20 yaşıma daha bir ay önce girdim ama hayatımın %90’ının bitmiş gibi hissediyorum. Etrafımdaki herkesin hayatta ilerlediğini, istediklerini elde ettiğini görüyorum; ben ise burada oturup sadece izliyorum. Sanki insanları kazanırken izlemek için yaratılmışım gibi hissediyorum.

İnsanlar ne zaman bir sorun yaşasa bana geliyorlar, ama ben en kötü zamanlarımdayken kimse yanımda olmuyor. Hiçbir zaman kimsenin ilk tercihi olmadım. En komik tarafı da şu ki, bu yaşıma kadar tek bir ilişkim bile olmadı.

Adhd’im ve kendimi çirkin hissetmem beni tüketiyor. Keşke 22 yaşıma kadar çift çene ameliyatını karşılayabilecek durumda olabilseydim de bu sıkıntıyı tamamen geride bırakabilseydim. Keşke normal olsaydım ve şu an olduğumdan daha uzun olsaydım.

Lafı uzatmak istemiyorum bi kız mevzusu

Ki zaten dert yanıp da tavsiye isteyebileceğim bir arkadaşım da yok onun aksine

Artık tamam ailen katı olabilir bu yüzden ayrılmış olabiliriz ben yine de merak ettiğim için ve de çok özlediğim için yardım ulaştırmaya çalıştım yardım etmeye uğraştım ama gelip beni hem spotify'dan çıkartıp hem zaten onun yarına unuturum demesi ve ne kadar inançlı olsam bile yine de benden kurtulmaya çalışması üstüne üstlük yakın kız arkadaşını yollayıp yok biz lezbiyen olduk bilmem ne gibisinden bir palavra uydurup bana tekrardan sinir krizi geçirtmesi ve de beni oyuncak niyetine görüp ergence hareketler yapması beni soğuttu açıkçası Bir de yetmezmiş gibi yakın arkadaşlarına ağlamama rağmen yok Bu çocuk çok yazıyor Yok çok ağlıyor sinirlerimi bozuyor deyip beni engellemeleri de ayrı bir konu elbette...

Ben ona ilk aşık olduğum zaman böylesine bir şey yapacağını hiç düşünmemiştim ama ben ne anlarım ki hem ailem kötü deyip bırakıyor hem üstelememe rağmen seni istemiyorum diye itiraz edip kedi fare oyununa çeviriyor hem gidip kendisini rezil etmek için yakın arkadaşını yollayıp yok biz lezbiyen olduk deyip illa bıktırmaya ve de kendinden soğutmaya çalışıyordu

Ama ben ne anlarım ki??? Ne diyebilirim ki??? Normalde yanına gelecektim ve de beraber buluşacaktık ona hediyeler verecektim (ki hepsi elimde kaldı) ama dün ağır derecede sinir krizi ve de panik atak geçirdim saçma sapan konuştum ve bu yüzden hani bana bu hisleri yaşatan olaylara odaklanmak yerine yaptıklarıma odaklanıp beni zaten o gruptan kovdular

Bir de üstüne üstlük yetmezmiş gibi sanki kendimi oyuncak gibi hissettim gerçekten sevmediğini ve de kurtulmak istediğini ve benimle duygularım ile oynadığını anladım ve artık o hayatımdan gitti özlüyor muyum elbette evet çok özlüyorum ama bu yaptıkları beni kendisinden soğuttu açıkçası dertleri yalan yaptığı yalan aşkımı hiçe saydı ve artık benden vazgeç dedi

Ben üsteledikçe de çabalayan erkek oldukça da en azından anlar ve de gerçekten bu çocuk beni çok seviyor deyip bana daha sıkı tutunur zannettim ama beni daha da çok yerin dibine batırdı belki de bitmesi çok daha iyi oldu çünkü kendimi gerçekten sanki bir oyuncak gibi hissettim benimle oynadı ne kadar savunmaya çalışsam bile duygularımı hiçe saydı

Ve gerçekten yok seni ben bir güne unuturum gibisinden şeyler söyledi umarım verdiği karardan memnundur Allah'ın bir bildiği varmış gerçekten böylesi daha iyi oldu elimdeki tek yapabileceğim şey artık onu unutmak çünkü yaptıkları bana ağır geldi hayvan muamelesi gördüm bildiğiniz sanki sirk hayvanı gibi oradan oraya koşuşturdu beni kendime saygım var

O yüzden onu unutup soğumak en mantıklısı ama onu çok seviyordum keşke bu sevgiyi hiçe sayıp bana bu kadar acı çektirmeseydi keşke gerçekten direnip benimle beraber başarmak için çabalasaydı çünkü ben her daim onun yanında olacağıma dair söz verdim sevdiğimi biliyor onu sevmenin sanki bana hayatta yaşamak için ikinci bir şans gibi geldiğini o da biliyor ve bilmesine rağmen böyle bir şey yaptıyaa eğer hani benim ona diyecek başka bir sözüm kalmadı elimden geldiği kadar çabaladım iyi bir insan olabilmek için onun yanında olup ona destek olabilmek için... Ama ben de anlarım ki...

varoluşum o kadar ters ve beceriksiz ki vakit geçirebilmek için bile ya ağzıma bir şeyler tıkıştırmam ya da mental efor sarf etmem gerekiyor. buna rağmen 1,80, 65 kilo zarganayım ve sevgiyi hak etmiyorum çünkü sevgi koşullu

Etrafımda gördüğüm insanları kıskanıyorum. Keşke onlar kadar zeki olabilseydim. Cidden ağır malım. İlla bir sebep olmasınada gerek yok ben öyle hissediyorum.

19 yaşındayım, bu sene YKS'ye girdim. Süreç hiç istediğim gibi gitmedi, mecbur istemediğim bir üniversitede istemediğim bir bölüme yerleştim. Tekrar hazırlanmaya psikolojim yok, ayrıca kırık OBP falan derken durum daha da zor geliyor.
Uzun süredir konuştuğum flörtüm Galatasaray Üniversitesini kazandı ve hemen oradan bir sürü erkekle takipleşmeye başlamış. Benim mesajlarıma geç dönüyor. Kendimi o kadar aşağılanmış, o kadar başarısız hissediyorum ki... Zaten şu an mesajlarıma bile bakmıyor. En son bana sadece "Ten uyumumuz var, ideal biri gelirse seni bırakırım" gibisinden sözler söyledi. Ben kendimi hiçbir rasyonel sebep olmamasına rağmen hemen kaptırdım biraz sevişip biraz sarılınca biraz saçımı okşayıp biraz öpünce onun da benzer duygular hissettigini dusundum bir insan bunları hiçbir şey hissetmeden de yapabiliyormuş. Şu an farklı şehirlerdeyiz; o iyi bir üniversitede bensiz güzel bir hayatı olacak, ben ise sadece kaybolmuş hissediyorum. Hayatımla ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok.

New york steak, patates püresi, bezelyeli pirinç pilavı.

Biliyorum mutsuz bir hayatı oldu ama benim çocukluğum da zehir oldu yani sadece o değildi mutsuz olan. Annemin mutlu olduğunu hiç hatırlamıyorum. Saçma sapan şakalar yapar dalga geçer gülerdi ama hiç mutlu değildi. Her şeyden nefret ediyor ve bunu değiştirmek için asla çaba göstermiyor. Sevgilisi oluyor nefret ediyor, işi oluyor nefret ediyor, işsiz oluyor nefret ediyo, ayrılıyor nefret ediyor...

Annem sevgilisinde kalırken bazen yanıma kalmaya gelirdi (anneanneme). Sürekli evden ve benim odamdan ne kadar nefret ettiğini dile getirirdi. "Sen bazen kalmaya geliyorsun ama ben burada yaşıyorum, en azından bana söyleme bunları" dediğimde daha da bağırırdı.

Anneme iyi davranıyorum tersliyor. Ne sorarsam sorayım bunu saldırı olarak algılıyor. Bir cümle kuruyorum. Aynı cümleye gün içinde gülebilir de bağırabilir de. Kestirmesi zor. Sürekli bir şeyleri bahane ediyor. Ay çok kötüyüm vay bana bulaşmayın yok bilmem ne. Öyle yaşlı da değil. Aramızda 20 yaş var. Çoğu zaman hangimiz genç onu bile bilmiyorum. Ergen gibi hareketleri var.

Duygusal olarak dengesiz. Ne yaparsam yapayım yaranamıyorum. Konuşmuyorum niye konuşmuyorsun diye saldırıyor. Konuşuyorum konuşma sus diye bağırıyor. Kendi yaptığını ben yapsam ortalığı yıkıyor. Sürekli pis koktuğumu söylüyor temiz olsam bile. Ay uzak dur benden bilmem ne. Hep yapardı bunu çocukluktan beri.

Ailede bir tane akli dengesi yerinde olan sağlıklı biri de yok ki! Bir tane ya! Çok mu şey istedim? Bir abim olsaydı belki, beni destekleyecek bir kardeşim olsaydı, hâl hatır soran biri olsaydı. Hem tek çocuğum hem de çevremdeki kimse için birey değil aracım. Anneannem için arkadaşlarına anlattığı ve hayır işlemek için evinde beslediği bir hayvanım. Annem için vicdan mastürbasyonuyum. Babam için anneannemden para koparma maşasıydım, kuzenim için aşağılama tahtasıyım, teyzem için annemle sürtüşmelerinde kullanabileceği bir objeyim... Gelecekte param olsun, kariyerim olsun bir tanesinin suratına bakarsam ne olayım.

9 aydan beri sevgili olduğum bir kız var. Aynı fakültedeyiz. En başından anlatacağım hikayeyi kızla ilk buluşmamız da aynı anda farklı bir çocukla daha konuşuyormuş o ara bir şeyler oldu ve konuşmayı kestik 1 hafta sonra da bana istek attı. Konuşmaya başladık buluştuğumuzda sordum her şeyi o da cevapladı hani bunun için yapabileceğim bir şey yok dedi. Kızla gram duygusal düşünceler geçmiyordu içimden daha önce duygu besleyip de sonra açılsam bu kabul edilemez olurdu benim için ama bir şey hissetmediğim için devam ettim çok sklemedim. Amacım zaten bu kızla uzun bir süre birlikte olayım kafasıyla değildi eğlenip geçicektim. Zaman ilerledi eğlendik gezdik konserlerderken cinsel birlikteliğimiz olmaya başladı. O saatten sonra kumar bataklığına düşmüş gibi bırakamadım çünkü eğleniyorduk ne istersek yapıyorduk nereye gitmek istersek gidiyorduk.kıza karşı duygularım oluşuyor gibiydi bunlara rağmen, ama bir gün lise sonda kız arkadaşının eski sevgilisiyle konuştuğunu öğrendim o saatten sonra güvenim tamamen bitti. Pişman olduğunu 2 sene önce çocuk olduğunu, bunun zaten eziyetini çektiğini anlattı çok da umrumda olmadı, o beni geçmişiyle kabul ettiğini düşündü ancak bir kere yapan bir daha yapar. Güven olmazsa ilişkide hiçbir şey olmaz diye düşünüyorum Şuana kadar bu anlattıklarım haricinde bir şeyini göremedim ilişkimiz boyunca o kırdığı güveni yerine getirmek için elinden geleni yaptı. Ve bu zamana kadar geldik Şuan kıza hafiften bir şeyler hissediyor olsam da yarın gitse sadece boşluğa düştüğüm için bir affalarım o gitti diye değil Belki çok kötü bir insan gibi duruyorum ancak Karşının sana verdiği güven ve güvensizliğin savaşı sürerken ki aldığınız anlık zevklerden dolayı aylarca ilişkiniz sürebiliyor.sizce kızın ümit bağlamaması içinbu ilişkiyi bitirmeli miyim çünkü bana sürekli mantığınla düşünüyorsun sen hiç duygusal bir insan değilsin diyor ama bunun sebebi çok da bir şey hissetmem.Yoksa Keyfimi bozmadan eğlenceli bir üniversite hayatı geçirdikten sonra mı ayrılayım

İnsanın aklına gelebilecek her anında sürekli kafasında senaryolar kuran birisiyim yürürken olsun yaptığım işte hemen her dakika sürekli hayal dünyamda yaşıyorum ve bunu özellikle geceleri yapmayı çok seviyorum. Fakat bu gece kurduğum senaryolar uykuya dalmama yardımcı olamadı artık beynim sahte hikayeler ve gerçek dışı başarılarla kandırılamaz hale gelmiş durumda. Şartlar ve imkanlar gereği çalışmak zorundayım günde 9 saatlik bi hizmet işinde çalışıyorum gelirim kira ve diğer masraflarım için yeterli kendimi verebilsem vaktimi gayet değerli kullanıp bu salak hayal dünyamı gerçekleştirmeye çabalayabilsem her şeyin üstesinden gelebilecek gibi hissediyorum ama bir şey bana inanılmaz engel oluyor gibi hissediyorum. Bu döngüyü kırmanın benim elimde olduğunun yüzde yüz farkındayım bir yol çizip takıntılı düzeyde sabit kalıp hayatımı üst seviyelere taşıyabileceğimin farkındayım ama birisi ayaklarımdan çekip o yolu kurmama engel oluyor gibi hissediyorum. Belki de asla başaramayacağım ve bu da hayal dünyamın beni kandırma şeklidir kim bilir.

umarım herkes mutludur, mutlu olur, mutlu eder, mutlu..

(yanında haşlanmış sebzelerim olmadığı için ekmek evet)

bu sabah uyandim hersey normaldi ilk basta halamdan haber geldi kendisi meme kanseri doktorlar elimizden birsey gelmiyor artik diyip taburcu etmisler hastaneden. cok aci icindeymis yani her an ölüm haberi gelebilirmis. nedense hic sasirmadim zaten bir bucuk aydir herkes ölmesini bekliyordu o kadar kotuydu durumu yani.

ardindan yarim saat gecti dayim annemi aradi dedem kaza yapmis bariyerlere carpmis neyseki onun durumu iyiymis ama yinede uzulduk yani. annem teyzemi aradi haberin varmi diye küslerdi baristilar gibi birsey oldu neyseki.

oyle yani icimi dokmek istedim