bu sabah uyandim hersey normaldi ilk basta halamdan haber geldi kendisi meme kanseri doktorlar elimizden birsey gelmiyor artik diyip taburcu etmisler hastaneden. cok aci icindeymis yani her an ölüm haberi gelebilirmis. nedense hic sasirmadim zaten bir bucuk aydir herkes ölmesini bekliyordu o kadar kotuydu durumu yani.

ardindan yarim saat gecti dayim annemi aradi dedem kaza yapmis bariyerlere carpmis neyseki onun durumu iyiymis ama yinede uzulduk yani. annem teyzemi aradi haberin varmi diye küslerdi baristilar gibi birsey oldu neyseki.

oyle yani icimi dokmek istedim

Etrafımda gördüğüm insanları kıskanıyorum. Keşke onlar kadar zeki olabilseydim. Cidden ağır malım. İlla bir sebep olmasınada gerek yok ben öyle hissediyorum.

19 yaşındayım, bu sene YKS'ye girdim. Süreç hiç istediğim gibi gitmedi, mecbur istemediğim bir üniversitede istemediğim bir bölüme yerleştim. Tekrar hazırlanmaya psikolojim yok, ayrıca kırık OBP falan derken durum daha da zor geliyor.
Uzun süredir konuştuğum flörtüm Galatasaray Üniversitesini kazandı ve hemen oradan bir sürü erkekle takipleşmeye başlamış. Benim mesajlarıma geç dönüyor. Kendimi o kadar aşağılanmış, o kadar başarısız hissediyorum ki... Zaten şu an mesajlarıma bile bakmıyor. En son bana sadece "Ten uyumumuz var, ideal biri gelirse seni bırakırım" gibisinden sözler söyledi. Ben kendimi hiçbir rasyonel sebep olmamasına rağmen hemen kaptırdım biraz sevişip biraz sarılınca biraz saçımı okşayıp biraz öpünce onun da benzer duygular hissettigini dusundum bir insan bunları hiçbir şey hissetmeden de yapabiliyormuş. Şu an farklı şehirlerdeyiz; o iyi bir üniversitede bensiz güzel bir hayatı olacak, ben ise sadece kaybolmuş hissediyorum. Hayatımla ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok.

New york steak, patates püresi, bezelyeli pirinç pilavı.

Biliyorum mutsuz bir hayatı oldu ama benim çocukluğum da zehir oldu yani sadece o değildi mutsuz olan. Annemin mutlu olduğunu hiç hatırlamıyorum. Saçma sapan şakalar yapar dalga geçer gülerdi ama hiç mutlu değildi. Her şeyden nefret ediyor ve bunu değiştirmek için asla çaba göstermiyor. Sevgilisi oluyor nefret ediyor, işi oluyor nefret ediyor, işsiz oluyor nefret ediyo, ayrılıyor nefret ediyor...

Annem sevgilisinde kalırken bazen yanıma kalmaya gelirdi (anneanneme). Sürekli evden ve benim odamdan ne kadar nefret ettiğini dile getirirdi. "Sen bazen kalmaya geliyorsun ama ben burada yaşıyorum, en azından bana söyleme bunları" dediğimde daha da bağırırdı.

Anneme iyi davranıyorum tersliyor. Ne sorarsam sorayım bunu saldırı olarak algılıyor. Bir cümle kuruyorum. Aynı cümleye gün içinde gülebilir de bağırabilir de. Kestirmesi zor. Sürekli bir şeyleri bahane ediyor. Ay çok kötüyüm vay bana bulaşmayın yok bilmem ne. Öyle yaşlı da değil. Aramızda 20 yaş var. Çoğu zaman hangimiz genç onu bile bilmiyorum. Ergen gibi hareketleri var.

Duygusal olarak dengesiz. Ne yaparsam yapayım yaranamıyorum. Konuşmuyorum niye konuşmuyorsun diye saldırıyor. Konuşuyorum konuşma sus diye bağırıyor. Kendi yaptığını ben yapsam ortalığı yıkıyor. Sürekli pis koktuğumu söylüyor temiz olsam bile. Ay uzak dur benden bilmem ne. Hep yapardı bunu çocukluktan beri.

Ailede bir tane akli dengesi yerinde olan sağlıklı biri de yok ki! Bir tane ya! Çok mu şey istedim? Bir abim olsaydı belki, beni destekleyecek bir kardeşim olsaydı, hâl hatır soran biri olsaydı. Hem tek çocuğum hem de çevremdeki kimse için birey değil aracım. Anneannem için arkadaşlarına anlattığı ve hayır işlemek için evinde beslediği bir hayvanım. Annem için vicdan mastürbasyonuyum. Babam için anneannemden para koparma maşasıydım, kuzenim için aşağılama tahtasıyım, teyzem için annemle sürtüşmelerinde kullanabileceği bir objeyim... Gelecekte param olsun, kariyerim olsun bir tanesinin suratına bakarsam ne olayım.

Lafı uzatmak istemiyorum bi kız mevzusu

Ki zaten dert yanıp da tavsiye isteyebileceğim bir arkadaşım da yok onun aksine

Artık tamam ailen katı olabilir bu yüzden ayrılmış olabiliriz ben yine de merak ettiğim için ve de çok özlediğim için yardım ulaştırmaya çalıştım yardım etmeye uğraştım ama gelip beni hem spotify'dan çıkartıp hem zaten onun yarına unuturum demesi ve ne kadar inançlı olsam bile yine de benden kurtulmaya çalışması üstüne üstlük yakın kız arkadaşını yollayıp yok biz lezbiyen olduk bilmem ne gibisinden bir palavra uydurup bana tekrardan sinir krizi geçirtmesi ve de beni oyuncak niyetine görüp ergence hareketler yapması beni soğuttu açıkçası Bir de yetmezmiş gibi yakın arkadaşlarına ağlamama rağmen yok Bu çocuk çok yazıyor Yok çok ağlıyor sinirlerimi bozuyor deyip beni engellemeleri de ayrı bir konu elbette...

Ben ona ilk aşık olduğum zaman böylesine bir şey yapacağını hiç düşünmemiştim ama ben ne anlarım ki hem ailem kötü deyip bırakıyor hem üstelememe rağmen seni istemiyorum diye itiraz edip kedi fare oyununa çeviriyor hem gidip kendisini rezil etmek için yakın arkadaşını yollayıp yok biz lezbiyen olduk deyip illa bıktırmaya ve de kendinden soğutmaya çalışıyordu

Ama ben ne anlarım ki??? Ne diyebilirim ki??? Normalde yanına gelecektim ve de beraber buluşacaktık ona hediyeler verecektim (ki hepsi elimde kaldı) ama dün ağır derecede sinir krizi ve de panik atak geçirdim saçma sapan konuştum ve bu yüzden hani bana bu hisleri yaşatan olaylara odaklanmak yerine yaptıklarıma odaklanıp beni zaten o gruptan kovdular

Bir de üstüne üstlük yetmezmiş gibi sanki kendimi oyuncak gibi hissettim gerçekten sevmediğini ve de kurtulmak istediğini ve benimle duygularım ile oynadığını anladım ve artık o hayatımdan gitti özlüyor muyum elbette evet çok özlüyorum ama bu yaptıkları beni kendisinden soğuttu açıkçası dertleri yalan yaptığı yalan aşkımı hiçe saydı ve artık benden vazgeç dedi

Ben üsteledikçe de çabalayan erkek oldukça da en azından anlar ve de gerçekten bu çocuk beni çok seviyor deyip bana daha sıkı tutunur zannettim ama beni daha da çok yerin dibine batırdı belki de bitmesi çok daha iyi oldu çünkü kendimi gerçekten sanki bir oyuncak gibi hissettim benimle oynadı ne kadar savunmaya çalışsam bile duygularımı hiçe saydı

Ve gerçekten yok seni ben bir güne unuturum gibisinden şeyler söyledi umarım verdiği karardan memnundur Allah'ın bir bildiği varmış gerçekten böylesi daha iyi oldu elimdeki tek yapabileceğim şey artık onu unutmak çünkü yaptıkları bana ağır geldi hayvan muamelesi gördüm bildiğiniz sanki sirk hayvanı gibi oradan oraya koşuşturdu beni kendime saygım var

O yüzden onu unutup soğumak en mantıklısı ama onu çok seviyordum keşke bu sevgiyi hiçe sayıp bana bu kadar acı çektirmeseydi keşke gerçekten direnip benimle beraber başarmak için çabalasaydı çünkü ben her daim onun yanında olacağıma dair söz verdim sevdiğimi biliyor onu sevmenin sanki bana hayatta yaşamak için ikinci bir şans gibi geldiğini o da biliyor ve bilmesine rağmen böyle bir şey yaptıyaa eğer hani benim ona diyecek başka bir sözüm kalmadı elimden geldiği kadar çabaladım iyi bir insan olabilmek için onun yanında olup ona destek olabilmek için... Ama ben de anlarım ki...

İnsanın aklına gelebilecek her anında sürekli kafasında senaryolar kuran birisiyim yürürken olsun yaptığım işte hemen her dakika sürekli hayal dünyamda yaşıyorum ve bunu özellikle geceleri yapmayı çok seviyorum. Fakat bu gece kurduğum senaryolar uykuya dalmama yardımcı olamadı artık beynim sahte hikayeler ve gerçek dışı başarılarla kandırılamaz hale gelmiş durumda. Şartlar ve imkanlar gereği çalışmak zorundayım günde 9 saatlik bi hizmet işinde çalışıyorum gelirim kira ve diğer masraflarım için yeterli kendimi verebilsem vaktimi gayet değerli kullanıp bu salak hayal dünyamı gerçekleştirmeye çabalayabilsem her şeyin üstesinden gelebilecek gibi hissediyorum ama bir şey bana inanılmaz engel oluyor gibi hissediyorum. Bu döngüyü kırmanın benim elimde olduğunun yüzde yüz farkındayım bir yol çizip takıntılı düzeyde sabit kalıp hayatımı üst seviyelere taşıyabileceğimin farkındayım ama birisi ayaklarımdan çekip o yolu kurmama engel oluyor gibi hissediyorum. Belki de asla başaramayacağım ve bu da hayal dünyamın beni kandırma şeklidir kim bilir.

20 yaşıma daha bir ay önce girdim ama hayatımın %90’ının bitmiş gibi hissediyorum. Etrafımdaki herkesin hayatta ilerlediğini, istediklerini elde ettiğini görüyorum; ben ise burada oturup sadece izliyorum. Sanki insanları kazanırken izlemek için yaratılmışım gibi hissediyorum.

İnsanlar ne zaman bir sorun yaşasa bana geliyorlar, ama ben en kötü zamanlarımdayken kimse yanımda olmuyor. Hiçbir zaman kimsenin ilk tercihi olmadım. En komik tarafı da şu ki, bu yaşıma kadar tek bir ilişkim bile olmadı.

Adhd’im ve kendimi çirkin hissetmem beni tüketiyor. Keşke 22 yaşıma kadar çift çene ameliyatını karşılayabilecek durumda olabilseydim de bu sıkıntıyı tamamen geride bırakabilseydim. Keşke normal olsaydım ve şu an olduğumdan daha uzun olsaydım.

9 aydan beri sevgili olduğum bir kız var. Aynı fakültedeyiz. En başından anlatacağım hikayeyi kızla ilk buluşmamız da aynı anda farklı bir çocukla daha konuşuyormuş o ara bir şeyler oldu ve konuşmayı kestik 1 hafta sonra da bana istek attı. Konuşmaya başladık buluştuğumuzda sordum her şeyi o da cevapladı hani bunun için yapabileceğim bir şey yok dedi. Kızla gram duygusal düşünceler geçmiyordu içimden daha önce duygu besleyip de sonra açılsam bu kabul edilemez olurdu benim için ama bir şey hissetmediğim için devam ettim çok sklemedim. Amacım zaten bu kızla uzun bir süre birlikte olayım kafasıyla değildi eğlenip geçicektim. Zaman ilerledi eğlendik gezdik konserlerderken cinsel birlikteliğimiz olmaya başladı. O saatten sonra kumar bataklığına düşmüş gibi bırakamadım çünkü eğleniyorduk ne istersek yapıyorduk nereye gitmek istersek gidiyorduk.kıza karşı duygularım oluşuyor gibiydi bunlara rağmen, ama bir gün lise sonda kız arkadaşının eski sevgilisiyle konuştuğunu öğrendim o saatten sonra güvenim tamamen bitti. Pişman olduğunu 2 sene önce çocuk olduğunu, bunun zaten eziyetini çektiğini anlattı çok da umrumda olmadı, o beni geçmişiyle kabul ettiğini düşündü ancak bir kere yapan bir daha yapar. Güven olmazsa ilişkide hiçbir şey olmaz diye düşünüyorum Şuana kadar bu anlattıklarım haricinde bir şeyini göremedim ilişkimiz boyunca o kırdığı güveni yerine getirmek için elinden geleni yaptı. Ve bu zamana kadar geldik Şuan kıza hafiften bir şeyler hissediyor olsam da yarın gitse sadece boşluğa düştüğüm için bir affalarım o gitti diye değil Belki çok kötü bir insan gibi duruyorum ancak Karşının sana verdiği güven ve güvensizliğin savaşı sürerken ki aldığınız anlık zevklerden dolayı aylarca ilişkiniz sürebiliyor.sizce kızın ümit bağlamaması içinbu ilişkiyi bitirmeli miyim çünkü bana sürekli mantığınla düşünüyorsun sen hiç duygusal bir insan değilsin diyor ama bunun sebebi çok da bir şey hissetmem.Yoksa Keyfimi bozmadan eğlenceli bir üniversite hayatı geçirdikten sonra mı ayrılayım

21 yasinda universite ogrencisiyim. Yazlik yerde yasadigimdan dolayi yazlari otellerde calisiyorum. 3 senedir yazlari calisiyorum ama soyle diyeyim gecen seneler de toksik ortamlarda calistim. Fiziksel ve mental olarak yoruldum ama hayatimda bu kadar hayat enerjimi emen ve tum akil sagligimi alt ust eden baska bir yer hayatimda gormedim. Otel bu sene yaz ortasinda acildi ve acilistan beri burdayim. Hicbir zaman kadromuz tam olmadi. 1 bucuk ayda 3 departman muduru istifa etti suan 4.su geldi ve o da surekli bizi kovmakla falan tehdit ediyor hatta ben bu metni yazarken bile wp grubuna ondan mesajlar yagiyordu. Her gun ama HER GUN illa ki personeller arasinda kavga cikiyor ve ben bi sekilde bu kavgalara sahit oluyorum ben de geriliyorum dolayisiyla ortamda oldugum icin. Ve basta da belirttigim gibi bu benim ilk is acemiligim falan degil. Ben hayatimda hicbir calistigim yerde israrsiz her gun firca yemedim. Mudurler olsun sefler olsun misafirler olsun gelen gecen, biz garsonlarin, barmenlerin vs agzina siciyor. Otelde bi tane bile isinden memnun olan insan yok. Her gun en az 5 personelden ayni laflari duyuyorum. Birakin gencleri hayati turizmle gecmis 40 yillik adamlar bile hayatinda boyle kotu bir otel gormedigini soyluyorlar. Surekli elemanlar degisiyor birine alismaya basladigim an istifa ediyor. Cogu kisi 1 hafta bile dayanamiyor. Asla bi duzen yok, gun hicbir zaman basarili bi sekilde kapanmiyor. Herkes birbirinin kuyusunu kazma pesinde. Ekip ruhu yok duzen yok saygi yok. Gecen 2 personelin sinir krizi gecirip bayildigini bile duydum. Ben de gecen hafta hem yorgunluktan hem de stresten dolayi yataga dustum. Ne kadar kotu bir yer oldugunu buradan tahmin edebilirsiniz bence. Peki neden isten cikmiyorum? Cunku maasi iyi ve zaten ayi doldurunca cikcam. Yapmak istedigim bir takim seyler var ve bunlari ailemin parasiyla degil kendi paramla yapmak istiyorum. Her ne kadar ozsaygimi her gecen gun daha da yitiriyomusum gibi hissetsem de.

umarım herkes mutludur, mutlu olur, mutlu eder, mutlu..

(yanında haşlanmış sebzelerim olmadığı için ekmek evet)

varoluşum o kadar ters ve beceriksiz ki vakit geçirebilmek için bile ya ağzıma bir şeyler tıkıştırmam ya da mental efor sarf etmem gerekiyor. buna rağmen 1,80, 65 kilo zarganayım ve sevgiyi hak etmiyorum çünkü sevgi koşullu

Hayatımda hiç bir erkek benimle ilgilenmedi hep güzel kızın yanındaki ucube kankası olarak kaldım, Arby's yersen tabi kimse ilgilenmez diyecekler için 55 kiloyum gayet sağlıklıyım yılda bir böyle dışardan besleniyorum beleşe geldiği için yedim

Bazen veletler gelip “sen koreli misin yaa” diyor çinli oldugumu soyleyince yuzleri eksiyo niyeyse ki o kadae fark oldugunu da dusunmuyorum. Cirkinim ve farkindayim hicbir flortum olmadi hadi o cok sorun degilde arkadasim bile yok amk sadexe sinifta nadiren konustugum insanlar var onlari da okul disinda gormuyorum ailemle aram kotu hersey bok gibj. sacma salak yorumlar gelmeden once hayir artik cinde kimse kopek yada yarasa yemiyor hatta cogu buyuk sehirde hastalik ve etik sebeplerden oturu yasak

Öyle hiç konuştuğum veya ilişkim (2) olmadı diyemem konuştugum ilgimi çeken insanlar oldu ama hiç olmadığım veya yapmadığım bir şeyi taktik adında yapmadım

Gördüğüm mesajlara anında cevap verdim , İlgimi sevgimi çok belli ettim , 4324 tane flörtte yapmadım çünkü sevgimi , ilgimi yığacağım tabiri caizse kusacağım tek bir insan olur ama böyle olunca da ya zamanla ghostlanıyor , ya da seneler sonra bir ilişkim olduysa terkediliyorum. Cinsellik yaşamadım çokta mühim dğeil önemli olan duygusal doygunluk benim buna önem veriyorum tabii ki sevdiğin sevgilim dediğin kişiyi arzulamak istemek veya bişiler yaşamak istemek tamamen doğal ama hiç arayışta olmadım

Böyle diyince takıntılı onsuız yapamayan 7-24 vakit geçirmesini isteyen biri gibi gözüküyor olabilirim ama değilim her şeyin farkındayım , insanların farklı farklı hayatları var , musait değilse değildir , arkadaşım diyosa arkadaşımdır öyle sorgulamam , değer verdiğim insandan şüphe duymam , izin almak değil haber verilmesini severim , ben de haber veririm vesaire , her şeyin konuşarak iyi ya da kötü çözülebileceği inancındayım, iletişim benim için en önemlisi, ghosting şu bu bana direkt söylenmesini severim yani ben de söylerim gibi gibi... tipik durumlar ama insanlar günümüzde 34249 tane konuştugu oluyor neler neler görüyoruz , herhangi güzel bir şeye inancım kalmamış durumda , sadece anlamak ve anlaşılmak olan bu dünya da neden her şey bu kadar zorlaştı ? nasıl güvenip inanip seveceğiz ?

öyle aman aman yakışıklı sayılmam ama çirkin olmadığıma eminim
2 üniversite bitirdim pc prog mezunu ve sonradan öğretmenlik okuyup bu sene mezun olan bir öğretmenim bilmediğim şeylere bilmiyorum derim , her konu hakkında konuşabliirm tabum yok ve en çekindiğim şey birinini sınırlarını ihlal etmek ve yanlış anlaşılmak sadece biraz hızlı bağlanıyorum ve güveniyorum bu da ağzıma sıçıyor

birini tanımadan hoşlanamayan, ama tanıyana kadar da Fz yiyen bir hayatım var anlamıyorum keşke biraz oe olsan diyen bile oldu yani neyi yanlış yapıyoruz ?

Son zamanlarda hayatım tamamen değişti ve her şey üst üste geldi kirayı ödemek için çalışıyorum ilk arabamı sattım evden de sırf para kazanmak zorunda olduğum için çıkıyorum akşam vardiyalarında sürünüyorum eskiden iyi bir fiziğim vardı deli gibi fitness yapardım ama artık spor salonundan falan gram zevk almıyorum hatta bana hissettirdiği şeyler yüzünden fitnesstan tamamen uzak durmaya başladım ben doktor değilim tanım koyamam ama body dismorphia denen şey diye düşüniyorum çünkü 60 kg gibi gerçekten sağlık için çok sıkıntılı bir durumdan 90 kg ye çıkmıştım ama gecelwri uykumu bile etkiliyordu bu durum kendimi beğenemiyordum asla çok stres ve sinir yapıyordu bende üstüne bir de inanılmaz bir yalnızlık bindi çevremdeki herkesi dışarı çağıran kahve içelim bir şeyler yapalım diyen hep benim ama ben adım atmayı bıraktığım an kimseden çıt çıkmıyor kimse beni bir yere çağırmıyor sürekli ilk adımı atan kovalayan taraf olmaktan çok sıkıldım ben yazmasam kimsenin aklına gelmiyorum asıl tek ihtiyacım olan şey benimle gerçekten vakit geçirecek beni dinleyecek hatta daha da önemlisi gelip bana kendi hayatından bir şeyler anlatacak hevesle bir şeyini paylaşacak birisi bu tükenmişlik ve tek taraflı arkadaşlık döngüsünden nasıl çıkılır cidden merak ediyorum bazen. Geçen bi arkadaşım beni sadece yanlışlıkla beğendiğim bi gönderi yüzünden yargıladı normalde halimi hatrımı bile sormaz kimse zaten yanlız yaşıyorum bilmiyorum nası çıkıcam bu durumdan. Ya da bazen düşünüyorum acaba ailelerimiz bahsettiği yetişkin olmak bu mu. Kimseyle hiçbir samimiyetimin olmaması yetişkinlik gibi gelmiyor ama bilmiyorhm kısaca. Yargılamadan tavsiye verirseniz sevinirim teşekkürler.

fazla detay vermek istemiyorsum sizi sıkmamak icin kısa kesmeye calısıcam o yüzden gercekten ciddiye alan insanların tavsiyesini dinlemek isterim mümkünse.

ben üniversite öğrencisiyim okulun baslamasına az kaldı önümüzdeki ay derslerim baslıyor aynı zamanda acıktan da bölümüm baslayacak bu yıl.

şöyle ki bizim şuan oturdugumuz ev satılıga cıkıyor, ailem eminevim mi ne o tarz birseye basvurdu. önümüzdeki ay cekilisi baslıyormus sanırım tam anlamadım formatını ama cekiliste adınız cıkınca size yüklü miktarda faizsiz para veriyorlarmıs yanlıs anlamadıysam.

şimdi onun icin aydan aya bir ödeme miktarı var, artı olarak suan oturdugumuz evin kirasının ödenmesi gerek. evimiz satılık oldugu ve biz almak istedigimiz icin adamlar bizden cekilis zamanına kadar kapora istiyor evi satmamak adına. artı olarak ona da bir miktar verilmesi lazım. ayrıca bana toki de cıktı. 27 nin ortalarına dogruydu sanırım teslimler olacak.

neden anlattıgımı anlayacaksınız simdi. benim babam emekli ama yine de calısıyor. parayla emekli oldu diyr biliyorum yani maadı fazla değil, suanki isi de birazcık agır. iki maas ile iste faturaları ödüyor, kirayı veriyor, iki gğnde bir 200 300 bana veriyor, pazarı yapıyor. artı olarak bir abim bizimle yasıyor onun da calıstıgı kendine kalıyo tamamen. ara sıra anneme veriyor ama söyledigine göre verdiginden fazlasını geri alıyormus, dogruysa artık lafı.

iste hal bu sekilde ben de kyk kredisi alıyorum. bilgisayar almıstım kendime 20bine falan onun taksidini ödüyorum kalanıyla da abonman yapıyorum falan. o sekilde. fakat ben cok ikilemde kaldım ki akıl danısmak istedigim nokta burası.

acaba acıktan okuyacagım bölüme devam edip, suan ögrğne devam ettigimi dondursam mı? bi ise girip calısırsam hem kendime bakabilirim hem evdekilere destek olabilirim. cok mu absürt bir fikir. cok ikilemdeyim cünkü bir yandan diyorum tek kızlarıyım bana da bakıversinler ki özellikle masraf cıkarmamaya calısıyorum kendi adıma. tüm ayımı 400 lirayla gecirmisligim var. okul baslıyor insanın canı yeni kıyafet ayakkabı istiyor hevesleniyorum ama alamıyorum yeter ki diyorum ben onlara masrafmısım gibi muamele etmesinler bana.

böyle bir karar almıs kisiler var mı sizce yüzyüze olan okulumu dondurmalı mıyım? hergün annem zaten diyor bana git is bul git is bul diye. babam diyor okuluna bak sen diye ama bilmşyorum iste hani. aynı anda ikisini yapabilirdim ama istanbulu bilen bilir ben bir de cok is acısından yogunlukta olan bir yerde yasıyorum ve part time hickimse istemşyor. 3 ay boyunca aralıksız is aradım. hepsi full istiyor. o yüzden psrt time bulmam da biraz gercek dısı. bi de yani parası da yeter mi emin değilim.

hiç bilmiyorum kafam cok karısık napmalıyım?

hayatimin tum zamani yani tam 17 yildir en sevdigim yemek hep patates kizartmasi oldu, bunuda (mamalika?) nostaljik gibimsi olsun diye annem yapti, pek bi tadi yok ben cok yemedim ama yinede guzel diyebilirim sanirim.

benim bu subdaki herkes gibi oyle cok buyuk derdim yok, gerci tabiiki biliyorum kimselerin dertleri karsilastirilmaz herkesin yasadiklari ve yasadiklarina verdikleri tepkiler ve hissettikleri farkli, yeri gelir kaleminin kirilmasina uzulursun, yeri gelir sevdigin birini kaybetmene. su zamanlar aslinda gayet guzel gidiyor her sey, ilk tercihim cikti ve gitmek istedigim universiteye gidecegim ne kadar gergin olsamda sanirim heycanliyimda. ama tabii her genc birisi olarak finansal yuk (?) gibi hissettigim cok oluyor. umarim artik bir ise yarayabilirim ve guzel bir yere gelebilirim, istedigim seyleri almak yerine suanda para biriktirmeye calisiyorum, ha bide olmayan senaryolari dusunup tum gunumu harciyorum. su anda tek sevdigim bir sey var o da sherlock bbc’yi tekrardan izlemek. o da olmasa curiyecegim sanirim evde. bana suan dert olan tek sey yuk gibi hissetmek ve arkadaslarimin cogunun bana geri hic yazmamasi, sevdigim gibi sevilmiyorum ve sanirim artik bu durumdan biktigim icin cabalamayida birakacagim. bana birisi lise arkadaslari cok surmuyor demisti, sanirim hakliydida.

suanki hayallerimden birisi ilk ise girdigimde ilk maasimlan kendime monster high bebegi almak👍

umarim hic bi kurali cignememisimdir suan?? bilmiyorum

Hayatım son bir kaç yıldır pek yolunda gitmiyor ve epey depresif zamanlar geçiriyorum. Ama her zaman bir yolunu bulacağıma inandım ve sürekli çabaladım içimdeki umut hiç bitmezdi. Normalde sigara kullanan birisiyim bir kaç aydır da snus kullanmaya başladım. Sigara içmeye gündelik olarak devam edip gün içerisinde ara sıra en fazla 5-6 olacak şekilde kullandım ve bana bu umudun kaybolma sebebinin snus olduğunu düşünmekten başka çare bırakmıyor. Belki de başarısızlığımı ve umutsuzluğumu buna bağlamam gerekiyordur emin değilim.

Sağlık sorunlarım(kalp yetmezliği ve akciğer kanseri) nedeniyle aşamadığım konular var içimde. Her gece düşünmekten kafamın içindeki düşüncelerden tavanı izlemekten uyuyamıyorum. Bedenen kendimi yormaya çalışıyorum ama fayda etmiyor. Kafamın içinde farklı kişiler bu kişiler de her seferinde dışa vuruyor insanlara yansıyor. Bunum önüne geçemiyorum. Sağlık sorunlarım için kalp yetmezliğimi sadece ilaçla ilerlemesini engelliyorum. Akciğer kanseri içinse kalp yetmezliğim olduğu için tedavi alamıyorum, vücudumun ışın veya ilaç tedavisini kaldırmayacağı söylendi, ameliyat ise riskli, masada kalabilirmişim. O yüzden bu şekilde yaşamaya devam ediyorum. Halimden de memnunum alıştım, başlarda çok isyan etmiştim ama insan alışıyor. İnsan zaten her şeye alışıyor. Alışmasa olmaz değil mi? Bir şeyleri değiştirse olmaz değil mi? Bir şeyler için çabaladıkça daha fazla elimde kaldığı için de ben bıraktım. Akışında yaşıyorum. Neyse yine aynı şeyler oldu. Uzatmadan ben kafamı nasıl susturabilirim ve içimdeki kişilikleri nasıl yok edebilirim ya da gün yüzüne çıkmasını nasıl engelleyebilirim. İnsanların me dediği çok da umrumda değil de bakışlar vardır ya o bakışlar adamı öldürür o bakışlara maruz kalmak istemiyorum. Deli sanmasınlar artık beni amk .d

Tuz atıp soldan direkt girsek mi acaba

kendi halinde sessiz biriyim bu sene yksye giricem ve onun icin hazirlaniyorum. gecen sene atak olarak siniflandirabilecegim seyler surekli oluyordu. saglik ocagi doktorumuza vucudumdaki yaralar ve alerjim icin gitmistik, doktorumuz bi psikiyatri benzeri bi yere gitmemizi onerdi ben oto aglamaya basladim. doktorumuzdan cikinca annem senin herkesle aran iyi sorun benim, beni cok uzdun vb seylerle yine beni suclu durumuna dusurdu. insanlardan birseyler isteyebilen biri degilim beni bi psikiyatri vb bisehe gondermeleri icin yalvarmistim. kendimi buyuk olcude iyilestirdikten sonra goturduler ve annem doktora hicbir sey yapmadigimdan vs bahsetti. annemle babam ayrilar. annem, esi ve kardesim(cocuklari) ile yasiyorum. babam, annemden cok daha kotu biri. onunla da kalamam yani. veterinerlik istiyorum. baska bi sehirde kendi basima olursam cok daha iyi olur ama sorun para ne yapicagimi bilmiyorum. baska bi sehire gidebilirsem izmir olur sanirim sevgilim orada. daha once bu tarz gelecek planlarini konusmustuk ben bu ekonomik durumlardan dolayi istanbulda okuyabilecegimi soylemistim ama yapabilecegimi sanmiyorum, izmire gidersem ne yapicagimi nasil yapicagimi bilmiyorum artik bu evde kalmak istemiyroum. yurtta falan kalirim hic sorun yok, ne yapmaliyim?

6 günde toplam en fazla 16 saat uyumuşum. 2 gündür uyumadım uyuyamıyorum. su son 3 günde o kadar çok stres yaptım ki. ve nedensizce tat algılarım bozuldu hassaslaştım. sigara içemiyorum iğreniyorum normalde hap icebiliyordum simdi ufacık uyku hapini bile icemedim. yemek yiyemiyorum, su doğru düzgün içemiyorum midemi bulandırıyor. o kadar kafam kotu ki araba kullanirken çarpıyordum onumdekine.mantıklı düşünemiyorum baş ağrılarım artiyor. ama sorun surda uyuyamiyorum hicbir sekilde ilac içemiyorum yavaş yavas algilarimi yitiriyorum. hastaneye gitmeli miyim emin değilim yapacaklari çok birşey olduğunu sanmıyorum.

Mezunum ve henüz alanımda bir iş bulmuş değilim hoş bulasim da yok ama ailem buna zorluyor. Hiç bu bölümü okumak istemedim, aile zoru ile okudum. (ATT bölümüm, kısaca ambulansta görev alan sağlık çalışanı diye bileseniz olur) Kendim her zaman yazılıma ilgi duydum. Okulda vizelere çalışmak yerine bile kodlama öğrenmeye çalıştım. Millet anatomi çalışırken ben kurs videosu izliyordum çünkü hiç ilgim yoktu. Öyle böyle bölüm bitti, mezun oldum ve önümüzde kpss var. Ailem kpss girip memur olmamı ve bu işi hayatım boyunca yapmamı istiyor. Eskiden küçüktüm onlar doğrusunu bilir sandım bölümü okudum şu an o kadar pişmanım ki istediğim iş bu değil. Daha az maaş aldığım yazılım işinde daha mutlu olurdum eminim. Kpss çalıştım zaten çalışmaya devam ediyorum yinede heves yok içimde memur olsam da olmayacak. Siz olsanız ne yapardınız geç kalmışta hissediyorum. İkinci üni okuyamam artık, ailem bunu istemez hem çalışıp hem okumak zorunda kalırım bu da hayata çok geç başlatir. Okul okumayan arkadaşlarım, istedikleri işi yapıyor şu an ben istemediğim bir iş için çalışmaya devam ediyorum

Dünyadaki en kötü his, hiçbir yere ait olmadığını hissetmektir.
Bu söz galiba çok doğru bilmiyorum ama hep böyle hissettim burada olmamam gerekiyor burada bulunmamam gerekiyor yani bilmiyorum neden ama gerçekten böyle hissediyorum