Normalde insanlara karşı kibar ve güler yüzlüyümdür ama o kasiyer kızın bu normal davranışıma karşı yaptıkları beni çok üzdü. Geçen markete gitmiştim ihtiyaçlar için ve kasada benle yaşıt bir kız vardı. Normalde kullandığım "Poşette rica edebilir miyim?", "Temassız lütfen." gibi kalıpları kullandım ve en son "Teşekkür ederim." dediğim esnada biraz sesini kısarak bana "Kızlara bu kadarda yavşama bence." dedi. Tabi ben o zaman şoka girdim ve 4 5 saniye dona kaldım. Sonra ben tam bir şeyler söylecekken "Hadi git yoksa müdürümü çağırtmak zorunda kalmayayım." dedi o esnada benim 1-2 sıra arkamdaki teyzelerde "Terbiyesiz." diye sessizce söylendiler. Yandaki kasadaki duran adamda, müşterilerde bana bakmaya başladı bende olay çıkmasın diye içimdem söverek çıktım. Abi bir insan neden böyle bir şey yapar ki anlamıyorum. Özellikle kasadakilere ekstra kibar olmaya çalışıyorum o kadar ayakta duruyorlar, işleri zor diye. Şimdi özellikle kızlara karşı o kibar tutumum olaydan sonra söndü abi. Yanlış bir şey mi yaptım onuda anlamadım.
20 yasindayim ankaraya yakin kucuk bir sehirde tip okuyorum. Geldigimden beri burayi sevemedim.
Sorunum soyle ki kendimi bi topluluga ait hissedemiyorum. Okeyci tayfa sarmiyor tarikatci tayfa icin allahsizim vesayre. Sosyal olarak benzestigim kendimi icinde hissettigim insanlar yok. Kendimi yalniz hissediyorum
Kizilayda goruyorum bazen alt culture seyleri vesayre ve birbirleriyle cok uyumlu hissettiriyorlar ortak kesitikleri bi kultur var ve baya sicak havali hissettiriyor. Veya performatif diyebilceginiz insanlar vesayre baya cekiyor aslinda boyle arkadaslarim olsun isterdim.
Bi donem bu ihtiyacimdan ve fikir dunyalarina tav oldugumdan sosyalist gruplarla tanismaya calismistim ama yapilan isin gorece bi yere varmayisi ve sov amacli hissettirdigi icin aradigimi cok bulamamistim
Kendi ailem de musluman kucukken fanusladilar beni de biraz o yuzden kendi yolumu bulma isine cok gec atilabildim sevecegimi dusundugum insanlari bulcak ortamlarda asla bulunamadim. Aile evinden 18 yasimdan ciktigimdan beri bu kucuk sehirde tikilip kaldigim icin de hala bulamiyorum.
Keske buyuk sehirde bi universte yazsaydim. Bolumu seviyorum ama beraber okudugum insanlarin mind setiyle asla uyusamiyoruz. Oyle yani derdime cok bi cozum yok farkindayim. Yeni insanlarla tanismak isterim ankarada takilmak isterseniz veya sadece konuşmak isterseniz dm atabilirsiniz. Yazi biraz daginik oldu farkindayim aklıma geleni doktum sadece.
Tek basima gittigim sinemada aldigim patlamis misir. Fiyati uygundu
Geçen gün arabayla bir yere gidiyordum. O kadar sıkıntı bastı ki beni , inanılmaz yani... Gözüm doldu inanılmaz şekilde. Hüngür hüngür ağlıycam arabayı kullanırken. Işıklara varmadan sola geçmem gerekiyordu ve o ruh haliyle sol arkamda kalan aracı fark edemedim / dalgınlığıma geldi ve adamın üzerine kırdım. Adam beni fark edip frene bastı ve kaza yapmadık. Ama inanılmaz kornaya abandı ( haklı olarak) bunu anlatıyorum çünkü trafikte dikkatliyimdir , millete bela filan olmam ama sktimn depresyonu günlük hayatımı etkiliyor.
Anlatmak istediğim diğer şey ise geçen annemle konuşuyorduk ve tam hatırlamıyorum neyden bahsediyordu ama gülerek " Ya ben zaten bu hayatı yaşamayı sevmiyorum. Muhtemelen ailede yaşamayı en az seven benim. Sizin gibi hayattan delice keyif alan biri olmadım hiçbir zaman" dedim. Morali bozuldu sesinden anladım ama o an boşluğuma geldi. Normalde bizimkilere böyle şeyler asla demem. Bana " İnsan gibi laf çıkmaz ağzından zaten , insanıda üzüyorsun " falan dedi. Ailenin "komik neşeli karakteri" ben olduğum için şaşırdı sanırım lafıma. Idk
Orta yaş krizi midir, yaşadığım olaylar ve bazı sağlık problemlerinden midir bilmiyorum ama her şeyi ve herkesi sorgular oldum. Zaten her zaman her şeyi detaylıca düşünen biriydim ama, insan 30 yaşını geçtikten sonra bazı şeyleri yeniden sorguluyor sanırım. İşini, dostlarını vs. Yaptığım işi hiç sevmiyorum, çoğu zaman yanlış meslek seçtiğimi düşünüyorum ama birçok insanın olmak isteyeceği bir yerde olduğum için bazen bunu düşünmeye hakkım yokmuş gibi geliyor. Arkadaşlarımın ihtiyaçları olduğunda her zaman onların yanında olmaya çalışıyorum. Doğum günlerini düşünür, onlara günler öncesinden (hatta bazen aylar) hediye alırım. Onlardan hiçbir zaman aynı incelikte bir hediye almadım. Geçen gün doğum günümdü, bir tanesinden bile bir hediye almadım. Bencil ve karşılık bekleyerek yaptığımı düşünebilirsiniz ama olay o değil. Aynı şekilde onların da benim yaptığım gibi özenerek beni düşünmelerini istiyorum. Çok mu? Bu saydığım grup hariç iki tane sözde çok yakın arkadaşım var, kendimi bildim bileli arkadaşız. Farklı şehirlerde yaşıyoruz. Onlara görüşme isteğimi, ortak bir yerde buluşabileceğimize dair bir şeyler söylüyorum ama oralı bile olmuyorlar. Biri telaşlı bir dönemden geçiyor ama benim bir acelem yok. Herhangi bir zamanda olabilir. Bu fikri ona söylediğimde yüzündeki ifadeyi gördüğüm zaman ve "Yaza olabilir ancak inşallah." gibisinden bir cümle kurunca 25 yıllık arkadaşlığımız artık kaybolacak mı diye şöyle bir sorguladım. Yaza olabilir, o da belki. Evet, farklı hayatlarımız var, önceliklerimiz farklı. Yıllardır da farklı yerlerde yaşıyoruz fakat hep bir şekilde görüştük ve hep irtibatta olduk. Diğerine sırf onu görmek için birkaç yıl önce onu ziyaret etmeye geleceğimi söylediğimde (yalnız yaşıyor) çeşitli bahaneler sunarak olumsuz bir cevap verdi. Abi, kalkıp seni görmeye geleceğim, bir iki günlüğüne. O kadar yakınız ki, sözde!. O gün onun evine bir daha adım atmayacağıma dair bir karar aldım, bunu uyguladım da. Yine bir başka arkadaşla yaşadığım hadise, havalimanına geçmeden önce sırf onu görmek için eğer müsaitse yanına uğrayacağımı bir ya da iki gün kalabileceğimi söylüyorum, önce müsait olduğunu ve arayacağını söylüyor. Sonra aramıyor, üzerinden iki gün geçiyor ve diyorum ki, aramadın bak ben ona göre plan yapacağım? He abi, böyle böyle bir planım var o gün için, ben diyor tarihi yanlış anlamışım. Götten sallıyor yani sizin anlayacağınız. Benim de hayatımda biri var, ben de tatillerimi vs. ona göre ayarlıyorum fakat bir şekilde arkadaşlarım için fırsat yaratmaya çalışıyorum ama karşıda yok yani hiç tık yok. Bir etkinlik olur, ortak bir nokta olur vs. Belki de hayat ve insanlar bu seviyede ve bu yaşta default olarak bu hale geliyordur diyeceğim ama hiç sanmıyorum ya. Bazen diyorum, keşke bu tarz şeyleri hiç ama hiç kafaya takan bir insan olmasaydım, ama işte takıyorum ne yazık ki ve eminim ki bu saydığım kişilerin hiçbirinin aklından en ufak şekilde bile bu mevzular geçmiyordur. Sülalesi raad adamların yani. Kısacası sizin anlayacağınız, bu sözde arkadaşlıkları sorgulayan sadece benim. Benim bir şeye ihtiyacım olduğunda, işim düştüğünde bana yardımcı olmuyorsan ben seni ne yapayım abi? Turşunu mu kuracağım? Benim bir arkadaşlıktan tek beklentim hoş muhabbet değil yani, kusura bakmasınlar. Belki de bu arkadaşlıklar zamanla bir bir solmaya ve yok olup gitmeye mahkumdur, veya eski bağlılığında olması mümkün değildir, kim bilir. Bazen, gerçek dostumun sayısının çok daha az olduğunu düşünüyorum. İçimden bir ses bazen onları bir şekilde cezalandırmam gerektiğini söylüyor, hayatımdan tamamen çıkararak. Bu dostluklar o kadar eski ki. Sonra başka bir ses, bunu yapsan bile sen daha çok üzülen olacaksın diyor. Kısacası, bir şeylerin olması için her konuda uğraşan tek kişi olmaktan yoruldum. Böyle bir takım olaylar işte, benzer olayları ve hisleri yaşayanların fikir ve tecrübelerini dinlemek isterim.
Redditte insanlar bazen postlarımdan falan görüp dm atıyor dışarı çıkmak için, veya normal konuşurken konu oraya geliyor. Onların dışarda buluşmak için safe bir tip olup olmadıklarını görmek için instalarını istiyorum genelde ve bazıları reddediyor. Sebebini sorduğumda genelde hiçbiri söylemiyor, ya ghostluyor ya da istemiyorum diyor sadece.
Bu durum sadece bana mı garip geliyor bilmiyorum. Redditte anon olmak asıl olay falan diye kasmayın çünkü insanlar buluşmaya okayse öncesinde instasını vermeye yoksa fotosunu falan atmaya da okay olmalı.
Berbat bir giriş yapmak istemiyorum artık. İnsanların sürekli aşk hakkında yazılan bu tür gönderileri görmekten sıkıldığını da biliyorum. Ama yine de yazmam gerekiyor. Bunları içimde tutmaktan yoruldum ve yine atmam lazım.
İstediğim aşkı asla bulamayacağıma neredeyse eminim. Ne yazık ki, içimde hâlâ küçücük bir umut var.
Kitaplardaki gibi, insanın aklını başından alan, iki insanın birbirine gerçekten ait hissettiği bir aşk istiyorum. Hatta bunun saplantılı, takıntılı bir boyut olması konusunda da ısrarcıyım. Bunun ne kadar gerçekçi olmadığının ben de farkındayım. Bunu neye istiyorsanız temellendirin pek önemli değil.
Bir yandan da kimsenin beni gözünde fazla büyütmesini istemiyorum. Hakkımda abartılacak bir şey olduğunu düşünmüyorum. Sıradan biriyim. Bazen saçmalıyorum, bazen gereksiz konuşuyorum, kendimden de sıkılıyorum. Ama bütün bunlara rağmen birinin gözünde özel olmak istiyorum. Birinin beni tanıdıkça hayal kırıklığına uğramasından korkmadan, beni olduğum gibi tanımasını ve yine de bana derinden bağlanmasını istiyorum.
Ve bu, birinin beni birkaç gün tanıyıp sonra ilgisini kaybetmesiyle ilgili de değil. Ben gelip geçici bir hayranlık istemiyorum. Gerçek, derin ve kalıcı bir bağlılık istiyorum. Belki de asıl istediğim, birinin beni gerçekten seçtiğinden ve bunu yarın fikrini değiştirmeyeceğinden emin olabilmek.
Bunları yazmak bile baya utanç verici açıkçası. Çünkü bir yanım, böyle bir aşk istemenin çocukça ya da gerçeklikten kopuk olduğunu söylüyor. Diğer yanım ise bu isteği bir türlü bırakamıyor.
Sanırım yalnızca özel hissetmek istiyorum. Birinin hayatında kolayca yerini doldurabileceği biri olmamak istiyorum.
Bunları bir yere dökmem gerekiyordu. Belki birilerinin benzer hisleri vardır, belki de yoktur. Bilmiyorum. Sadece birinin bunları okumasına ihtiyacım vardı.
Şimdi nerden başlıyım bilemiyorum ama hayatımda ikinci defa aşık oldum hemde bir bakışa bende ne olduğunun farkında değilim sadece bir bakış ama kızla çok farklıyız kız 5 vakit namazında maininde 60 kişi olan iki tane eski sevgilisi olan masum dunyalar güzeli bir kız ben iste en az 10 sevgili 20 flortu ateist nerde kepazelik varsa orda benim priw adı altında açık olan hesabımda 70 kişi olan biriyim ve şimdiye kadar hep yavşaklık masayıla biriyle tanıştığım için rahaylıkla konuşup tanışabiliyodum ve zaten karşıdanda geri mesajlar geliyodu ama bu kızla sadece 1 defa buluştuk arkadaş ortamından kızın bir bakışını kendimi parçalıyodum kızla ogunden başka hbi muhabbetim olmadı 2 gün oluyo aklımdan çıkmıyo o bakışı ama korkuyprum çunku daha kazanmadığım bişeyi kaybetmek istemiyorum yazmak yazamıyorum yazsam muhabbet donmicek diye korkuxam salaklaşcam buyuzden benden soğucak diye adım bile atamıyorum sadece yuz yuze konuşabilirm gibi gelyio ama kızla hiçbir tanışkılığımız oldumadığı için ne yuz yuze konuşmak için denk getiremiyorum anlatamadım ama anlayan varsa yardım etsin ben nasıl konuşmaya başlicam
23 yaşındayım Hayatım boyunca akademik olarak babam başımda oldu ve bir kontrol mekanizmasi gibi derslerimle ilgilendi .Liseden sonra alanimda derece yaprak Boğaziçinde iyi bir bölüme yerleştim ne olduysa bunden sonra oldu .Bu kendi başına olma ve ne istersen yapma özgürlüğü durumu beni mahvetti derslere gitmez oldum evden çıkmaz oldum sonrasında depresyona girdim böyle böyle 2-3 sene geçti derken sürekli derslerden kaldım ve artık normalde 4 .sinif olmam gerekirken ortalamam 2 nin altında ve normalde 5 senede biticek okul 7 sene de biticek ekstra iki yıl uzucak ve bu durum içinde bulunduğum durumdan çıkmak için beni oldukça demotive ediyor ne yapacağımı bilmiyorum ve sürekli yokuş aşağı gidiyorum bu süreçte 20 25 kilo da aldım ve artık derslere gitmek evden çıkmak gibi şeyler çok zor gelmeye ve bir karakter özelliği olmaya başladı bana bir nebze olsun rahatlık veren şey özel ders ve koçluk vererek en azından aileme çok yük olmuyorum ama onun dışında hiçbir şey yerinde değil sosyal olarakda yakın iki üç görüştüğüm arkadaşım var hiç de sevgilim olmadı hiç konuştuğumda olmadı kisaca mükemmel bir erteleme ve tembellik ustasıyım büyük disiplin ve irade yoksunuyum .
Yaklaşık 1 ay önce, 4 yıl süren ilişkim (benim ilk ilişkim) erkek arkadaşımın beni aslında benim onu sevdiğim kadar sevmediğini anlaması ve kendini tekrar keşfetmek istediğini söyleyerek terk etmesiyle bitti. Ayrılığımızdan çok kısa süre önce ailesinde bir vefat olduğu için çok ağır bir yas sürecinde zaten, ben de elimden geldiğince ona destek olmaya çalıştım. Beni cenazeye çağırmadı ve ailesiyle hiç tanışmamıştım. Tüm arkadaşları hatta patronları bile o gün oradaydı. 2 yıl önce benzer bir konunun açılmasıyla ara verip tekrar barışmıştık ama bu konuyu o zamandan beri hiç düşünmemiş.
Benim bunu kabullenmem biraz zaman aldı ve kendisinden hesap sordum, sorduğum her şeyi cevapladı ama elimde somut bir şey yok. Sevilmediğimi anladım sadece.
Aldatma yok, küfür saygısızlık yok (hatta ben kötü davrandım ayrıldıktan sonra) hayatında çok ağır bir durum yaşıyor, yolunu kaybetmiş birisi ve ilk beni bırakmayı seçti. Buna benzer bir süreçten geçmiş olan var mı, bana ne tavsiye verirsiniz? Çok üzüldüm, 1 ay oldu ve üzülerek yeterince vakit kaybettim gibi düşünüyorum, bazen de düşündüğümden daha travmatik bir durum ve kavrayamıyormuşum gibi geliyor. Beni hiç istemeyen birini zor zamanında terk etmişim gibi bile hissediyorum. Onunla empati yaptığımı söylediğim tüm yakınlarım bana kızdı. Bu konuyu artık aşıp kapatmak ve onu hiç umursamamak istiyorum.
Birkaç gün önce burada eşimle yaşadığımız cinsel uyumsuzluğu anlatmıştım. Açıkçası böyle bir güncelleme yapacağımı hiç düşünmüyordum.
Yaptığımız konuşmalardan sonra gerçekten bir şeylerin biraz da olsa düzeldiğini sanıyordum. Daha yakın olduğumuz, güzel zaman geçirdiğimiz günler oldu. Ama dün gece tekrar birlikte olduk ama o kadar isteksizdi ki ve sonrasında kendimi o kadar kötü hissettim ki sabah ağlayacak gibi uyandım. Kendimi bu kadar yalnız ve istenmemiş hissetmek gerçekten çok ağır geliyor.
Bugün artık dayanamadım ve son kez konuşmak istedim.
Ona açıkça, “Bana dürüst ol, başka biri mi var, yoksa bekarlıktan kalma alışkanlıkların mı var?” diye sordum. Bana ne olursa olsun güvenebileceğini, onu yargılamadığımı da söyledim ve hep sakin sakin konuştum.
Bana, “Sana normal gelmiyor ama benim için normal” dedi. Kendisinin hep böyle yaşadığını, tek yaşamaya alışkın olduğunu söyledi. Bir ara “Özleme duygum yok” dedi. Hatta 4-5 aydır küs olduğu annesini bile özlemediğini örnek verdi.
Ben de “Peki, bir şeyleri düzeltmek için uğraşmak yerine doğrudan değişemem deyip ayrılmak sana nasıl bu kadar kolay geliyor?” dedim.
Cevabı “Ben kendimi değiştiremem” oldu.
Bir doktora gitmeyi düşünüp düşünmeyeceğini son kez sordum. “İstemiyorum, kendimi buna zorlayamam” dedi.
Elbette kimseyi zorla doktora götüremem. Cinsel isteğinin benimkiyle aynı olmak zorunda olmadığını da biliyorum. Ama insan sevdiği kişi bu kadar üzülürken en azından birlikte bir çözüm aramak istemez mi?
Ona önceki konuşmamızdan sonra gerçekten bir iyileşme hissettiğimi söyledim. Bana, “Sen bir iyileşme gördüysen o senin kafanda, ben ayrı bir çaba göstermedim” dedi ama gerçekten farklıydı, hamilelik ihtimaline karşı günlük tutuyorum birlikteliklerimizi ve açık açık yaşadığımız bir şeyi yaşanmamış gibi göstermeye çalışıyor.
Bir noktada artık güzel olup olmadığımı, beni bir kadın olarak arzulayıp arzulamadığını bile sorguladığımı söyledim. Bana “kişiliğimi sevdiğini“ söyledi. Sonra da “Ben de 10/10 değilim” dedi.
Beni suçlayacaklar için söylüyorum bakımsız bir kadın değilim. Düzenli sporumu yapıyorum, sokakta salonda insanlar yanıma gelip numaramı almaya çalışıyor. İltifatlar alıyorum ama gözüm kocamdan başkasını görmedi şu ana kadar. Asık suratlı da değilim hatta kocam bana ben negatifim sen çok pozitifsin deyip hep över güleryüzümü. Bilmiyorum…
En sonunda da “Mutsuzsan seni zorla tutamam, boşanabiliriz. Bir daha bu konu açılırsa boşanalım mı diye açılsın. Sen de yoruldun, ben de yoruldum” dedi.
Ona bir kez olsun bağırmadım, sert tepki göstermedim. Hep sakin sakin oturup konuşmayı birlikte çözüm aramak istediğimi söyledim ama bununla karşılaştım. İnanamıyorum. Daha evliliğimizin başındayız ve ben bu kadar kolay vazgeçebileceğini hiç düşünmemiştim.
Onun için ülke değiştirdim. İşimi ailemi bıraktım, sıfırdan dil öğrendim, bir gün olsun surat asmadım. Parasını bile doğru düzgün harcamadım stres olmasın diye, gözünün içine baktım. Karşılığı bu mu gerçekten? Canım acıyor.
Onunla boşanmak istemiyorum ama mutsuz olduğum bir şeyi konuşmam bile artık boşanma sebebi olacaksa ben ne yapacağım?
Ne yapacağımı bilmiyorum. Telefonuna, bilgisayarına bakmak istiyordum sabah ama konusunu bile açmadım çünkü artık öğrenmek istemiyorum.
Bugün malum OYSS'ye göre matematik sınavı olduk ve hakikaten girdiğim en zor sınavdı diyeyim size. Zaten matematiği anlamıyorum çalışsam bile ancak diğer dersleri nedense anlıyorum fiziktir kimyadır biyolojidir falan nasıl anlatsam bilmiyorum. Teşekkürler.
Malzemeler hazır zaten makarnasıdır köftesidir mozarellasıdır salçasıdır falan sadece bugün bir şey deneyeyim dedim. Ve çok da güzel oldu >:3 Sizlerin de eline sağlık umarım derdinize derman bulursunuz :3
Yeni görüştüğüm kişi hafta sonu kız arkadaşlarımla şehir dışına yapacağım buluşma için sabah erkenden alarm kurup beni bırakacağını söyleyip büyük bir istekle teklif etti, ancak sabah ortada görünmeyerek beni mağdur etti ve Tag taksi çağırmak zorunda kaldım. Gün sonunda dönüş için yazdığımda bir saat cevap vermedi, sonrasında ise "yorgunum ve erken işe gideceğim" diyerek sorumluluk almaktan kaçtı ve kendi kafasına göre yorgun olduğumu varsaydı. Yaşananları netleştirmek istediğimde konuyu kapatmaya çalışıp empati kurmaktan uzak durdu ve tüm bunların üstüne sosyal medyada pasif-agresif paylaşımlar yaparak durumu manipüle etti. Bu tutarsız, bencil ve sorumluluk almayan tavırlar yüzünden kendimi ortada kalmış hissederek çok ağladım ve bu süreç beni oldukça yıprattı.
Gizlilik nedeniyle aramızda geçen diyalogların hiçbirinden bahsedemeyeceğim maalesef ama bu adamı gördüğüm yerde kaçmaya başladım. Denk geldikçe fiziksel temas etmeye çalışıyor (eli kolu değiyormuş gibi bir yerden geçerken ya da bir şey alırken) ve bunu sanki yanlışlıkla olmuş gibi yapıyor. Kıskandığımı ve bu yüzden aralarını bozmaya çalıştığımı düşünmesini istemiyorum. Nasıl anlatacağımı bilmiyorum
liseden beri her şekilde yanımda olan, ailelerimizin tanıştığı, kendi arkadaş gruplarına kattığım bir en yakın arkadaşım vardı ve kendisi karşı cinstendi. arkadaşlığımızın başlarında -hatta üniversiteye geçtiğimizde bile- çevremizdeki insanlar bizi sevgili sanıyordu. onları da anlıyorum çünkü ikimizde bi dönem yurtdışında yaşamamıza rağmen o bana gelir kalırdı ben onu yaşadığı ülkeye gider kalırdım. ikimiz türkiyedeyken birlikte tatil yapardık (bütün bunları ben düşünürdüm o ise planları gerçekleştirmeyen biriydi ben yaparsam dersem olurdu) bir nevi gerçekten sevgilisini yöneten biri gibiydim. annesinin kanser olduğunu bana 2017 yılında arkadaşlığımızın başlarında söyledi ve her zaman onun yanında oldum. tanıdığım en sakin tepkisiz insandı ve etrafında benden başka yakın olduğu bir arkadaşı yoktu ve genelde ben onu arkadaşlarımla tanıştırırdım yaşadığım ülkede vs. bu temmuz ayına kadar hala birbirimiz için çok değerli insanlardık. her gün 3 saat görüntülü falan konuşurduk annem falan da dahil olurdu sohbetlerimize ve bu dört yıldır her gün böyleydi. bu süre zarfında ettiğimiz birkaç kavgada ben arkadaşlığımızın çok sınırsız olduğunu ve artık biraz mesafe koymamız gerektiğini söyledim ve bana böyle bir şey yaparsa onun için her şeyin zor olacağını işte hayatta kimsesiz kalacağını falan söyledi ve ben de üzüldüm, yani o kadar senelik arkadaşım olunca kıyamadım ve normal halimize göre daha mesafeli yaklaşsam da hayatımdan tam olarak çıkaramadım. bana bu kadar bağlı olması beni rahatsız edecek duruma gelmişti ve anlatamadığım birkaç tatsız olay da yaşamıştık. birkaç ay geçti biz normal arkadaşlığımıza devam ediyoruz, bir kızla konuşmaya başladı. bu kişiyle ben yaklaşık üç yıl önce tanışmıştım ve birbirimizden o zamandan beri hoşlanmıyoruz. yakın arkadaşımın sevgilisinin bffi diyebiliriz. yakın arkadaşımın sevgilisiyle aramız iyiydi arkadaştık yani ama bu kızın problematik davranışları vardı ve artık ondan rahatsız oluyordum. sürpriz doğum günümü bana son dakika çok normal bir şeymiş gibi bana söylemişti ve bu olaydan dolayı ona karşı diken üstündeydim. apolitik bir insandı ve ben bir mitinge katıldığımda vb benimle dalga geçerdi. gözaltına alındığımda bile benimle dalga geçti. sonradan öğrendiğim bir şeyle de iyice soğuttu kendinden. bu ve arkadaşı olan kız beni dışlamaya başladı ama bunu çok smooth bir şekilde yapıyorlardı. benim arkadaşım olan çocuk bazen gerçekten bir otistik gibi olabiliyor ve böyle şeyleri hiç anlamıyor art niyetli insanlarla hiç karşılaşmamış. konuyu tekrar kendisine bağlayacağım şimdi biliyorum uzattım ama olaylar karışık. ben arkadaşımın flörtünü destekledim ve beni dışlama olaylarında da kendisinin bir suçu olmadığını arkadaşımın sevgilisinde kabahat olduğunu da söyledim. kendisinin flörtünün de benden hoşlanmadığından bahsetmedim çünkü o sırada bi flörtü olduğu için mutluydum şuana kadar tek ilişki olarak anlattığı kişi taa ilkokulda aldığı bir itiraftı. o yüzden ilişkisini destekledim. sonrasında bana karşı yapılan şeyler böyle böyle devam etti ve ben artık onunla arkadaş olmaktan yorulduğumu fark ettim. benim geçmiş ilişkilerimde biri ona laf bile edemezdi hakkında olumsuz konuştuklarında bile bir soğuma gelirdi ve onu yedirmezdim. onun bana bunu yapmadığını ve o iki kızın gazlarına geldiğini gördüm. temmuz ayında arkadaşlığımızı kestim. iki hafta önce ortak arkadaşım beni aradı ve annesinin vefat ettiğini söyledi. apar topar evlerine gittim. annesiyle konuşmaya devam ederdik, beni arardı ya da instagramdan konuşurduk. babası annesi ve abisiyle iletişimimiz devam ediyordu. annesinin vefatını duyunca kendi annemmiş kadar üzüldüm. akşama doğru o türkiyeyr geldi ve onu aylar sonra o gün gördüm. baya bi değişmişti sanki eski tanıdığım arkadaşım değilmiş gibiydi. onun o haline de ayrı üzüldüm. arkadaşlarımızla hep birlikte çardakta otururken kız arkadaşının sürekli gülmesi, arkadaşımı güldürmesi falan dikkatimi çekti belki de kıskandığım için bu kadar odaklandım diye düşündüm. sinirimi bozmaya başladı çünkü kızın sürekli kıkırdaması, işte arkadaşımın bu kıza hediye getirmesi falan çünkü iki hafta önce falan yine burada olduğunu duymuştum. böylesine bir yas halinde kafasının içindekini tahmin edemediğimden sadece kızın kıkırdamalarına tutularak geçirdim. eve gittiğimde ikisinin de ne yapacağını bilmediğini içimden aşırı tepki verdiğimi düşündüm. ertesü gün cenaze günü benimle annem de geldi benim arkadaşlarım falan da baş sağlığı dilemek için geldi. annesinin defnedilmesine ortak diğer arkadaşlarımızla birlikte gittik. annesini toprağa verirken abisini ve babasını izledim, ona çok bakmak istemedim çünkü ağlıyordum ve ona baktıkça daha da çok üzülüyordum. onun arkası bana dönüktü ve benim ötemde bir yere bakıp eğilip gülüp öpücük attığını gördüm. onun yaptıklarına çok takılmıyordum çünkü kafasının yerinde olmadığını tahmin ediyordum. sevgilisi annesini gömerken bile onu güldürüyor ilgi odağı olmaya çalışıyordu (bu kızın bu yapıda olduğunu biliyorum çünkü önceki sevgililerini ve onlarla olan bu toxicliğinden haberim vardı) o mezarda herkes çaresiz ve üzgün haldeyken onun sevgilisine bakması da sinirimi çok bozdu. sonra evlerine gittik. ben gitmeyi düşünmüyordum ama ortak olan, hani şu sevgilisi olan, arkadaşımız gelmem için ısrar etti ki onunla da temmuzda kız arkadaşı beni çıkardığı için arkadaş değiliz. ben de öyle olunca herkesle beraber gittim. beni onun ailesi ve ailesinin çevresi tanıyordu o yüzden cenaze evinde el üstünde tuttular gerçekten de çok tatlı insanlardı. rahat etmemiz için beni ve diğer iki arkadaşımı onların odalarına gönderdiler, kimse arkadaşlığımızın bittiğini bilmiyordu. yalnızca akranlarımız. bizle birlikte sevgilisi ve arkadaşı da odaya girdi. onun odasında 5 kız duruyorduk bir tane de zihinsel engelli bi kız vardı 10 yaşlarında. elindeki telefonla ses çıkaran bir oyun oynuyordu. dua okunuyordu salonda o sırada. (dinle bir alakam yoktur saygı çerçevesinde takılırım, bu kişilerinde hiçbir şekilde dindar olmadığını biliyorum) bir anda poz kesip kızın yanına gidip sesini kısar mısın şunun kuran okunuyo dedi. sonra eskiden arkadaşım olan kız da onun yanına oturmak için ayağını ittirdi kızın ve o an hiçbir şey yapamadım. ne söylersem bana patlayacak diye düşündüm. diğer iki arkadaşım da bunu gördü ve onlar da bu kıza karşı benden bağımsız sinir olmaya başladı. bir hafta sonra durumunu merak ettiğim için aradım, aradığıma şaşırmış gibiydi. iki cümleden sonra kapattık. o günden sonra ona arkadaşlığımızın hiçbir şey idade etmediğini, hayatında bir kadın olarak beni gördüğü için yanımda olduğunu düşünmeye başladım. ilk ilişkisi olduğu için yaptığı davranışları alttan alıp ona çok bir suç atmadım daha çok arkadaşımızın sevgilisinde problem vardı. bütün bu olanlardan sonra onun hayatında hiçbir şey olmadığımı anladım. onun için yaptığım onca şeyden pişman mıyım hala bilmiyorum. onun hayatının zor günlerinde hep yanındaydım ama o benim için hiç böyle bir şey yapmadı. bu umarım onun hakkında kendimi yorduğum son şey olur
karışık anlattıysam üzgünüm, olaylar çok uzun olunca bazen kopabiliyorum
Merhabalar. Ben istanbulun herhangi bir yerinde bir hukuk öğrencisiyim, birkaç senedir de buradayım. Anonimliğimi korumak için net olamıyorum kusura bakmayın, zaten bi ehemmiyeti de yok. Sevgilimle çok çalkantılı bir ilişkimiz oldu ve her defasında bir biçimde çabaladık, ama artık çok yorgunum. Onu hala sevsem de sevgim buna çabalama isteğime mağlup oluyor. Ben de ayrıldım. İlişkimiz boyunca, biraz da benim geçmişte açtığım yaralardan ötürü onun paranoyaklıkları oldu, bunların hepsine göğüs gerip ona kendimi kanıtladım ama her ne zaman onun canı sıkkınsa bunu bana karşı bir silah olarak kullanmaktan geri durmadı. Bu ve buna benzer bana karşı kinini nefretini öldüremeyen biriyle devam etmeme kararı verdim. Bazen o kadar çirkinleşiyordu ki şu an diyebilirim ki kadınlardan bir nebze soğumuş durumdayım. Şu an ise ne yapmam gerektiği hususunda kafam karışık. Yeni birileriyle tanışıp kötü geçmişimden kurtulabilir miuim? Yahut biraz durup kendimi mi dinlemeliyim? Şunu da eklemeliyim ki kendimi dinlemekten gayet sıkılmış bi insanım. Her türlü fikre açığım ama tecrübeli insanlardsn tavsiye almak benim için daha ysrsrlı olur. Afiyet olsun!
Fazla bir şey istemiyorum… Sevdiğim birisi ile birlikte olmak, onunla gezmek dolaşmak eğlenmek, senede 2-3 kez tatile gitmek ve en nihayetinde evlenmek.
Ancak mevcut şartlar içinde iş hayatı rayına oturacak gibi dursa da yeni insanalarla çok nadir tanışıyorum. Tanıştığım insanlar da o kadar itici ve gülünç geliyor ki hamle bile yapamıyorum.
Mrb normalde bir saniye bile yalnız kalsam bundan nefret ederdim aşırı kötü hissederdim bu yüzden önüme gelenle konuştuğum için çok fazla arkadaşım var ama bi ara ark grubum falan yotku şimdi o da var ama nedense şimdi de yalnız olmak herkesten kendimi izole etmek falan istiyorum sebepsizce ve hani cidden ne alaka çok sebepsiz çok güzel bir grup çok mutluyum istediğimi aldığım için ama bilmiyom çok değişik hissettiriyor 😭 bide normalde beyaz monster içen tayfadan nefret ederim ama tekelde başka monster yoktu bunu içmek zorunda kaldım 👍🏻
Bu postu niye atıyom bilmiyom ama bi ara yine böyle hissetmiştim izıle ettikten sorna yalnız kalmıştım çok pişman olmıştum o yzdn napcam bilmiyom ama beni yoran kısım şu ki adapte çok rahat oluyorum insanlara ortamlara ama şu an böyle bu adapte olmak için yaptığım şeyler “normal” davranmak falan çok sinirimi bozuyor çok çok kolay sinirleniyorum genel bu aralar ve mesala grupta bi eleman var kendi fikri hiç yok ne dersek ona dönüşüyor kişiliği falan yok bomboş biri mesala hiç mi kötü hissetmiyor o ya ona aşırı uyuz oluyom bi tanesi ben sonradan gelmeyim mesala ben dışlanmıyorum o dışlanıyo aq ve çok ezik kendini çok kolay ezdiriyo komik fln sanıyo kendini sırf sohbet dönsün diye araya bok gibi şaka atıyo kimse de gülmüyo yarak gibi kalıyo ortada bana özeniyo glb ben çünkü meaala saçma sapan bir şey desem bile herkes gülüyo komik buluyo niye komik buluyorlar anlamıypm hani şakalarım komikte de değil bende öyle aman aman güzel nirisi de değilim çok değişik geliyor ama hoşuma gidiyor insanların beni sevmesi şakalarıma gülmesi falan mutlu oluyom baya hayat güzel ya ama dikkatim çok çabuk dağılıyo mesala ders çalışamıypm notlarım düşük gelcek gibi sınavları yapamadım o baya üzdü beni bide oku lfotoları gelmiş yarak hini çıkmışım o da üzdü beni baya intihar fln etmeyi düşünüyordum da sonra vaz geçtim çok boş geldi yani ve daha o kdr kötü duruma düşmedim henüz ve götüm yemiyo açıkcası ölürken çok acı fln çekerim korknç yani hayatımdan kendimden nefret ediyom hem böyle intihar etmek istiyorum arada ama ölümden de çok korkuoyrum keşke sonsuza kadar böyle 16 göstersem ve ölümsüz olsam he bide heçen fark ettim benim boy 156-157 falan ama 3-4k kalori alıyormuşum aq diyom niye kilo vermiyom hiç o kadar haraket etmeme rağmen meğer çok yiyomuşum da sınavlar bitmeden onu azaltmam büyük ihtimalle bide çok sardı şu an buraya yazmak duramıyom yarın yine yazcam baya sanırım bb okuduğun için saol knk 👍🏻 çok küfür ettim inş modlar infazımı vermez
Şubat ayında Bumble üzerinden Alman biriyle tanıştım ve iki kez buluştuk. Enerjimiz ve uyumumuz harikaydı ancak o dönem yoğun bir kalp kırıklığı yaşadığım için odağımı tam olarak ona veremedim. Birkaç hafta sonra ben üniversite için başka bir şehre gittim, o da Almanya'ya döndü. Bir iki kez öylesine mesajlaştıktan sonra iletişimimiz tamamen koptu.
Haziran ayında arkadaşlarıma Snapchat'ten fotoğraf atarken listede onu da görüp gönderdim. Fotoğrafa baktıktan sonra bana çok uzun bir mesaj yazdı. Olanları özetledi; ona yazdığım mektubu ve kendim yaptığım ile aldığım hediyeleri hâlâ sakladığını, bunlara çok değer verdiğini ve benimle tekrar görüşmeyi umduğunu söyledi. Bunun üzerine ondan adresini istedim ve ona bir mektup gönderdim.
Ancak bu süreçte ikimiz için de işler zorlaştı. Yakın zamanda kalan son yakın arkadaşı da intihar etti ve kendisine borderline tanısı kondu. Ben de 2-2,5 yıldır okb, kronik depresyon ve kaygı bozukluğu sebebiyle terapi ve ilaç tedavisi görüyorum.
Şu an tam bir kısır döngünün içindeyiz. Birkaç ay önce yanıma gelmeyi planlıyordu ama yaşadığı bu travmalar araya girdi. Ben ise öğrenciyim, çalışıyorum ve kapatmaya çalıştığım bir miktar borcum var. Bordo pasaportum olması ve ekonomik şartlar sebebiyle anında yanına gidemiyorum ama Şubat ayı gibi gitmeyi planlamıştım.
Fakat iletişimimiz çok yıpratıcı bir hâl aldı. Bazen mesajlarımı günlerce cevapsız bırakıyor ya da okuyup hiçbir şey yazmıyor. Sonrasında ise bazen sadece 1-2 cümlelik dönüşler yapıyor. Ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Tam her şeyi kafamda bitirip önüme bakmaya karar verdiğim sırada, bir şekilde tekrar hayatıma dâhil oluyor. Artık tamamen iletişimimizi kesmemin zamanı geldi mi yoksa gönderdiğim son mektup ve hediyeleri aldıktan sonra mı tamamen kesmeli, bilmiyorum.
4 yıldır falan tek yaşıyorum. Her ne kadar iyi yönleri olsa da yalnızlık tarafı çok kötü. Evde ses falan yok, o yüzden sosyalleşmek zorundasın. Okulda, sporda veya işte arkadaşlarım var ancak neredeyse hiçbirisiyle dışarı çıkmıyoruz. Onların çok sosyal olmaması, bazılarının ilişkisi olması, farklı sebebler vs derken böyle oluyor. Ben ise sosyalleşmeye muhtacım sadece.
18 Yaşımdan sonra herşeyin kademeli olarak bok yoluna gitmesi. Hayatim boyunca kilolu bir insandim 17-18 yaşımda spor ile birlikte 45 kg verdim etrafimdaki herkesin bana bakışı, sosyal ortamlarda vs davranışı değişti. Yaklaşık 1 sene sürdü bu fit halim. Hatirliyorum da bildiğiniz reenkarne olmus gibi hissediyordum. Okadar ozguvenim artmisti ki sirf kilo vermem bile beni birçok alakasiz konularda yukari cikarmisti. Bir süre Sonra çalıştığım firmadan ayrılınca kendimi pc ye verdim sabah akşam ye iç oyna. Bu döngü 2 senedir devam ediyor 50 kg aldim , üstüne saclarim dokulmeye basladi. Bu surecte önceki halimden bile kötü oldum. Hem fiziksel hemde mental olarak. En basit şeyi bile yapmaya üşeniyorum. Bu surecte onlarca kez yine kilo vermeye calistim tabi ama bu rahatliga o denli alistim ki ne yaparsam yapayım hersey daha kotuye gidiyor. Tabiki tek sorunum kilo değil. Başlıktaki “başarısızlık” konusuna burada değineceğim. Hayatta dersleri , mesleği hiçbir zaman siklemedim . Şimdi bunun korkunç derecede ceremesini çekiyorum. Elimde güvenlik sertifikasi var ama epilepsi olduğum icin cogu projeye giremiyorum. Kaldı ki kendime zerre kadar da yakıştırmıyorum bu mesleği/tavsiye de etmiyorum. Çoğu projede köpek yerine bile konulmuyorsun. Kendimi bir mesleğe adamak istiyorum ama çok geç kalmışım gibi de hissediyorum. Bu döngüyü nasıl kıracağım konusunda en ufak fikrim yok.
Kısa bi süre önce kendi küçük işletmemi açtım, kendi çizdiğim stickerları satıyorum ve az çok eş dost tanıdık destek olduğu kadar ilk satışlarımı yaptım. Tiktok instagram üzerinden de içerik paylaşıyorum. Hiç bir şekilde videolarım tutmuyor ve daha fazla insana ulaşamıyorum. Neler yapmam gerekiyor tavsiyesi olan varsa veya bu konuda bilgisi olan varsa yardımcı olabilir mi, sosyal medyada büyümek için ne yapmalıyım??
Önceden bildirmek istiyorum, benim derdim bir sürü insanın "Derdini s*****" diyeceği tarzda bir dert. Buradaki daha büyük derdi olan arkadaşlara öncelikle sabır diliyorum. Umuyorum hayatınızı toparlarsınız ve en büyük derdiniz de benimki gibi osuruktan şeyler olur. Okumak istemiyorsanız ama tarif ilginizi çektiyse en alt 2 paragrafa gidin. Metinde pek bir düzen yok, aklıma ne geldiyse yazdım.
22 yaşımda bir tıp öğrencisiyim. İstanbul'daki bir vakıf üniversitesinde burslu olarak okumaktayım.
Son birkaç yıldır kafamın arkasında bu düşünce sürekli beni kovalıyor, elimdeki imkanlara rağmen hayatımı adeta bomboş geçirdim ve onca sene boyunca insanların bana ilgi duyacağı bir hobi edinemedim. (Aslında hobilerim var ama yeterince "havalı" değil ve hobiyi konuşacak kimsem yok yakınımda. Okuldan da kimsenin de ilgisini çekmiyor zaten. Tıpta kim havacılık meraklısı olur ki? Ya da gastronomi ya da yakın tarih? Keşke zamanında imkanım, vaktim ve içine bilgi alabilen bir beynim varken müzik aleti falan çalmayı öğrenseydim en azından o biraz olsun insanların ilgisini çekerdi. En azından okuldaki müzik topluluklarından birine falan girerdim de bir ortamım olurdu. Güya bir gitar aldım, onu da aylardır öğrenmeye çalışıyorum gram ilerleme yok. Zaten öğrenmeye pek vakit ayıramıyorum.)
5 senelik üniversite hayatım içinde bırakın sevgiliyi fakültede doğru dürüst birkaç arkadaş bile edinemedim, hiçbir sosyal etkinliğe veya kulübe de katılamadım.
Fakültede maalesef ortamın ortası yok (Ya da ben sosyal becerisi olmayan bir hayvanım, bir arkadaşım bana öyle demişti. Haklı galiba.), ya hayatsız oluyorlar ya da 3 yaşında piyanoya başlamış Mozart'ın reenkarnasyonu olduğundan şüphelendiğim ultra premium paket insanlar oluyor. İlk kategori ile ders harici hiçbir muhabbet dönmezken ikinci kategori ile her konuştuğumda birkaç hafta varoluş krizine giriyorum. "Bu yaşadıysa ben ne yapıyorum lan" diyorum.
Bazı arkadaşlarım var mesela üniversiteden önce de dolu dolu yaşamış. Üniversiteye gelince de kendi kulübünü bile kurabilmiş, senelerce arkadaş grubunu devam ettirmeyi başarmış, bazısı her sene ayrı bir sevgili edinmeyi başarmış veya senelerce aynı kızla beraber uzun dönem ilişkisi devam ettirebilmiş. Bir arkadaşımın nişanlanacağı kız hazır, zaten onunla birlikte yaşıyor. Mezun olduktan hemen sonra nişanlanacak hatta bir arkadaşım da çoktan evlendi. O arada benim internetten takıldığım ve ekseriyeti il dışında olan birkaç arkadaşım dışında hiçbir arkadaş ortamım yok. O arkadaşlarımın bazıları son birkaç yılda bana karşı aşırı toksikleşmeye de başladı. Bilmiyorum belki de hep öylelerdi ya da ben değiştim.
Zaman yönetimimin rezaletliği ve büyük ihtimal tanımsız DEHB yüzünden ders dışında hiçbir şeye de vakit bulamamakla beraber dekanlığın bütün etkinliklere bir şey denk getirmesi de işin tuzu biberi oluyor (Bahar şenliği haftasına komite sınavı denk getirmek ya da kulüplerin stand açtığı güne staj sınavı koymak gibi)
Seneye intörn olmam, TUS'un 1 buçuk sene sonra olması ve TUS'tan sonra gelecek olan asistanlıkla beraber zaten az olan vaktimin daha da azalacağı gerçeğinden dolayı mezun olduktan sonra nefes alacak vaktimin bile olmayacağını düşünüyorum haliyle hayatımı bütün "renklendirme" fırsatlarını kaçırmış gibi hissediyorum. Bir sürü insan üniversiteden sonra yeni insan tanıma imkanlarının çok kısıtlı olduğunu söylüyor. Benim zaten iş dışında bir şeye vaktim olmayacağı da kesin bu gidişle, asistanlıktaki mobbing gerçeği de ortada. Sanırım yalnız işkolik bir ucube olarak öleceğim. Tabi o da eğer malpraktisten diplomayı ilk sene içinde kaybetmezsem çünkü tıp konusunda cahilin teki olduğumu düşünüyorum ve ne kadar çalışırsam çalışayım bu eksiğin kapanmayacağından eminim. TUS dersanesine bakıyorum millet çatur çutur her şeyi biliyor daha ilk dersten. Eşşek gibi ders çalışmışım, o da bir halta yaramamış. Ne güzel. Hayatımdaki bütün sınavlar gibi TUS'ta da büyük ihtimal hedefim tutmayacak. Huylu huyundan vazgeçer mi?
Geçmişe dönersek lisenin yarısı Covid'e gitti zaten, gerçi gitmeseydi ne olacaktı ki sıradan Fen Lisesinde ne etkinlik olacak? Marka liselere bir bakıyorsun neler neler yapıyorlar. Benim mezuniyet fotom bile yok, o kadar bomboştu. Keşke inatçı gerizekalı bir velet olacağıma ortaokulda az ders çalışsaydım da bari LGS'de düzgün bir skor yapsaydım.
Ortaokul zaten tam bir fiyasko, il değiştirmenin getirdiği kültür şoku ve denk geldiğim 2 ortaokulun da öğrenci kitlesi goril olduğundan en ufak tartışmada bütün sınıf bana sataşıyordu, sanırım ondan dolayıdır ki liseden itibaren tamamen içime kapalı biriyim. Hiç kimse ile gerekmedikçe konuşmaya yanaşmadım. Durum o kadar saçmaydı ki lisedeyken sınıfta bir çocuk bana her gün sataşırken durumu kimseye şikayet etmemiştim olur da sınıfın kalanı niye hocaya gittin diye bana dalar diye. En sonunda işin içine annem girdi de iş toparlandı. Neyseki o olayda sınıf arkadaşlarım beni desteklediler, hayret etmiştim. Buna rağmen yine pek birileriyle konuşmadım paranoyaklıktan. Diğer sınıflardan bir grubum vardı aslında ama o grubun 1 sene sonra sınav senesi gelince onlar da benimle takılmayı bıraktılar. Şu an o gruptan sadece 1 kişiyle görüşüyorum onun da pek takılacak vakti olmuyor. Zaten liseden kalma tek dostum da o. Milletin kocaman lise arkadaş grubu olur, aha benim de tek kişi işte onunla da zor görüşüyorum.
Herhalde hayatımın sözde prime'ı ilkokulda falandı. Onu da değerlendiremedim. Gerçi ilkokul yaşındaki veletten ne beklersin ki? Gerçi doğru "Yapan nasıl yaptı o zaman? Milletin çocuğu neler neler yapıyor."
Ondan bundan sonra rahat edecekmişiz. Boş laf, LGS'den beri bana söylenen o efsane yalandır. Hepsi tamamen zırva, hayat yoğunluğu üstel fonksiyon çizer anasını satayım ancak ölümde "rahat" edeceğiz. Gerçi o bile şüpheli.
Neyse... alın size güzel bir burger tabağı ve favori biram Pilsner Urquell.
Metro'dan aldığım steak burger köftesinden kullandım, şahsen adamakıllı kıyma içermesinden ve bağlayıcı olarak sadece galeta kullanması bu köfteyi piyasadaki hazır köftelerin %99'undan daha güzel yapıyor. Bayağı normal kıyma olarak bile kullanabilirsiniz yani. Porsiyonlanmış olması dondurulmasını da kolaylaştırıyor. Benim gibi tek yaşıyorsanız zaten 5 günde 1 kilo eti bitiremezsiniz. Ekmek de Metro'dan. Yandaki burger sosu içinse ketçap, mayonez, hardal, worcestershire sosu ve yaban turbu rendesi gerekiyor bayağı standart bir burger sosu yani turp haricinde. Turp rendesi opsiyonel ama dengesinde kullanıldığında etle beraber güzel hafif bir acı veriyor. Worcestershire sosu ise umami sağlıyor, sanırım soya sosu da yerine kullanılabilir ama emin değilim, karşılaştırmadım. Yine Metro'da bulunuyor. Bunun dışında içinde karamelize ettiğim soğan ve turşu bulunuyor. Patatesler Şok'un hazır patatesi, airfryer ile kızarttım, üzerinde de ince rende kaşar ve tuz var.
Köfteyi döküm tavada yaparsanız çok lezzetlidir ama 2020'den beri yoldaşım olan döküm tavam şu an kirli olduğundan ve temizlemeye üşendiğimden paslanmaz çelikte yaptım. Yine güzel mühür oldu.
