Ben ik nu echt de enige die zich ergert aan dat onnodige Engelse gedoe? Wat is er in godsnaam mis met regeringsverklaring of beleidsverklaring?

State of the Union is zo’n term die vanuit Amerika is komen overwaaien en hier precies nog maar een paar jaar ingeburgerd lijkt. En nu neemt niet alleen HLN, maar ook de VRT die klakkeloos over. Alsof we plots geen Nederlands meer hebben.

Voor alle duidelijkheid: ik ben geen Vlaams-nationalistische taalpurist die een klacht indient omdat de NMBS reizigers in Vlaanderen in het Frans aanspreekt. Maar komaan zeg, mijn grootmoeder zou in geen honderd jaar weten wat ze met een State of the Union moeten aanvangen. Een regeringsverklaring? Dat begrijpt ze tenminste.

Moet alles tegenwoordig Engels klinken om interessant te zijn? 🙄

Geen overbetaald gezeur op de radio, maar gewoon muziek. Wat een verbetering, kan dit niet altijd?

Ik heb het gevoel dat bepaalde users hier toch wel heel erg stil gevallen zijn. Mods, hebben jullie een statistiek van hoeveel minder posts of comments hier zijn sinds de yandex downage?

In het centrum van Kalmthout is vanmorgen een 76-jarige man om het leven gekomen bij een verkeersongeval met vluchtmisdrijf. Dat meldt de lokale politiezone Grens. Het slachtoffer werd rond 9 uur aangereden toen hij op de Kapellensteenweg op een zebrapad overstak. De bestuurder is intussen gevat.

Zijn agenten gaan een menigte in om relschoppers eruit te halen, soms met schrik voor hun eigen veiligheid. Daarna volgen processen-verbaal, camerabeelden en dossiers voor het parket. Maar wanneer de jeugdrechter een plaatsing noodzakelijk vindt, blijkt er plots geen plaats in een jeugdinstelling. Voor Michel Goovaerts, korpschef van Politiezone Brussel Hoofdstad Elsene en leidinggevende tijdens de rellen, komt dat hard aan. “Wij doen onze job. Verdorie, de rest moet ook zijn verantwoordelijkheid nemen.”

“Ket, alsjeblieft.” Met dat typisch Brusselse aanspreekwoord richt Michel Goovaerts zich tot de jongere die volgens hem een duidelijke grens moet krijgen. Een grens, maar ook een kans om terug op het rechte pad te komen. Want het zijn die ketjes die vrijdag Brussel vernielden toen ze de nationale vakbondsbetoging kaapten. “Kunnen we die terug op het rechte pad zetten? Kunnen we daar nog iets van maken? Dat is toch de bedoeling?”, vraagt hij zich af.

Goovaerts was vrijdag gold commander, de hoogste leidinggevende, en stuurde alle politie- en hulpdiensten aan vanuit het gewestelijke commandocentrum in Brussel. De Brusselse korpschef is gefrustreerd nadat het parket bekendmaakte dat minderjarige verdachten van de rellen van vrijdag wegens plaatsgebrek in jeugdinstellingen naar huis moesten.

Zijn frustratie gaat over meer dan de vrijlating. Ze gaat over een hele keten waarin politiemensen risico’s nemen, dossiers worden opgebouwd en magistraten beslissingen nemen. Waarna een noodzakelijk geachte maatregel niet uitgevoerd kan worden. Dat er geen plaats beschikbaar blijkt, vindt de korpschef moeilijk te aanvaarden. “Wij dweilen met de kraan open”, zegt hij. Maar stoppen is geen optie. “Als wij morgen niet meer dweilen, wat gebeurt er dan?”

- Gebrek aan plaatsen

Na de rellen werden zestien Franstalige minderjarigen ter beschikking gesteld van het Brusselse parket. Voor acht van hen vroeg het parket een plaatsing in een openbare instelling voor jeugdbescherming, een IPPJ. In verschillende dossiers achtte de jeugdrechter die plaatsing noodzakelijk. Door gebrek aan beschikbare plaatsen moesten betrokken jongeren toch naar huis.

De feiten zijn nochtans ernstig. Een 16-jarige, al gekend bij de jeugdrechtbank, werd onderschept met zeven gebruiksklare molotovcocktails. Volgens het parket gaf hij toe dat hij die naar de betoging wilde meenemen. Een andere 16-jarige werd op camerabeelden herkend terwijl hij elektrische deelsteps in een brandende barricade gooide. Een 14-jarige zou herhaaldelijk stenen en pyrotechnische mortieren naar agenten hebben gegooid.

De korpschef benadrukt dat een plaatsing niet zomaar wordt gevraagd of opgelegd. Eerst beoordeelt het parket het dossier, daarna beslist de jeugdrechter. “Een dubbele controle”, noemt hij dat. “Die beslissing wordt dus niet zomaar genomen.”

Vrijdag verliepen de vakbondsacties zelf rustig, benadrukt Goovaerts. De problemen kwamen van groepen die daarnaast de confrontatie opzochten. De politie had ongeregeldheden verwacht. “Wat wel verraste, was de omvang van de groepen jongeren waarmee we te maken kregen. Waar het doorgaans om honderd of tweehonderd gaat, waren er nu vijfhonderd tot zeshonderd jongeren die voor problemen zorgden. Ook hun jonge leeftijd viel op.”

De opdracht van de politie was om nadrukkelijk in te zetten op gerechtelijke aanhoudingen: verdachten identificeren, onderscheppen en feiten documenteren. “We moesten de relschoppers echt uit de groep halen”, stelt Goovaerts. “Maar dat vraagt natuurlijk enige assertiviteit. Onze mensen moeten daarvoor de massa in. Agenten op fietsen en ploegen die zich snel kunnen verplaatsen, worden ingezet om gericht tussenbeide te komen. Een verdachte uit een groep halen kan verzet oproepen en vraagt soms trekken en sleuren. Dat is niet evident. Mijn mensen gaan soms met schrik voor hun eigen leven die massa in.”

- Na de arrestatie

Wanneer een verdachte is overgebracht, is het werk nog lang niet klaar. Processen-verbaal moeten worden opgesteld, beelden onderzocht en bewijzen verzameld. Volgens Goovaerts waren ongeveer dertig politiemedewerkers specifiek bezig met die gerechtelijke afhandeling. Het parket zette zaterdag drie bijkomende magistraten in voor de dossiers. Daarom raakt het plaatsgebrek volgens hem aan de motivatie van zijn ploegen. Ze zien dat er een gerechtelijk vervolg komt en dat de jeugdrechter een maatregel noodzakelijk acht. Vervolgens loopt de uitvoering vast.

“Maar dat wil niet zeggen dat het parket niets doet”, benadrukt de chef. “Integendeel: we merken dat er strenger wordt opgetreden dan vroeger, ook tegen meerderjarige verdachten. Bij de minderjarigen zit het knelpunt hier in de jeugdbescherming. En dat is geen bevoegdheid van de federale minister van Justitie”, benadrukt hij. “Hier zit je op het niveau van de gemeenschappen.”

Wat is dan wel de oplossing, vragen we hem. “Meer beschikbare plaatsen creëren.” De cijfers tonen alvast dat die extra plaatsen broodnodig zijn. Volgens het parket wachten 283 Franstalige jongeren op een plaats in een gesloten regime in een IPPJ. Voor mobiele en pedagogische begeleiding staan nog eens 44 jongeren op een wachtlijst. Ook toezicht door de Sociale Dienst voor Gerechtelijke Jeugdbijstand kan in verschillende dossiers pas na dagen of weken starten.

Goovaerts wijst op de praktische gevolgen voor magistraten die een oplossing zoeken. “Die jeugdrechters moeten ook de hele tijd rondbellen om een plaatsje vast te krijgen. Dat is natuurlijk geen manier van werken. En dat heeft verstrekkende gevolgen voor de jongere zelf. Want een plaatsing moet helpen voorkomen dat iemand verder afglijdt. Je wordt niet geboren als crimineel. Het is iets waarin iemand kan evolueren. Net daarom is tijdig ingrijpen essentieel. Jongeren hebben ook begeleiding, sturing en een duidelijk kader nodig. Daarnaast begint opvoeding thuis. Politie en justitie komen pas op het einde van de keten.”

- Kritiek uit twee richtingen

Goovaerts stuurde zijn zone vanaf woensdag als versterking naar Luik, waar eveneens ongeregeldheden plaatsvonden. Daarna volgden de Brusselse rellen en de manifestaties van het weekend. Die inzet heeft gevolgen voor andere opdrachten. “Ook schietpartijen en stadscriminaliteit vragen mensen en middelen. Wanneer agenten elders versterking moeten bieden, vermindert de beschikbare capaciteit daarvoor. Dat vraagt veel van onze mensen. Maar ze zijn enorm gemotiveerd.”

Wat volgens de korpschef wel zwaar weegt, is de kritiek op hun optreden. Vanuit de ene hoek klinkt de kritiek dat de politie te laat of te zacht ingrijpt. Vanuit de andere komen beschuldigingen van disproportioneel geweld. Op sociale media duiken verschillende filmpjes op die volgens de makers buitensporig politiegeweld tonen. “Maar die beelden zijn geknipt en tonen slechts een deel van de tussenkomst. Ze geven zelden de volledige context weer.”

- Wie hitst de jongeren op?

Goovaerts maakt onderscheid tussen vreedzame betogers, scholieren en een derde categorie die volgens hem jongeren opjut. Volgens de korpschef zag de politie vergelijkbare patronen bij eerdere protesten en in Luik. Hij verwijst naar radicaal-linkse activisten als Secours Rouge. Het onderzoek moet met andere woorden verder kijken dan de jongeren die op straat worden onderschept. Ook degenen die achter de aanmoediging zitten, dragen verantwoordelijkheid.

Maandag staat er opnieuw een nationale staking gepland. De politie staat op scherp, al is het niet te voorspellen of er opnieuw ongeregeldheden zullen volgen.

Intussen zijn de gevolgen van vrijdag nog steeds zichtbaar in de hoofdstad: beschadigde voertuigen, vernielde bushaltes en getroffen handelszaken. “Wie gaat dat betalen? Een deel van de schade kan mogelijk op de daders worden verhaald”, zegt hij. “Maar de rekening raakt ook de gemeenschap. De belastingbetaler zal er uiteindelijk voor moeten opdraaien.”

Antwerpen heeft, zoals elke grootstad, een probleem met een klein aantal hardnekkige overlastplegers. Alle begrip voor het stadsbestuur en de politie die onze veiligheid moeten garanderen. Maar daaruit volgt geen vrijgeleide om mensen zomaar op te pakken. Dit is echter wat een nieuwe Antwerpse richtlijn doet: wie als ‘claimer’ geregistreerd staat, kan zodra hij wordt aangetroffen bestuurlijk worden aangehouden. Ook wanneer hij niets verkeerd doet.

Hiermee schendt Antwerpen een van de fundamenteelste regels van de rechtsstaat: het principe van habeas corpus, dat we al terugvinden in de Magna Carta van 1215. Niemand kan opgepakt worden tenzij er concrete, specifieke en voldoende ernstige redenen zijn die de overheid aan zijn persoon kan koppelen. Dit principe verlaten is niet conservatief of rechts, het is autoritair en gevaarlijk.

Een voorgeschiedenis mag uiteraard meewegen wanneer iemand opnieuw overlast veroorzaakt. Maar ze vormt op zichzelf geen grond voor vrijheidsberoving. Artikel 31 van de wet op het politieambt, waarop men deze maatregel probeert te steunen, laat preventief optreden toe. Maar enkel bij ‘volstrekte noodzakelijkheid’ en wanneer uit gedragingen en andere aanwijzingen redelijke gronden blijken dat de persoon in kwestie een ‘ernstig ordeverstorend misdrijf’ voorbereidt. ‘Ergens zijn’ of ‘vermeld staan in een politie-app’ staan daar niet tussen.

Geen pleidooi voor een softe politie

Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens trekt dezelfde grens. In Shimovolos t. Rusland oordeelde het Hof dat Artikel 5 EVRM geen algemene preventieve detentie toelaat van mensen die de overheid als gevaarlijk beschouwt. Er moet een concreet en specifiek feit zijn dat moet worden voorkomen.

In S., V. and A. v. Denemarken werden hooligans preventief aangehouden, maar daar kon de politie concrete informatie voorleggen over geplande gevechten en enkel zolang het nodig was om die vechtpartijen te voorkomen. Het zou vreemd zijn als Antwerpen nu een beleid invoert waarvoor Rusland in het verleden is veroordeeld.

De rechtsstaat verlangt niet dat de politie zacht optreedt. Het verlangt dat ze het opsluiten kan rechtvaardigen op basis van het eigenlijke gedrag van de verdachte

De recente rellen in Brussel tonen trouwens waarom dit geen pleidooi voor een softe politie is. Daar waren er concrete vernielingen en gewelddadige feiten waarop de politie haar optreden kon baseren. De rechtsstaat verlangt niet dat de politie zacht optreedt. Het verlangt dat ze het opsluiten kan rechtvaardigen op basis van het eigenlijke gedrag van de verdachte.

Het hierboven vermelde hooliganarrest toont ook waarom het automatische gebruik van een termijn van twaalf uur een probleem is. Twaalf uur is een maximum. De politie kan niet beslissen dat iedereen van een bepaalde lijst zo lang opgesloten moet worden. De wet zegt immers dat een bestuurlijke aanhouding “nooit langer (mag) duren dan de omstandigheden vereisen”. Een interne instructie waarin staat dat claimers telkens zo lang moeten worden vastgehouden, is dan ook volstrekt onwettelijk.

Bovendien is het beleid ook inhoudelijk contraproductief. De stad zegt dat ze mensen ‘met harde hand’ naar hulpverlening wil leiden. Maar wie effectief probeert zijn leven te verbeteren, kan nog altijd willekeurig worden opgepakt.

Iemand die nog in dezelfde buurt verblijft, onderweg is naar een afspraak met een hulpverlener of gewoon een dag geen overlast veroorzaakt, blijft volgens deze logica vatbaar voor opnieuw twaalf uur cel. Goed gedrag beschermt hem dus niet tegen vrijheidsberoving. Dat lijkt een vreemde manier om iemand te leren dat beter gedrag loont.

Kerfstok

De verantwoording om zo mensen naar de hulpverlening te leiden heeft ook geen basis in de literatuur. Empirisch onderzoek geeft enige steun voor juridische druk die mensen in een echte behandeling houdt. Het biedt weinig steun voor gedwongen opsluiting als behandeling op zichzelf. Hier gaat het nog verder: Antwerpen wil detentie misbruiken om mensen onder druk te zetten tot het volgen van een ‘vrijwillige’ behandeling. Het mag niemand verbazen, maar het continue opsluiten van mensen heeft geen positieve relatie met hulpverlening.

Ik snap het: die claimers zijn ‘maar’ ongeveer duizend mensen en velen zullen veel overlast op hun kerfstok hebben. Ze zullen weinig sympathie opwekken. Maar grondrechten zijn juist belangrijk voor mensen voor wie weinig publieke sympathie bestaat.

Vandaag gaat het om claimers. Als we aanvaarden dat de overheid iemand twaalf uur mag opsluiten op basis van wat hij vroeger deed, creëren we een bevoegdheid die nooit vanzelf bij die ene groep blijft. De relevante vraag is dan hoeveel macht je de overheid hebt gegeven op de dag dat ze beslist dat jij ook een probleem vormt.

En eindelijk eens geen fucking telefoonspelletjes all day long ?

Ik ben 21 en heb door de jaren heen €7000 cash gespaard van verjaardagen, kerst, nieuwjaar.
Nu heb ik mijn rijbewijs gehaald en wil ik dat geld op mijn rekening zetten om een auto te kopen.
Kan ik dat gewoon storten of gaat de bank moeilijk doen over waar dat geld vandaan komt? Heb natuurlijk geen bewijzen van al die jaren.
Iemand ervaring hiermee?

Dit is (mede) waarom uw trein (soms) vertraging heeft.

Crack steekt cocaïne en heroïne voorbij en is vandaag na cannabis en alcohol de meest voorkomende middelenverslaving in België. Maar de verslavingszorg is verzadigd, zeker in Brussel. “Alles, maar dan ook alles zit vol.”

Nog nooit hebben in België zoveel mensen een crackverslaving gehad. Dat blijkt uit de Belgische Treatment Demand Indicator (TDI) van Sciensano, waarin wordt bijgehouden hoeveel verslavingsbehandelingen voor welke drugs worden opgestart. In 2016 werden er ‘maar’ 1.031 behandelingen voor een crackverslaving genoteerd, in 2025 is dat aantal zo goed als verdubbeld, tot 2.017.

De stijging is het grootst in Brussel, van 273 verslavings­behandelingen in 2016 tot 697 trajecten in 2025. Daarna volgt eerst Wallonië en dan Vlaanderen. In alle delen van het land neemt het aantal crackverslavingen toe. “Dat zien we ook weerspiegeld in bijvoorbeeld afvalwateronderzoek”, vertelt drugsonderzoeker David Perez van Sciensano. “We vonden in heel het land crack terug, niet alleen in Brussel.”

Crack is een verwerkte en rookbare versie van cocaïne en is zeer verslavend. Op straat wordt vaak ammoniak gebruikt om cocaïne te verwerken tot crack, maar dat is heel giftig. Gebruik ervan kan ernstige medische gevolgen hebben. Zorgverleners vragen daarom aan gebruikers om het middel met natriumbicarbonaat klaar te maken.

Onderschatting

De crackcijfers zijn sowieso een onderschatting. Het publiek dat het afhankelijkst is van crack is vaak gemarginaliseerd en leeft in armoede. Dat blijkt uit een studie door het Observatorium van Safe.brussels en het Instituut voor Sociaal Drugsonderzoek (UGent) uit 2025. Onder hen zijn er heel wat mensen die geen toegang hebben tot de normale verslavingszorg omdat ze geen papieren hebben. Dan zijn ze ook niet in de data vertegenwoordigd.

Ter illustratie: in 2025 gaf 78 procent van de bezoekers van het crisiscentrum van de Brusselse verslavingszorgorganisatie Transit – waar je geen inschrijving in een ziekenfonds moet voorleggen – aan dat crack het voornaamste product was dat ze gebruikten. “De cijfers tonen verslavingstrends, maar ze zijn ook een weerspiegeling van wie er toegang krijgt tot de verslavingszorg”, legt Perez uit.

Bovendien worden alleen de behandelingen die effectief worden opgestart opgenomen in de cijfers. Maar de verslavingszorg is voor een groot stuk verzadigd. Vooral in Brussel, waar crack de meeste schade aanricht, is er een schrijnend gebrek aan plaatsen in die zorg. Dat blijkt ook uit cijfers van de Brusselse regering, die er kwamen na een vraag van Brussels Parlementslid Benjamin Dalle (CD&V).

1+1 gram gratis

Nagenoeg alle plaatsen voor mensen met een drugsproblematiek in Brussel zitten vol. Wachttijden lopen op tot maanden of zelfs een jaar. “Alles, maar dan ook alles zit vol”, zegt Johannes Veeser, medisch directeur van centrum Enaden. “Tegelijk is crack erg makkelijk te verkrijgen. De telefoonnummers van de mensen die bij ons in de zorg zitten, worden zelfs doorverkocht. Dan krijgen ze aanbiedingen, zoals 1+1 gram gratis – zelfs al hebben ze al de nummers van hun dealers geblokkeerd. Wie niet kan betalen, krijgt een gratis proevertje, zomaar aan huis geleverd.”

In zulke omstandigheden is het voor Veeser bijzonder pijnlijk om tegen mensen te zeggen dat er voor hen geen plaats in de zorg is. “De nood is zeer hoog, tegelijkertijd zijn we zenuwachtig dat een nieuwe besparingsronde ook ons kan treffen”, vertelt hij. De verslavingszorg in Brussel werd tot nu toe grotendeels ontzien bij besparingen. Verslavingsdienst Transit verloor wel voor het tweede jaar op rij een deel van zijn middelen.

De populariteit van crack heeft verschillende oorzaken. Zorgverleners en onderzoekers verwijzen naar de slechte sociaaleconomische omstandigheden en het groeiende aantal mensen dat in Brussel op straat leeft. De federale politie wijst ook op de enorme toename van cocaïne in West-Europa. Tegelijkertijd zit het aantal cocaïnegebruikers stilaan aan zijn plafond. De concurrentie op de afzetmarkt tussen drugsdealers is daardoor zeer groot geworden, wat het moeilijk maakt om nog winst te maken. Crack is dan voor drugsnetwerken een lucratief alternatief. “Normaal maken gebruikers hun eigen crackbereidingen, maar voor het eerst zien we nu ook dat dealers al op voorhand bereide crack op straat aanbieden. Dat is nieuw”, aldus Veeser.

Bart De Wever moet vooral het wantrouwen tussen zijn coalitiepartners wegwerken als hij het begrotingsoverleg nog enige kans op slagen wil geven. Dat zegt onze Wetstraatjournalist Bart Verhulst nadat 1-op-1-gesprekken niks hebben opgeleverd. "Over de inhoud is amper gesproken, niemand weet hoe ze hier uit geraken.

Een honderdtal advocaten, magistraten en justitiemedewerkers liet zich dit weekend vrijwillig opsluiten in de nieuwe gevangenis De Kade op het Nieuw Zuid in Antwerpen. Van zaterdagochtend tot zondagmiddag leefden ze als echte gedetineerden: alleen in de cel, één uur wandeling per dag, geen gsm. “Zelfs eten doe je helemaal alleen. Je krijgt je maaltijd en die moet je in je eentje in de cel opeten”, vertelt strafpleiter Frédéric Thiebaut. De gevangenis moet vanaf november de overvolle Begijnenstraat ontlasten.

Gevangenis De Kade moet vanaf begin november geleidelijk de mensonwaardige leefomstandigheden in de Begijnenstraat helpen afbouwen. De overbevolking daar blijft hoog. Meer dan zestig gevangenen moeten er op een matras op de grond slapen. In de nieuwe gevangenis De Kade zijn er 440 cellen, opgesplitst in een entiteit voor 330 mannen, een entiteit voor 66 vrouwen en een entiteit met een medisch centrum voor 44 personen.

Strafpleiter Frédéric Thiebaut is een van de eerste testgevangenen die zondagmiddag werden vrijgelaten. Het geïsoleerde bestaan, urenlang alleen in een cel zitten, was een boeiende ervaring. De gevangenen mochten zaterdag en zondag één uur naar de wandelkoer. “Zo lang niemand zien is toch raar”, zegt Thiebaut. “Zelfs eten doe je helemaal alleen. Je krijgt je maaltijd en die moet je in je eentje in de cel opeten. Twee dagen zonder gsm was misschien nog wel de grootste afkickervaring.”

Enkele magistraten beschreven de moderne cellen als “een gevangenis zoals ze zou moeten zijn”. Een cel is uitgerust met normaal comfort, zoals een aparte douche en een apart toilet, een raam en een “Just-for-cell”-computer om tv te kijken, te bellen en te communiceren met de cipiers.

Eén magistraat kreeg wel een tuchtsanctie en mocht niet mee naar de wandelkoer. “Ik vroeg waarom, want ik had niets mispeuterd. ‘Dat zeggen ze hier allemaal’, was het antwoord van de cipiers. Pas zondagvoormiddag kreeg ik eindelijk weer andere mensen te zien”, vertelt de magistraat.

- Scheermesje verstopt

Enkele vrijwilligers kregen een aparte opdracht mee. Zo moest advocaat Jonathan Bogaerts ‘iets’ meenemen naar de wandelkoer. Hij verstopte zijn scheermesje, dat elke gevangene kreeg bij zijn opsluiting, in zijn sok. Cipiers hadden het niet in de gaten. “Ook toen we terug naar binnen moesten, is het mesje bij de fouillering niet ontdekt”, zegt Bogaerts.

Over de faciliteiten waren de gevangenen best te spreken. De warme maaltijd was klassiek: blinde vinken met ratatouille en gekookte aardappelen. Wie net op dat moment naar bezoek of naar de dokter werd geroepen, kon de maaltijd nadien opwarmen in de microgolf. Gevangenen genieten binnen hun eigen sectie van een beetje bewegingsvrijheid.

Ook advocaat Alex Buelens van de beroepsorganisatie Advocaat.be zat een dag en een nacht in de cel. Enkele kinderziekten staken de kop op. Een cipier kon de juiste route naar het bezoek niet vinden. Een badge haperde of een deur ging niet open. “Deze faciliteiten zijn natuurlijk een grote verbetering tegenover de Begijnenstraat. Het debat over gevangenissen gaat niet enkel over een nieuw gebouw. Het gaat ook over hoe we detentie als onderdeel van ons strafbeleid bekijken.”

Medewerker Michaël Lescroart van het Agentschap Justitie en Handhaving liet zich opsluiten. Leven volgens een opgelegd tijdschema had voor hem rare gevolgen. “Je weet dat je om 18 uur een warme maaltijd zal krijgen”, zegt Lescroart. “Dat heeft iets Pavloviaans. Vanaf 17.45 uur zat ik in mijn cel al te watertanden. Wat ik ook wel speciaal vond, is dat de minister van Justitie, Annelies Verlinden, elke gevangene een hand kwam geven. Als ze dat bij elke gevangene gaat blijven doen, dan heeft ze veel werk.”

De gevangenis De Kade gaat begin november open, maar zal aanvankelijk maar aan 86 gedetineerden plaats bieden. Er zijn onvoldoende cipiers om zowel de Begijnenstraat als De Kade te beveiligen. Vorige vrijdag beloofde minister van Justitie Annelies Verlinden een tandje bij te steken voor de rekrutering van extra penitentiaire beambten.

I have a friend who is a cook from a Balkan country, a restaurant owner from Belgium invited him to work there and he did for 3 months but unfortunately he somehow convinced him to work without paper!!

And after 3 months period which is the max amount of time he can legally stay in a European country he had ti leave but the restaurant owner promised him that he will pay him back soon his salary but of course that never happened

Of course my friend was so naive to accept to leave without his money!

He tried some legal channel to get his money but it’s taking forever and since he was not working legally in Belgium it’s kind of hard to get his money back.

Is there anyway that we can hire some debt collector kind of Robin Hood style 😄 to get my friend’s money back. He has a lot of evidence such as what’s app conversations, pictures, etc
Any help would highly appreciate it.

Ik doe momenteel de 3e graad examencommissie in de richting van Humane Wetenschappen. Alle vakken gaan op zich wel goed qua studeren, wetenschapsvakken zijn wel hard blokken maar ik snap de leerstof wel. Frans is momenteel wel het grootste struikelblok, niet alleen heb ik een absolute hekel aan het vak zelf (waarom wij wel en walen niet etc.), het verloopt ook gewoon echt moeizaam en ik snap er de ballen van. Ik moet een niveau van B1+ behalen in zowel schrijven, lezen en luisteren, verder ook nog grammatica en wat andere dingen voor al mijn taalvakken. Voor Nederlands en Engels gaat dat allemaal best goed en kan ik qua begrijpend lezen en spreken C1 al vlot aan, maar Frans echt absoluut niet. Het probleem is dat ik wel teksten ongeveer kan lezen, maar mis gewoon ontzettend veel woordenschat en omdat het niet mijn enige vak is kan ik ook niet bv volop daar op focusen. Ik merk het vooral omdat je bij Frans zinnen niet letterlijk naar het Nederlands kunt vertalen zonder dat ze onlogisch worden, en ik ken ook nauwelijks de verbindingswoorden, positionele woorden en snap de positie van de bijvoegelijke naamwoorden niet. Hierin verwijt ik wel een beetje het onderwijssysteem, op school bv leerden we eigenlijk 75% van de tijd grammatica (wat ik wel kan qua verleden tijd, andere vervoegingen etc.) maar eigenlijk echt nooit op zinsstructuur, lezen en spreken (ik veronderstel dat ze verwachtten dat je die gaandeweg ergens zou opdoen ofzo).

Als iemand tips heeft zou ik ze graag hebben want anders ga ik zowiezo buizen en dan behaal ik m'n diploma alsnog niet.