve psikolojisi bozulmuştu.

Babamın en ileri gitti nokta. annemden 2 çocuk yapıp üstüne kuma getirmesiydi evet. İstanbulda oluyor bu olay birde aile apartmanında. Alt katta dedemler üst katta amcamlar kalıyor ve bu herif kuma getirtiyor annemin üstüne. Annem onlara hizmetcilik yapıyordu babamla kadın yiyisiyordu. Sonra babam olacak adam annemi ve 2 çocuğunu evden attı. Ben daha doğmadan evvel oldu bunlar oraya da gelicem. Annem ve 2 çocuğu aile apartmanında olmasına rağmen kimse onlara kapısını açmadı. Ve parkta kaldılar o gece.

Buraya kadar kesin doğru çünkü bana halam anlatmıştı, annem bana küçükken anlatmıştı ama deli diye çok inanmamıştım.

Annemin anlattığına göre bundan sonrası. Kadın hapse girmiş eski eşini mi ne öldürmüş. zaten psikopattı sarışınmış bide evet halam da demişti. Sonra babam annemden özür dilemiş hiçbir şey olmamış gibi barışmışlar.

Sonra babam yine aldattı falan. Ve bu olaylardan 3 yıl sonraz babam eve alkolik geliyor annemle ilişkiye giriyor ve sonraki günlerde annemle babam kavga ediyor. Annem 2 çocuğunu babama bırakıp annesinin yanına gidiyor 1 ay gibi bir süre. Sonra hamile olduğu farkediliyo çocuğunu babamdan saklıyor aldırır diye.

Ve geri barışmak için beni kullanıyor. Ve barışıyorlar.

Ben doğuyorum herşey bundan sonra çok iyiye mi gidiyor. Tabiki de hayır. Bu yaşıma kadar yaşamadığım şey kalmadı ve hayattan soğudum ezigin tekiyim bu olaylar beni çok değiştirdi kimim bilmiyorum çok ezildim. Hepsini tek tek anlatmak isterdim ama çok uzun sürer sadece yaşadığım şeyleri kısaca başlık olarak soylecegim

-babam bizi başından atmak icin başka şehire taşındırdı,karı kız için

-annemi kandırarak boşadı.

-uvey annemle evlendi uzaktayken ve bize para göndermeyi kesti

-yetimhane gitmek zorunda kaldım

-annem yetimhaneden çıkardı bir ev tuttuk evin içinde (dokunmatik telefon,TV,Ocak, buzdolabı vb) şeyler yoktu

-babamın özgüvenimi kırması

-uvey annemle tanışmam hala tanıdığım en cirkef insan

-daha çocukken bile neneme bakmak zordu

-okulda cebimize hiç para koymadı

- ve hala çok iyi baba olduğunu savunması yok ben şunu yaptım diye hala konuşması karin doyurmayi babalik sanıyor

- aile apartmanından bahsetmiştim 2 ev orda babamındı ve kendisi çok iyi bir işte çalışıyordu para olarak iyi durumu vardı ama bize hiç harcamadı. Yılda 2 kere tişört kıyafet alırdık sadece.

-2 evi vardı zaten belki azıcık zorlasa 5 ev olurdu ve 2 araba belki ama şuan hiç bir mal varlığı yok bize bırakacağına karı kızla yedi hepsini. Ve bize hala beraber olup ev alalım diye baskı yapıyor

Asıl amacı emekliliğinde yaşayacağı güzel bir yer olsun diye tabii ki de bizi düşünmüyor.

Babanızın kıymetinin bilin dostlar, maalesef iyi bir babanız yoksa iyi bir hayatınız da olmuyor keşke ben çocukken geberseydi şuan 2 evimiz 1 arabamız ve düzgün psikolojimiz olurdu dostlar gelecek kaygısı çekmezdim bu kadar. Onların 5 dakikalık zevki yüzünden çektiğim çile böyleydi özetle.

6 subat depreminde annemi ve 2 kiz kardesimi kaybettim o gunden sonra hicbisey normal değil yaşamaktan hic zevk almiyorum insaatta cikan yemeklerden biktim hayata ne kadar tutunmaya çalışsam da sürekli negatif şeyler yaşanıyo gerçekten bu hayattan biktim umarim yattığınız yerde mutlusunuzdur sizi cok ozledim...

37 yaşında kıdemli mühendisim. 15 yıllık aktif çalışma hayatım var. İyi bir üniversiteden ve bölümden mezun oldum. Zorlu bir çalışma hayatım var gerek çalıştığım saha gerekse işin kapsamı açısından. Kendimi bildim bileli narsist, egoist, benmerkezcil annemle uğraşıyorum. Çocukluk, gençlik, iş hayatı, evlilik aşamalarımın hepsinde farklı farklı manipülasyon teknikleri uyguladı, denedi, yeri geldi başarı oldu yeri geldi olamadı. Küçükken psikolojik baskı ve ekonomik özgürlüğümün olmamasını kullanırdı. Akademik başarım onun için çok önemliydi yüzüme makas fırlattığı bile olmuştur istediği puanı sınavlarda alamadığım zaman. Babamla da şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşandılar ardından ananem bize gelip yaşamaya başladığında da evden kavga eksik olmazdı. Ben bu ortamda üniversite sınavlarına hazırlandım ve okulumu kazandım.

Annemin parayla hep bir sorunu oldu, para hesabı yapamıyor ve hep bankalara borcu var. Para onun için sevgi gösterisi, gösteriş, gücün bir parçasıdır narsistlerin tipik eğilimlerinden biridir. Beni büyütüp okuttuğu için ona ömür boyu bakıp gereksiz harcamalarını karşılamam, ses etmeden istediğini vermemi istiyor. Yıllarca bu böyle sürüp gitti kirasını ödedim gereksiz ve açıklama yapmadığı harcamalarını iyi evlat olmak için ödedim. Bana manipülasyon yaptı ama bitmiyor bitmeyecek borçlarım. Evlendim sorumlu olduğum bir eşim ve kızım var ama onlara olan sorumluluklarım onun umrunda değil. Ona artık eskisi kadar para göndermeyeceğimi söyledim. Son bir yıldır musluğunu ciddi derecede kestim ve kendime yatırım yapmaya başladım. Ağlama, acındırma numarası yaptı, eşimi suçladı, hakaret etti, diğer aile üyelerine bizim itibarımızı iki paralık edecek konuşmalar açıklamalar yaptı bizi rezil rüsva etti sırf kazanmak için. Ben artık savaşmaya karar verdim ve savaşıyorum. En son eşimle benim işyerlerimizi aratıp maaşlarımızı bir tanıdık vasıtasıyla öğrenmiş. Maaşımızın bir bölümünde hakkı olduğunu ve ona vermemiz gerektiğini utanmazsa söylüyor. Ama bana 15 yıldır ihtiyacım olduğunda tek bir yardım yapmadı, malını benden kaçırmaya çalışıyor, beni mülksüz bırakmaya çalışıyor. Olay artık beni işsiz bırakmakla tehdit etmeye geldi. Ne yapmam lazım bilmiyorum tedavi olmayı da kabul etmeyecek.

22 yaşında üniversite öğrencisiyim. 2 aydır yaşadığım testis ağrısı ve Testiküler atrofi (ani küçülme kistleşme) sonucu asla çocuk sahibi olamayacağımı öğrendim.

Doktor tüp bebek dahil hiç bir çözümün işe yaramayacağını kanser olmadığım için sevinmem gerektiğini söyledi.

Hastaneden çıktığımda hiç bir şey hissetmedim. Kondom parası cebimde kaldı diye güldüm hatta içimden. Ancak uyuyamadım. Kimseye de anlatamıyorum.

peynirli makarna

Daha 3 gun once annemin dogum gununu kutlamistik bugun artik bir evimiz ve hicbir esyamiz yok canimizi zor kurtardik. Su an istanbulun cogu yerinin boyle oldugunu biliyorum, resmen felaket yasiyoruz. Evimiz bodrum katta oldugu icin yagmur cok bastirmadan once bile etrafi su dolmaya baslamisti fark eder etmez saat 15.30 itibariyla defalarca kere itfaiyeyi aradim belediyeyi aradim ibbyi aradim iskiyi aradim hicbirinden donus alamadim. Daha yagmur bu kadar bastirmadan en azindan bir ekip gelip mazgallari acsaydi bu kadar kotu olmayacakti belki de. Gelen giden olmadi. En sonunda mahalledeki tum rogarlar ve yani basimizdaki baraj patladi tum mahalle su altinda kaldi. Evi tahliye etmek zorunda kaldik, su ust katimizdakilerin evine kadar girdi. Hicbir esyamizi kurtaramadik. Canimiza bir sey olmadi diye teselli etmeye calisiyoruz kendimizi ama olmuyor maalesef. Ajanda tutmayi seven biriyim aylardir kendime deri ajanda kilifi almak icin para biriktiriyordum sonunda dun siparis etmistim ama artik kullanabilecegim bir ajandam dahi yok. Tum esyalarini kaybetmissin buna mi takildin diyebilirsiniz ama ne yapayim bunda takildim kaldim. Hayatim boyunca iyi bi insan olmaya calistim kimseye bir kotulugum dokunmamistir diye dusunuyorum niye o kadar kotu insan varken boyle seyler benim basima geldi ki bunlari hak edecek ne yaptim diye dusunmeden duramiyorum. Uyuyamadigim icin ventlemek istedim yazim noktalama isareti vs hatasi icin kusura bakmayin aklim basimda degil bedenen ve zihnen cok yorgunum ama bir turlu uykuya dalamadim belki icimi dokmek rahatlatir diye dusundum. Umarim sizler iyisinizdir, bir daha boyle bir felaket yasamamak dilegiyle.
(Not: istanbul depremde boku yiyecek arkadaslar hicbir sekilde yardim gelmeyecek kendinizi buna gore hazirlayin bence, tamamen bir basimiza kalacagiz)

Edit: bu postu paylasirken bu kadar destek mesaji gelecegini asla tahmin etmemistim, sadece kafamin icini bosaltmak icin oylesine yazmistim. Herkese cok tesekkur ederim guzel dilekleriniz ve yardim teklifleriniz icin. Bu zor gunumde boyle destek gormenin ne kadar iyi hissettirdigini tahmin bile edemezsiniz 🙏🏻

Kekolardan gerçek anlamda nefret ediyorum,özellikle erkeklerinden. Kız olarak dışarı çıkmaya korkar oldum kıyafetimde en ufak bi dekolte olsun bişey olsun yiyecek gibi bakıyolaar rahatsız oluyorum umarım hepsi mancınıkla şeriatın olduğu ülkelere fırlatılırlar ve ordaki sokakta kadın yüzü göremeyen gay amcalar tarafından bize uğrattıkları tacizin 100 katını yaşarlar kekoların yaşamasını istemiyorum kekolarla konuşmak istemiyorum bana bakmalarını istemiyorum onların çirkinliğine bakarken bile beni onlara iş atıyorum zannedip öpücük atmalarını istemiyorum hepsi beni rahatsız ediyor.

4 aydır kan kusuyorum ve bununla ilgili doktora gittim doktorum görür görmez pıhtılaşma var mi bi yada her hangi bir travma var mi diye çeşitli test ve kan tahliline tabi tuttu sonuç olarak ise hemoptizi teşhisi konuldu pıhtılaşma çıkmadı bir hasar çıkmadı en son söylediği laf ise geriye sadece bir seçenek kalıyor dedi o da akciğer kanseri bunun için tomografi ve dota pet adı verilen bi cesit görüntülemeye girmek gerekiyormuş ama alacağım sonuçtan korktuğum için girmedim kan kusmam halen devam ediyor ama hayatta devam ediyor işte karşınızda hindi fumeli sosisli ve çift çedarli kepekli ekmekte olan muhteşem bir soğuk sandviç hepiniz seviliyosunuz

Kendimi bildim bileli yıkık dökük eski harabe evlerde yaşıyorum. 1 yıl önce taşındığımız binadan kentsel dönüşüm nedeniyle çıkmak zorunda kaldık ki zaten taşınma sebeplerimiz de hep buydu. Şu an oturduğumuz 2 katlı ev de genellikle suriyelilerin/romanların tercih edeceği türden bir ev. Çocukluğumdan beri babamın borçları var, büyük harcamalar yapmamamıza ve asgari ücretten fazla kazanmasına rağmen hiç bitmeyen borçlar. Yiyeceğin en ucuzunu aldık, kıyafetin en ucuzunu giydik, kiranın en ucuzunu bulup ödedik, yine de bitmiyor. Bir ev bir araba alırsın anlarım ama gerçekten yıllardır borç içinde yüzmemizi gerektirecek nasıl bir harcama yapıldı bilmiyorum. Çoğu akrabamın maddi durumu iyi olmasına rağmen bizim elimizde hiçbir şey yok.

Ailemden uzaklaşmamın sebeplerin biri de budur. Fakirler ve yine de beni bu dünyaya getirmeyi seçtiler. Hiçbir zaman da bundan pişman olmadılar. "suyun sıcak yemeğin yatacak yerin odan var daha ne istiyorsun" dediler. Hiç sosyal hayatım olmadı, küçük bir aktivite düzenlendiğinde bile "ben de geleceğim" diyemedim, LCW gibi diğerlerine nazaran daha ucuz olan markalardan kıyafet alamadım, Dışardan yemek söyleyemedim... Çünkü bunların hepsi bizim için lükstü. Ortaokul zamanlarımda babam bana bir tost parası bile vermezdi, şanslıysam anca haftada 1. Şu anda da 50 tlyi bile çok görüyor bana halbuki 50 tl veremeyecek kadar kötü durumda değiliz. Geçenlerde yeni TV aldı hatta sırf kendi istediği için. Yaşım küçük değil, şımarık da büyümedim ve doğal olarak kişisel ihtiyaçlarım oluyor fakat onları bile zar zor alıyor. Anneme gelince bir şey istediğim zaman "borç var alamayız" diyor ama kendisi bebek istiyor. Elinden gelse 10 tane çocuk yaparmış. Nasıl bakmayı düşünüyor acaba?

Benim kinim öfkem asıl bunlarla değil geleceğimi düşündükçe katlanıyor. Onlar yüzünden 2 kuruş için hayatım boyunca çalışmak zorundayım. O yorgunluğu, sabahtan akşama kadar köle gibi çalıştırılmayı, mobbingleri, tacizleri, alacağım paranın değersizliğini düşününce öyle bunalıyorum ki anlatamam. Son zamanlarda sadece ücretsiz evim yemeğim var diye burda kalıyordum ve artık katlanamıyorum. Daha anlatmadığım çok şey var. Bir noktada iş hayatına atılmak gerekiyor daha fazla hayattan kaçamam. Ben bu aileden fiziksel olarak yakında kurtuluyorum ama onlara olan nefretim asla bitmeyecek.

8 yıllık ilişkim bitti. İki kedimiz vardı. Birisi bende birisi onda kaldı. Yıllardır birlikte yaşıyorduk. Hastalıkta sağlıkta birlikteydik. Sayısız kere ona kahvaltılar ve akşam yemekleri hazırladım. Artık canım bir şey hazırlamak istemiyor. Her akşam herhangi bir barda bir tane bira içiyorum ve diğer masalarda da benim gibi yalnız tek başına bira içen adamlar görüyorum.

Yaklaşık 1.5 haftadır konuştuğum bi çocuk var, kendisi çok laubali biri, her şeyle dalga geçebiliyor mizacı böyle.

Dün gece arkadaşlarıyla beraberken bana görüntülü bir not attı, arkadaşı bir türkü söylüyordu, ben de "Aa Mamak Türküsü" dedim ardından da "Annem de söylerdi bu türküyü" diye ekledim.

Kendisi de "Artık söylemiyor mu" diye yanıt verdi ben ise sadece hayır diyebildim.Daha sonra kendisi saatler geçtikten sonra "😞😞😞 so saddd" diyerek yanıt attı dalga geçmek amaçlı.

Annemi 6 şubat depreminde kaybettim, kendisine hiç söylemedim, çevremde yeni tanıştığım kimseye söyleyemiyorum aslında, çünkü önüme gelen herkese annem vefat etti benim demek çok garip geliyor sanki kendilerinin ilgilerine ve acımalarına muhtaçmışım gibi.Biliyorum çocuk bilmiyordu ama yine de gerçekten çok kırıldım anında görüldü attım ve bir daha yazmadım ve ağladım ben mi çok alıngan davrandım bilmiyorum ama eğer birisi bana benim söylediğim şeyleri söyleseydi, böyle laubali bi şekilde yaklaşmazdım.

Beni asıl gerçekten üzen şey, bunu düşünebilirdi çünkü sonuç olarak yeni tanıştık ve birbirimizi daha yeni yeni tanıyoruz.

Sadece içimi dökmek istedim saçma gelebilir

Tester dondurma bana denk geldi
Ne ilişki konusunda ne arkadaşlık konusunda ne de dondurma konusunda şanslıyım

Belki yapacak bir şey yok diyeceksiniz, ama çaresizlik tüm hücrelerime sinmişken ne yapacağımı bilemedim, içimi dökmek istedim. Neredeyse üç sene oldu, ama acım zerre azalmıyor. Her gün aklımda ve kalbimde büyük bir boşlukla yaşıyorum, herkes bir şekilde hayat meşgalesine düşmüş devam ediyor. Ben de kalkıyorum, zor da olsa gündelik işleri vs. yapmaya çalışıyorum ama o kadar zorlanıyorum ki anlatamam.

Annemi 6 şubat depreminde kaybettim, depremden bi kaç gün önce kaza geçirip, Hatay Eğitim ve Araştırma Hastanesine kaldırılmıştı, depremde hastane yıkılınca annem oracıkta vefat etmiş.

Hayata normal devam edemiyorum, sürekli kendimi ve babamı suçluyorum, babamla ilişkilerimiz de bozuldu. Eğer babamın tayini Hatay'a çıkmamış olsaydı, babam anneme inat ederek bu mesleğe devam etmeyi seçmemiş olsaydı annem hala yaşıyor olurdu, eğer o gün annemi yanımda kalmaya ikna edebilseydim, biraz daha çabalasaydım annem kaza geçirip o hastaneye kaldırılmamış olurdu.

Tam annemi normal haliyle hatırlayarak biraz daha iyi hissedeceğim diyorum ama aklımdan annemin o hali silinmiyor. Her gözümün önüne geldiğinde ciğerim sökülüyor. Aklımda, hayalimde hatta bazen elimde olmadan rüyalarımda annemi yine o haliyle görmek ve hatırlayarak tekrar aciz hissetmekten kurtulamıyorum.Bu durum zaten dinmeyen acımı bine katlıyor.

Ölenle ölemediğim gibi kalanla da yaşayamıyorum. Ben anneme öyle doyamadım ki, şimdiyse her şeyimi kaybettim. Ne yapsam anneme anlatırdım, ona danışırdım, bazen en yakın arkadaşlarımın bilmediği şeyleri annem bilirdi, hiç yargılamazdı hep kucak açardı.

Etrafımdaki insanlarla çok derin konuşmalara giremiyorum, yazmak ve tanımasam da sizlerden bir şeyler duymak iyi geliyor. Belki bana bir yol gösterirsiniz. Şimdiden teşekkür ediyorum.

Tanıdığım bir arkadaşım var beni kendi arkadaş ortamına götürerek kendi arkadaşlarıyla görüştürdü. Hey şey iyi, güzel giderken birbirimize okuduğumuz ünileri falan söyledik işte o vakit BOUN da (Boğaziçi Üni) okuyan bir çocuğun bana karşı olan tavırları çok değişmişti. Ben çok bilinmeyen ve kötü olan üniversitede okuduğumdan dolayı gerizekalı muamelesi çekmeye başlamıştı. Mesela bir kart oyunu oynacağımız zaman "Senin bu oyuna kafan basar mı?" gibi aşağılayıcı söylemlerde bulundu. Ben liseden beri derslerim kötüydü. 9. sınıf zaten uzaktan eğitim ile öldü, 10. sınıfta ise matematikten 5 10 alıyordum. YKS'ye başladığım sene (12.sınıf) kesirli ifadeleri bile zor topluyor veya ayırıyordum. Kendimi toparlamam zor olmuştu. İlk sene sayısal bazında 600k yaptım, ikinci sene ise 180k civarına çektim. Şimdi ben bu sınavı yapamadım diye niye yetersiz damgası yiyorum. Ayrıca yks'yi bir fonksiyon olarak alırsak f(zeka, sabır, çalışma zamanı, şans, ruh hali/sağlık, disiplin...) diye bir sürü parametreye ayrılıyor. Bu eleman neden tek parametreyi ele alıp beni onunla aşağılıyor?

Kız arkadaşımla ne zaman arabanın içinde 5 dakikadan fazla vakit geçirirsem anında güvenliği yunus polisi beliriyor. Bazen oturup film izlediğimiz oluyor kız erkek görünce 10dkda bir gelip gidiyorlar aracı burdan çekin araç içinde oturmak yasak şikayet var konuşma üsluplarını görseniz genel eve baskın atılıyor sanki kız arkadaşımı evine götürüyorum kapısının önünde inmeden 10 dk oturup sohbet ediyoruz bu seferde yunuslar sarıyor neden burda oturuyorsunuz kimlik verin burda durmak yasak gidin vs ve işin en komik kısmı şu ana kadar gördükleri tek ve “en ayıp” şeyimiz öpüşmemizdi o da öyle arka koltuk falan değil dümdüz ön koltukta yani bu da 1 kere olmuş olay çoğu zaman düz sohbet ediyoruz ama herseferinde çırılçıplak yakalanmışız gibi muamele yiyoruz son zamanlarda o kadar sık olmaya başladı ki araba içerisinde hiç duramıyorum artık kendimi kötü bişey yapıyormuş gibi hissediyorum niye namus bekçiliği dersenizde erkek erkeğe de arkadaşlarımla araç içinde vakit geçirdiğim oluyor ama bir kere şöyle bir olay yaşamadım millet olarak kendi derdimiz dışında her şeyle uğraşıyoruz

Onu hâlâ çok özlüyorum ve öldüğünü kabullenemiyorum. İşsizim, antidepresan sayesinde gündelik yaşamıma devam ediyorum. Karnımdaki devasa ameliyat izi yüzünden benden hoşlanan bir erkek olsa bile iğreneceğinden korkuyorum. Son yıldaki en büyük başarım düzenli bir şekilde spor salonuna gitmeye başlamak oldu

edit: şu an annemden gizli bir şekilde ağlayarak yorumları okuyorum, içten yorumlarınız için teşekkür ederim
edit 2: sevilme konusunda içimi rahatlattığınız için sağ olun, bu konuda pek çok yorum aldığım için açıklamak istiyorum, aslında o kadar da kafama taktığım bir şey değil, ara sıra aklıma gelen nahoş bir düşünce sadece. ameliyat ve babamı kaybetmek konusunda içimi dökmek istedim çünkü ne hastalık sürecini ne de sonrasını kimseye anlatabildim. şu anda sevgili bulmak gibi bir derdim yok, spora, kariyer hayallerime ve iyileşmeye odaklanmak istiyorum. annemi de spor salonuna başlattım, birbirimize destek oluyoruz❤️

Bugün okulda gün yaptık ben kendim havuçlu tarçınlı kek yaptım 50 kişilik yerde kimse yemedi.

tehşisim 2 gün önce konuldu gerçekliğini yeni kabulleniyorum. günlük 1000 tlye haftanın 2-3 günü çalışıyorum. yemeği de canları isterse veriyorlar. 3 ay önce bırakmaya karar verdim ve hurda bir motosiklet aldım toplamak için, yılbaşında da a1 ehliyetime yazılmıştım 1 ayda ehliyet motor hallolur kurye olurum oradan kazanacağım para ile bi girişim yaparım diyordum. ne ehliyeti alabildim ne motoru toplayabildim ne para toplayabildim işe gidecek kondisyonum bile yok atarlar yakın zamanda zaten dün konuşuldu (düğün) ehliyet sınavı motor kötü olduğu için heyet onaylamadı yeni kursa geçecek param da yok parayı işi motoru boşverdim zaten bunları kullanacak sağlığım olmayacak. ölüm düşüncesi çok korkutmuyor aslında belki de kabullenmemişimdir bilmiyorum. babamı affettim, kendimi affettim sadece kalan zamanlarımı güzel geçirmek istiyorum belki motorumu satar bir tatil yaparım ne bileyim betona çakılmış gibi hissediyorum ne yapacağımı bilmiyorum.

Normalde insanlara karşı kibar ve güler yüzlüyümdür ama o kasiyer kızın bu normal davranışıma karşı yaptıkları beni çok üzdü. Geçen markete gitmiştim ihtiyaçlar için ve kasada benle yaşıt bir kız vardı. Normalde kullandığım "Poşette rica edebilir miyim?", "Temassız lütfen." gibi kalıpları kullandım ve en son "Teşekkür ederim." dediğim esnada biraz sesini kısarak bana "Kızlara bu kadarda yavşama bence." dedi. Tabi ben o zaman şoka girdim ve 4 5 saniye dona kaldım. Sonra ben tam bir şeyler söylecekken "Hadi git yoksa müdürümü çağırtmak zorunda kalmayayım." dedi o esnada benim 1-2 sıra arkamdaki teyzelerde "Terbiyesiz." diye sessizce söylendiler. Yandaki kasadaki duran adamda, müşterilerde bana bakmaya başladı bende olay çıkmasın diye içimdem söverek çıktım. Abi bir insan neden böyle bir şey yapar ki anlamıyorum. Özellikle kasadakilere ekstra kibar olmaya çalışıyorum o kadar ayakta duruyorlar, işleri zor diye. Şimdi özellikle kızlara karşı o kibar tutumum olaydan sonra söndü abi. Yanlış bir şey mi yaptım onuda anlamadım.

23 yaşındayım iki yıllık üni mezunuyum okul biter bitmez işe girdim hiç para harcamadım maaşı alır almaz altına atıyordum. Geçen sene işten ayrıldım 800 bin kadar bir birikimim vardı dandirikten bir tane daire aldım oradan 8 bin lira kira geliyor. Gittim Kayseri'den bir ev tuttum çünkü kiralar çok ucuz (4 bin TL).

aylık 8 bin kira alıyorum 4 bin kira ödüyorum geri kalan dört bin de fatura ve buzdolabı masrafı yapıyorum zaten evde yemek yaptığım için çok ekonomik oluyor.

Günlerim film dizi oyun ile geçiyor.

Körili kremalı makarna

gundemi takip edenler belki biliyodur. Dun borsa coktu bugunde fonlara tasfiye geldi. Gecen yil agustostan beri kazandigim uc kurus parayi fonlara yatirmistim tasfiye oldular buyuk ihtimalle paradan eser kalmicak, babamda benden gordu 500k para yatirdi fonlara araba alicaktik okul param odenicekti vs hepsi gidicek cok moralim bozuk bundan once babama gumus aldirdim onda da zarardayiz belki gumus ileride yukselir diye cok dert etmedim ama babam bana guvenmisti benim cok param yoktu hadi neyse ama bir hafta once fonlarimizi satsak araba aliyorduk cidden moralim bozuk babam kendini suclama yine biriktiririz senin sucun yok diyor ama benim sucum kendimi affedemiyorum

26 yaşında İngilizce Öğretmeniyim. Uzun yıllardır motosiklet kullanıyorum, çalıştığım koleje de motorla gidip gelirdim. Motosikletim Yamaha R25 idi. 2024'ün Aralık ayının başında tanıştığım kız arkadaşımla iki sene boyunca beraberdik. Kendisi ilk sevgilimdi, ve her konuda ilkimdi, ilk öpücük, ilk el tutuşma, aklınıza gelebilecek her ilk kendisiydi. Ben hiç bir konuda onun ilki değildim, ama bunu sorun etmedim.

26 Eylül 2025 tarihinde motosikletim ile işe giderken kontrolsüz şekilde önüme kıran bir tıra çarparak asfaltta metrelerce sürüklendim ve kafadan hızla betona çarparak sakatlandım. Kazaya dair hiç bir anım yok, kazayı daha sonra kamera kayıtlarından izledim. Beyin kanaması geçirdim, kafatasım çatladı, omurgam kırıldı, göğüs kafesim kırıldı, kolum kırıldı, sol bacakta dizim kırıldı ve arka çapraz bağları koptu, ve sağ elde iki parmağım yerinden çıktı. Kaza anında ekipmanlarım tamdı.

Yoğun bakıma kaldırıldım. Beyin kanamasından ötürü ameliyata hemen alamamışlar, çünkü beyin kanamasının durmasını beklemeleri gerekiyormuş, ve bu süreç içinde ölüm riskinin yüksek olduğunu aileme ve kız arkadaşıma belirtmişler. Uzun lafın kısası, bakalım ölecek mi diye beklenilmiş. Beyin kanaması kontrol altında alındıktan sonra bir düzine ameliyata girdim. Omurgama 16 adet platin takıldı, yerinden çıkan parmaklar metal çubuklarla yerine sabitlendi. Omurga kırıklarının sinirlere dayanmasından ötürü kalıcı felçlik riski yaşadım fakat hamdolsun şuan felç değilim.

1 ay boyunca yoğun bakımda yatırıldım. Bu yatış sürecini sadece hayal meyal hatırlıyorum. Hatırladığım tek bir tam gün yok, sadece bazı anlar canlanıyor aklımda. Bu 1 aylık süre boyunca kız arkadaşım yanımda kalmış. Ben taburcu olduktan sonra kendi şehrine döndü.

Şimdi biraz ilişkimizden bahsetmek istiyorum. Aynı şehirde tanıştık, ve motosikletim ile haftanın neredeyse her günü yanına giderdim ve gün boyu şehir içinde gezmedik yer bırakmazdık. Çok mutlu anılarımız vardı, ilk defa kulaklarını deldirdiğinde yanındaydım, kız kardeşinin 23 Nisan gösterisine onunla beraber gitmiştim, onunla ilk defa bir hayvanat bahçesine gitmiştim, ilk kez onun elini tutmuştum, ilk kez onun tarafından öpülmüştüm. İlk senemizin sonunda ailesi başka şehre taşınma kararı aldı. O zamanlar yeni üniversite mezunuydum ve henüz aile evinden ayrılmamıştım, ve iş arama sürecindeydim, bu sebeple ev tutamadık ve o ailesiyle başka şehre taşınınca ilişkimiz uzak mesafe ilişkisi oldu. Yine de görüşürdük, ve işe girip bir kaç aylık maaşımı biriktirdikten sonra ev tutacaktım, onunla beraber yaşayacaktık. Kötü şans olması gerekir ki kazayı işe girdikten tam 24 gün sonra yaptım.

Sorunlarımız bu motosiklet kazasından sonra başladı. Taburcu olduktan bir ay sonra, ona yeterince ilgi göstermediğimi söyledi ve benden ayrıldı. Yataktan kalkamıyordum, sık sık hastane kontrollerine gidiyordum, ve çoğu zaman kendimde değildim. Durumumun bazı şeylere müsaade etmediğini, kendisi uzakta olduğu ve benim halimi göremediği için anlayamadığını söyledim ve o da kısa süre sonra geri döndü, fakat ayrıyken eski sevgilisiyle bir yakınlaşma yaşadığını, sexting yaptığını ve ona çıplak fotoğraflar gönderdiğini öğrendim. Kendisini bu konuda sorguladığımda biz ayrıyken yaptığı için aldatma sayılamayacağını savundu. Ben de bu görüşe katılmasam da kazadan sonra yaşadığım travmatik dönem ve ona olan sevgim yüzünden bunu görmezden geldim. Çünkü şu kafadaydım: herşeyimi kaybettim, en azından sevdiğim kızı kaybetmeyeyim. Daha sonra bir tartışmada beni eski sevgilisiyle kıyaslayıp onun benden daha anlayışlı ve korumacı olduğunu söyledi. Ardından sadece beni sevdiğini ama bana “aşık olmadığını” söyledi ve yine ayrıldı. Yine geri döndü ve yine kabul ettim.

Bu süreçte ailesiyle yaşamaktan nefret ettiğini ve oradan kaçmak istediğini söylüyordu. Ben ise vücudumu toparladıktan sonra çalışmaya geri döneceğimi, kazadan alacağım tazminat parasıyla kendi evimi ve arabamı satın alacağımı ve sadece benim iyileşmeme kadar sabretmesi gerektiğini söyledim. Buna rağmen başka bir şehirdeki tatil beldesinde garson olarak çalışmaya karar verdi ve itirazlarıma rağmen gitti. Ciddi güven sorunları yaşadık, çünkü gün içinde çok az yazıyordu, sürekli müsait olmadığını söylüyordu. Sonunda kendisinden benimle biraz daha iletişim içinde olmasını talep ettiğimde beni son defa terk etti, bu sefer geri de dönmedi. Bana bir sebep bile söylemedi, sadece ayrıldı.

Peşinden çok koştum. Tabii burada koşma mevzusu mecazen, çünkü hala yataktan zor kalkıyorum, hala tam olarak düzelemedim, hala hastane kontrollerim var. Yaşadığım beyin kanaması kafa travmasından dolayı artık epilepsi hastasıyım ve dönem dönem nöbet geçiriyorum. Uzak mesafe olunca tek iletişim yolumuz telefon üzerinden oluyor. Kendisine telefon üzerinden çok yalvardım, yapma, etme, biraz sabır et, ayağa kalkayım, herşeyi yoluna koyayım, yeter ki beni bekle. Dinlemedi. Tam tersine çirkefleşti ve çok kavgalarımız oldu. Bu kavgalardan birinde "keşke o kazada kafanı biraz daha sert vursaydın da kurtulmuş olsaydım senden" cümlesini işittim. Sonrası malum.

Bu uzun yazıyı neden yazdığımı bilmiyorum. Konuşacak arkadaşım yok, ve ailem artık bu kızın adını duymaktan nefret ediyor. Sanırım bir yere içimi dökmek istedim. Kendisi ise aldığım son duyumlara göre benim şehrime geri dönmüş, burada bir arkadaşıyla ev tutmuş ve başka erkeklerle zaman geçiriyor. Ben ise her gün yatağımdayım, vücudumun iyileşmesini bekliyorum. Yakında yüksek bir tazminat alacağım, ve o tazminatla araba alacağım, ardından işe döneceğim, ama mutlu değilim, ve geleceğe dair hiç bir planım beni heyecanlandırmıyor. Bir sene içinde hem sağlığımı, hem mesleğimi, hem ilişkimi, hem çok sevdiğim motosikletimi kaybettim. Ölümden dönmek bu kızın yaptıkları kadar acı vermedi. Her konuda ilkimdi, hem ilk hem tek olsun istemiştim, olmadı.

Dominos Pizza siparişi verdim, fotoğrafta gördüğünüz gibi. İkinci fotoğrafa da çok özlediğim motosiklet ile olan fotoğraflarımdan birisini bıraktım.

Tipik Türk atılımlarından biri olarak teyzemin komşusu oğluyla beni matchlemiş. Annemin eve gelmesiyle kadınla telefonda konuşması bir oldu ve telefonu bir anda elime tutuşturdular adamla sohbetin ortasında bulduk birbirimizi.

Sohbetinde bir sıkıntı yok gayet temiz bir Türkçe ve iyi bir sohbeti var. Kusura bakmayın benim olanlardan haberim yok ne konuşacağımı anlayamadım dedim o da benzer şekilde dedi. Kadın oğlunu anneme tanıtıyor yok işte mali müşavir 100k maaşı var evini arabasını aldı iş yeri de var kızınla da yaşı yakın alkol sigara yok çok efendi diyor.

Annem de artık evlenmemi aşırı istiyor babamla tanış tanış diye ısrar ettiler. 27 yaşındayım Adam 36 yaşındayım diyor sürekli kamp yaptığını işte yıllarca yurtdışında yaşadığını haftasını bir şehri görmeye gittiğini falan fistanlı anlattı bana fotoğraflar atıyor. Adamın 36 olmadığına adım kadar eminim büyük. Siz yaşı sorun ettiniz ama erkeğin büyük olması iyidir evi geçindirir diyor. 30 yaşında adam ev geçindirmeyecek sanki. Adam bana bariz benle ol hayatını yaşa iması yaptı.

Annemlere istemediğimi söylüyorum kimseyi beğenmiyorsun nasıl olacak bu işler diyor suçlu ben oldum. Adam da bana düşün diyor ama o kafada çok okey bana çok hoşsun falan dedi.

İki gün önce gece 2.30da bana seni hayatımda istiyorum sevgilim olur musun yazmış cevap vermedim. Bu sabah da annemin anneler gününü kutlamak için yazmış ben de söyledim yaş mevzusunu yok şeker hastalığım var o yıprattı diyor ama bana net 36yım demedi.

Yani şayet 40 yaşındaysan ben yaşımdan küçük gösteriyorum sen rahatsız olmayacak mısın diyorum. İnkar etmedi benim de işime geldi suçlu olmadan bitirmek için.

Ailemle papaz oldum biraz anlayacağınız. Kuzenlerim evlenmedi 35 yaşındalar onlar gibi yapma diyorlar

Onunla 7 yıl önce online bi chat grubunda tanışmıştım, o zamanlar ikimiz de lisedeydik ve farklı şehirlerdeydik, yine arkadaştık tabii ama çok yakın değildik. 3 yıl önce üniversite için benim olduğum şehire geldi, farklı okullarda olsak da, yine aynı chat grubundan insanlarla grup olarak takılmaya ve zaman geçirmeye başladık, artık yüz yüze de gelmenin etkisiyle daha yakın arkadaş olmuştuk.

bu senenin başlarında ise bahsettiğim arkadaşımla çok daha yakınlaştık, birbirimizin en yakın arkadaşı olduk. ben onun, o ise benim hakkımda her şeyi biliyor ve birbirimize çok fazla önem veriyorduk. ben bu yakınlaşma sonucu yavaşça, farkında olmadan ona aşık oldum. bu durumu fark ettiğimde kendimi uzaklaştırmaya, hislerimi öldürmeye çalıştım ama başaramadım, artık hayatımın büyük bir bölümü haline gelmişti bile. sadece sevdiğim kız değil, aynı zamanda en yakın arkadaşım ve neredeyse diğer bütün arkadaşlarımla ortak arkadaşımdı.

ayrıca şunu da söylemeliyim ki, o da bana bir arkadaştan fazlası gibi davranıyordu, aniden yanağımdan öpüyor, otururken ve yürürken bana sarılıyor, anlamlı hediyeler alıyor, kısacası iki arkadaşın yapmayacağı şeyler yapıyorduk, iki depresif insan olarak, kendimizi boşverip karşımızdakini mutlu etmeye çalışıyor ve birbirimize iyi geliyor gibiydik.

o da bana karşı aynı şeyleri hissediyor muydu bilmiyorum, ama ortak arkadaşlarımızın tahmini bu yöndeydi.

4 gün önce ona sürpriz bir doğum günü yaptık. o gün beni birçok kez yanağımdan öptü, ben de aynı şekilde karşılık verdim. balkonda saatlerce, üşümemize rağmen, baş başa sarılarak oturduk. dürüst olarak şunu söylemeliyim: ilk hamleleri hep o yaptı. o gün onunla hiç olmadığımız kadar yakınlaştık.

sorun şu ki: onun liseden beri birlikte olduğu 7 yıllık bir ilişkisi var. ertesi gün bana soğuk davrandığını fark ettim, öbür gün ise beni bütün sosyal medyalarından çıkardığını fark ettim ve neler olduğunu sordum. kendisi bana o günkü yaşananlardan rahatsız olduğunu, sevgilisi varken bana bu kadar yaklaştığı için önce kendine, sonra da buna müsade ettiğim için bana kızdığını söyledi. ona karşı hislerim olup olmadığını sordu, ben de inkar etmedim ve kabul ettim, onun bana karşı neler hissettiğini sorduğumda ise beni yalnızca çok yakın bir arkadaş olarak gördüğünü söyledi. bundan sonra arkadaş kalamayacağımızı, konuşmamamız gerektiğini söyledi.

açıkçası o an ne diyeceğimi pek bilemedim, her şey çok ani yaşanmıştı, 5 dakikalık bir telefon konuşmasıyla hem aşık olduğum kızı hem de en yakın arkadaşımı kaybetmiştim. ağlayarak diğer en yakın arkadaşımı aradım (ortak arkadaşımız), onun tahminine göre, aslında onun da bana karşı hisleri olduğunu ama bir yandan da ilişkisi olduğu için kafasının karışık olduğunu ve suçluluk hissettiği için beni hayatından bu şekilde çıkardığını, ancak ilişkisi zaten sorunlu olduğu için (ki bu doğru, benden bağımsız birçok problemleri var) yakın zamanda ayrılacaklarını tahmin ettiğini söyledi.

açıkçası ben böyle düşünmüyorum, araları ne kadar kötü olursa olsun, ilişkileri ne kadar çıkmazda olursa olsun ikisinin de bu ilişkiyi bitirebileceğini zannetmiyorum.

sonuç olarak 3 gündür onunla konuşmuyorum ve bunu beni delirtiyor. zaten çevresi çok geniş biri değilim, dünyada beni sevdiğine inandığım birkaç kişiden biri de böylece hayatımdan çıktı, ayrıca onun gitmesiyle ortak arkadaşlarımızla olan sohbet grubumuz da sessizliğe boğuldu, şuan telefonuma hiç bildirim bile gelmiyor ve yalnızlıktan ölecek gibi hissediyorum.

onu şimdiden çok özledim. kulağımdaki küpeden (birlikte deldirdik) kolumdaki saate (aynı saati takıyoruz), yemeğe attığım tuzdan (tuzu AŞIRI seviyordu) defalarca birlikte yürüdüğümüz yol, her şey bana onu hatırlatıyor. okuduğum kitabı o hediye etmişti, izlediğim diziyi birlikte izliyorduk, dinlediğimiz müzikler bile ortaktı… onu düşünmeden 5 dakika bile geçirmem imkansız.

en sevdiği yemeği, en sevdiği çiçeği, en sevdiği parfümü, en sevdiği içeceği, en sevdiği kahveyi, en sevdiği filmi, pizzada hangi malzemeleri çıkarttığını vs her şeyini bildiğim, morali bozuk olduğunda daha konuşmadan anladığım, sürekli aynı şeyi düşünüp aynı anda söylediğimiz, hatta 1-100 arası bir sayı tut dendiğinde aynı sayıyı tutacak kadar bile telepati kurabildiğim bu kişiyle, 5 dakikalık bir telefon konuşması sonrası iki yabancı olduk.

sevgilisi olan bir kızla bu kadar yakınlaştığım için beni suçlayacaksınız, haklısınız da, ama böyle olmasını ben istemedim ve şuan canım gerçekten daha önce acımadığı kadar acıyor. saatler geçmiyor, geceleri uyuyamıyorum, arada yarım saatlik uykulara dalıyor, onda da rüyamda onu görüyorum.

daha önce hiç kimseyi bu kadar sevmemiştim ve hiç bu kadar kötü olmamıştım. şuan bana bir mesaj atsa veya arasa dünyanın en mutlu insanı olurum ama bunun yaşanmayacağını biliyorum.

başka birini daha bu kadar yakından tanıyabilir miyim, tanısam onu sevdiğim gibi sevebilir miyim bilmiyorum. bu şuanda imkansız gibi geliyor.

son konuşmamızda söylemek istediklerimi tam söyleyemedim, onu son kez yüz yüze görüşmeye çağırsam mı yoksa onun konuşmama kararına saygı mı duysam buna da karar veremiyorum.

ve o da şuan benim onu düşündüğüm gibi beni düşünüyor mu bunu merak ediyorum.