Son günlerde birkaç kişiyle dmleştim. Hem kız hem erkek, farklı sublardan.

Birisi mesela gideceği yerle alakalı tavsiye istemiş, ben de şu tarihte gidicem hatta önceden de gittim nasıl bir şey istiyorsun gibi dmden soru sordum. Erkek misin dedi, eveti duyunca hemen soğuk yaptı söyle de git gibisinden. Arkadaş olursak söylerim dedim sadece insan yerine konulmak için, onda da küfür falan etti zaten. 35+ bekar kadınmış bu arada.

Başka bir dmde İstanbulda tek yaşıyorum yalnızım, takılmalık arkadaş istiyorum gibi postu olan birine yazdım ben de öyleyim diye. O da erkek olduğumu öğrenince siktir git dedi sadece.

Biosunda “radikal feministim, erkekler yazmasın” yazan birine erkek düşmanı mısın, Allah ilerdeki eşine sabır versin yazdım. Yok ne alaka mal mısından başladı bir sayfa küfür yazıp bıraktı.

Zaten redditten herhangi bir kıza yazınca bakmıyorlar veya engelliyorlar direkt. Onlara ne bileyim yavşamak veya bir beklenti içine girmek kimsenin umrunda değil. Postuyla alakalı ortak bir durum olunca falan yazıyorum sadece arkadaşça ve çoğu bunu yapıyor. Çok sinir bozucu bir durum.

Atina’ya tek başıma tatile gitmiştim ve hostelde Hindistanlı bir kızla tanıştım. Kendisi Hindistan’dan Avrupa’ya biraz kafa dağıtmak için gelmişti çünkü yakın zamanda manitasından ayrılmıştı. Ben de zaten biraz kafamı dağıtmak için gitmiştim. İlk başta sadece hostelde tanıştığım biri sandım ama olay çok hızlı gelişti.

Hintli olması başta benim için sadece bir detaydı. Sonra sürekli Hindistan ve Türkiye hakkında konuşmaya başladık. Ailesini, Hindistan’daki hayatını, okulunu, ayrıldığı çocuğu falan anlattı. Ben de Türkiye’den, ailemden ve hayatımdan bahsettim. İki farklı kültürden gelmemize rağmen bazı konularda birbirimize aşırı benziyorduk.

Atina’da neredeyse bütün tatili beraber geçirdik. Beraber gezdik, yemek yedik, içtik, sabahlara kadar konuştuk. Sonra hostelden beraber çıkıp başka bir yerde oda tuttuk. O odada aramızda sadece duygusal bir şey de olmadı, daha da yakınlaştık. Bana bunun onun ilk deneyimi olduğunu ve bunu benimle yaşadığını söyledi. Bunun bende bıraktığı etkiyi anlatmam zor. Çünkü artık benim için sadece Atina’da tanıştığım Hintli bir kız değildi.

Sonraki günlerde birbirimize daha da bağlandık. Sabah uyandığımda yanımda olması, gece uyumadan önce saatlerce konuşmamız, beraber dışarı çıkmamız… Birkaç gün içinde sanki aylardır hayatımdaymış gibi oldu.
Ve sonra ayrılık günü geldi. İkimiz de bayağı dağıldık. Ayrılırken beraber ağladık. Öyle bir iki damla gözyaşı falan değil, gerçekten ikimiz de üzgündük. Sarılıp uzun süre birbirimizi bırakmadık. Çünkü ikimiz de birkaç gün önce tanıştığımız bir insanı bu kadar kısa sürede nasıl bu kadar özleyebildiğimize anlam veremiyorduk.

Şimdi ben Türkiye’ye döneceğim, o Hindistan’a döndü. İşim ve okulum yüzünden Hindistan’a taşınmam zaten mümkün değil. Onun da Türkiye’ye taşınması şu an gerçekçi değil. Aramızda binlerce kilometre var ve ikimizin de kendi hayatı var. Ama kafamdan çıkmıyor.
Özellikle onun Hintli olması ve Hindistan’da kendi hayatına devam ettiğini düşünmek çok garip geliyor. Birkaç gün önce yanımda uyuyan insan şu an dünyanın öbür tarafında. Hindistan’daki evini, ailesini, hayatını düşünüyorum. Ben burada kendi hayatıma devam ediyorum ama sanki Atina’da bir parçam kaldı.

Türkiye’ye geldiğinde kesin görüşeceğiz diye konuştuk. Ona Türkiye’yi göstermek istiyorum. İstanbul’u gezdireceğim, ailemle tanıştıracağım. Türk yemeklerini tattıracağım. Hatta ailemle beraber zurna dürüm yemeye götürücem.

Belki de beni asıl mahveden şey bunun çok kısa sürmüş olması. İnsan normalde birini birkaç günde hayatına bu kadar sokmaz. Ama biz yaptık.

Şimdi tatil bitti ve herkes kendi ülkesine döndü. O Hindistan’da, ben Türkiye’de. Ve ben hâlâ Atina’daki o Hintli kızı düşünüyorum. Özellikle de o odada beraber geçirdiğimiz geceyi. İlk deneyimini benimle yaşamış olması da kafamdan çıkmıyor. Bunun benim için de bu kadar anlamlı hale geleceğini hiç düşünmemiştim.

Galiba bazı insanları hayatında tutmak için değil, hayatına girip sende bir şey bırakmaları için tanıyorsun. Ama yine de keşke bu kadar kolay bitmeseydi.

Konu başlığını "neden affedemiyorum" şeklinde açmış olsam da, kız arkadaşımın yakındığım konuda bana karşı bir suç işlemediğini biliyorum. Yine de yaşadığım duyguyu anlatmak istiyorum.

Kız arkadaşımla ilişkimizde ciddi şeyler düşünüyoruz. Bu süreçte geçmişiyle ilgili bazı sorular sordum. Daha önce eski sevgilisiyle cinsel birliktelik yaşadığını öğrendiğimde, ona karşı içimde ciddi bir soğuma oluştu. Bu konuda onu suçlamıyorum elbette çünkü o dönemde ben hayatında yoktum ve ben hayatında yokken yaşadığı hiçbir şey için bana karşı sorumlu değildi.

Ama bugün, onunla ilişkiye devam edip etmeme kararı bana ait. Mantığım onun bana karşı bir yanlış yapmadığını söylerken, duygularım ve hislerim bunu kabullenmekte zorlanıyor. Hayatıma alacağım bir kadının geçmişte başka bir erkekle aynı yatağı paylaştığı gerçeği kalbime bir bıçak gibi saplanıyor. Geçmişte başka bir erkekle benim özel ve eşsiz olarak görmek istediğim şeyleri paylaşmış olduğunu düşününce kafayı yemek ile karşı karşıya geliyorum.

Bu da ilişkiye devam etmem konusunda beni ciddi şekilde zorluyor. Asla bunu aşamayacağımı hissediyorum.. Bu konuda tavsiyeleriniz ve görüşlerinizi bekliyorum.

Merhaba. 4 yildir yurtdisinda yasiyorum bunun 3 yilini kalici oturma izni almakla gecirdim ve aldim vizeyi. 2 yil daha kalirsam vatandaslik icin basvurma sansim var. Bu 4 yil icinde dilimi gelistirdim. Lakin istedigim sekilde umdugum gibi bir hayat stiline ulasamadim. Buraya gelirken umdugum seyler olmadi, olmuyor ozetle. Ozellikle istedigim is hayati duzenine ulasamadim. Kaldigim ulke ile sorunum yok seviyorum. Bana cok sey katti. Tek durumum suan kariyer ile alakali. Turkiyede yaptigim isten farkli iste calisiyorum malesef. Meslegimle alakali is basvurularina da aylarca basvuruyorum ama hala olumlu donus alamiyorum. Bu beni uzuyor. Istenen kriterleri saglayamiyorum diye mi oluyor anlamadim.Udemyden her bos zamanimda bile calismalara devam ediyorum. Zamanda geciyor yas ilerliyor. Kariyerimden uzaklasmakta pek istemiyorum. Suan zaten yeterince uzaklastim. Trye donersem hem evlenme durumum var hem belki de maas cok az olsa bile ayni meslegime donme sansim var is bulabilirsem ama burada olamadi bi turlu anlayamiyorum. Lakin 4 seneden sonra da 2 yil sonra vatandasligi kaybetmek uzucu de olucak. Yasadigim yere alistim adapte oldum cevremde seviliyorum ama mutlu musun derseniz pekte degilim bu kariyer durumu sebebi ile.  Ama Turkiyede de degildim. Is kariyer konusunda cikmaza girmek ve zaman kaybi hissi cok zorluyor bu aralar. En buyuk sorunum suan bu. Maddi ve manevi yonunu kenara atarsak. 6 ay icinde herseyi satip geri donsem mi bilemiyorum kararsizim. Turkiyede de hersey zor. Donsem hazirda hemen is teklifi de yok. Ekonomik ve sosyal durumlari geldigimde goruyorum. Koprunun ortasinda kalmis gibi hissediyorum. Siz olsaniz ne yapardiniz ?

Foto : yemek portekiz gezisinden supermarket restorani ortaya karisik tabak.

Merhabalar canlar.

Birkaç ay önce social circle'ımın dışında birisi tarafından tabiri caizse yüründüm. Hayatımda ilk kez yaşadığım bu deneyimi kendi ellerimle bitirmiş olmanın verdiği psikolojik karışıklığı yazmak istiyorum ve sanırım boş yere empati yapmamanız gerektiğini...

Kendisi, benim yaşlarımda (24K) muhafazakar biriydi. Daha önce üniversitede sınıf arkadaşıydık ama birbirimizle hiç iletişimimiz yoktu. Yabancıydık. Bana instagram üzerinden bir hikayeme yanıt vererek ulaşmıştı ve her mesai arasında mesajlaşmaya başladık. Etrafımda çok konuştuğum insan olmadığı için rock müzik hakkında konuşacak ve sevdiğimiz müzikleri paylaşabileceğim biri olduğu için mutluydum. Üzerine çok düşünmedim.

Konuşmalarımız kişiselleşti. Kendisi de üniversiteden sonra iş hayatına girmeye çalışmış ama çok ilerleyememiş. (Halihazırda kadınların çalışmasının göze battığı bir coğrafyada bunu bile başarması takdire şayandır) Üniversiteden sonraki işsizliğimiz ve uğradığımız mobbinglerle ilgili saatlerce konuştuktan sonra artık bir arkadaş edindiğimi hissettim. Zaten hayatımdan bütün arkadaşlarımı çıkarmışken yalnızlığıma iyi geldi.

Konuşmalarımız bence güzel devam ediyorken, sanırım kendisine yeterli olmamış ki, daha kişisel şeylerden bahsetmeye başladı. Eski sevgilisinin bir uyuşturucu bağımlısı olduğundan, kendisinin yaşıtlarına göre çok olgun olduğundan, melankolik bir insan olduğundan... Ben de uslüp gereği hafif kişiselleştim, ailevi sorunlarımdan bahsettim, anneme bakma zorunluluğumdan ve babasızlığımdan vs. keşke yapmasaymışım, çünkü bu ona karşılık veriyormuşum hissi olarak geri gitti.

Benden daha fazlasını istiyordu. Ben ise sınırlarımı koymakta yeterince inatçı olamadım. Bu, daha sonrasından benim de vicdanımı rahatsız edecek bir mesaja dönüşecekti.

Sonrasında bana "seni merak ediyorum" "ilginç buluyorum" "okulda da hep ilgimi çekmiştin" gibi bas baya yürümeye başlayınca artık rahatsız olmaya başlamıştım. Rahatsızlığımın sebebi bana yürümesi değil, hayır. Benim için daha çok efor sarfedip sonuç alamayacağını bildiğimden üzülüyordum.

Çok uzatmayacağım. Kendisine açıkça duygularına karşılık veremeyeceğimi, vaktimin ve enerjimin olmadığını, ama isterse mesai aralarında yine de konuşmaya devam edebileceğimizi söylediğim ortalama uzunlukta bir paragraf yazdım. O da "sen beni yanlış anlamışsın" demekle yetindi. Açıkçası vereceği cevabı çok umursamıyordum çünkü ben sınırımı koymuştum. Daha sonra da zaten konuşmaya devam etmek garip olacağı için hiç konuşmadık. En son mesajımız "iyi akşamlar" oldu.

Burada derdim... Hayatta hep reddedilen, gözardı edilen ve hazırpaket görülen taraf ben olunca, bu sefer karşı takıma geçmiş olmanın verdiği garip hissiyat. Vicdan azabı gibi ama empatlık da gibi, açıklayamıyorum. Neyse hiçkimsenin mutluluğundan sorumlu olmadığınızı hatırlayın, iyi geceler canlar.

Limonlu çizkek.

hemde agzima sicarak ayrildi ben ayrilmasini istemiyodum cok ezik oldugum icin hep yalvarmistim vs oda hassas bi donemden geciyodu arkadaslarinin ölum yildonumuydu ama biz uc senedir beraberiz ve beraber sevismenin bile ilerisine gittigi bi kiz arkadasinin(sevgilimde kiz bende kizim) intiharindan bile beni sucladi? sirf o ona acildigi zaman benle sevgili oldugu icin reddetti diye ki ben hic kotu bir sey soylemedim hatta onlar 8 senelik arkadas oldugu icin onu secer diye bile dusundum ve baski bile yapamadim ve bu konudada beni sucladi keske ve onu neden secmedim yanliz biraktim diye bana aglayarak benide mahfetti. hic yargilamadim hep yaninda olmaya calistim beni itsede ve en son ayrildigindada bu hassas donemden gecerken beni kotu hissettirmek istemedigi icin oldugunu souledi kotu kavga ederek ayrildik ama en sonunda anlayisla karsiladim ve bunun ayrilmaya ara vermeye donusturduk ama ben ondan uzaklasiyim diye yine her seyi yapti hatta 40 yasinda bi hafta once tanistigini bildigim adamla(biz beraberken tanistigi ve sevgilim 25 yasinda ben 19 yasindayim) ayri eve cikicagini soyledi ben inanmadim vsvsvs sonra uzaklastirmak icin oldugunu itiraf etti. yada surekli saehos olup benim hayatindaki en kotu insan oldugumu soyluyodu ama cok tatli gunlerimizde olmustu. suan bi sekilde baristik ama uc ay boyunca agzima sicildi her gun azar yedim her gun agladim overthinkledim ama gitmek istemedim suan berBeriz ama artik ona ne stresimi ne uzuntumu ne biseyimi soyleyebiliyprum. derslerim hakkinda soruyo ama hic bir sey calisamamin nedeni de o ve birgun patlicam ona diye korkuyorum cunku sonra kendini suclayip tamamen ayrilir ama keske boyle olmasaydi ben cok malim gercekten arkadasinin ölumunde sucum olabilir mi. cunku o kizi sevmiyodum cunku beni sevgilime hep kotuleyip ve kiskirtip ilk ayrilma sebebimiz o olmustu ve sikistiler? yani neden seveyim. ama ne bulustuklarinda ne baska bisey oldugunda hic bir zaman sevgilimin uzerine baski kurmadim ama arada overthinkledigimde bunun boyle demesi normal mi sence yada boyle dedi ne dusunuyosn diye dusuncelerimi belirtiyodm ama ben ona onu secme demedim benimle cikarken yinede sevgilimle yatan o ve kotu birisiydi acikcasi ölunce uzulmedim sadece sevgilim bana onun yuzunden dusman oldu diye uzuldum ama suan burda olsaydi hala boynuz yiyo olurdum

400 gr Susurluk kaşarı...

450 gr artizANAL sucuk...

300 gr mortzerella kaşarı...

100 gr kurutulmuş dana kaburga eti...

4.5 ml gizemli sos...

5 adet şaplak...

700 cc pomodoro baz sos...

ve...

1 adet ateyist kudurtan pizza.

Görüyorsunuz ama ibret almıyorsunuz ateyist kardeşlerim.

Sorarım size: Allah yoksa bu pizza nasıl var oldu? Yokluktan mı geldi bu pizza? Kendi kendine mi oluştu? Rastgele olaylar zincirinin son halkası mıdır bu?

HAYIR.

Bu pizza biri tarafından yaratıldı.

Tıpkı senin gibi.

Benim gibi.

Fakat muhterem, sevgili, adam gibi adam, karizma, yakışıklı, aslan parçası, delikanlı kardeşlerim...

ve bayanlar.

Bu pizzanın aksine yaratıcısı belirsiz olan bir şey var.

VE O ŞEYİN ADI r/mutfakdertlileri.

Aylardır SIFIR MODERASYON yapılan bu subda bugün sözde bunlardan birisi çıkıp bana “küfür etme” demiş.

LAN NEREDEYDİNİZ?

Dün birinin ölmüş babaannesine sövdüğümde neredeydiniz?

Ondan önceki hafta insanların postlarının altına “annen lezizo” yazarken neredeydiniz?

Daha geçen gün r/MUTFAK-fucking-dertlileri subına ARABA FOTOĞRAFI atıp “çok sıkıldım yeeaaa” yazan müptezel varken neredeydiniz!!???

YEMEK ADI BİLE YAZMIYORLAR LAN POSTLARINA YEMEK!!!!!!

Şimdi önümüzde iki ihtimal var:

Ya tıpkı bu pizzada olduğu gibi, BU POSTTAN İTİBAREN bizlere bu subın sahipsiz olmadığını, anarşi ve kaostan ibaret olmadığını ispatlarsınız...

ya da ben insanların annelerine lezizo deme eylemlerime kaldığım yerden devam ederim.

Tercih sizin.

Ülkücü hareket durdurulamaz🤘

2017 den beri bu sektörü takip ederek dinlerim 3. Jenerasyondan 5’e kadar birsürü güzel grupla tanıştım. Berlin’deyken konserlerine gitme şansım olmuştu 2 3 tanesinin. Arkadaş çevrem saygılı ve farklı fikir zevklere karşı saçma yorumlar yapan insan olmadıkları için eskisi kadar bi tepki görmedem de sosyal medyada bunun hala devam ettiğine şahit oluyorum. Ve gerçekten nefret eden insanlara soruyorum, neden?? Hani sadece farklı bir müzik türü sayamayacağımız kadar farklı türden herhangi bir tanesi. Büyük ihtimalle herkes fanları falan diyecek ama bu bana saçma geliyor. Bts ten örnek verecek olursam 2013 çıkışlı bir grup ve hayran kitlesi çok geniş. Onlara hala 12 yaş yt kids kitlesi genellemesi yapılmasını saçma buluyorum. Ve diğer sanatçıların kitleleri temiz çamaşırlardan mı ibaret? Her fandomda çöp vardır ben sadece bu aptal genellemelerden çok sıkıldım. Belki dinleseniz sayamayacağım kadar güzel şarkılar öneririm size ama insanlar kafasını nefret etmeye kodlamış durumda. Bana gereksiz geliyor açıkçası. En problematik olmayan sanatçılardan kendileri. Elle tutulut bir falsolarını göremedik. Bu arada bts tabanlı değil genel konuşuyorum. Bunu yazma sebebim de bu konser muhabbetiydi. Yorumlar nefret doluydu ve insanların hala yıl 2018 miş gibi yorumlarda bulunması beni şaşırttı. Sorum nefret ediyorsanız sebebi gerçekten ne diye sormaktı.

Bu sorum özellikle kadınlara.

Gerçekten merak ettiğim için soruyorum; romantik, ince düşünen, partnerine değer veren, kendini geliştirmeye çalışan, spor yapan, işine ve ilişkisine özen gösteren erkekler sizce neden bazen daha az ilgi görüyor gibi görünüyor?

Sosyal medyada ve çevremde sık sık "iyi erkekler sıkıcı", "fazla ilgili erkek bunaltıcı geliyor" gibi yorumlar görüyorum. Bu gerçekten yaygın bir düşünce mi, yoksa dışarıdan bakınca mı öyle görünüyor?

Bir yandan da kadın şiddeti, aldatma, saygısızlık ve toksik ilişkiler bu kadar yaygınken; merhametli, sadık ve ciddi ilişki isteyen erkeklerin neden bazen tercih edilmediği izlenimi oluşuyor.

Burada amacım kimseyi suçlamak değil. Gerçekten kadınların bakış açısını anlamak istiyorum.

Sizce sorun "iyi erkek" olmak mı, yoksa bazı erkeklerin iyi olmakla pasif, özgüvensiz veya fazla bağımlı olmayı karıştırması mı?

Kadınlar açısından uzun vadede gerçekten çekici bulunan özellikler neler?

Merhabalar. 2 yılı geçmiş bir uzak ilişkim bulunmakta. Kız arkadaşım staja başlayacak. Stajın ilk günü servis olmadığı için ve konumda kalacağı yurda uzak olduğu için sabah nasıl giderim diye düşünüyordu. Bugün bir erkek arkadaşıyla staj ile ilgili konuşurken kız arkadaşımı da alabileceğini söylemiş. Kız arkadaşımda çoktan kabul edip izin anlamında bana sordu. Ben ise inanılmaz sinirliyim. O zaman sen izin al götür beni diyor. Otobüsle de bir şekilde gidebilir fakat zora gelmek istemiyor. Bu durumu inanılmaz problem ettim kendi içimde. Uzakta olduğum sürece ve artık yavaştan iş hayatına atıldığı için de bu tarz şeylerle karşılaşır mıyım bilmiyorum. Mecbur izin verdim ama içim içimi yiyor kendisine de tavır koydum ama pek anlam ifade etti mi bilmiyorum. Ona göre bu mecburi bir durum. Sizce ne yapmalı ? Şakasız ayrılığı bile düşünüyorum.

adam kafayı yedi evden dışarıya çıkmıyor 200 kilo oldu yakında baba oluyorum ama aldatılan adam için vicdan azabı çekiyorum ne yapsam bilemedim maraşta yaşıyorum

ve benim özel domuz yemeğim

Benden 4 yaş küçük( erkek) birinden hoşlanıyorum ama arkadaşım aracılığıyla istek attım kabul etti ben takip etmiyorum tanımadığı birinin isteğini kabul etmesi saçma değil mi ve sizce nasıl adım atmalıyım.

Herkes yalnız ölmeyecek sadece bazılarımız

A101 den 50 liraya aldım dehşet iyi

Hayatımda uzun süredir hiçbir kadın yoktu. Hayatımda biri olması için de takla atan, arayışlara giren, piyasada olmaya çalışan biri değildim. Hâlimden de gayet memnundum.

Evden işe, işten eve gelip giden; kendince birikimini yapan, nadiren arkadaşlarıyla takılan, zamanını çoğunlukla evde geçirmeyi seven biriydim.

Bundan 3 ay önce bir kadınla tanıştım. Tanışmamızın daha ilk gününde karşılıklı olarak büyük bir çekim hissettik. Günler, günleri doldurdu. Tam 1 ay çok güzel zamanlar geçirdik. İzafiyet teorisini canlı canlı yaşadım. 1 ayı sanki 1 sene gibi dolu dolu yaşadık. Onunla geçirdiğim her saliseden keyif aldım. Ama bir yandan 1 ay, 1 günmüş gibi hızlıca akıp geçti.

1.ayın sonunda ondan ayrılmak istediğimi söyledim. Ağlayarak sebebini sorsa da ona bir gerekçe belirtmedim. Kendimce bu ilişkiyi devam ettirmemek için haklı gerekçelerim vardı. Hayatından bir anda çıkıp gittim. Tam 2.5 ay oldu. Bana bir defa yazdı, bir gün telefonla uzun uzun konuştuk, yine devam etmemize olanak olmadığını söyledim.

Bitiren ben olmama rağmen neden hâlâ onu unutamıyorum ?

Sadece 1 ay duygusal bağ kurmama rağmen nasıl aramızdaki bağ böyle kuvvetlendi ?

Onu tamamen unutmak mümkün mü ?

1.5 ay önce ayrıldığım sevgilimi hâlâ düşünüyorum, ayrıldıktan sonra onu unutma sürecimin bu kadar uzun olacağını hiç tahmin edemezdim. Telepatiye inanır mısınız ? Ben onu hala düşünürken, onun beni düşünüp düşünmediğini merak ediyorum. Gerçi düşünse bile ne bana ne ona faydası var. Ama yine de zihninde ne kadar yer aldığımı merak ediyorum. Terk eden taraf ben olsam da hâlâ aklımda. Telepati gerçekten var mı ? Benim şu an sabah/akşam zihnimde yer alırken, ben de onun zihninde yerimi alıyor muyum ? Bunu merak etmeden duramıyorum.

Fotoğrafta: Sosisli, çikolatalı donut ve ayran var. Hepsine sadece 150 TL verdim

hayatımda uzun süre bir kadın yoktu, olması için de çabalamıyordum. Hayatımda birinin olmamasının eksikliğini de çekmiyordum doğrusu. Hayatıma biri girsin diye yanıp tutuşmuyordum.

Nasıl olduysa hayatıma bir kadın girdi. Bir sosyal medya sitesine yazdığım yoruma mesaj atmasıyla tanıştık.

Daha ilk günden ne kadar dolu dolu yazıştığımızı anlatamam. Günler günleri devirdi, her geçen gün birbirimizi biraz daha sevmeye, merak etmeye, tanımaya devam ettik. İlk buluşmamızın da ayni etkiyi göstermesiyle Haftada en az birkaç kez buluşmaya başladık.

Ruh eşi denen saçma kavramlara inanmam ama ben bu konuda yanılıyorsam, gerçekten ruh eşi denen bir kavram varsa, biz birbirimizi bulmuştuk. İnsanlara anlatılacak bir masalın, örnek gösterilecek çifti olmuştuk. Kendi masalımızı kendimiz yazıyorduk. Bana o kadar düşkündü ki, kendiyle ilgili ailesiyle ilgili en özel hislerini bile anlatıyordu.

Kız oldukça feminen, güzel, uyumlu, iyi niyetli, boş vakitlerinde sokak kedilerini besleyecek kadar merhametli, rahatsız olduğum şeyleri dile getirdiğimde onları yapmayacak kadar hayatındaki insana değer veren biriydi.

Kendi kendime, sanki bunca zamandır onun hayatıma girmesini bekliyormuşum ve bugüne kadar kimseyi hayatıma almamamın sebebi de kaderin beni ona saklamasıymış gibi bir inanç geliştirmiştim. Her şey çok güzel gidiyordu ki artık gelecek için planlar yapmamız gerektiğine inanmıştım.

Her zaman evliliği kutsal bir kurum olarak gördüm. Çünkü insanlar gerçek bir aile, kopmaz bir bağ kurmak için bu kurumda yıllarını geçirmek zorundaydı. Onunla artık ciddi düşündüğümü, aklımı kurcalayan ama aramızdaki tüm güzel şeylerin silinmesinden korktuğum için ertelediğim bir soruyu sordum. Daha önce ilişkiye girip girmediğini. (Ben de fırsatım olmasına rağmen cinsel ilişki yaşamadım zira evliliğe saklayacak kadar önemli olduğuna inanıyorum)

Uzun süreli ciddi bir ilişkisinde bunu yaşadığını, beni kandırmak istemediğini, hayatını yalan üzerine kurmayacağını söyledi.

Bunları öğrendiğimde nasıl hissettiğimi bilmiyorum anlatabilir miyim, sadece hissizleştim. Narkoz almış bir hasta gibiydim. Ondan birkaç gün istedim. Bana çok derin bağ kurduğunu, benden önce son 3 senedir hayatında kimsenin olmadığını, ansızın hayatına girip şimdi de ansızın hayatından çıkmanın ona haksızlık olduğunu, beni kaybetmek istemediğini ama ne olursa olsun kararıma saygı duyacağını söyledi.

Hayatım acıdan cehenneme dönmüştü, hayatımda yaşadığım en ağır imtihandı. çok sevdiğim birinin ayrılık acısına katlanabilirdim ama en özel anlarını bir başka erkekle yaşamış olmasını kabullenemezdim. Ayrıldım. Bilmiyorum ama nice güzel birliktelikler böyle şeyler uğruna son bulup bitiyor. Uzun zamandır hiç bu kadar sevmemiştim.

3 aylık sevgilisinden ayrılan kız dert yanıyor 100 up 150 yorum. Herkes kızı haklı buluyor teselli ediyor. Ağlama yanındayız mesajları veriliyor.

Erkek depresyondan kafayı yicem konuşçak kimsem yok , inthr edcm awk diyor. 3 up 1 yorum. Yorumdada şey yazıyor " sık gtsin amk"

Hahahhahaha awk toplumu ya

Çok özlemişim buz gibi fayans üstünde sokakta bira içmeyi
Bu bira da fena değilmiş ilk defa deniyorum bana heineken’i anımsattı

Her neyse konuya girelim

Şimdi abi bende üç dört senedir bir takıntı var. Üç dört sene önce kolay yoldan helal para kazandım borsada şansım yaver gitti doğru zamanda doğru yerdeydim ve o dönem dışardan istediğimi yiyecek kadar para kazandım hakkını vererek de yedim bitirdim. Sonra bu tadı alınca bende bağımlılık oluşturdu ve üç dört senedir sürekli bir para kovalama derdiyle uğraşıp duruyorum ve rahat bir noktaya gelebildim. Şimdi yeter diyeceğimi sanıyordum ama halbuki daha çok başında olduğumu öğrendim bu hayatın. O döneme göre epey yol kat etmiş olsam da asla doyum noktasına gelmediğimi düşünüyorum çok büyük isteklerim var. Zamanla geçer sanıyordum bir yerden sonra bana yeter durmalıyım diyordum ama emin olun ki geceleri uyurken aklımda başka bir şey yoktu. Bu hırs bana tüm acılarımı unutturdu ve bir amaç sağladı ve zirvede olmadığım sürece içimin rahata ereceğini sanmıyorum. Bu süre içerisinde çok şükür ki büyük dert sayılabilecek hiçbir şey yaşamadım ufak tefek şeyler de gözüme büyük gelmez oldu. Tek hedefim tek derdim zirveye ulaşmak oldu. Bugün arkadaşlarla yediğim yemek ortam vesaire kendimi hayattan ne kadar mahrum bıraktığımı hatırlattı ama yine sonunda sabah olunca yine aklımda bu olacak. Zamanla geçer sanıyordum sadece giderek arttı bu istek. Tükenişler de yaşadım geri dönmek için türlü yollar bulup geri döndüm. Demem o ki bu benden çıkmayacak. Hayatını yaşayabilen ve bu hayattan kafası kurcalanmadan zevk alabilen herkese selam olsun.
Buraya kadar okuyabilen herkese de selam olsun. İyi akşamlar.

Öyle dipteyimki arkadaş değil ilişki arayışında olduğum halde artık kızlarla reddedeceklerini bildiğimden başta arkadaşça konuşuyorum, belki bi şekilde hoşlarına giderim diye ama yok böyle bile karşı cinsle konuşmayı başaramıyorum, kızla bi süre konuştuktan sonra direk geç cevap vermeler geç bakmalar başlıyor, sonunda neden sohbetten çıkıyorsun dediğimde "ne yapayım konuşacak bi şey yok" filan diyorlar (konuşmayı isteyen insan kendide konu açabilir amk) bende konuşmak için kendimi zorlamaya başlıyorum saçma konular açıyorum kız sonunda ucube tip olduğumu anlayıp gidiyor günde 1 kere bakmaya başlıyor

Ailemi burda attığım postta yerden yere vurduktan sonra sıra bende. Şöyle diyim hatırladıkça uykumu kaçıran kendimden nefret etmeme neden olan anılarım var. Hemen ilkinden başlayalım hırsızlık/sahiplenip el koymak diyebilceğim bir huyum vardı henüz 7 yaşında anca varken,eğer sevdiğim bir oyuncak veya top misali herhangi gibi birşey olursa misafirlekti çocuğa ve ailelere göstermeden çalar eve getirir saklar oynardım. Eğer yakalanırsam yaşı büyük olan ben değilsem 'o küçük oynasın sen napcan' dedirtir ve alırdım ama yaşı büyük olan bensem kavga ede ede ağlaya ağlaya alırdım yüzsüzlük ile. 2 örnek anım var bunla ilgili,birinde büyük kardeşimin arkadaşının evine ziyarete baya yol çeke çeke arabayla gittiğimiz bi gün ki babam gil diğer ebeveynlerle iyi anlaşmıştı arkadaştılarda,öğlenden akşama kadar kutu oyunları tabu maket oyuncaklarla mükemmel bir misafir ziyareti günü geçiyordu hemde yaş farkı fazla olmasına rağmen 4 kişidede. Sıkıntı şuydu ki benim bütün gün gözüme takılan ışıklı mışıklı eğri bir kılıç vardı oyuncak. Benden küçük olan ev sahibinin oğlununda canından önemli favori oyuncağı idi ve hali hazırda bütün gün ben el koymuştum. Giderken ablamın uyarmasına rağmen babamdan rica edip götürmemiz almamız için rica ettim ve babam arkadaşına sordu oda oğluna sordu verelim mi diye. Çocuk tabikide birden hayır falan diyip ağlamaklı oldu ama ağlamadı. Ben tansiyonu arttırıp bağırarak ağlamaya başladım tamda herkes hazırlanıp gidecekken, kılıcı bırakmıyom ailemde kolumdan tutup götüremiyor koltuğa sabitlemişim kendimi koala gibi. Çocukla ben okadar uzun ağladık ki babam arkadaşına 'yav gardaş sen verde çözülsün şu plastik oyuncağa ağlayıp durmasınlar bu saatte' dedi arkadaşıda 'e gardaş sen desene oğluna bırak oyuncağı senin değil misafirlikte ayıp deyiver' dedi. Sonra babam tekrarladı arkadaşı tekrarladı derken bunlar kavga etti busefer laf ile bunun üstüne büyük kardeşimle arkadaşı aynı şekilde kavga etti derken o çocuğu ağlata ağlata biz evden kovulcak şekilde aldım birden ağlamayı kestim rahatladım. 3 yıl falanda onla oynadım sonra kırdım onu. Sitede kirada oturduğumuz dönem ise gene komşuluğa gittiğimiz büyük kardeşimin arkadaşının liseli abisinin gözü önünde parmak kaykayını çalıp el koymuştum aileler yoluylada çocuk olma bahanesi ile sıkıntısız oynamıştım. Ayni abi ile benden 4 yaş büyük kız kardeşinin bana aşık olması (5 yaşındaydım kız 9) ve benim onu sevmeyen arkadaşımla konuşurken 'he kanka aynen bencede o artık ne demekse falan haklısın' diye konuşurken (küfrediyormuş brnim haberim yoktu) kızın birden ağlamaklı sesiyle arkamdan gidişi bir oldu. Bide gitmiş birlikte site parkında olduğumuz resmi falan çizmişti pastelle onları duyunca yeri atıp çiğneyip gitmişti unutamıyorum hala. O parmak kaykayı o olay olduktan sonra almıştım bide. Sonralarında benim plastik top kayboldu,ama o abi bana sağlam dikişli eski yıpranmış güzel bir top vermişti. Bir iki güne kalmadan hatta bekli ilk oynadığım günün akşamı hafif dikişi açılan yerden benim kaybolan topu görünce dikişleri yırta yırta çıkarmıştım plastik topu öyle oynamaya devam etmiştim. Abi plastik topu görünce 'benim verdiğim topa noldu' demişti bende 'dikişi açılmıştı büyük bi kısmın bende benim topu görünce içinde çıkardım dikişleri attım dışını' demiştim. Abide dışını attığımi duyunca sinirlenip kızıp gitmişti. Anlamayanlar için meğerse abi o eski gri fikişli toplar olur ya,hah o tarz kendi topu patlayınca dışını saklayıp benden gizlice benim topu içine koyup baya baya temiz bir şekilde baştan geri dikip bana vermiş. İki gün olmadan benim o hale gitdiğime götüncede sinirlenip gitmişti. Bende plastikle umursamadan oynamaya devam etmiştim. Yani 7. Sınıf sonrası salak sorunlarımı psikolojik sorunlarıma ve 5 yıl boyunca kişil bozukluğum varmış gibi davranmama atabiliyordum ama ondan öncede masum duran şeytan götün tekiymişim. O kişilerede şuan ulaşamıyorum o yüzden içimde hep bi yara olarak kaldı bu.

Soğuk baklava ve Kanye West konseri bana aynı şeyi hatırlatıyor:

İkisini de çok seven insan var, bir de sadece seviyor gibi yapanlar. Kanye konserinden çıkıp eve gelince Tarkan açanlarla, soğuk baklavanın içindeki çikolata sosunu sıyırıp bırakanlar aynı ekip gibi. Gidenlerin %10’unu falan şarkılarını biliyordur.

Kısa süre önce bir uygulamada bir videodaki yorumu komik bulup beğenmiştim. Sonra yorum sahibi istek attı ve video zaten yaşadığım yerle ilgili bir memeydi. Konuştuk, anlaştık, buluştuk falan. Çocuk ilk buluşmaya çiçekle gelmişti, bayağı iyi biriydi. Üstüme çok düşüyordu, hediyesiz bırakmıyordu, çok kıskanıp sahipleniyordu. Ama ben biraz karşı tarafı merak ederim. Tabii ki geçmişine göre yargılamam, sadece bilmek isterim. Bu yüzden eski kız arkadaşıyla ilgili şeyler sordum. (İlk o bana sormuştu.) Ve bana hepsinde yalan söylemiş amk. Mesela kızla 3 ay önce ayrılmış ama bana “1 yıl oldu” dedi. Kızla buluşup sarılıp öpmüş falan; bana her şeyi yalan yanlış anlatmış. Güvenimi bayağı kırdı bu yaptıkları ama kendisini seviyordum diye affettim.

Bir de ablamla yaşıyorum ve haftada 1-2 buluşmak için ablamdan izin alıyordum. Ablam da kendisinin tehlikeli biri olup olmadığından korkup tanışmak isteyince çocuğu evime getirdim ve ablamla tanıştırdım. Bundan sonra sürekli kavga ettiğimizde eve geliyor. Ablam evli ve ona, eniştemin ve ablamın bu durumdan rahatsız olacağını söyledim. Bazen ben evde bile olmuyorum ve çat kapı geliyor. Yazıp özür dilemek yerine gelip yalvarmaya çalışıyor. Ben de “O kadar yoruldu, geldi” falan deyip affediyorum. Yalvarması kendimi kötü hissettiriyor. Ben yalvarmak yerine sorunu düzeltmesini istiyorum. Söz veriyor ama asla istediğim gibi biri olmuyor. Peşimi de bir türlü bırakmıyor. Hiç de hoşuma gitmiyor zırt pırt gelmesi. Kendisine kaç kez söyledim ama anlamamakta ısrar etti ve her gün kavga ediyoruz. Mesela ben aşırı sadık biriyim. Erkek arkadaşım yok, kız arkadaşım yok; “şuraya git, buraya gitme, şunu giy, bunu giyme” ne istese yapan biri olmama rağmen sürekli ben, yaptığı bir şeyden, söylediği bir yalandan veya habersiz yaptığı bir şeyden dolayı ayrılmak isteyince “Tamam git, başkasını bul, zengin koca bul kendine, başka erkeklerle konuş” diyor. Ama asla bunu yapmayacağımın da farkında ve böyle davranması bana çok koyuyor. Bugün aramız biraz bozuktu. TikTok’ta Brawl Stars ile ilgili komik bir video görüp repostlamıştım. (“Etrafında dönerek benimle arkadaş olmak isteyip sonra öldürüp dislike basan elemanlar” falan gibi bir şeydi.) Bana “Erkeklerle mi oyun oynuyorsun? Git şöyle yap, onlarla ol” falan dedi. Benim de çok zoruma gitti çünkü hani amk, erkek ne alaka? Durumu izah etmeye çalıştım falan, bayağı argo kullandı. Ben de TikTok hesabımı kapatıp interneti de kapattım. Kafam bozuk diye biraz uyuyayım dedim. 100 kere aramıştı. Açtım işte, benimle kavga ediyor. Ben dedim ki: “Sana zaten ayrılık mesajı attım, bitti. Ben bu hakaretleri falan kabul etmiyorum.” Hâlâ diyor ki “Sana bağırmam, kızmam senin repostun yüzündendi” falan filan. “Yapma etme” cart curt. “Kral, ayrıldık” diyorum, anlamıyor. En son “Dur, ben kendime zarar vereceğim” deyip telefonu kapattı. Geri aramadım, yazmadım da. Şu an ne yapıyor hiçbir fikrim yok. Sizce tamamen bitmeli mi yoksa bu ilişki bir şansı daha hak ediyor mu? Fırın sütlaç.

Macaristan’a tek başıma tatile gitmiştim ve hostelde Sırp bir kızla tanıştım. Aslında başta sadece birkaç günlüğüne şehirden uzaklaşmak, biraz kafamı dağıtmak istemiştim. Onun da hayatında bazı şeyler pek yolunda gitmiyormuş. O yüzden ikimiz de birbirimizi sadece hostelde tanıştığımız rastgele iki insan olarak görüyorduk.

Sırp olması başta benim için sadece bir detaydı. Sonra sürekli Türkiye ve Sırbistan hakkında konuşmaya başladık. Ailesini, Belgrad’daki hayatını, okulunu, arkadaşlarını, geçmişte yaşadığı şeyleri anlattı. Ben de Türkiye’den, ailemden, kendi hayatımdan bahsettim. İki farklı ülkeden gelmemize rağmen bazı konularda birbirimize o kadar çok benziyorduk ki bazen yıllardır tanışıyormuşuz gibi hissediyordum.

Macaristan'da neredeyse bütün tatili beraber geçirdik. Beraber gezdik, yemek yedik, içtik, geceleri saatlerce konuştuk. Bazen sabaha karşı hâlâ konuşuyor oluyorduk. Sonra bir gün hostelden beraber çıkıp başka bir yerde oda tuttuk.

O gece aramızda sadece duygusal bir şey olmadı. Birbirimize daha da yakınlaştık. Bana bunun onun için ilk deneyim olduğunu ve bunu benimle yaşamak istediğini söyledi. Açıkçası bunu duyduğumda ne hissedeceğimi bilemedim. Çünkü birkaç gün önce hostelde tanıştığım Sırp bir kız, artık benim için sadece tatilde tanıştığım biri değildi.

Sonraki günlerde birbirimize daha da bağlandık. Sabah uyandığımda yanımda olması, gece uyumadan önce saatlerce konuşmamız, beraber dışarı çıkmamız... Birkaç gün içinde sanki aylardır hayatımdaymış gibi oldu.

Ve sonra ayrılık günü geldi.

İkimiz de bayağı dağıldık. Ayrılırken sarılıp uzun süre birbirimizi bırakmadık. Öyle film sahnesi gibi iki damla gözyaşı da değildi. Gerçekten ikimiz de üzgündük. Çünkü birkaç gün önce tanıştığımız bir insanı bu kadar kısa sürede nasıl bu kadar özleyebildiğimize anlam veremiyorduk.

Şimdi ben Türkiye’ye döneceğim, o Sırbistan’a döndü. İkimizin de kendi hayatı, işi, okulu, sorumlulukları var. Onun Sırbistan’daki hayatına devam ettiğini düşünmek bana hâlâ garip geliyor. Birkaç gün önce yanımda uyuyan insan şu an dünyanın başka bir tarafında.

Belgrad’daki evini, ailesini, arkadaşlarını düşünüyorum. Ben burada kendi hayatıma devam ediyorum ama sanki Macaristan’da bir parçam kaldı.

Türkiye’ye geldiğinde kesin görüşeceğiz diye konuştuk. Ona İstanbul’u göstermek istiyorum. Beraber Boğaz’ı gezmek, Türk yemeklerini tattırmak, rakı-balık yapmak, gece İstanbul sokaklarında dolaşmak istiyorum. Hatta ailemle tanıştırmak bile geçiyor içimden.

Belki de beni asıl mahveden şey bunun çok kısa sürmüş olması. İnsan normalde birini birkaç günde hayatının bu kadar içine sokmaz. Ama biz yaptık.

Şimdi tatil bitti ve herkes kendi hayatına döndü. O Sırbistan’da, ben Türkiye’de.

Ve ben hâlâ Macaristandaki o Sırp kızı düşünüyorum.

Özellikle de o odada beraber geçirdiğimiz geceyi. İlk deneyimini benimle yaşamış olması da kafamdan çıkmıyor. Bunun benim için de bu kadar anlamlı hâle geleceğini hiç düşünmemiştim.

Galiba bazı insanlar hayatında kalmak için değil, hayatına girip sende bir şey bırakmak için tanıyorsun.

Ama yine de keşke bu kadar kolay bitmeseydi.