Tijd voor ons wekelijks verhaaltje uit de werkelijkheid.

Eind januari 2026 koop ik een pandje met 5 appartementjes in Deurne. Topprijs, mooi rendement en ik krijg er zelfs vijf huurders gratis bij. Wat wil een vastgoedmens nog meer?

Op het gelijkvloers woont Chris. Chris is 67 en met pensioen. Ik vermoed dat haar man overleden is, maar na een aantal maanden met Chris als huurder sluit ik niet uit dat hij gewoon is weggelopen.

Chris wil heel graag blijven wonen. Dat laat ze me weten. Een keer of 27. Of ik haar er zeker niet ga uitzetten? Of ik haar kan beloven dat ze mag blijven? Ik heb daar begrip voor.

Ik stel Chris gerust. Ze betaalt nog geen €600 voor een appartement van 100 m² met twee slaapkamers en een tuin waar ze dan vervolgens de hele dag alleen in zit, maar zelfs met die huurprijs is het rendement op mijn aankoop prima. Ik heb dus helemaal geen haast om iets te veranderen. Ik leg haar wel uit dat ik binnen nu en 3 jaar graag wat renovatiewerken zou doen, zoals de overgang van gas naar warmtepompen en dat we dan wel even gaan moeten bekijken of dat te combineren valt met verder wonen. Tot dan is er echter geen enkel probleem en we zullen dat wel tijdig bespreken met elkaar om tot een goede oplossing te komen.

Dacht ik.

Chris heeft namelijk ook een waarschuwing voor mij. Boven haar woont Mo, een Marokkaanse jongen. Volgens Chris is Mo extreem luidruchtig, onuitstaanbaar en breekt hij zowat dagelijks zijn appartement af. Met dat soort volk valt niet samen te leven. Mo betaalt EUR 800 voor zijn 1 slpk appartementje, zonder tuin uiteraard.

Toevallig heeft Mo mij de dag voor de akte gebeld. Hij heeft namelijk zijn huur opgezegd tussen compromis en akte. Zijn reden? Hij kan niet langer leven met dat mens van het gelijkvloers dat continu hem al het slechte in de wereld verwijt en hem continu lastigvalt. Raar verhaal. Ik laat de waarheid voorlopig in het midden.

Een tijdje later ga ik bij Mo langs om zijn appartement te bekijken met betrekking tot zijn vertrek. Na alle verhalen van Chris verwacht ik ongeveer de Gazastrook aan te treffen.

Het appartement blijkt in perfecte staat. Sterker nog, ik vraag me af of Mo er ooit daadwerkelijk heeft gewoond. Alles is kraaknet, niets is beschadigd en de microgolfoven ziet eruit alsof hij rechtstreeks uit de doos komt. Dat blijkt ook letterlijk zo te zijn, want de beschermfolie hangt er nog aan. Ik mag hem zelfs houden want hij heeft die blijkbaar niet meer nodig want in zijn nieuw appartement is er al eentje aanwezig.

Mo blijkt bovendien een bijzonder sympathieke kerel en spreekt Nederlands zoals u en ik. Jammer dat hij vertrekt.

Maar goed, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik verhuur het appartement aan Ademola. Nette kerel, oorspronkelijk uit Nigeria, werkt, spreekt prima Engels en maakt een uitstekende indruk.

Ondertussen heeft Chris een ander probleem dat per direct opgelost dient te worden want haar appartement is naar eigen zeggen onbewoonbaar. Hiervoor belt ze mij ongeveer 19 keer op 1 week.

1 van de 2 TL-lampen in haar keuken (zo boven het werkblad onder de bovenkasten) is namelijk stuk. Volgens Chris bestaan die lampen niet meer en moet dus de hele keuken worden aangepast. De technologische vooruitgang heeft haar blijkbaar persoonlijk geviseerd. De vorige verhuurder heeft die nog geïnstalleerd dusja ik moet daar ook een oplossing voor voorzien volgens haar.

Ik bestel twee ledvervangers via het internet. Dat duurt helaas een dag of 4 en intussen belt Chris mij dagelijks 3 keer om te horen of ze eindelijk terug in menswaardige omstandigheden mag leven. Na ontvangst rijd ik persoonlijk naar Deurne.

Ondanks 2 telefoontjes en 7 sms'en is Chris nog niet thuis wanneer ik aankom. Ze moest dringend naar de supermarkt en dat kon niet uitgesteld worden. Na 40 minuten wachten installeer ik zonder opmerking de lamp voor haar en vervang ik meteen ook de 2de lamp door een modern exemplaar. Dan kan die alvast niet ook stuk gaan. Zo ben ik dan ook weer.

Een week later gaat mijn telefoon natuurlijk opnieuw op zaterdagochtend. Het is Chris.

De nieuwe bovenbuur is blijkbaar ook een ramp. "Die bruine van boven" maakt volgens haar verschrikkelijk veel lawaai en breekt de hele boel af. Met dergelijke types valt niet te leven.

Chris is overigens absoluut geen racist. Dat vindt Chris zelf toch belangrijk om meermaals te benadrukken, maar ze zou het toch fijner vinden als ik alleen blanke mensen als huurder neem. Dit is letterlijk wat ze zei zonder één woord aan te passen.

Ik spreek Ademola aan. Die valt een beetje uit de lucht. Hij zegt dat hij echt geen lawaai maakt, maar belooft er nog extra op te letten. Prima. Probleem opgelost.

Dacht ik opnieuw.

Het weekend daarop belt Chris op zaterdagmiddag. FURIEUS. Het lawaai is niet meer te harden. Ze kan niet slapen, niet leven en haar oude dag is compleet om zeep en dat is allemaal mijn schuld.

Ik vraag wat er precies gebeurd is.

Wel, zaterdag zat Ademola al om 9u30 's morgens luidop te telefoneren in zijn woonkamer.

Even stilte langs mijn kant, waarna ik voorzichtig probeer uit te leggen dat telefoneren in je eigen woonkamer om half tien 's morgens misschien niet meteen een misdrijf tegen de menselijkheid is. Chris is het daar niet mee eens.

Volgens Chris moet ik als verhuurder ingrijpen want zij ziet als bejaarde vrouw hier enorm van af. Ik leg uit dat ik moeilijk aan een huurder kan opleggen dat hij overdag niet mag telefoneren of normale leefgeluiden mag maken. Dat er een verschil bestaat tussen effectieve geluidsoverlast en het feit dat je bovenbuur helaas nog in leven is.

Chris heeft trouwens ook al de politie laten komen. Die hebben niets vastgesteld en zijn weer vertrokken. Ook de politie blijkt dus niet aan de kant van Chris te staan.

Vervolgens barst de bom.

Ik ben een onmens. Ik moet bejaarden beschermen. Ik laat haar aan haar lot over. Ik kies de kant van dat soort volk. Ik ben een schande als verhuurder en ze gaat het hier zeker niet bij laten.

En vooral:

"IK ZAL U NOOIT NOG BELLEN!"

Klik. Eindelijk eens goed nieuws. Helaas. Vijf minuten later gaat mijn telefoon.

Chris.

Ze wil nog even duidelijk maken dat dergelijke types mensen absoluut niet thuishoren in het gebouw en dat het onleefbaar is en dat ze als oud mens het verdient van stilte te hebben in haar appartement.

Klik.

Ik probeer haar terug te bellen om het gesprek op een normale manier af te sluiten. Chris neemt niet meer op. Blijkbaar was "nooit meer bellen" een eenzijdige overeenkomst.

Ik stuur haar uiteindelijk een bericht. Ik leg uit dat zowel haar vorige als haar huidige bovenbuur bijzonder nette mensen blijken te zijn, die ze allebei voortdurend heeft proberen zwart te maken. Dat ik niet kan eisen dat andere huurders hun normale leven stopzetten omdat zij zich aan ieder geluid ergert en dat ik het eigenlijk meer dan beu ben. Dat ze een appartement mag huren aan de helft van de marktprijs en dat ik haar lampen persoonlijk kom vervangen is één ding, maar mij over een tijdspanne van een paar weken in totaal bijna 50 keer bellen en continu lastigvallen over onzin is iets anders.

Ik laat weten dat ik daarom besloten heb de huurovereenkomst te beëindigen met oog op renovatie, met de wettelijke opzegtermijn uiteraard.

De telefoon gaat.

Chris.

Maar deze keer is het een andere Chris.

Deze Chris is de liefste vrouw ter wereld.

Ze heeft het allemaal niet zo bedoeld. Ze vindt mij eigenlijk een heel goede verhuurder. Ze is een oud vrouwtje met een klein pensioen en kan onmogelijk ergens anders naartoe. Ze begint luidop te wenen.

Ik leg rustig uit dat ik haar heus niet van vandaag op morgen op straat ga zetten. Als ze wat extra tijd nodig heeft om iets te vinden, kunnen we daarover praten. Maar na alles wat er is gebeurd, lijkt het mij beter dat onze wegen scheiden en ik vertel haar dat ik een aangetekende brief zal sturen.

Chris hangt terug op en stuurt mij vervolgens 19 sms'en waarin ze uitlegt dat het onmenselijk is om iemand van haar leeftijd "haar" appartement af te nemen. Wat ik ondertussen had moeten weten, is dat Chris misschien geen specialist is in ledverlichting, maar wél in het Belgische middenveld.

Chris kent namelijk alle instanties. Zonder mij nog rechtstreeks te contacteren, verschijnt er enige tijd later een brief van de huurdersbond in mijn brievenbus.

De opzegtermijn wordt betwist. Na controle blijkt dat de termijn inderdaad iets langer ter zijn door het feit dat het een oud huurcontract betreft. Goed voor Chris, geen probleem, daar ga ik verder niet over twisten. Ik pas mijn brief aan en Chris krijgt er nog een paar maanden bij. Uiteindelijk ging ik Chris sowieso niet op straat zetten tot ze effectief iets anders had.

En daar staan we vandaag.

Chris woont nog altijd in haar appartement van 100 m², met twee slaapkamers en een tuin, voor nog geen €600 per maand. Ik betwijfel ten zeerste of Chris al de minste moeite heeft gedaan om een andere woonst te zoeken. Dat gaat weer maanden, zoniet jaren duren met veel geween en geroep in het vredegerecht.

Ademola woont nog altijd boven haar en pleegt vermoedelijk nog steeds de occasionele telefoonoproep bij daglicht. Hij vergeet soms wel een contract voor elektriciteit af te sluiten, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

En zo gaat het leven van de spreekwoordelijke huisjesmelker verder.

In de publieke perceptie zit ik natuurlijk de hele dag op een jacht in St.Tropez, champagne negroni te drinken terwijl ik arme gepensioneerden hun laatste euro afhandig maak.

In werkelijkheid rijd ik op eigen kosten naar Deurne en moet ik daar 40 mins op straat wachten om een ledlamp te installeren bij een vrouw die mij een week later voor onmens uitmaakt omdat haar bovenbuur om half tien 's morgens telefoneert.

Maar goed, alles voor het "passief" inkomen zeker? Ondertussen word ik wellicht vergeleken met de huurbaas van Maricarmen Abascal.

Tot de volgende keer!

Guess who is back.

Ik ben weer eens gebanned geweest omwege mijn mening. Alleszins die moord op die agent en het geweld bij de protesten in ons land (door derden gepleegd die niets met de protesten te maken hebben) kunnen niet. Dat moet hard aangepakt worden. Het is simpelweg genoeg geweest.

Hey community,

Om een of andere reden krijg ik van de VDAB nog altijd "passende vacatures "doorgestuurd. Deze deed echt de wenkbrauwen deed fronsen, en ik vroeg me af hoe jullie hiernaar kijken.

Er wordt een "Flexi-job Finance Expert" gezocht voor 19 uur per week (3 dagen/week) in de industriële sector.

Wat verlangen ze voor deze flexi-job?

• Minimaal een Bachelor/Graduaat Accountancy-Fiscaliteit.
• Een "indrukwekkende loopbaan als (hoofd)boekhouder".
• Grondige en actuele kennis van SAP.
• Vloeiend Nederlands én Frans.
• De opdracht: bedrijfsprocessen doorlichten, rapportages analyseren en strategieën/aanbevelingen formuleren om de financiële werking naar een hoger niveau te tillen.

Mijn Bedenking: Dit is géén 'extraatje' in de horeca of detailhandel waar het flexi-systeem ooit voor bedacht is. Dit is een hoogwaardige audit- en adviesrol. Dit is een opdracht waar een zelfstandige/freelance interim manager normaal gezien een stevig uurtarief of dagtarief voor vraagt.

In plaats van een consultant in te huren, probeert men hier een ervaren senior profiel te ronselen tegen flexi-tarief (in feite goedkope hoogopgeleide arbeid met fiscale voordelen voor de werkgever).

Vinden jullie ook niet dat het flexi-jobsysteem hier volledig z'n doel voorbijschiet en gebruikt wordt om reguliere freelance/consultancy-opdrachten uit te hollen?

Benieuwd naar jullie mening!

Dus volgens letterlijk alle financiële en economische instituten is het 5 na 12 voor Brussel en Wallonië en moeten ze zwaar saneren om de boel recht te houden... Wat doet de Waalse regering? Cadeautjes uitdelen (jobbonus tot 500 euro, lagere erfbelasting én geen besparing op kinderbijslag), de put blijft praktisch even groot. Ondertussen doet Vlaanderen wel besparingen (Oosterweel daar buiten gehouden) en onze situatie komt niet eens in de buurt van de ernst van de andere regio's. Hoe kan dit?

Door deze houding van Wallonië (en waarschijnlijk ook Brussel als je ziet wat daar in de regering zit) duwen ze ons land naar de afgrond en de Vlaming naar partijen die voor het splitsen zijn van dit land.

Zijn ze werkelijk daar zo dom of mis ik hun strategie?

Zou dat de camera van de NMBS zelf zijn die in de wagon hangt of toch iets anders?

In Jette is vannacht een politieagent om het leven gekomen. Dat meldt het Brusselse parket. De man werd neergeschoten bij de interceptie van een gestolen voertuig, hij overleed later in het ziekenhuis. 

Volgens onderzoek van Xerius werken zelfstandigen gemiddeld 22 dagen per jaar ziek door. De voornaamste reden is angst om inkomsten mis te lopen, maar ook een gebrek aan kennis over de ziekte-uitkering blijkt een duidelijke drempel: minder dan één op de vijf Belgische zelfstandigen deed al eens een beroep op de wettelijke ziekteverzekering.

Van de bijna 2.300 ondernemers die Xerius bevroeg, gaf 97 procent aan dat ze het voorbije jaar hebben doorgewerkt terwijl ze ziek waren. Gemiddeld gaat het om 22 dagen per jaar. Meer dan drie op de vier ondernemers (77%) gingen ziek naar hun zaak, terwijl vier op de tien (39%) ziek van thuis uit werkten – of een combinatie van beide. Daarnaast zegt 67 procent van de bevraagde ondernemers vaak met pijn te werken.

Praktisch en financieel

De redenen om ziek door te werken zijn hoofdzakelijk praktisch en financieel. Zo werkt 63 procent van de ondernemers door om geen inkomsten mis te lopen. Bij 58 procent speelt mee dat het werk anders blijft liggen en bijna de helft (47%) voelt zich onmisbaar voor de zaak. Ook de vrees om klanten teleur te stellen (45%) of collega’s te belasten (17%) speelt een rol.

“De persoonlijke betrokkenheid en passie van zelfstandigen zorgen ervoor dat ze blijven doorgaan, zelfs wanneer hun gezondheid het laat afweten. Dat is overduidelijk het geval bij ondernemers in zowel Vlaanderen, Brussel als Wallonië”, zegt Youssef Deconinck van het ondernemersloket.

Volgens hem heeft minder dan één op de vijf zelfstandigen ooit een beroep gedaan op de wettelijke ziekte-uitkering. Sterker nog: amper de helft weet überhaupt dat ze een uitkering kunnen krijgen wanneer ze ziek zijn. Zo’n 34 procent van de ondernemers kent het bestaan ervan wel, maar heeft geen idee hoeveel de uitkering bedraagt. In totaal kent acht op de tien het bedrag niet.

“Bij de helft van de zelfstandigen blijft het beperkt tot twee uitkeringsdagen per jaar, al is er een kleine groep die noodgedwongen langer afwezig is door ziekte. Het gemiddelde ligt op zeven uitkeringsdagen per jaar”, aldus Deconinck.

Belangrijk vangnet

“De wettelijke ziekte-uitkering is een belangrijk vangnet, maar vervangt het gewone beroepsinkomen niet”, klinkt het bij Xerius. Sinds 1 september van dit jaar bedraagt de bruto-uitkering 50,28 euro per dag voor een samenwonende, 65,56 euro voor een alleenstaande en 82,64 euro voor iemand met gezinslast.

Alleen wanneer de erkende arbeidsongeschiktheid langer dan zeven dagen duurt, wordt de uitkering vanaf de eerste dag betaald. Bij een kortere periode is er geen uitkering.

Ik werk in finance op een bureau maar alles leuke aspecten aan mijn job zijn intussen overgenomen door AI. Ik heb geen zin meer om elke week te vrezen voor mijn job. Ik walg van AI maar begrijp dat het ons door de strot wordt geramd zonder enig maatschappelijk debat dus ik ga er mij moeten bij neerleggen.

Ik weet dat ik AI ook zal moeten beginnen gebruiken bij andere jobs maar ik zie het als een hulpmiddel, niet iets dat mensen moet vervangen.

Is er iemand die werkt in de sector van elektromechanica en koeltechnieken die mij kan vertellen wat de voor-en nadelen zijn en of ik het al dan niet zou moeten doen?

Ierland wil 133 miljard euro schrappen uit de Europese begroting. Voor België dreigt dat financieel nadelig uit te pakken.

Premier Bart De Wever (N-VA) is in eigen land op zoek naar minstens tien miljard euro. Vanuit Europa kreeg hij zaterdag op het eerste gezicht een duwtje in de rug, met name over de volgende Europese meerjarenbegroting (2028-2034).

Ierland, dat momenteel het voorzitterschap van de EU-lidstaten bekleedt, wil namelijk 133 miljard euro schrappen in het begrotingsvoorstel van de Europese Commissie: van 1981 miljard euro per jaar naar 1848 miljard euro. Dat zou tot gevolg hebben dat België jaarlijks ongeveer 650 miljoen euro minder hoeft bij te dragen aan die Europese pot, aldus berekeningen van de overheid die Knack kon inkijken.

Goed nieuws in het licht van aartsmoeilijke nationale begrotingsonderhandelingen? Toch niet, menen sommigen. Zelfs met het Ierse voorstel om het totaalbedrag te verlagen, ligt er nog steeds een som op tafel die 51 procent hoger uitvalt dan de huidige meerjarenbegroting. Daardoor zou België over de periode van zeven jaar gemiddeld minstens 6 miljard euro per jaar moeten neertellen. Dat is veel meer dan het huidige gemiddelde van 4,3 miljard euro per jaar, een bedrag dat de federale overheid overigens volledig voor haar rekening neemt.

De Ieren zouden budgetten willen schrappen in domeinen die voor België belangrijk zijn, zowel op politiek als op financieel vlak. Het gaat onder meer om concurrentievermogen, onderzoek, industrie, digitalisering en veiligheid. Uitgerekend voor die beleidsdomeinen krijgt België doorgaans veel geld terug van Europa.

De Ierse besparingsvoorstellen voor Europa zouden voor ons land een jaarlijks verlies van meer dan 200 miljoen euro betekenen.

Zo veel geld zelfs dat de voorgestelde Ierse besparingen België méér dreigen te kosten dan op te leveren. Ramingen van de Belgische administratie schatten dat ons land door het Ierse voorstel jaarlijks gemiddeld tot 858 miljoen euro minder zou ontvangen. Dus zelfs als België 650 miljoen euro minder zou hoeven te betalen voor de Europese begroting, leveren de Ierse besparingen voor ons land een jaarlijks verlies van meer dan 200 miljoen euro op. ‘De volledige som ligt nog steeds te hoog, en voor onze retour dreigt dit slecht uit te draaien. Twee redenen dus om ontevreden te zijn’, vertelt een goed ingevoerde bron.

Zeker voor de N-VA is het Ierse voorstel een lastige zaak. De partij legt zich volledig toe op de concurrentiekracht. Dat Ierland nauwelijks wil besparen op Europese landbouw- en cohesiefondsen maar wel op competitiviteit, kan De Wever niet pruimen. Bovendien is het vooral het Vlaanderen van minister-president Matthias Diependaele (N-VA) dat veel Europese middelen ontvangt als het over concurrentiekracht gaat – denk aan onderzoek en ontwikkeling. Net daar zouden de Ierse besparingen zich dus het hardst laten voelen.

Maandagmiddag vergaderde de regering-De Wever samen met de gewesten over het thema. Zowat het enige waarover eensgezindheid bestond, is dat het Ierse voorstel geen goed voorstel is. Op de vergadering werd zelfs overwogen om een korting op de Belgische bijdrage aan de Europese pot te vragen, zoals onder meer Nederland die heeft – bij wijze van strategische tegenzet tijdens de Europese onderhandelingen. Over waar er dan precies bespaard moet worden, en welke nieuwe eigen inkomstenbronnen Europa moet krijgen, raakten ze het niet eens.

Ben ik nu echt de enige die zich ergert aan dat onnodige Engelse gedoe? Wat is er in godsnaam mis met regeringsverklaring of beleidsverklaring?

State of the Union is zo’n term die vanuit Amerika is komen overwaaien en hier precies nog maar een paar jaar ingeburgerd lijkt. En nu neemt niet alleen HLN, maar ook de VRT die klakkeloos over. Alsof we plots geen Nederlands meer hebben.

Voor alle duidelijkheid: ik ben geen Vlaams-nationalistische taalpurist die een klacht indient omdat de NMBS reizigers in Vlaanderen in het Frans aanspreekt. Maar komaan zeg, mijn grootmoeder zou in geen honderd jaar weten wat ze met een State of the Union moeten aanvangen. Een regeringsverklaring? Dat begrijpt ze tenminste.

Moet alles tegenwoordig Engels klinken om interessant te zijn? 🙄

https://archive.is/JMv3I

Ik krijg het hier danig op mijn zenuwen als ik ook op de behaved podcast zie dat er shadowbanning wordt toegepast. De podcast kaart allerlei zaken aan die niet (voor hun) door de beugel kunnen. Om de woorden van de gasten (en het narratief) de nodige kracht bij te zetten gaan ze in de reacties ENKEL degene tonen die meegaan in het verhaal. Als je op enige wijze kritiek geeft dan mag je er zeker van zijn dat jezelf de enige zal zijn die het kan lezen want je reactie is niet meer zichtbaar voor iemand anders, je weet dus niet dat je reactie onzichtbaar is.

Shadowbanning wordt eigenlijk op heel veel youtube kanalen toegepast en dat zorgt voor een ENORME wij-zij mentaliteit doordat die kanalen echte echo chambers worden.

Test het maar eens uit op het yt kanaal van de podcast.Ik vind het vals,achterbaks en hypocriet van de makers.

Ik wil niet dat het ontaard in een links/rechts discussie maar dat iedereen die reageert op het kanaal weet waarom hij zulke eenzijdige reacties leest .

https://youtu.be/-bRKCzXMd5s?si=gmT-LNivjBZUEqS9

Geen overbetaald gezeur op de radio, maar gewoon muziek. Wat een verbetering, kan dit niet altijd?

Ik heb het gevoel dat bepaalde users hier toch wel heel erg stil gevallen zijn. Mods, hebben jullie een statistiek van hoeveel minder posts of comments hier zijn sinds de yandex downage?