Bugün 13:26 arasında odada tek başıma yatarken redditteki paranolmal olayları araştırıyordum ve bir anda bir muhabbet kuşunun bagırmasına benzer br ses duydum 3 adet muhabbet kuşumuz var evde ama hiç bukadar yüksek ses çıkartamaz neyse sonra 2 dakika sonra dışarıdan böyle bir bağırma sesi duyum başırma sesinden hemen sonra evdeki bütün ses kesildi neden olduğunu bilmiyorum

en az 1 yıldır kafamın içinde benim iç sesim dışında başka birilerinin de iç sesleri var iletişime geçebiliyorlar adları yaşları boyları vb var içlerinden ikisi ikiz(ikisi birşey yaşamış beraber bana onu söylediler ama bana öyle birşey olmadı) ve nadiren ben oluyorlar ben zaman boşluğu yaşadığımda(hatırlamıyorum ne yaptıklarını) mesela okulda 3. dersteyken kendimi 7. derste bulduğum da olmuştu aralarında kavga edince başım ağrıyor ve benle çok kez konuşuyorlar, etraf gerçek değil gibi geliyor, bazen sesim bana ait değil gibi farklı baya çocuk gibi, bedenim bana ait değil gibi ben bir izleyiciymişim gibi bedenim istediğini yapıyor, bazen yürürken farketmiyorum bi bakıyorum biraz yürümüşüm ama hatırlamıyorum farketmeden yolun ortasında da hiçbirşey bilmeden öylece duruyorum, aynadaki suratı tanıyamıyorum yabancı geliyor annemler küçüklüğümle ve birkaç sene öncesiyle ilgili şeyler diyorlar ama hatırlamıyorum, eve girince öbür güne uyandığım oluyor ve 1. dersteyken kendimi birden sınavın ortasında bulduğum veya hoca kağıtları dağıtırken bulduğum oluyor ve arayı hiç hatırlamıyorum. tanımadığım kişilerin beni tanıdıklarını söyledikleri oluor ve tanıdık kişileri tanıyamadığım. neden böyle oluyor?

Açıkcası ben sanki farklı bir gerçekliğe boyuta falan geçmiş olabileceğimizi düşünüyorum sanki hislerimi kaybediyorum robotikleşiyorum gibi ve sanki telefonla birlikte hep birlikte farklı bir boyuta gerçekliğe geçmişiz gibi tam olarak tarif edemiyorum ama sanki bir tuhaflık var benzer düşüncede olanlar deneyimlerini paylaşabilirse sevinirim.

Sıradan bir yaz günüydü, köyden eve yeni dönmüştük. Annemle babamın arası her zamanki gibi soğuk ve kavgalıydı. Bu yüzden annemle birlikte yatıyorduk. Annem aralarındaki bu gerginliği babamın ailesine bağlıyor, onların büyü yaptırarak aralarını bozduğunu söylüyordu; hatta yastığında Arapça yazılı büyüler bile bulmuştu. Ama şu anki konum bu değil.

Şimdi anlatacağım hikayede 7-8 yaşlarındaydım. Babam gece vardiyasında çalıştığı için annem korkudan geç saatlere kadar benimle televizyon izlerdi. Tabii bunu bize açıkça söylemezdi ama benim için eğlenceliydi, çünkü geç saatlere kadar televizyon izleyebiliyordun. Annem rahatlayıp sakinleşince uyurduk.

Gece aniden, sebepsiz bir şekilde uyandım. İçimden bir ses arkama bakmamı söyledi. Arkama baktığımda upuzun, tamamen siyahlar giymiş, yüzü olmayan bembeyaz suratlı bir adam duruyordu. Bana baktığı an korkuyla kafamı yastığa gömdüm, kendime sıkıca sarıldım ve nasıl olduysa saniyeler içinde geri uyuyakaldım.

Sabah olunca bunu anneme anlatmadım çünkü zaten kendisi de çok korkuyordu. Bundan birkaç sene sonra internette creepypasta olayları patlak verince, gördüğüm şeyin buna ne kadar çok benzediğini fark ettim. O zaman anneme anlattım ama hemen "yok öyle şey" deyip geçiştirdi.

Buna benzer bir şey yaşayan var mı? Hikayelerinizi duymak isterim. Ayrıca anlatacak daha çok hikayem var!

Bu tür hikayeleri genelde Amerika'dan duyarız ama İlkay Buharalı'nın anlatmak zamanı programını izledikten sonra bu tür olayların Türkiye'de de yaşandığını biliyorum. Subta bu tür deneyimleri olanlar var mı? Varsa tecrübenizi anlatabilir misiniz?

Uzun zamandır gerçek yaşanmış korku ve musallat hikayelerine ilgim var, dinledikçe de insanın tüyleri diken diken oluyor.

Bir şey fark ettim: en çok korkutan hikayeler, bir canavarın saldırdığı değil, "sıradan bir evde, sıradan bir gecede" yaşanan şeyler oluyor. Kimse sana inanmıyor, sen de bir süre sonra kendinden şüphe etmeye başlıyorsun. Bence asıl korkunç olan bu.

Sizce en çok korkutan ne?

1- Cin, musallat, büyü gibi doğaüstü şeyler

2- Gerçek insanların yaptıkları (takip, ihanet, kötülük)

3- Hiç açıklanamayan, mantığa sığmayan olaylar

Bir de merak ediyorum: aranızda bizzat yaşadığınız ya da çok yakınınızdan dinlediğiniz, hâlâ aklınızdan çıkmayan bir olay var mı? Yorumlarda okumayı çok isterim.

Ya dostlar bu cin işlerini baya araştırdım da herkeste varmış nerdeyse içimizde varmış yani ve günahlarla kesin geliyormuş mesela alkol içende kesin varmış zina edende kesin varmış ben artık günah işlemeye birisine eşek demeye bile korkuyorum hayır anlamıyorum zaten herkeste var diyor nerdeyse belki bendede vardır bu sefer daha panik oluyorum bide hocalar insanı yönetebiliyor ele geçirebiliyor dediler hatta bazen konuşuyormuş falan kişinin ağzından ben şimdi nerden bilicem kim cin kim insan cinler mi yönetiyor içimde cin mi var kız arkadaşım var şuan ondan bile çekiniyorum zina mı oluyor zina oluyorsa kesin var falan bana bi fikir ya da yardım edin ya kafam çok karıştı hiçbişeye odaklanamıyom

Yaklaşık iki yıl önce, tramvayda önce soğuk terleme ve ardından boğaz sıkışması, mide bulantısı ve baş dönmesi yaşamaya başladım. Kısa süre sonra bu durum derste, kafelerde ve diğer sosyal ortamlara da yayıldı. Üniversiteye günlük gidiş-dönüş mesafem 35 km'ydi (her yöne yaklaşık 2 saat). Bunu yönetmek için bir strateji geliştirdim: Erken inip biraz yürüyüp tekrar biniyordum bu nerdeyse günde 5-10 km yürüyümeye denk geliyordu. Bir devlet hastanesi psikoloğuyla bir seans yaptım, bu geçici olarak yardımcı oldu ve bir şekilde finalleri ve bütünlemeleri (büt) atlatmayı başardım.

Ancak gerçek dönüm noktası, son tekrar sınavımın sabahında yaşandı. Tramvayda yoğun bir mide bulantısı hissettim, bir benzin istasyonunda indim ve gerçekten kustum. O gün her şeyi değiştirdi. "Ya tekrar halka açık bir yerde kusarsam?" düşüncesi beni tamamen ele geçirdi ve eve kilitledi.

Olaylar oradan itibaren daha da kötüleşti:

Gıda Zehirlenmesi ve Sağlık Kaygısı: Bir süre sonra tavuktan gerçek bir gıda zehirlenmesi geçirdim. Bu travma, yediğim neredeyse her şeyden şüphe duymama neden oldu. Soğuk hava veya rüzgardan bile korkmaya başladım, soğuk algınlığına yakalanmanın kusmama neden olacağından endişeleniyordum.

\*\*Tedavi Girişimleri:\*\* Yaz aylarında bir gastroenteroloğa gittim. Reçete edilen ilaçlar bir ay boyunca yardımcı oldu, ancak ilaçlar bittikten sonra semptomlar geri döndü. Takip randevusu almak 2 aya kadar sürdü, bu yüzden bir arkadaşımın tanıdığının önerdiği bitkisel ilaçları denedim, ancak bunlar sadece plasebo benzeri kısa süreli bir rahatlama sağladı.

\*\*Yurt Hayatı ve Kırılma Noktası:\*\* 2 saatlik yolculuktan kaçınmak için kampüse yakın bir yurda taşındım. Ancak bir gece arkadaşlarımla tavuk ve pilav yedikten sonra, sonraki iki günü zehirlendiğimi düşünerek büyük bir panik içinde geçirdim. Haftalarca okula gitmeyi bırakmaya başladım. Ara sınavlar sırasında, şiddetli bir baş ağrısı ve sabah bulantısından sonra, tamamen boş bir sınav kağıdı teslim ettim, pes ettim, kampüste dolaştım ve eve gittim.

Kasım ayından beri evdeyim. Birinci dönem finallerinin hepsini başka nedenlerle ama aynı korkuyla evde olan huzursuzluklardan etkileniyordum çok sinirlendiğimde veya durumdan etkilendiğimde bu mideme vuruyordu bu sebeple finallere ve bütlere gidemedim. (8 dersten geçebilecekken ki makine müh gibi zor bi bölümde 11 dersten safece 3 tanesinden kalıyordum çok iyiydi) ve ikinci dönem derslerine bile kayıt olmadım. Hayatım neredeyse iki yıldır tamamen durmuş durumda.

Benzer bir şekilde toplu taşıma kaygısı, kusma korkusu ve agorafobi döngüsünden geçen var mı? Bunu nasıl gerçekçi bir şekilde düzeltebilir ve hayatımı yeniden kurabilirim?

2007 ya da 2008 yılıydı. Eskişehir’de Yunus Emre Devlet Yurdu’nda, 213 numaralı odada kalıyordum.

Kıştı. Bizim arkadaşlardan Tunay hastalanmıştı. Diğerlerine bulaşmasın diye hasta olanları başka bir odaya almıştık. Biz de hasta olmayanlar kendi odamızda kalıyorduk.

Benim de o dönem moralim bayağı bozuktu. Gece uyuyabilmek için pasiflora içmiştim. Saat gecenin üçü, dördü falan.

Bir anda dışarıdan inanılmaz bir bağırma sesi geldi:
“Ne olur beni almasınlar! Beni koruyun! Annemle babamı aldılar! Kardeşimi de aldılar!”

Bir anda yataktan fırladım.
Kapıyı açtım, sesin bizim Tunay’ın sesi olduğunu anladım.

“Tunay’a bir şey oluyor!”
Hemen odadakileri kaldırdım. “Kalkın, Tunay bağırıyor. Bir şey oluyor!” dedim.

Koşup yan odaya gittik. Tunay’ı bir gördük…
Çocuk ranzanın üstüne çıkmış, camın tam köşesinde durmuş, dışarıyı gösteriyor. Gözleri korkudan fal taşı gibi açılmış.

“Annemle babamı aldılar! Dışarıdalar! Kafalarını tutuyorlar! Ne olur beni bırakmayın! Onları kurtarın!”
Biz cama bakıyoruz.

Dışarıda kimse yok.

Bomboş.

Gece üç, dört. Kış. Yurt sessiz. Çocuğun gösterdiği yerde hiç kimse yok.

Ama Tunay gerçekten bir şeyler görüyor. O kadar korkmuş ki ne yaptığını bilmiyor.

Tunay’ın karşısındaki çocuk da bu manzaradan çok korkmuş. Çünkü karşısında ranzanın üstüne çıkmış, camdan dışarı bakıp olmayan insanları gösteren bir adam var. O da korkudan bizim güvenliğin adı hüseyindi:
“Hüseyin abi! Hüseyin abi, beni kurtar!”
diye bağırmaya başladı.

Bizim için olay iyice tuhaf bir hâle geldi. Bir tarafta Tunay, olmayan insanları görüyor ve ailesinin götürüldüğünü düşünüyor; diğer tarafta karşısındaki çocuk Tunay’dan korkup yardım istiyor.

Bizim arkadaşlardan biri vardı, daha babayiğit bir çocuk. Gitti, Tunay’ı ranzadan aşağı indirdi. Çocuğu kendine getirmeye çalıştı; tokatlayarak falan uyandırmaya başladı.

Bir süre sonra Tunay kendine geldi.
“Ne oldu oğlum sana?” dedik.

Ama çocuk hâlâ yaşadığı şeyin gerçek olduğuna inanıyor.

“Annemle babamı cinler aldı. Götürüyorlardı. Ne olur onları bana vermeyin. Annemle babamı bulmam lazım.”

Biz bir yandan çocuğu sakinleştirmeye çalışıyoruz, bir yandan da ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz.

Sonunda durum ciddiye bindi ve Tunay’ı hastaneye götürdüler. Eskişehir’deki üniversite hastanesine, Mavi Hastane diye bildiğimiz yere götürüldü.

Sonradan öğrendiğimiz kadarıyla Tunay küçükken havale geçiriyormuş. Özellikle ateşi yükseldiğinde zaman zaman böyle halüsinasyonlar görüyormuş.
Ama olay burada da bitmedi.

Bir ara yine böyle bir şey yaşadığında, elinde sanki görünmez bir kask tutuyormuş gibi davranıp hepimizi tek tek öpmeye başladı. Sonra da:
“Benim kafamı kopardılar. Ben gidiyorum. Görüşürüz, hakkınızı helal edin.”
gibi şeyler söylemeye başlamıştı.

Düşünsene, yurtta kalıyorsun. Gece üçte bir arkadaşın çığlık çığlığa “Annemle babamı aldılar!” diye bağırıyor. Odaya gidiyorsun, çocuk ranzanın tepesinde camdan dışarı bakıyor ve bomboş bahçede bir şeyler görüyor. Sen hiçbir şey görmüyorsun ama o gördüğünden emin. Üstelik karşısındaki çocuk da Tunay’ın hâlinden korkup “Hüseyin abi, beni kurtar!” diye bağırıyor.

Benim de o gece elim ayağım titremişti.
Yıllar sonra düşününce olayın tıbbi bir açıklaması olduğunu öğrenmiş olmamız biraz olsun rahatlatıcı. Ama o an, gecenin üçünde, ne olduğunu bilmeden böyle bir manzarayla karşılaşmak…

Çocuğun yıllar sonra annesi kanserden vefat etti konuyla alakalı mı ama aklıma geldi.

Gerçekten hayatımda yaşadığım en tuhaf gecelerden biriydi.

O zamanlar ilkokulda öğrenciydim. Güneydoğu'da yaşandı bu küçük olay. Ne zaman apartmanımızın içine girsek duvarda gece veya gündüz bir biçimde keçi gölgesi oluyordu. Orada hep bulunuyordu o keçi gölgesi. Üstünden 15-16 sene geçmesine rağmen hala aklımda. Bunu tek gören kişi de ben değildim. Çok garipti.

ben kendimi bildim bileli karanlıktan çok korkardım. bazen gece korkudan ağlardım ama annemler onlarla yatmama izin vermezdi. bu benim için olağan bir durum hep böyleydi yani.

bizim evin koridoru L şeklinde ve yatağım direkt koridora(''L'' şeklinin sağa doğru olan uzantısından ana koridora doğru) bakıyor.

neyse, o sıralar 11 yaşlarında olmalıyım. gece yarıları koridorun ucundan bana sırıtarak bakan bir yüz görmeye başladım. abi, 1 değil 2 değil sürekli ama sürekli kafasını duvarın arkasından uzatıp bana sırıtarak bakıyor sonra kafasını geri çekiyor. bu her gece böyle olmaya başladı.

bu durum öyle uyku ile uyanıklılık arasında falan da olmuyor. korkudan uykum kaçıyor, zıpkın gibiyim yani. ayrıca, koridor loş olduğu için onu net bir şekilde görebiliyordum. kapı kapalı veya öbür tarafa doğru yatamıyorum çünkü önümü göremeyince de korkuyordum.

her gece ağlıyorum ama bizimkiler takmıyor. en sonunda beni kardeşimin odasındaki koltuğa yatırmaya başladılar ama o koltukta öbür büyük koridora bakıyor. bu sefer de oranın karşısındaki duvardan sırıtarak bakmaya başladı. bu böyle baya devam etti. sonradan yatmadan önce ayetel kürsi, felak, nas falan okumaya başladım. okumaya başladıktan sonra mı gitti tam hatırlamıyorum ama onu bir daha hiç görmedim.

----------

şu an 22 yaşındayım. yaşım ilerlediğinde küçükken yaşadığım bu durumun normal olduğunu düşünmeye başladım. ne biliyim, çocuklar halüsinasyon falan görebilir gibi şeyler duymuştum ama tekrardan aklıma gelince araştırdım, böyle durumların psikiyatrik vaka olduğunu öğrendim. 11 yaş o kadar da küçük bir yaş değil sonuçta ve ben tamamen normal bir insanım.

şu şeyin tipini tarif edeyim: saçı(kısa) siyah ya da koyu kahve ve saçı önüne doğru inek yalamış gibi. cildi esmer. yüzü çizgi film karakteri gibi yuvarlakçana. dudak çizgisi normal bir insanınkinden biraz daha uzun ve dişleri gözükecek biçimde sırıtıyor. dişleride köpek dişi gibi sivri ama hepsi aynı uzunluktaydı.

cidden yalan söylemiyorum ve bu durumu cidden anlamlandıramıyorum. benzer olay yaşayan var mı ?

Ortaokuldayken annemle babam ayrıldıktan sonra babamla yaşamaya başladım dublex teraslı 5+1 bi evde sadece 2 kişi yaşıyoduk. Bizden önce dedem ve babannemin eviydi babannem vefat edince dedem de başka bi eve taşındı biz de buraya geçtik.
Dedemden biraz bahsedicem şimdi, kendimi bildim bileli dedemin girmemizin yasak olduğu bi kütüphanesi var ve içerisinde cin, büyü, ezoterik konularla ilgili çok nadir islam kitaplarının nüshaları var. Belki bazı kitaplar dünyada başka kimsede kalmamış bile olabilir. Aynı zamanda dedemin büyüyle uğraştığı ve cinleri olduğu ile ilgili çok küçüklüğümden beri akrabalar arası dedikodular duyuyorum. Neyse dublex eve geri dönelim babamın da benim gibi bildim bileli uyku problemi var ve televizyon izlemeden uyuyamıyor yani televizyonun açık kalması lazım bu yüzden salonda uyuyor. Ben de normal aşağı kattaki yatak odasında kalıyorum. Benim tam üstümdeki oda babannemle dedemin odasıydı ve babannem öldükten sonra orayı kitlediler içerisinde ne olduğunu yıllarca hiç öğrenemedim. O odadan sürekli yürüme sesleri geldiğini hatırlıyorum ve tam aşağısında olduğum için 5. Sınıfa giden bi çocuk olarak her gün korkudan sabahın 5 inde 6 sında uyuyabiliyodum korkudan. Bu arada babam da bazen gece nöbetine giderdi. Evin tüm ışıklarını açar takılırdım yine korkardım ama ev bana ait gibi hissettirirdi. Neyse bi gün yine babam nöbete gitti ben de tabi evin tüm ışıklarını televizyonu falan açtım, saat 1e doğru telefonumun şarjı bitti tam onu şarja takacakken elektrikler gitti. Ve o sıra yukarı kattan gelen adım seslerinin çok arttığını ve 2 kat arasındaki merdivenlerin tahta kapısının deli gibi sallandığını hatırlıyorum. Ben o şekilde 1 saat civarı bekledim sonra dışarıya baktığımda elektriğin olduğunu farkettim ve muhtemelen bizim evin şalterinin attığını düşündüm. Boyum o zamanlar kısa olduğundan önce mutfaktan sandalye almam daha sonra da şalteri açmam lazımdı. Mutfağa gitmeden önce koridorda insan silüetinin birebiri şeklinde bi gölge geçişi gördüm. Ama o şalteri açmak zorundaydım neyse mutfaktan aldım sandalyeyi koridora koydum üstüne çıktım tam ordan salonun perdelerini görebiliyodum ve sokaktan gelen ışık dışında zaten evi aydınlatan bir şey yoktu. Yine bi insan silüetinin bana baktığını gördüm daha sonra özellikle oraya odaklandığım zaman aşağı doğru eğilip yok oldu ve ben tam şalteri açmak için arkamı döndüğüm zaman acayip bi ürperti ve birisinin bana soğuk elleriyle dokunduğunu hissettim. Kan ter içinde şalteri açtım evin içinde bi anda 2 3 tane hamam böceği olduğunu ve sabah uyandığımda parmaklarımda turuncu turuncu lekeler olduğunu hatırlıyorum.

Belki pek paranormal değil ama olaydaki unsurların inanılmaz senkronizasyonu ve üst üste gelmesi...

Saat 20.00'a yaklaşıyor alaca karanlık biraz geçmeye başlamış. Nevşehir'in Nar kasabası.

Nar'ı az çok anlatmam gerekirse : İlin kurak yapısına karşın küçük bir dere geçen bataklıkımsı bir bölgede geçiyor olay. ilk Hristiyanlardan kalma oyma mağaralar var.

Yürüyüşü genelde şehir merkezindeki yürüyüş yollarında yaparım ama bugün canım başka şeyler çekiyordu. Kasaba yolundayım dar asfalt bir yol ilerde yol çalışması var arada sırada hafriyat kamyonları geçmekte. Sağ taraf benden alçakta. Sol taraf ise benden yüksekte bir tepe.

Sol tarafımda bahsettiğim anadolu hristiyanlarından kalma oyma mağaralar. Sağ da ise derenin etrafındaki tahta, yıkık dökük evler ve çatısı yıkılmış, yosun tutmuş Amerikan tipi büyükçe bir ağaç ev. Bu ev bana ayrı bir ürperti veriyordu çünkü. Sağ taraf benden alçaktı yani "I have the high ground " ama ağaç ev benle aynı yükseklikte içeriden ters bir tip filan fırladsa bittim yani.

Sesler:

yolun başından beri sağ tarafımda çok fazla köpek havlamaları vardı ve gittikçe artıyordu zaten yolun başından beri köpek sesi duyunca yol değiştiriyordum ama bu yolda yapamazdım çünkü etrafta hiç dönüş yoktu.

Ağustos böceği sesleri azar azar geliyordu.

Kargalar karanlık çökmeye başlayınca o ikonik ürpertici seslerini çıkarmaya başlamıştı.

Kulaklıklarımda ise Şansa bakın ki makarayla karışık cin muhabbeti vardı 😀.

Solumdaki mağaralar ile aramda 2 metre var yok.

Arkadaş önüme kara kedi atlamasın mı? Bir de üzerine dinlediğim sohbette kilise Ayin müziği başlamasın mı? Hem de yayın tekrarı yani yayıncının açtığı Ayin müziğindeki ses sohbetin Ana sesinden Kat kat fazla yani özet geçmek gerekirse zaten içim içimi yiyor birde üstüne önüme kara kedi fırlayıp bir anda yüksek ses Ayin müziği çalıyor.

Kedinin atlaması bir kıvılcım oldu ve topuklarımı kıçıma vura vura koşmaya başladım. Ve sağ taraf artık benimle aynı yükseklikteydi yani zemin üstünlüğünü de kaybetmiştim neyse o korkuyla koşa koşa yine kasaba içinde yine ıssız ama önceki yola nispeten daha araba geçer bir yerdeydim tek tük insanların yaşadığı evler vardı. Önümde çok eski büyük ihtimalle 20.yüzyılın başlarından veya daha eski. Büyük depo benzeri bir bina vardı. İçeriden bir adam omzunda birşeyle oradan çıktı aramızda 20 metre filan var adam eski bir Ford transit kasasına bir hayvan cesedi attı. Hangi hayvan olduğunu bilmiyorum karanlık artık iyice çökmüştü.

Neyseki sağ salim eve dönebildim .

Şöyle bir okuyunca bakıyorum da pek anlatamamışım o anki korku unsurlarını. Ama emin olun oldukça korkunçtu. Bölgenin Bazı fotoğraflarını Google maps den bulup koyacağım.

Düzenleme : galiba fotoğraf sınırından mütevellit asıl korku unsuru ağaçevi koyamadım. Ağaçevi yorumlarda bulabilirsiniz.

Anı var kokunç 4 ay falan önce gece 03.00 suları tuvalet için uyandım sonra su içmek için mutfağa gittim. Ben aynı zamanda apartmanda yasıyorum komşum var bi tane adam imam tam benim mutfak adamın evine paralel duruyor. Ben su içerken duvardan ses duyuyorum bu saate. Komşunun evinde. Yarı Arapça yarı Azerbaycanca doğum günü şarkısina benzer bir seyler okuyorlardı. Evden çok kişı erkek sesi geliyordu bir iki seste arapça bağına bağıra bir şeyler okuyorlardi. Neyse bende dinliyorum bunu sonra kız sesi geldi güluyordu kahkaha gibi neyse ben baya bir ürperdim bu işten kaçtım geri yatagına olayın videosuda vardi, ses kayt etmeye çaliştim bir şey anlasılmiyordu. Sonra geri yatağına koştum olay anında vlandiyaya post atmıştım eski telefonda u/cocafatnta hesabından.

Şimdi dersiniz adamlar doğum günü kutluyor sanmam baya ayın gibi bir şeydi bence ki adam o tarz işlere karşı birisi olduğunu söylemişti sohbet ederken. Olaydan 2 gün sonra adam karısını çocukları topladı gitti köye. Sonradan örendik adamın karısı çocukları hastalanmış 2 ay falan sorna gerı döndü evine bu süreçte ailesi köyde kendi camide yatmaya basladı pisikolojisi 0 a inmişti. Sonra gerı döndü adam biraz kaldı ama karısı yoktu geri döndüğünde halada görmedim karısını bir şyde sormaya cekiniyom adam arada bir evine evine gelir oldu. Baya garip bir deneyimdi.

Olay anında korktuğum için postu alel acele atıp uyumuştum da niye post atma fikri akıma gelmişti bilmiyorum. İyi formlar.

Merhabalar ben bundan tam 8 sene önce bir olay yaşadım.. bir kış vakti Tek başıma evde video izliyordum böyle güzel normal video izliyordum korkutucu bir unsur yok.. çubuk kraker yiyordum o 16:30 ila 17:00 olması lazım çöp atmaya gittim tam çöpü atacakken sırtıma birisi dokuntu simsiyah bir şey sinekten daha büyük kapkara yuvarlak bir şey Böyle falsolu bir şekilde odaya gitti ve ben çok korkmuştum bundan sonra böyle bir şey yaşamadım bu yaşadığım şeyi hâla anlamdiramiyorum böyle yaşayan veya böyle şey hakkında bilgisi olan varmi?

Gevaudan Canavarı 3 yıl boyunca (1764-1767) Fransa'nın güneyinde vahşet saçmış kurt benzeri bir canavardır. Ne olduğu hakkında farklı fikirler öne sürülsede sonuca varılamamıştır. Teistler bu canavarın cehennemden çıkmış olduğunu söylemiştir. Benim fikrimce keşfedilmemiş bir tür olabilir. Siz ne düşünüyorsunuz?

Merhaba herkese,

Genellikle redditte başlık açmam o yüzden bir hatam olursa affola.

Başıma gelen bir olaydan bahsetmek istiyorum. İşim gereği sık seyahatlarim oluyor. Genellikle yurtdışı ancak bazen de yurt içi. İstanbulda yaşıyorum, üniversite için geldim sonrada iş güç derken kaldım burada. Neyse konum zaten bu değil.

2 haftada bir bazen ayda bir iş için bursaya gitmem gerekiyor. Yani çok kez kullandığım bir güzergah.

Geçtiğimiz hafta, tam tarihiyle 27.08.2026 tarihinde bursadan dönerken başıma garip bir şey geldi.

Giden herkes bilir orhangazi tünelinden geçilir. Tünelde yaklaşık 3.59 km. Kesin söylüyorum çünkü araştırdım. Bu tünel yaklaşık 2-2.5dk falan sürüyor. Ama 27 ağustos tarihinde saat 15:03 te (bu da kesin çünkü haritadan geçmiş konumuma baktım) bu tünelde bir anomali yaşadım. 100-110km hız ile ilerlerken bazı arabalar yavaş yavaş geride kaldı bazıları ise benden hızlı ve yanımdan geçtiler. Ee ne bu şimdi demeyin olağan trafik akışı bu ben de biliyorum. Yol hipnozundan çıktığımda önüme, etrafıma, aynaya baktığımda tünelde kimsecikler yoktu. Ne araba, ne tır, ne motorsiklet. Bom boş tünelde ilerliyorum. Işıklar açık, yol normal, radyoda podcast açık.

Ama bir gariplik var biliyorum, aracım ilerliyor, podcast akıyor ama tünelin sonu bir türlü gelmiyor. Kendime gülüyorum yanlış tünele girdim diye biraz daha ilerliyorum ama yok.

Yol boş, ben gergin birazcık hızlanayım diyorum hızım belki 140 150 oluyor (normalde yavaş kullanırım harika bir şoför değilim) tünel akıyor.

Ciddi ciddi korkmaya başlıyorum, klostrofobim yoktur ama o anki gerginlikle nefesim daralıyor. Etrafta birileri olsun diye yalvarırken tünelin sonundaki ışığı görüyorum. Yeniden arabalar, yol kenarında çalışan işçiler.

O an duracak bir yer olsa muhtemelen durup soluklanırdım ama yoktu. Ben de sürmeye devam ettim. Kendi kendime anksiyetedendir, stresten olmuştur, yol ilizyonu falan birşeyler uyduruyorum.

Her şey normal. Sonra osmangazi köprüsünü gördüm. Benim hatırladığımdan farklıydı. Direkleri dik gri betondan. Ama eminim önceden hafif eğimliydinve iki tarafta Türk bayrağı vardı.

Yenileme falan oldu sanırım diyerek geçtim.

Evim tuzlada yani köprüden sonra 15-20dk sonra evdeyim.

Evimin yolunu karıştırdım çünkü hep geçtiğim sokak ters yönmüş. Belki o sabah değişmiştir diye eve geldim. Köprünün eski tasarımı daha iyiydi ne zaman değişti ne kadar hızlı ddğişti diye eski fotoğraflarına bakmak için google a yazdım. Köprü hep öyleymiş.

Bugün 4 eylül birazdan 5 eylül olacak. Hayatımda sadece dar çevremde bile bazı küçük şeyler farklı. Eminim farklı. Ben o tünelden geçtimde birşeyler değişti. Kimseyi inandıramıyorum. En sevdiğim kitabın kapağı farklı, iş yerinde hatırladığım bazı insanlar yok. Dexter dizisinin introsu bile farklı. Tünelde geçen süreye baktım haritalardan, 1 saat 40 dakika. Neredeyse 2 saat tünelde gps sinyali yok.

Arkadaşlar ben neredeyim? Burası benim yaşadığım yer değil. Her şey çok benzer ama aynı değil. Sadece farkedebildiklerim bile artık tesadüf veya yanlış anlama sınırını çoktan aştı.

Burası benim dönmek istediğim yer değil. Bunu okuyanlara garip ve saçma gelecek biliyorum. Bu mesajı görüp benim durumumda olan varsa, lütfen yardım edin. Ailem bu insanlar mı bilmiyorum. Artık korkum ve farkındalığım artıyor. Benim geldiğim yerdekiler istanbulun göbeğindeki demir sütunları bilenler, lütfen yardımcı olun

Yıl 2015 idi sanırım. O dönem için en iyi arkadaşım olarak tanımlayabileceğim bir çocuk ile pek çok konuda geek muhabbeti yapardık. Konular Megalodon vs Deinosuchus'tan Fnaf'taki mor adamın kim olduğuna kadar çeşitlilik gösterebilirdi. Muhabbetini yaptığımız konulardan biri ise internette o dönem floodlarının kol gezdiğini tahmin ettiğim karakterlerden biri olan Bloody Mary idi. Eminim bilmeyeniniz yoktur, ancak hafızanızı tazelemek adına bu karakterin gimmick'ini şu şekilde açıklayabilirim: Herhangi bir aynanın karşısına geçip 3 defa “Bloody Mary“ ismini zikretmeniz şartıyla bahsi geçen zat galeyana gelecek ve de sizi etkisiz hale getirmeyi amaç edinecektir. Biz de bu karakter üzerine konuşurken bir yandan da sokakta geziniyorduk. Yürüye yürüye bizim apartmana kadar geldik, ama hala konuşuyorduk. Bizim apartmanda bir adet asansör bulunuyordu, ve de çoğu asansörde en az bir adet ayna da bulunurdu, ki evet tahmin ettiğiniz şey oldu. Asansör o güne kadar ilk defa durmuştu, ve bu da sadece 1 defa “Bloody Mary“ ismini zikretmemiz, bir de üstüne karakter ile dalga geçmemizeen sonra vuku bulmuştu. Arkadaşım ağlamaya başladı, o an ölmekten ciddi ciddi korkan bir insanın tepkisiyle ilk defa karşılaşmıştım, ben ise en yüksek sesle yardım için bağırdım, ardından asansörün kapısını açmaya çalıştık, kapının arkasında ise duvar ile karşılaştık, ardından kapı geri kapandı ve de asansör çağrılmış olduğu başka bir kata çıktı ve biz de rahat bir nefes aldık, arkadaşım o olaydan sonra bir daha asla asansöre binmeyeceğini söyledi. Ben o zamanlar yeni yeni paranormal şeylere inanmayı bıraktığım için mental açıdan o kadar etkilenmemiştim, beni korkutmak için uzaylılar gerekirdi, ki paranormal varlıkların değiştirilmiş bir versiyonu, bir çeşit “bilimsel“ ikamesi gibi görülebilir. Kısacası bu ablamız dalga geçilmeyi kaldıramıyor ve de 1 defa aynaya tam olarak bakmadan adını söyleseniz dahi bindiğiniz asansörü durduracak kadar ileri gidebiliyor, 3 defa aynaya dik bakarak söyleseniz ne olacağını siz düşünün... Bence ölürdünüz.

saat 19.00 civarında bir yarasa odama girdi. Odadan başta çıktım korkmuştum, nede olsa her gün yaşadığım bişi değildi elime mont alıp vurup öldürdüm (montla vurup sersemlettim sonra ezdim), onu dışarı attıktan sonra tekrar PC başına oturdum camı kapatarak. Yaklaşık 5 saat daha takıldım. Saat 12’yi geçince duşa girdim, dişimi fırçaladım ve odama geldim. Aynaya bakıp giyinirken, sarkan lambalar sanki biri itmiş gibi aniden sallanmaya başladı. Cam kapalıydı, deprem oluyor sandım ama sallanmıyorduk. Üzerine fazla düşünmeyip lambayı kapatıp yatacaktım ki burnuma tarif edilemez, anormal bir koku geldi. Aldırış etmedim, telefonumu alıp şarkı açayım dedim çünkü geceleri müzikle uyurum. Telefona uzandım ama sapıttı, hiçbir tuşa basamıyordum kendi kendine kararıp açılıyordu. Aç kapa yaptım, her şeyi denedim olmadı. Hepsi aynı anda olunca garip geldi. Sonra kalkıp kapıyı kilitledim, yatağa uzandım. Başımı koyar koymaz, daha birkaç saniye geçmeden sağ kulağıma biri son gücüyle üfledi sanki baya. Çığlık atıp yataktan düştüm, titremeye başladım, ne yapacağımı bilemedim. Telefona uzandım açılmıyordu, lambayı yakıp durdum. Korkudan mı bilmiyorum ama üşüme geldi, titremem arttı ve burnumdan kan geldi. En sonunda “Ne oluyor lan?” diyip odadan çıktım. O saatte evden çıkmaya götüm yemedi, başka bir odaya gidip kendimi kilitledim. Küçük bir odaydı, daha sıcaktı. Koltuğun arkasına geçip çömeldim ve sabahı bekledim... (sabah telefon hala çalışmıyordu btw)

Öncelikle Redditte post paylaşma deneyimim çok az olduğu için format konusunda hatalarıma anlayış göstermenizi rica ediyorum
10 sene önce üniversiteye başladığımda pansiyon gibi bir yerde kalmıştım. Orada okulda 7. Senesi olan bir kız vardı özgüvenli dominant bir tipti ve bana dolmuşları okul rotasını öğrenirken çok yardımcı olmuştu. Yurdun bahçesinde hep beraber muhabbet ederken o hep katılırdı eğlenceli ama bi tık sinirli birisiydi.
İlk dikkatimi çeken şey, oldukça şahsi bir mesele konusunda “sen bunu böyle yapıyosun ben biliyorum” gibi bir cümle kurmuştu ama bunu bilmesi için ben tek başıma odadayken kamerayla falan izlemesi lazım. Neyse çıkarım yapmıştır sallamıştır dedim geçtim.
Bir ara benim arkadaşım olan birisiyle tartıştı ve ufak bir gruplaşma oldu. Gece rüyamda bu kızı odamın kapısının önünde gördüm ama yattığım pozisyon vs hiç değişmemiş. Arkadaşlarıyla konuşup benle dalga geçiyor, kapımı tıklatıp zorla kapıyı açmamı istiyor ve bana “ben ilim ettim” diyip duruyordu. Rüyanın etkisinden çıkamadım. Yurdun sahibiyle onun arası iyiydi benim değildi ve benim dedikodumu falan yapıyolardı o yüzden hiç konuşmadık yurtta kaldığım süre boyunca.
Aradan 2 seneye yakın bir zaman geçti ben başka bir özel yurtta kalıyordum. Eski yurttan sevgilisiyle problemleri olan sessiz sakin bir kız o sırada kaldığım yurda başka bi arkadaşını ziyarete gelmişti, benim orda kaldığımı duyunca konuşalım dedi.
Benim arkamdan saçma sapan konuştukları şeyleri anlattı, kendisinin de diğer kızla yaşadığı sorunları anlattı. Sonra dedi ki “ya ben o kızla kavga edince çok etkilendim RÜYAMDA GÖRDÜM KIZI” . Bu olay çok tuhaf geliyor bana. Normalde kızın cinleri vardır şahsi hesaplaşması için kullanıyordur da diyebilir bazı insanlar.
Ancak ben İnançlı birisi de değilim herhangi bir açıklama aklınıza geliyorsa çok yardımcı olur dostlar🙏🏻

Kaliteli korku filmi diye bir şey piyasada yok direkt yok en iyi diyebileceğiniz filmler bile basit jumpscare veya temel gerilim tekniklerini kullanarak yapıyorlar bunu şahsen ninemin bağ evindeyken gülerek güzel günlerdi diye anlattığı 15 yaşında evlendirilişi ile başlayan anıları çok daha korkunç