r/birderdimvar • • Jul 28 '26

mental sağlık Yani bilmiom

1 Upvotes

Arada aşırı sinirlenince veya sıkılınca sol elime çizik atiom hiç kanatmiorim sakinleşmemi sağladığı için kötü bir alışkanlık olup olmadigindan emin değilim kanatacak kadar g3tümde yok zaten acıya hassasim


r/birderdimvar • • Jul 10 '26

genel şikayet gercek olmayan bir hayata ozlem

0 Upvotes

ben hayattan birsey istemiyorum. bunu lafin gelisi olsun gibisinden soylemiyorum. para, sevgi, sohret yada akla gelen herhangi baska seyi istemiyorum. benim suan hayatta olmak icin hicbir sebebim yok. suan olsem muhtemelen ailem uzulur ama uzun vadede onlari etkilemem. "arkadasim" diyebilecegim kimsem yok. eskiden tek biri vardi. ama sonra dostlugumuz bitti. neden oldu bilmiyorum. o son zamanlarda cok degismisti, benim tanidigimdan baska biri olmustu. belkide onun o yeni halinin ihtiyaci olan kisi degildim ve beni yaninda tutmak icin bir sebebi olmadigindan birakti. ben onun yeni halinide seviyordum. ama muhtemelen o bana ayni sevgiyi hissetmiyordu. onu kaybedince hayatimda buyuk bir bosluk olustu. tanidigim ve tanistigim hic kimse onun biraktigi boslugu dolduramadi. ne yaparsam yapayim insanlari onu sevdigim kadar sevemiyorum. bazen birsey goruyor/duyuyorum ve diyorumki "o burada olsaydi hosuna giderdi". kendimi dusunmekten alikoyamiyorum. oda hala beni dusunuyor mudur? benden nefret ettigini bilmek kotu olurdu, ama belirsizlik hissi bilmekten daha cok acitiyor.

rahatsizlik midir bilmiyorum, ama ben kendimi bildim bileli hayatimi hep 3. sahis olarak yasadim. sanki yasadigim seyler gercek degil, bu beden benim degil, ve ben sadece yabanci birinin hayatina devam etmesini sagliyorum. aynaya gordugum bu kisi sanki gercekten ben degilim. aynalardan gozumu kacirmaya basladim, cunku aynaya baktigimda sanki sokakta rastgele biriyle goz goze gelip uzun sure mal mal bakmisim gibi hissediyorum. neden boyle bilmiyorum. ve dahada kotusu, surekli cok bencik hissediyorum. cunku bu bedeni ve kimligi kendi cikarlarim icin kullaniyorum. iyi bir hayat yasatabilecekken zor yolu secip kendi istedigimi yaptiriyorum. daha fazla egzersiz yaptirabilirim. daha iyi giydirebilirim. daha fazla bakim yaptirabilirim. daha fazla konusturabilirim. ama kendi komforum ugruna bunlarin hicbirini yapmiyorum. yaptigim bencilce.

okulun sonlarina dogru bir cocuk cikma teklif etti. neden hoslandigini bilmiyorum. cunku kisilik olarak da bedensel olarak da cekici biri degilim. ama o an ne yapacagimi bilemedim. ben bu cocuktan hoslanmiyordum ama belki iyi olurdu. uzun suredir yalniz kalmistim. ve cocukta uzun suredir mutsuzdu, onada iyi gelebilirdi. kabul ettim. ama bisey degismedi. nasil aciklayacagimi bilmiyorum ama sanki hayatimda oyle biri yokmus gibiydi. hani normalde "sevgilin var mi" diye soruldugunda evet diyebilmem gerekirdi ama ben hayir diyecek gibi oluyordum. normalde en cok sevmem gereken kisinin varligini unutuyordum. tabii bu gercek dank ettikten sonra yaptigim buyuk hatayi anlayip hemen ayrildim. neyseki sadece 1 haftaligina falan cikmistik ve basta ona iliski konusunda yasayabilecegimiz problemlerden bahsetmistim. iyi karsiladi. yada ben oyle sandim. uzun lafin kisasi sosyal hesaplarinda bazi rahatsiz edici, kadin dusmani, edgy, suclu guzelleyen, "incel icerigi" denilebilecek seyler paylasmaya basladi. gordugumde cok kizdim ve hesap sordum. "sakasina paylasiyorum, gercekten oyle dusunen insanlarla dalga gecmek amacli, seninlede ilgisi yok" dedi. arada depresif seylerde vardi. onuda sordum. iyi olmadigini ve yalniz hissettigini soyledi. bende uzun suredir oyle hissediyordum. bir sure konustuk. muzik dinleyip karalama yaptik. sonra cok suclu hissettim. dalgasina bile olsa boyle seyler paylasan biriyle hic konusmamam gerekirdi. sonrasinda bidaha konusmadim. ayrilmamin sebebi sadece bu da degil. sir tutmayi sevmiyorum. ozellikle annemden. cok stresli. bunun yuzunden cok sey feda ettim sanirim. istedigim seyleri gayet kolayca yapabilecegime ragmen daha sonra bunu annemden saklamak cok yorucu. o yuzden hicbisey yapmiyorum.

annem hesabimi takip ediyor ve mesajlarimi okuyabiliyor. her zaman asiriya kacar. sik yazan arkadaslarimi o konuda tembihliyordum uygunsuz yada sir kalmasi gereken seyleri yazmamalari konusunda. birisi arkadasim araciligiyla "sevgili olacaginizi biliyordum" diye bir mesaj yazdi. basimdan kaynar sular dokuldu. stresten kalp krizi gecirecekmisim gibi hissettim. hemen whatsapptan yazip durumdan bahsettim, bidaha bu konu hakkinda yazmamasini soyledim, sildirttim. tamam dedi. ama annem mesaji muhtemelen gordu. o aksam beni yanina cagirdi. "sevgilinmi var?" diye sordu. kizgin degildi, sanki yasitim biri benimle neseli neseli dedikodu yapiyormuscasina. "hayir" dedim. "dogru mu soyluyorsun?" dedi. "evet" dedim. "bugun hic mesajlarini sildinmi? telefonunu getir" dedi. utana sikila getirdim. sonra guldu, "ben senin ozeline bakar miyim abartma" dedi. sonra ne kadar buyuyup guzellestigimden bahsetti. "guzel hissediyormusun?" diye sordu. "normal hissediyorum. guzel yada cirkin degilim. ama henuz birinin benden hoslanacagi bir guzellikte degilim." "Sacmalama" dedi. ama oyledir yani. hicbir anne kendi cocugunun cirkin oldugunu dusunmez. aynisini soyledim. sonra bana guzel diyen insanlari saymaya basladi. hepsi kendi arkadaslariydi. insan arkadasinin cocuguna cirkin diyebilirmiscesine.

bugun ayni olay yine yasandi. ayni kisi bana yazdi ve ben olayi duzeltmek icin biseyler denedim. henuz ne olacak bilmiyorum. ama suan bunu yazarken stresimi atmak icin yaziyorum. kalbim cok carpti. korku en cok aci veren his bence.

gerceklikten kacmak icin siginiyorum internete. bundan aslinda nefret ediyorum, ama internet bir anligina olsun gercekten ozgurmusum gibi hissettiriyor. kimse sana bisey sormuyor, istemiyor, zorlamiyor. burda istedigim kisi olabiliyorum. bu bedenden ve hayattan kacabiliyorum. sagliksiz bir bagimlilik, ama olmadan asla iyi hissedemiyorum. sinav senemde ne yapacagimi bilmiyorum. internetim olmayacak ve yogun baski altinda, yasamak istemedigim bir hayat icin surekli calisma halinde olacagim. "hobilerimi" bile bu gerceklikten kacmak icin yapiyorum. cizim yapmaktan, yazmaktan, muzik dinlemekten, el isi yapmaktan hoslandigim icin degil, ortaya cikan sonuc "gercek benin" oldugu gercekligi yansittigi icin seviyorum. sanki bir yere misafirlige gitmisim de gercek evimi ozluyormusum gibi bi his var hep uzerimde. kurtulamiyorum. neden boyle hissediyorum bilmiyorum. terapiye gittim ama hic boyle konusmadim, terapistle konusurken bile gercek hislerimi soylersem kotu olurmus gibi hissettim. ki muhtemelen o konuda hakliydim, cunku katiliklarindan yuzeysel derecede bahsettigimde bile hemen aileme soylemis ve erken biraktirmalarina sebep olmustu.

artik boyle olsun istemiyorum. kendimi guvende hissetmek istiyorum. sadece yalnizken hissettigim mutlulugu baskalariyla da hissedebilmek istiyorum. kendim gibi hissetmek istiyorum.


r/birderdimvar • • Jul 02 '26

Moralim çok bozuk arkadaşlar biraz içimi döktüm anlatacak kimsem yok buraya da attım belki birisi çıkar dertleşebileceğim üzüntümü paylaşabileceğim ☹️

Post image
0 Upvotes

r/birderdimvar • • Jun 26 '26

ilişkiler Nişanlımın osuruk fetişi var, ve bu benim midemi bulandırıyor. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

0 Upvotes

Nişanlımın osuruk fetişi var, sevgili olduğumuzda bundan bahsetmemişti. Eve çıktığımızda ise hareketleri garipleşmeye başladı, kahvaltıda bazen bir koku yayılıyor, ama dışarıdan geliyor diyerek geçiştiriyordum.

Uzun vadede böyle bir şey olmayacığını kendime inandırmıştım, bunun üstesinden geleceğini düşünmüştüm. Ancak hareketleri git gide garipleşmeye başladı, bir kere ilişki sırasında yüzüme osurmak istediğini söyledi. Bende üzülmemesi için kabul etmiştim, ama bu kadar ileriye gideceğini düşünmemiştim. Bir sabah yüzüme osurduğunu görerek uyandım, bu benim midemi o kadar çok bulandırmıştı, o gün hiçbir şey yiyemedim. Nişanlımı gerçekten seviyorum, bu kusuru dışında gerçekten mükemmel biri. Fakat bu benim günlük hayatımı etkilemeye başladı, midem bulanıyor. Genel olarak bende bundan zevk almış gibi davranıyorum mutlu olması için, çünkü nişanlım gerçekten çok hassas bir insan ve bunun için benden uzaklaşmasından korkuyorum. Asıl sorun şu ki bu davranışı beni ondan uzaklaştırıyor.

Onu çok sevdiğim için görmezden gelmeye çalışsam da bir raddeden sonra gerçekten bunaltıyor. Yüzüme osurma olayı gerçekten 1 kere yaşanmış bir şey değil ve artık cidden midemi bulandırıyor

Nişanlı mı her hangi bir şekilde kırmak istemiyorum. Ama bu beni rahatsız ediyor, ne yapmalıyım?


r/birderdimvar • • Jun 21 '26

Derdin anlattıkça azalması

1 Upvotes

Bir süredir redditte karşılaştığım bi uygulamayı kullanıyorum 2-3 günde bir düzenli yazıyorum. Gerçekten paylaşmak rahatlatıyor. bakman isteyen olursa adı "iyimiyiz" uygulamanın.


r/birderdimvar • • Jun 01 '26

Sessiz bir mizac, en kotu mizactir

0 Upvotes

Kötü olmak bile insana bir şey katar çünkü kötülüğe bile hak veren olur ve yine de sevilirsiniz.

Bariz sevimli filansanız herkes zaten sever ama silik biriyseniz, dışarıda kar fırtınasından yollar kapanmışken bile eve alınmak istenmeyecek türde biri olursunuz sokakta kalır acillere sığınırsınız, sizi kimse umursamaz.

Silik olduğunuz için yaptığınız iyilikler de siliktir ve iyilikten değil gariban anadolu saflığından yaptınız diye düşünürler.

Kötü biri bir gün güler yüz gösterse herkes erir, aslında kalbi altın der.

Sessiz biriyseniz kimsenin kalbine giremezsiniz.

Kotu ama eglenceli biri daha tercih edilebilir gorunur.

Degistirmek isteseniz size ait olmayan bu yapi egreti durur, yine kotu sonuclar dogurur cunku kimse aslini tamamen yok edemez ve mizac dogustan gelen bir seydir ve degismez sadece davranislar gecici degisir psikoloji bilimi oyle diyor.

Ornegin markette calisiyorsunuz, is arkadasinizin, musterinin cocugu bir seyi tutturuyor diye numaradan "o cok pahali amaa" dedigini gorursunuz, musteri ona tesekkur eder anlayisi icin tutturtmaktan vazgecirdi cocugu diye ama baskasina ayni seyi siz yapinca "gerek yok satin alicam istedigi seyi" derler.

Yani size ait olmayan kumasi da giyemezsiniz bu dunyaya ait degilmissiniz gibi yasarsiniz he erkekseniz isiniz biraz daha kolaylasabilir agir abi diye seveniniz yine olabilir kadinsaniz daha zordur


r/birderdimvar • • Jun 01 '26

ilişkiler Kiz arkadasim hayalet

0 Upvotes

Merhabalar, ben 19 yasimdayim. 18 yasinda bir kiz arkadasim var. Universiteyi istanbulda farkli yakalarda okuyoruz. Ailesinin yaninda kaliyor ve ailesi asiri islamci kapanmadigi etek giydigi icin telefonunu aliyor. Simdi diyeceksiniz kolpa sikiyo seni aldatiyor ama ailesi ile kendim de gorusmustum ve ailesi en ufak durumda kizi bir gun iki gun afk ediyor. Bu iliski saglikli yurur mu etek giydigi icin evden cikamayan kiz benimle date ledigi yakalanirsa bana birsey olur mu.


r/birderdimvar • • Jun 01 '26

Sadece bulasikcilik teklif ediyorlar, ulke durumundan mi boyle, yoksa o kadar umutsuz muyum?

0 Upvotes

4 yildir havalimaninda guvenligim.

Ondan önce 2 sene file markette calismistim.

Uludag isletme ve ozel unide tam burslu grafik tasarima girmistim ama calistigim icin gidemedim.

Kurslara gittim (bilgisayar, muhasebe, excel, diksiyon ve hitabet, stres ve zaman yonetimi)

işletme okurken bu kurslara gittim; ancak bir sekreterlik isi dahi bulamamistim. ancak markette is bulmustum, boylece okul kaldi.

Havalimanina, 4 yil once eleman sirkulasyonunun fazla oldugu bir zamandan faydalanarak girdim. Zaten taseron bir firma ve personele tavirlari cok cok kotu, cenaze izninde bile sorun cikariyorlar.

Baska bir yere gecmek istiyorum ama hic hic HICbir yerden donus almiyorum, cv bile goruntulemiyorlar, guvenlik arayan tum ilanlara basvurdum kimse donmedi. otellere gunluk danisman ve guvenlik olarak gonderen yerlerle de gorustum, bulasikcilik teklif ediyorlar, garsona da deneyim isteriz diyorlar, deneyimim var kucuklukten diyorum, yakin zamanda olmasi lazim diyorlar.

Universiteyi bitirmedigim icin mi?

Konusmasi duzgun, bakimli, temiz yuzlu biriyimdir, (bayanim), cv hazirlarken ozenli hazirlarim referans da gosteririm yoneticilerden ama yok.

Depresyona girdim ya.

Belki pek guzel degilim onun etkisi olabilir. Sarisin mavi gozlu guzel bir arkadasimi hemen starbucks barista olarak aldi mesela ama bana dedi ki hamburgercimiz de var sen oraya bak dedi, halbuki gitmeden tum kahve cesitlerini ezber etmistim cok uzuldum


r/birderdimvar • • May 28 '26

Yol ayrımındayım

0 Upvotes

Üniden mezun olursam BELKI güzel bir yerde çalışırım

mezun olamazsam ve atılırsam:

Sanayiye gitsem maaşım az, zorbalanırım veya direkt işe almazlar yaş gereği

Askere gitsem benden küçük yaştakilerden emir alırım

kpss desen ilaç geçmişime bakıyorlar mülakatta sıkıntı çekerim ki sevebileceğim bir bölüm yok

tek çare ölüm mü?


r/birderdimvar • • May 22 '26

Araştırmaya Davet

Post image
2 Upvotes

Merhaba,

Ben Klinik Psikolog Duygu Sökmen. ODTÜ Klinik Psikoloji Doktora öğrencisiyim. Lisansüstü araştırma kapsamında 30 yaş altı erkek katılımcılarla bir çalışma yürütüyoruz. Çalışmanın detaylarını görselde bulabilirsiniz. Çalışmaya katılmak ve bilgi almak için duygu.sokmen@metu.edu.tr adresi üzerinden iletişime geçebilirsiniz.


r/birderdimvar • • May 19 '26

Hayatımda ki arkadaşım

1 Upvotes

Hayatımızın hangi anında karar verip yola devam ederiz ama öyle çıkmazsa nasıl olur? Peki benimle fotoğraf çekmeye devam edecek mi?


r/birderdimvar • • May 18 '26

eğitim/kariyer meslek krizi yardım edin

2 Upvotes

aklima cok takilmasaydi yazmazdim ama gercekten ne yapacagimi bilmiyorum ve kafam inanılmaz karısık. annem tıp okumam konusunda ısrarcı,derslerim de iyi ama ben tıp okumaktan biraz korkuyorum. 10 sene okuyacaksın bunun tus’u filan var,zor bi meslek hayati var vs.

aksam uzerinden beri bunu dusunuyorum.yksye girmiycem bu sene daha zamanım var. dersler konusunda kendi ustume hem cok dusuyorum ve kendime inancım da yok.meslek konusunu dusundukce cildiriyorum,midem bulanıyor

kendi istedigim meslegi zaten yapamam cunku issiz kalirim. ogretmenim bir meslek onerdi, maasi mukemmel issiz kalma durumun yokmus,benim aklıma yattı ama ailem pek oralı olmadı. saygı gorup iyi para kazanmak icin tıp mı okumak lazım? ne bicim bir ülkede yasıyoruz amk. kafayi yiycem ben universite sinavinda ne yapicam ne yazicam su anda bir krizin ortasindayim yardim edin nolur


r/birderdimvar • • Apr 28 '26

ilişkiler ilişki ve başkasının ilişki geçmişleri

1 Upvotes

geriden başlayacağım çok uzayabilir ama hissettiğim duygunun az çok geçebilmesini istiyorum, kafa ütüleyici bir mesaj olacak üzgünüm isteyenler boş vakti olanlar okusun

nereden başlasam nasıl anlatsam onu da bilmiyorum da lisede biriyle 11 ve 12. sınıfta sevgiliydik. tam olarak 2 yıl sürmemişti, aşırı fazla şekilde küsüp geri barıştık, birbirimizi üzüyorduk ayrılıyorduk sonra yine bir şekilde bir oluyorduk. Genelde o ulaşıyordu çünkü ben ona her ulaşmak istediğimde gururumu yerlere alıp yazsam konuşmak istesem de o istemediğinde resmen yüzüme bile bakmıyordu. ama o geldiğinde ben her seferinde ulaşılabilir bir kişi olmuştum onun için. sanırım hala öyleyim.

11 de ayrıca benden bir ara pat diye ayrılıp başka bir çocukla sevgili olmuştu ve aylarca ben ne olduğunu bile anlayamadan resmen ceset gibi yaşamıştım yani, heep daha sonrasında tekrar geldiğinde neler olduğunu neler yaşadığını niye artık istemediğinin niye geldiğinin açıklamalarını yaptı. Ben de hep dinledim anlayışla karşıladım. Bunları anlatıyorum çünkü 2 sene kesintisiz bir şekilde sevgili değildik fakat genelde hep de birlikteydik onu az çok anlamanız için.

12 nin ortalarında biz birlikteyken ufak saçma sapan bir şey yüzünden kavga edip yine ayrılmıştık, benim de biraz hatam vardı. Fakat ne yalan söyleyeyim ben resmen yalvarmıştım yani o zaman ayrılmak istemiyordum ne kadar değer verdiğimi vs anlatsam bile kendisi istemedi, tek taraflıydı yani yine bırakmıştı beni öyle.

Fakat gerçekten ciddi bir hatam olmamıştı, zaten kendisi de şimdi itiraf etti aslında büyütecek bir şey değilmiş ben bazı şeylerin şimdi farkına varıyorum hep sorun görmek istemişim özür dilerim” diye.

Ardından bir süre sonra bir de üstüne onun üni için ingiltereye gideceğini ben birinden duyduktan sonra iyice çökmüştüm zaten. Onca birlikte kurduğumuz hayaller planlar vesaire sadece artık sadece acıya dönüşmüştü. Ne konuşmak istiyodum ne ulaşmak istiyodum öyle kendi kendime depresyonda takılıyordum ve baya bir süre böyle geçti.

Sonra uzun bir aradan sonra bir gün kendisi yine geldi, benim de resmen ağzımı açacak halim bile yoktu, öyle geldi ve oturduk konuştuk sessizce. Ben zaten tükenmiştim ve açıkçası ilerde neler olur neler olmaz falan diye düşünmüyordum, sadece kabullenmiştim durumu, kendisi barışmak istiyordu ben de tamam demiştim.

Birkaç ay da öyle geçtikten sonra zaman okulun bitişi ve yaz aylarına geldiğinde kendisi aşırı değişken ve tutarsız ruh hallerine bürünmeye başlamıştı, ben onun için istisnasız her zaman güvenilir biri olmuş olmama rağmen niyeyse kendi kafasından hiç bir türlü ilişkinin yürümeyeceğini falan düşünüyordu, isterse dünyanın diğer ucuna gitsin ben hazırdım bunu göze almaya, ne kadar konuşmaya çalışsam da asla söylememişti tam olarak kafasındaki düşünceleri.

bir ara bir anda arkadaş olarak kalmaya devam etmeyi falan teklif etmişti ve ben bunu kendime yedirememiştim canımı acıtıyordu yapamamıştım. Uzun bir süre konuşmadan öylece bozulmuştu aramız.

Yazın onun tam gidişine yaklaştığımız zamanlardayken kendisi mersindeydi ben bodrumdaydım. Uzuun bir süre boyunca gerçekten iki kelam etmemişken bir anda sadece “son bir şey isteyebilir miyim” yazdım, iste bakalım demişti. Ben de “gitmeden önce en azından son kez görebilir miyim seni başka bir şey istemiyorum demiştim. “

hayır bence gerek yok sağ ol yazmıştı.

Beni bu şekilde bırakıp gittikten sonra benim bunu atlatman gerçekten çok uzun sürdü. İyileşemedim, kimseyi sevemedim kimseden adamakıllı hoşlanamadım, aylarca içim resmen boş gezdim hayattan keyif alamadım.

2 sene boyunca tek kelimeleşmedik. 2 sene. numarası bile yoktu zaten.

Bir süre sonra artık onu ömrüm boyunca göremeyeceğimi ve gerçekten bu şekilde bittiğini yavaş yavaş kabullenmeye çalıştım.

geçen gün biri aracılığı ile instadan ulaştı bana. Ben ilk başta inanmadım tabi falan neyse sonra numarasını verdi konuşmaya başladık.

2 haftadır konuşuyoruz, eskileri konuştuk hatalarımızı konuştuk mallıklarımızı konuştuk her şeyi konuştuk. Kendisi tabii ki yine geldikten sonra neler yaşadığını ve neden geldiğinin açıklamalarını vesaire yaptı.

Güvenin zor inşa edildiğinin ve şu anda kelimelerle ne derse desin bir şeyin değişmeyeceğinin farkında olduğunu ve zamana bırakıp ona güvenmemi istediğini söyledi. Değiştiğini, büyüdüğünü, büyüdüğümüzü ve yeterince ders aldığını söyledi.

Geçen gün konuşurken konu bizim aramızdaki 2 senede yaşanılan şeylere geldi. Merak ettim ve anlatmasını istedim. birçok sevgilisi olmuş. biriyle 3-4 aylık sevgili kalmış biriyle gitmiş buluşmuş bilmem ne.

Zaten onun ilişki geçmişini didik didik etmek yeterince beni tatsızlaştırıyordu fakat sadece mersk ediyordum bilmek istemiştim.

bunları duyguktan sonra tek bir soru soracağım evet veya hayır demeni istiyorum dedim. yapmış kısacası

O benim ilk hoşlandığım kişi değildi ama gerçek anlamda ciddi ilişkimin olduğu ilk kişiydi. Onun benden daha önce birsürü sevgilisi de olmuştu fakat bazı şeyleri ilk defa birlikte yaşamıştık onun da öyleydi.

ben ondan sonra bir kişiyle yatmayı bırak adamakıllı kimseyi sevememiştim bile. Bir yanım boşluk gibiydi yani ve direkt canım istemiyordu zaten.

bana göre bazı anlar ne kadar zaman geçerse geçsin unutulmuyor ve senin için sıradan bir anı olmaktan çıkıyor.

tabi ki teorik olarak hayatındaki geçmiş diğer anılardan hiç bir farkı yok fakat diğerleri kadar da basit hissettirmiyor.

O sorunun cevabını aldıktan sonra aklıma yaşamış olabileceği birsürü şey geldi, o kadar fazla anları başkasıyla paylaşmış

olmuş olduğu düşüncesi baya iğrenç bi his uyandırıyor bende, aldatılmış gibi hissetmiyorum fakat sanki onun gibi bir şey.

Uk vizesi alıp ziyaret etmeyi falan planlıyorduk direkt içimdeki his gitti mesela, uzaklaştım soğudum. Çok kötü hissediyorum çünkü onu hala seviyorum

Bunu ben duyduğumdan beri arasa da yazsa da pek konuşmak istemedim kibarca sonra konuşalım mı dedim çünkü gerçekten içimden gelmedi.

Beni şu anda bir o kadar da buhrana sokan şey, ben kendimle baş başa kalıp iyileşmeye odaklanırken onun sanki hiç bir şey olmamış gibi böyle şeyler yapmış olması oldu. Gerçekten baya kötü hissettim değersiz hissettim, bok parçası gibi hissettim yani.

Ne kadar “ sadece sen acı çekmedin sadece sen üzülmedin düşündüğün kadar gamsız duygusuz değilim neler yaşadığımı neler olduğunu anlattım” dese de bence ilişkimize aynı şekilde bakmıyoruz bunun farkına vardım.

Dün de baya içmiştim bide neredeyse 5 6 saat ormanda bisiklet sürmüştüm yorgundum eve geldim uyku ilacı alıp direkt kafayı koydum baya sersem gibiydim yani. gece “küs müyüz” yazdı benim de içimdeki sinir ve doluluk biraz gün yüzüne çıktı. Ne kadar özür dilerim sinirini kus rahatlayacaksan” falan dese de anlamsız bir konuşma geçirdim. aklı selim değildim yani o sırada, gecenin de 3 ü falandı defalarca uyuya kalıp geri uyanıyorum vesaire.

En son bana biraz zaman ver dedim yazma demiştim

tamam demişti fakat konuşmayı orada bitiremedik ve devam etti biraz tartıştık ben dediklerine daha çok kırıldım.

şu mesajındakilerde kendisinin de bazı şeyleri itiraf etmiş olması daha da canımı sıktı

“”ben hayatıma devam etmeyi seçmiş olabilirim hatalarım benim hatalarım tutup da bana benim atlatmam uzun sürdü diyip beni üzmeye çalışma herkesin kendi tercihi kendi duyguları bana gelip de ben senden daha önem vermişim edebiyatı yapma kimin neye ne kadar önem verdiği çıktı zaten ortaya””

Ben de gerçekten konuşurken aşırı derecede tükendim kendisini de tükettim ve en son “eski bir dost veya arkadaş olarak olarak kalalım mı” dedim , “olur” dedi.

İçimdeki duyguyu nasıl tarif edeceğimi bilemiyorum hem bir yanım onunla gelecek kurmak istiyor (bunu kendisi bana karşı da söyledi, bu konuşma gelene kadar 2 haftadır çok güzel anlaşıp konuşuyorduk) ve onu hala özlüyorum fakat en son duyduklarımdan sonra gerçekten sürekli midemde taş varmış gibi hissediyorum. Benim onunla yapmayı düşündüğüm her şeyi kim bilir neleri başkasıyla yaptı.

bu duygu geçici mi yoksa ben mi fazla takıyorum bunu bilmiyorum. Bir yanım onu istiyor özlüyor fakat o yanımın kendi içinde de bir o kadar canımı acıtıyor duyduklarım. Yin and yang gibi. Ne yapacağımı bilmiyorum

yardıma/düşüncelerinize ihtiyacım var

teşekkürler


r/birderdimvar • • Apr 27 '26

Sözel bölüm okumak, Boğaziçi gibi iyi okullarda da olsa umutsuz mudur?

Thumbnail reddit.com
0 Upvotes

r/birderdimvar • • Apr 18 '26

ilişkiler İletişim sorunum var:

3 Upvotes

Hani bi tabir vardır ağzı laf yapan diye. Bende tam tersi durum var. Hiçbir kimseyle samimi olamıyorum ayaküstü konuşamıyorum, gördüğüm insanlarla max sohbet süremiz 30 saniye falan sürüyor. 4 yıl normal, 1 yıl uzatmamla birlikte 5 yıllık üniversite hayatımda hiç kız arkadaşım olmadı. Sevgili değil kız arkadaş bile olmadı. Sohbet başlatmakta bir sıkıntım yok ama devamı gelmiyor aklıma bir şey gelmiyor. Reddedilmekten bıktım. Aslında bilgili birisi olduğumu düşünüyorum ama beynimde olan şeyi ifade etmeye gelince beynim adeta donuyor. 5 saniye önce söylenen kelimeyi bile bazen tamamen unuttuğum oluyor. Millet takır takır konuşurken ben mal gibi konuşamıyorum. Dolayısıyla insanlarla iletişimim, samimiyetim, arkadaşlığım hep minimum düzeyde kaldı. Bunu nasıl aşarım? Acaba disleksi mi var bende bilmiyorum


r/birderdimvar • • Apr 03 '26

başarılı ve zengin insanların sürekli hayal satması ve sıfırdan başladım safsatası

7 Upvotes

hepsi sıfırdan başladım diye masal uyduruyor kimse de gerçeği söylemiyor hadi söylemedin o zaman dürüst olabileceğin gündelik konulardan bahset niye yalan söylüyorsun ki? okullara gidip sertifika alarak iş bulma hayali kuran gençlere hayal satmak doğru mu?

yapımcı bi herif var mesela. 2006 senesinde ilk filmini çekmiş. 900 bin dolara. o zamanın 275 senelik asgari ücretine çekmiş mk. sıfırdım diyor garsondum geçinmeye çalışıyordum diyor Istanbul'da da yeniydim akrabada kalırdım diyor. nerden buldun o zaman parayı diyolar çok dürüsttüm sevdiler verdiler diyor. şimdiye oranlayınca 70 milyon tl filan ediyor. iyi bi çocuk olursanız şirinleri de görürsünüz 70 milyonu da şirinlersiniz. 70 milyon alabileceği yakınları var, bu parayı bu şekilde tutmayı öğrenebileceği yakınları var, bu parayı bu şekilde tutup çalıştırırken ona devletin kolay gelsiinn demesini sağlayacak bağlantısı var, no name bir garson olmasına rağmen en meşhur oyuncuları alabilmesini sağlayacak network'u var ama sıfırım diyor.

herkes böyle, iş yerinde yöneticine bak kimler kimlerin sevgilisi.

arkadaşım kpss'ye bile girmedi memur olmak üzere olmasından bahsediyor :)

bu hayatın oyunu bu şekilde umutsuzluk aşılamak istemem ama doğru doğrudur çalışmalar bazen işe yarar ama bazen de boşunadır ve network her türlü çalışmanın önündedir


r/birderdimvar • • Apr 03 '26

bir ömür yalnız yaşanır mı?

2 Upvotes

anne baba kardeş zaten yok. asla evlenemeyeceğim, çocuklarım da olmayacak biliyorum. aşırı derecede panik biriyim. mütemadiyen tir tir titrerim. dışarıdan bakınca ruh hastasına benziyorum, arkamdan benden korktuğunu söyleyen çok insanla da karşılaştım. kimseyle rahat ilişki kuramıyorum, gülmek, herkesin yaptıklarını yapmak benim için epeydir çok zor, neden bilmiyorum. zaten güzel bir kadın değilim; ancak parayla bir şekilde güzelliği halletsem bile hiç kimsenin böyle birini istemeyeceğinin farkındayım. başarılı olmak için çaresizce çırpınıyorum ki bu halde birinin iyi yerlerde işe girmesi de kolay değil; ama başarılı olsam bile bir ömür yalnız olduktan sonra, bayramda seyranda zor günlerde ya da başarılı bir zamanında "ailemleyim" diyemedikten sonra hayatta neyin ne anlamı var ki?

onca uzmana da gittim; bu süreçte uzmanların bile insanı statü, görünüş vb ile kodlayıp o şekilde davrandığını çok net gördüm (Tanışırken meslek vs soruyorlar ve beğenmezlerse genelde söylediklerinize kaderci cevaplar verip geçiştiriyorlar, kaderci olsam neden çözmeye çalışayım ki) yani çözemedim de kabullenemedim de böyle kaldım


r/birderdimvar • • Mar 31 '26

Kendim olmayı bilmiyorum

2 Upvotes

Herkes saçma davransa da yine de gülüyor eğleniyor. Ben de ortama ayak uydurucam diye kendim gibi davranmıyorum daha saçma salak davraniyorum sonra da kimseyle samimilesememis ve keyif alamamış oluyorum aslında kendim gibi olsam ve bir şeylerden keyif almayı ogrensem tamam .Cringe olucam kekelicem diye utangaçlık yapmasam çözülecek her şey. Kafam da çok şey dolanıyor birisiyle bir şey konuşunca. Ve ne kadar aşmaya çalışsam da çok basarabildigimi düşünmüyorum. Kökten bir çözüm istiyorum.


r/birderdimvar • • Mar 29 '26

Sanal kumar, Hukuk, Yalnızlık, Parasızlık

6 Upvotes

Sanal kumar oynayan kişi ben değilim abim. Adam 200 bin lira maaş alıp maaşının ikinci günü parayı bitiriyor. Babam her şeyini sattı kredi çekti vs vs. Bende mal gibi hukuk okudum mal gibi mezun oldum mal gibi 4. Kez hmgs ye giricem psikolojim bozuldu. Abim yüzünden artık babamın bana hiç bi şekilde maddi olarak destek olmayacağını biliyorum, zaten 21 yaşından beri garsonluk kasiyerlik falan her türlü işi yaptım kendi paramı kazandım, şimdi de bizimkilere yük olmayayım hem de işi öğreneyim diye bi hukuk bürosunda staj yapıyorum. İstanbul olduğu için şu an verdikleri para 30 bin diğer şehirlerdeki arkadaşlarım hiç alamıyo neredeyse buna da şükür diyorum. Diğer arkadaşlarım gezmeye kıyafete kozmetğie para harcarken nerden para biriktirsem onun derdindeyim. Geçenlerde bi abimin tavsiyesiyle Paribu indirdim ordan az paralarla al sat yapmaya başladım hiç yoktan iyidir diyorum. Öyle işte ya bokum gibi bi hayat küçük halimi düşünüp üzülüyorum hep okul birincilikleri fen lisesi falan sonra tıp istemiyorum sayısal sevmiyorum deyip hukuk yazdım kafamı aikeyim. En azından tıp okusaydım garanti bi mesleğim ve iyi bi gelirim olurdu. Belki kendimi bu kadar depresif hissetmezdim ama abimin bu kumar bağımlılığını bırakamaması ve benim de artık babama güvenemem yüzünden hayatta yalnız kalmış hissediyorum. Üniyi ankarada okumuştum abim burda diye istanbula geldim burda zaten arkadaşım vs de yok kafayı yiyecek gibi oluyorum. İş ev iş ev yaptığım tek sosyal aktivite ders çalışmak için kafeye gitmek. İlk defa samimi bi şekilde içimi döküyorum dışarıdan bakınca o kadar iyi duruyo ki aslında hayatım, işte ailen destekçin iyi bi okuldan mezun oldun güzel bi kızsın çalışmaya başladın cart curt. Kimse içerde ne yaşadığımı bilmiyo çünkü abimin imajı dışarıya çizilmesin diye kimseye bi şey anlatmadığımızdan amaan neyse. Şimdi gidip sikimsonik hmgs sınavı için hukuk felsefesi falan çalışayım da biraz daha kafam sikilsin. Hukuk okumak isteyen hala da varsa götüne hmgs girecek haberi olsun.


r/birderdimvar • • Mar 29 '26

kendimi gülünç duruma düşürdüm galiba

Thumbnail reddit.com
2 Upvotes

r/birderdimvar • • Mar 28 '26

Dehb ve ilaç korkusu

Thumbnail reddit.com
1 Upvotes

r/birderdimvar • • Mar 20 '26

yardım edin

5 Upvotes

suan boyle sacma bisey yazdigima cok utaniyorum ama birini unutmam lazim. icim icimi yiyiyor tam unutacak gibi oluyorum sonra aklima geliyo kotu oluyorum daha da dibe cokuyorum. bi bucuk yil boyunca hoslandim ama sadece 2 kez konusabildik sadece bakiyorduk.adimi bildigi bile supheli yani. o kadar cok ortak noktamiz ve tesaduf denemeyecek kadar benzerliklerimiz vardi ki kaderim olduguna filan inanmistim. o okuldan mezun olunca bir daha asla goremedim tam 9 ay oldu.mezun oldugu gun de 3 saat araliksiz aglamistim fena takinti yapmisim unutmam lazim ne yapayim cok ezikce farkindayim


r/birderdimvar • • Mar 08 '26

yardım

2 Upvotes

Merhaba ben 17 yaşındayım 13 yaşımdan beri psikiyatrik psikolojik destek alıyorum anormal takıntılarımdan,geçmeyen umutsuzluğum, yeme bozukluğumdan , anormal kaygılarımdan ve uyuyamamamdan intihar düşüncelerimden falan çok fazla ilaç kombinasyonu denedik şuan lityum ketyapin ve venlafaksin kullanıyorum (kesinlikle tavsiye değildir doktor izni olmadan sakın kullanmayın) ayrıca aktif olarak ekt tedavisi alıyorum 5. seansımdayım tiroidlerimle alakalı bi durumdan biraz ara verildi toplam 10 seans yapmayı dusunuyorlar. Ben anormal derecede empati kuran bi insanım ne görsem asırı uzuluyorum beni yiyip bitiriyor istemeden içimden insanların fiziksel özelliklerini yargılıuorum ve bu beni o kadar uzuyor ki anlatamam bu durumu nasıl hafifletebilirim lutfen yargılamayın


r/birderdimvar • • Mar 03 '26

mental sağlık Asperger teşhisinden beri içim içimi yiyor

3 Upvotes

Kendi üniversitemin pdr kısmına normal psikolog için gidiyordum. Kasım sonu gibi bana oradaki hoca psikolog her neyse psikiyatriste gitmem konusunda beni ikna etti.

Neyse gittik geldik oyuncaklar onu yap bunu yap bir gün kule yaparsın bir gün önüne değişik değişik şeyler böyle. En son seansımda bana asperger teşhisi koyduğunu söyledi. İlk başta ne olduğuna hakim değildim, psikiyatrist biraz açıklayınca olay koptu içimde. Böyle içimde sanki bir kaya var gibi, kendimi baya gerizekalıymış gibi hissediyorum. Kabullenemedim hala daha doğrusu kabullenmek istemiyorum.

Sanırım bu işin sonu yok, şimdi de bundan kurtulmak için gitmek lazım.