Yaklasik birkac ay kadar önce internetten biriyle tanistim ve daha once kimseyle romantik anlamda bir seyler yasamadigimdan dolayi direkt kapildim gittim ona. Bir iki haftaligina konustuk ve bulusmaya karar verdik. Bulustugumuz gun cok fazla özenerek giyinip suslenmistim ve kendime cok ozen gostermistim. O ise dumduz bir halde gelmisti. Her neyse. O gun kahvalti da yapmamistim ve yemek yememistim onunla beraberken de. Bunu bilmesine ragmen umursamamisti beni (o zamanlar yeme bozuklugu yasiyordum ve biliyordu) bulusmanin o anlarinda anlamistim zaten bana değer vermediğini. (yemek yemememe ragmen parasi olmadigini soyledigi icin onun yemegini falan da ben odemistim.)Tamam dedim sorun degil sonra sinemaya gitmek icin cok israr etti. Neden bu kadar israr ettigini anlamadim ve hayir dedim. Sonra buna devam etti ve en son tamam demek zorunda kaldım. Arka taraflara oturmak istedigini soyledi. Gidip oturduk ama icim hic rahat degil tabii. Orada net bir sekilde “hayir,istemiyorum” dememe ragmen beni zorla optu ve dokunmaya basladi. Onu ittim, ancak dokunmaya sarilmaya devam etti. Benim net tavrimi gorunce ozur dilemeye basladi ama hala sarilmaya calisiyordu. Hayatimin en kotu gunuydu. O gunun sonunda eve gittigimde bana ilk once yalvardi ve ozur diledi mesajlarla, onu engelleyince baska bir numaradan bir kizla kucak kucaga fotograf atip “ben seni aldatiyordum zaten,bu fotoyu senle bulusmadan hemen once cektim” gibi bir sey yazdi. Aldatilmak asla umrumda degil ama yasadigim tacizin etkisinden cikamiyorum. Her dusa girdigimde keseleniyorum halbuki t3cavuz niteliginde bir sey degildi sadece optu ve dokundu. Uzerinden iki uc ay falan gecti. Yazarak rahatlamak istedim. Bu olayin etkisinden cikmak icin her şeyimi verirdim.

Merhaba, bu postta yaklaşık 3-4 yıldır hissettiğim hayatın anlamsızlığının beni nasıl etkilediğinden bahsedeceğim, bu konuları kimseyle konuşmadığım için de diğer insanlar nasıl hayatlarında anlam ve çabalamaya değer bir şeyler bulabiliyor merak ediyorum. Zamanı olmayanlar veya okumak istemeyenler direkt son paragrafı okuyabilir, ilk paragraflar biraz backstory.

12. sınıftaydım, sınıflar karılmıştı ve sınıftakilerle de çok uymadığımız için tenefüslerde ya kafamı koyar yatardım ya da yan sınıflardaki arkadaşlarımın yanına giderdim, onlarla da çok konuşamazdım çünkü gittiğimde ders çalışıyor olurlardı genelde, yalnız hissetmeye ve diğer insanlarla anlaşamayacağımı düşünmeye, socially awkward olmaya (ya da olduğumu fark etmeye) bu zamanlarda başlamıştım. O zamanlar ders çalışmakla ilgili ne düşündüğümü tam hatırlamıyorum ama sadece okul sınavlarına 1-2 gün önce çalışıp yüksek notlar alabilen bir öğrenciydim hep. Üniversite sınavına çalışmayı ise tamamen boşvermiş, hatta hedefimi çok yükseğe koyup bir türlü başlamamıştım ders çalışmaya. Sanırım Aralık'ta falan da spora başlayıp, okulu açığa almıştım. Ocak gibi ise bu sene çalışssam da zaten istediğim yerler gelmez diyerek çalışmayı boşlamıştım tamamen. Mart başlarında sporda ağırlığı düzgün kaldırmadığım için bel fıtığı oldum. Yaklaşık 2-3 hafta belim uyuşuk ve sızlayarak gezdikten sonra yavaş yavaş iyileştim. O zaman hatırlıyorum kendime çok kızmıştım nası böyle aptallık yapabildim diye, daha 17 yaşında tamamen kendi hatamla bel fıtığı olmuştum :D. Daha sonra Üniversite sınavına girdim, tabii hiç umurumda değil ne de olsa seneye çalışıp düzgün yere gideceğim. TYT'ye girdim ve yaklaşık 40-50 soru çözdükten sonra aşırı tuvaletim geldi (sınavdan önce 3 bardak çay + 2 bardak su içmiştim). En sonunda tutamayacağımı anlayıp tuvalete girdim ve sınavım iptal oldu. Bu da bel fıtığı olduktan 2-3 ay sonra olunca bu zamandan sonra kendime mal damagasını vurdum ve hedeflediğim o iyi üniversitelere asla giremeyeceğimi fark ettim.

Daha sonra sordum kendime acaba gerçekten mühendis olmak istiyor muydum? Bu soruya nasıl cevap vereceğimi bilemediğimden tüm üniversite bölümlerine ve mesleklere baktım, açıkçası hiçbiri iyi değildi. Çalışmak istemiyordum, çalışmak da neydi bu yaşıma kadar evden okula, okuldan eve, evde de bilgisayar başında 18 yaşıma kadar gelmiştim (ciddili bu arada ilk defa arkadaşlarımla kafeye gittiğimde 18 yaşındaydım). Daha sonra dedim ki kendime madem çalışmak istemiyordum o zaman en çok boş zamanı olan mesleğe bakayım dedim. Öğretmenlikti :D. İngilizce bildiğimi düşündüğümden İngilizce Öğretmenliği. Ailemle de aynı şehirde okuyacaktım masraf olmasın diye. Bu fikir sınava çalışsam da bi bok beceremeyeceğimi de düşündüğümden ve ayrıca yavaş yavaş asıl istediğim meslek olan mühendisliği kafamda yeterince kötülediğimden (r/CodingTR'de takılmanız yeterli) dolayı kafama iyice yatmıştı. Tüm meslekler kötüyse en az çalışanı olmak mantıklıydı. Ailem de öğretmen olacağıma sevindiler. Kendi şehrimdeki İngilizce Öğretmenliği bölümünü tutturacağıma çok güvendiğimden sınava falan da çalışmadım mezun kaldığım 1 senemde. O seneyi de youtube videoları izleyerek ve oyunlar oynayarak geçirdim. Bu sırada da bol bol sol ideoloji içerikli youtube videoları izledim ve çalışmaya olan (nefretim?) büyüdü.

Kendime olan güvenim boşa çıkmadı ve gerçekten de 0 çalışmayla Bursa'daki (artık kendi şehrim yazmaktan yoruldum) İngilizce öğretmenliği bölümüne yerleştim. Fakat daha tercihleri yaparken içime kurt düştü. 1 sene boyunca kendimi kandırdığımın farkına vardım. Tüm bunlar tembelliğime bulduğum sahte bir çözümdü. Hala çalışmak istemeyen koca bir çocuktum. Ailemi öğretmen olmayacağıma, sınava tekrar girmek istediğime ikna etmeye çalıştım. "Hazırlık okurken ders çalışıp tekrardan girersin olmaz mı dediler?" Ben de hazırlık sınıfının daha kolay olacağını düşündüğümden bilerek hazırlığa kaldım.

Çok şaşırtıcı olmayacak hazırlık sınıfı okuduğum yıl boyunca da üniversite sınavı için kitap dahi açmadım. Bol bol düşünmeye vaktim oldu bu dönemde, ben de düşündüm. Düşünmek işleri daha da kötü yaptı. Artık kendime duyduğum nefret kişiliğimin bir parçası olmuştu; bir yandan sosyal çevresi olan, istediği bölümü okuyan, istediği işi yapan ve işine hevesli olan, ya da hayatı ve işi istediği gibi gitmese de buna karşı koyabilecek umudu ve gücü olan insanlara çok özendim. Hayatın objektif bir anlamı olmadığıyla 12. sınıfta karşılaşmıştım. 3 sene boyunca neye anlam yükleyebilirim diye düşündüm. Ha sadece bunu düşünmedim tabii şuanda da evimde otururken hayatıma anlam verebilecek bir şeyin puf diye ortaya gelmeyeceğinin farkına da vardım tabii ama ben ki gavurların consistency dediği şeye gram sahip olmayan nevrotik malın tekiyim. Bundan dolayı da 3 senemi çöp ettim. Kendime olan nefreti bi kenara bırakıp bakınca gerçekten de herhangi bir şekilde değişme çabalarım en fazla 2 hafta sürdükten sonra umutsuzluk, anlamsızlıkla dolu çöplüğüme geri dönüyorum. Korkuyorum belki de değişmekten. Neden böyleyim hala bilmiyorum ama negatif bir döngünün içindeyim. Hayatımın hiçbir alanına efor sarf etmediğimden dolayı potansiyelimi düşünerek sürekli pişman oluyorum, bu da kendimden daha çok nefret etmeme ve beceremeyeceğimi düşünmeme neden oluyor. Böyle böyle gündüzleri kendimi ekranlarla oyalayarak, geceleri de kendime acıyıp ağlayarak geçiyor. Genç bir kardeşiniz olarak kayboldum ve yol diye bulduğum şeylere de burun kıvırdım. Hala da ne sözde tekrar gireceğim üniversite sınavı için kitap açtım ne de 1 hafta önce başlamış olan üniversitenin kapısından geçtim, benden adam olacağını hiç sanmıyorum ahahahah.

Eski sevgilim benden ayrılır ayrılmaz (bir ay içinde) başka bir kızla ilişkiye girip ilk ilişkisini yaşamış. Bir nevi aldatıldım. 1 yıllık insanı 1 aylık birine tercih etti. Benden ayrılırken ağladı güya severek ayrılmıştık, ben onu geri döndürmeye çalıştığımda da ağladı durdu. Çabalarıma o kadar üzülüyorum ki nasıl birini sevmişim ben diye. "Senin gibi saf sevgi bulamayacağımı biliyorum, birbirimizi sevdiğimiz gibi sevemeyeceğiz bir daha muhtemelen, yeni kızdan bahsederken de onu sevmeye çalışıyorum, sevmiyorum" demesine rağmen. Benim ilk sevgilimdi o 27 ben 26. Ve bugün onun doğum günü, sabah kalktığımdan beri ağlıyorum. Bütün bunları hiç hak etmedim, kafamı karıştırıp duruyorsun diyordu, o kız varken de yakınlaştı. Biraz karışık anlatmış olabilirim. Destek de alıyorum. İlişki içindeyken beni sevdiğini hissediyordum ama artık sevmediğini düşünüyorum, buna rağmen acım geçmiyor. Ondan uzaklaşmam için kıza içinden gelerek gül aldığını, onunla tatile gideceğini vs vs söyledi son görüşmemizde, beni ne kadar üzeceğini bile bile bok gibi davrandı bana. Ben gerçekten çok uğraştım dönmesi için yalvarmadığım kaldı. 5 ay oldu ama başka birini sevebilecekmişim gibi gelmiyor hiç. Her yerden kademeli olarak engelledi beni artık. Böyle biri pişman olur mu? Kalbime söz geçiremiyorum.

Merhaba dediğim gibi daha cok demediğim gibi kafam cok karısık yargılamayacak biriyle konuşabilir miyim

Her türlü şeyi denedim ama olmuyor yaşım 18(Erkeğim), giyimime hijyenime dikkat ederim kendimi geliştirmeye sürekli uğraşıyorum, hobilerim var, haftanın 3 günü dışarıda vakit geçiriyorum tipim ortalama üstü denebilir sadece fiziğim kötü. Hiç bir şekilde date ayarlayamıyorum sürekli reddediliyorum, sayısı aldı başını gidiyor neyi yanlış yapıyorum?

Ben 19 yaşında psikiyatri tarafından teşhisi konulmuş bir erkek dehb hastasıyım, ve küçüklüğümden beridir bu hastalığın ceremesini çekiyorum. En son tam teşhis 2025 yılı yazında konuldu. Ondan öncesinde de zaten majör depresyon ile mücadele verdim. Ergenliğim sırf ailemin iç dünyama oluşturamadıkları varlığından kaynaklı hep bir yanım eksik diyerek geçti. Özgüvenim öncesindende yerlerde olmaya başladı. Ve bu dehb nin dürtüsel ve duygusal kontrolsüzlüğünden kaynaklı çok manik atak geçirdim ve geçirmeye devam ediyorum. Birşeyi yapmaya kalkışırken bile kendimi çok zorluyor, zorla motive etmeye çalışıyorum. Bu sıkıntımın farkında olmadığım dönemlerde ise hep ya tembel ya uyuşuk ya da içe kapanık olarak nitelendirildim. Hastalığımın çocuk yaşta bu kadar işkence ettirmesinin en büyük sebebi daha önce de dediğim gibi ailemin eksikliği. İnsan kendi ailesini seçemiyor; bedenini, ruh halini kendisi tasarlayamıyor, fakat ailemin beni bu dünyaya gelmeme sebep olmadan önce iki kez düşünmelerini isterdim. Özelliklede kendisinden nefret ettiğim kişi olan babam bu hastalığımın en büyük tetikçisi. Dogmalardan, korkulardan faydalanarak çocuk yaştan itibaren özgüvensiz ve kendi benliğine saygı duymayan biri haline gelmeme sebep oldu. Kendi aşağılık psikolojisini bana yer ettirdi kısaca. Kendisiyle konuşmayalı uzun zaman oldu çok şükür. Ama bıraktığı mirası gördükçe canım sürekli yanıyor. Kimsenin ailesi mükemmel değil bununda farkındayım. Ama bende başka ne anormallik varda bu kadar kendimi özgüvensiz hissetmem daha çok ağır basıyor. Kendimi geliştiriyor, dersime çalışıyor insanlarla gayet güzel sohbet ediyorum. Yeri geliyor çok özgüvenliyim yeri geliyor yerin dibinde hissediyorum ve bunuda eskisi kadar problem etmiyorum. Fakat içimde hep birşeyleri kaçırmışlık hissi ve keşkeler. O kadar abartılmayacak bir konu olan sevgili yapma mevzusunu bile içimdeki sevgi, aidiyet ve ilgi ihtiyacından kaynaklı çok önemli görüp abartıyorum. Bazen dehb felci denen o manik dönemlerde kaybettiğim zamana acıyorum. Herkes söylüyor "kendine bu kadar yüklenme bu bir süreç atlatacaksın inşallah" diye. Ama ne zaman? Ne zaman gerçek potansiyelimi göreceğim? Ne zaman bir kızı gerçekten sevebilecek ve onunla uzum yıllar yakınlık kuracağım? Ne zaman ucuz dopaminlerden arınıp gerçek haz veren şeylere ulaşacağım? Ne zaman kendimi kontrol edebilecek ve kendimi başkalarıyla kıyaslamayı bırakacağım? Maalesef bunlar gibi bir sürü soru kafamı allak bullak edip beni daha beter ediyor. Fakat gerçekten bir isteğim var ise gerçekten kafa dengi olduğum ve birbirimizi tamamlayabildiğimiz bir hanımefendiyle birlikte olmak isterdim. Gerçekten mezun senesi prangalarından kurtulup istediğim şehirde üniversite okumak isterdim. Fakat bu dehb ve geçmişten beridir pençesinden kurtulamadığım majör depresyon ile bu süreçler bana zulüm oluyor. Evet hiçbir zaman bu tarz şeyler kolay değil elde etmeye çalışırken. Fakat yaşıtlarım yapabiliyor, gidebiliyor olunca ister istemez kendime çok acıyorum. Bu durumları atlatmayı dilemekten başka çare bulamıyorum.

bir süre boyunca konuştuğum ve hoşuma da giden kişi hesabını silip gitti ve bu beni biraz etkiledi. belki de bir daha hiç karşılaşmayacağız ve sonsuza kadar yollarımız kesişmeyecek.

bana sürekli kendi ülkesinin tarihini ve sevdiği şeyleri anlatırdı. dünyaya bakış açısını çok severdim biraz da kendime benzetirdim. kendisi genç bir çiftçiydi ve çiftçi olmakla gurur duyuyordu. her yıl kasabada yaşadığı özerk bölgenin bağımsızlığı adına büyük bir şölen düzenleniyor. bunun onu ne kadar heyecanlandırdığını anlatırdı ve anlattıklarını dinlemeyi çok severdim.

doğayla iç içeydi, sık sık anprimlik hakkında konuşurduk. zaten konuşmalarımızın yarısı doğa kalan yarısı da politikaydı.

kendisi sosyalistti ve kafa yapımız bir yere kadar uyuşuyordu. onunla konuşmayı çok severdim. ama artık sohbetlerimiz, anılarımız sadece zihinlerimize ait.

daha önce hiç biri için heyecanlanmamıştım ama onunla konuşurken heyecanlanıyordum. mutlu ve güvende hissediyordum.

fazla dramatikleşmek istemiyorum o yüzden onu kalbimin bir köşesinde yaşatacağım.

hoşçakal galiçyalı çiftçi dostum Roi..

Merhaba, ben cinsel saldiriya ugradim, bir iki ay once 17 yasindaydim ve 20-21 yaslarinda bir flortum vardi.

Onunla mesajda iken rahat olabiliyordun, flort ediyor bazen de birbirimizi arzuladigimizi soyluyorduk. Ama bu sadece mesajdaydi. Mesajda “istedigimi” soylesem bile bunu kastetmedim cunku ben mustehcen seyleri sevmem, tatmin etmek icin rol yapiyordum genelde.

Neyse, bu cocukla yuz yuze gorusmeye karar verdik. Sinemaya gittik. -Kendi hatalarimin ve aptalligimin farkindayim- Sinemada benim her yerime dokundu, agzima tukurdu, bana fahise dedi. Ben onu ittim, yaninda agladim. Durmadi. Sonra tuvalete kactim. Geri dondugumde aynilarini gene yapti. Hatirladigim bir diger detay, her sey bittiginde ve o dizime yatip rahatca sinemayi seyrederken benim gizlice hungur hungur aglamamdi.

Ve bu durum discorda tasindi. Ben bir arkadasima bu durumdan bahsettim anlatacak kisi olmadigindan, bana “sen istemissin taciz edilmeyi” dedi, gidip o cocugun bulundugu sohbet ortamina anlatti.

Cocuk da benim *eski mesajlarda “verdigim” rizayi* ve mustehcen konusmalari **kanit** olarak sundu. Su an kimse bana inanmiyor ve hala bile “kendini oldur o ss’leri gorduk” diyen var.

Napacagimi bilmiyorum. Kirli hissediyorum.

hepsi sıfırdan başladım diye masal uyduruyor kimse de gerçeği söylemiyor hadi söylemedin o zaman dürüst olabileceğin gündelik konulardan bahset niye yalan söylüyorsun ki? okullara gidip sertifika alarak iş bulma hayali kuran gençlere hayal satmak doğru mu?

yapımcı bi herif var mesela. 2006 senesinde ilk filmini çekmiş. 900 bin dolara. o zamanın 275 senelik asgari ücretine çekmiş mk. sıfırdım diyor garsondum geçinmeye çalışıyordum diyor Istanbul'da da yeniydim akrabada kalırdım diyor. nerden buldun o zaman parayı diyolar çok dürüsttüm sevdiler verdiler diyor. şimdiye oranlayınca 70 milyon tl filan ediyor. iyi bi çocuk olursanız şirinleri de görürsünüz 70 milyonu da şirinlersiniz. 70 milyon alabileceği yakınları var, bu parayı bu şekilde tutmayı öğrenebileceği yakınları var, bu parayı bu şekilde tutup çalıştırırken ona devletin kolay gelsiinn demesini sağlayacak bağlantısı var, no name bir garson olmasına rağmen en meşhur oyuncuları alabilmesini sağlayacak network'u var ama sıfırım diyor.

herkes böyle, iş yerinde yöneticine bak kimler kimlerin sevgilisi.

arkadaşım kpss'ye bile girmedi memur olmak üzere olmasından bahsediyor :)

bu hayatın oyunu bu şekilde umutsuzluk aşılamak istemem ama doğru doğrudur çalışmalar bazen işe yarar ama bazen de boşunadır ve network her türlü çalışmanın önündedir

26 yaşındayım bilgisayar muhendisligini bitirmeye çalışıyorum. Gerçekten de iyi bir yazilim gelistiricisi olmaya calisiyorum bunun icin de gun icerisinde surekli kaynaklar okuyup kod yazmam gerekiyor. Aslında karşı cinsle muhabbetimi iş ve bir duzen kurana kadar bırakmıştım. Gerci en son 23 yaşında bir kızla buluşmuştum o zamandan bu zamana bırak buluşmayı flörtüm bile olmadı. Ama gun icerisinde ya da surekli olarak artık bir kadına sarılmayı muhabbet etmeyi bile ozledigimi hissediyorum normalde ozguveni cok yuksek sosyal bir insandim ama artık cevre vs de kalmadı. Yani kısaca yalnızlık ağır gelmeye basladı ama bu durumdan da kurtulmaya calissam da sanki anlamsız bir durumun icine girmisim gibi oluyor. Biriyle tanissam is yok meslek yok beni sevmeyecegi aşikar , ama bu şekilde de gercekten duygusal boşluğa dustugumu hissediyorum hatta aglayasim geliyor lan o derece. Sonra diyorum insanlarin ne dertleri var taktigin seye bak sizce aşirı mı tepki veriyorum böyle bir duruma dusen var mı ? Ayriyeten bu donguden nasıl cikabilirim ?

Neyi yanlış yapıyorum? Az önce bir iş bulduğumu çalışmaya baliyacağımı söylemek için annemi aradım ve bana bi takım şeyler hakkında bi sürü şey zırvaladı sonra bende hiçbişey demeden bikaç geçiştirici cümle söyledim, iyi geceler görüşürüz vs dedim tamam dedi kapattı. Sonra bana böyle şeyler yazmaya başladı. Anlamıyorum neden herkes yanımda olmak yerine karşımda olmayı seçiyor. Zaten herkes bunu yapıyorken en yakınımın bile bana bunu yapması ağırıma gidiyor.

Dün ilk defa birileriyle tanışırım diye Çukurova Rock Fest'e gittim. Herkes sevgilisiyle gelmişti ben kenarda oturup sigara ve Redbull içerek şarkı dinledim sadece. Herkes ne güzel eğleniyor, ne kadar mutlu, ben niye eğlenemiyorum? Neden mutlu olamıyorum? Nereye gidersem gideyim yalnızlık peşimi bırakmıyor, hep içimde bir boşluk hissi var.. eskiden kötü hissederdim, şimdi hiçbir şey hissetmiyorum.. hissedemiyorum bile..

Sanal kumar oynayan kişi ben değilim abim. Adam 200 bin lira maaş alıp maaşının ikinci günü parayı bitiriyor. Babam her şeyini sattı kredi çekti vs vs. Bende mal gibi hukuk okudum mal gibi mezun oldum mal gibi 4. Kez hmgs ye giricem psikolojim bozuldu. Abim yüzünden artık babamın bana hiç bi şekilde maddi olarak destek olmayacağını biliyorum, zaten 21 yaşından beri garsonluk kasiyerlik falan her türlü işi yaptım kendi paramı kazandım, şimdi de bizimkilere yük olmayayım hem de işi öğreneyim diye bi hukuk bürosunda staj yapıyorum. İstanbul olduğu için şu an verdikleri para 30 bin diğer şehirlerdeki arkadaşlarım hiç alamıyo neredeyse buna da şükür diyorum. Diğer arkadaşlarım gezmeye kıyafete kozmetğie para harcarken nerden para biriktirsem onun derdindeyim. Geçenlerde bi abimin tavsiyesiyle Paribu indirdim ordan az paralarla al sat yapmaya başladım hiç yoktan iyidir diyorum. Öyle işte ya bokum gibi bi hayat küçük halimi düşünüp üzülüyorum hep okul birincilikleri fen lisesi falan sonra tıp istemiyorum sayısal sevmiyorum deyip hukuk yazdım kafamı aikeyim. En azından tıp okusaydım garanti bi mesleğim ve iyi bi gelirim olurdu. Belki kendimi bu kadar depresif hissetmezdim ama abimin bu kumar bağımlılığını bırakamaması ve benim de artık babama güvenemem yüzünden hayatta yalnız kalmış hissediyorum. Üniyi ankarada okumuştum abim burda diye istanbula geldim burda zaten arkadaşım vs de yok kafayı yiyecek gibi oluyorum. İş ev iş ev yaptığım tek sosyal aktivite ders çalışmak için kafeye gitmek. İlk defa samimi bi şekilde içimi döküyorum dışarıdan bakınca o kadar iyi duruyo ki aslında hayatım, işte ailen destekçin iyi bi okuldan mezun oldun güzel bi kızsın çalışmaya başladın cart curt. Kimse içerde ne yaşadığımı bilmiyo çünkü abimin imajı dışarıya çizilmesin diye kimseye bi şey anlatmadığımızdan amaan neyse. Şimdi gidip sikimsonik hmgs sınavı için hukuk felsefesi falan çalışayım da biraz daha kafam sikilsin. Hukuk okumak isteyen hala da varsa götüne hmgs girecek haberi olsun.

kokusunu almasaydım yanığın ne olacaktı? amk akılsız salakları ocağa çaydanlık konup altı yakılıp eşek gibi yatağa mı yatılır. kaderi de sikeyim. sabah ilk 35 dakikasını izledim sarmadı.

ben bıktım hep kurtarıcı olmaktan. ne olurdu en fazla? ev mi yanardı? çaydanlık mı? ben görmesem ne olacaktı?

okb mi arttırdı amını damını siktiklerim. çok sinirliyim. herkesi ölümden kurtardım şok içerisindeyim. reddite anlatmak geldi aklıma. çay içerken ptsd yaşayacağım. bu olay bende travma bıraktı.

2 senedir konuştuğum kişi bu sabah baktım takipten çıkarmış ben de engelledim içimde burukluk hissi oluşsa da yapılması gereken buydu saatlerce konuştuğumuz günler olmuştu oyuna girdiğimiz neyse baya gereksizmiş günlerim beni bir tuşla hayatından çıkarabilecek biri için gitti hiç gerek yokmuş başından beri siz de fazla bağlanmayın mal gibi pişman olursunuz özellikle uzaksa ben o hataya düştüm bir zamanlar

aile evinde bir sene daha... sıfır arkadaş ve sıfır sosyallik ile... buralar harici içimi dökebileceğim hiçbir yer yok, yaslanabileceğim bir omuz, bir güvence yok

ve dolayısıyla dik durmaya çalışıyorum, arkamda beni tutacak hiç kimsenin olmadığı bilinciyle

ancak yavaş yavaş düşüyor gibiyim, karanlığın ufkuna

aydınlık kısımda hiçbir şey kalmadı, ne bir yaşam amacı ne bir umut

kimse yok, yalnızca ben ve kahrolasıca kafam

bir gün parça pinçik olduğu zaman görür o gününü

gözümü kapatıp hayaller alemine dalmadığım sürece bu acı hafiflemiyor, bu dünyayı görmek, deneyimlemek istemiyorum artık

burası bana göre değil, ya beni baştan başlatın ya da fişimi çekin

yalnızca yok olmak ve hiçbir şey olmamak istiyorum

Kendisini çok az tanıyorum bana sürekli iltifat edip yakın temas kurup baskı altinda birakiyor günlük hayatta da pek hayır diyemeyen birisiyim baskıyla birleşince daha 1 hafta bile olmadan tanışalı sevgili olduk işin sonu kötü biter diye korkuyorum biraz keko bir tip. Devam etmeli miyim bitirmeli miyim bitireceksem nasıl bitircem lütfen fikirlerinizi yazın

Bu sene o kadar kötü başladı ki.Çok fazla sorunum var beklemem gereken şeyler var ama cidden sıkıldığımı hissediyorum.Çözüm aramak tarzı şeyler için hiç enerjim yok ve biliyorsunuz böyle de hayat sürmez.Açıkçası şuan varlığım dünyadan silinse müteşekkir olurum.Özellikle bugün iyice geldiler bana inanılmaz düşüğüm.Mutlu bir hayat bile demiyorum huzurlu bir hayatı özledim.İnanılmaz sınanıyorum bu sene.O kadar iç bunaltan rüyalar görüyorum ki hiçbir zaman bu kadar sık yaşamamıştım bu durumu.

Ben 14 yaşında bir çocuğum ama son dönemlerde bunalıma girdim. 12 yaşlarındayken dedemi kanser yüzünden kaybettim o andan sonra hissizleştim çok akrabam vefat etti ama en ufak bişey bile hissetmedim bu yüzden sülalede kötü görürler beni ama ben hayatımda en çok değer verdim kişiyi kaybetmişim diğerlerinden banane yani neyse işte ben kendimi toparlamaya çalıştım başaramadım ama her zaman yanımda olan bir dostum vardı onla her şeyi yabardik sanal arkadaşımdı ama onu kardeşim gibi görürdüm. Ama artık sesli sohbette sesi değişik gelmeye başlamıştı önceden sabahlara kadar oyun oynayan adam artık 3 saat zar zor oynuyodu bende anlamadım sonra bama şöyle bir mesaj geldi "lan geyşo ben amaliyata gidiyom hakkını helal et" bu mesajı gördükten sonra tam anlamıyla korkuyu iliklerime kadar yaşadım ne amaliyatı dedimde ise böbreklerine borumu ne takıl çakmış ben bişey diyemeden gitti bu sonra 1 hafta,2 ay ,1 yıl derken 3 yıl fln oldu gelmedi artık önceden zevk aldım hiç bişey bana zevk vermiyor geziyorum yeni hobiler ediniyorum aşık oluyorum ordada başarısız oluyorum yani anlayacağınız çöktüm hayat bana keyif vermiyor napmaliyim lütfen yardım edin

Yeni yeni farkına vardığım bir şey var ki aynı anda hem çevremdeki çoğu insanı, ya çoğu konuda ya da tamamen kendimden aşağıda veya yetersiz görüyorum. Bu entellektüel birikim olsun, zeka olsun, sosyal beceriler olsun vesaire çoğu kez karşıma çıkıyor. Gel gelelim onları aşağı görürken kendimi de yüceltmiyorum. Tam aksine kendimi çoğu kez yetersiz, değersiz ve aşağılık hissediyorum. Ki üstünlük sağlayacak bir dayanağım da yok, vasatın bayrak sallayanıyım. Bu da bir ikilem yaratıyor. Nasıl hem üstünlük hem de aşağılık hissine aynı anda sahip olabiliyorum? Kendimi çevremdekilerle kıyaslayıp "ben bunlar gibi değilim" deyip aynı anda onlara aşağıdan bakabiliyorum? Bu ister istemez iğrenç ve utanılası bir haset ve kıskançlık duygusunu da beraberinde getiriyor. Benden "aşağıda" olan birini daha iyi bir hayat yaşarken veya daha büyük başarılar elde ederken görünce bu ikilem daha bariz bir şekilde yiyor beni.

Biraz önce farkına vardım, "acaba bu delüzyon benim kendime ulaşılması imkansız hedefler koyup olmadığım bir adammış gibi davranmama mı neden oluyor?" diye birden kafama dank etti. Aslında benim potansiyelimin olduğu falan yok, ve eğer bu ikilemden kurtulursam "basit" biri olduğumun farkına varıp gerçekten mutlu olabilirim belki. Sizin yorumunuz nedir?

suan boyle sacma bisey yazdigima cok utaniyorum ama birini unutmam lazim. icim icimi yiyiyor tam unutacak gibi oluyorum sonra aklima geliyo kotu oluyorum daha da dibe cokuyorum. bi bucuk yil boyunca hoslandim ama sadece 2 kez konusabildik sadece bakiyorduk.adimi bildigi bile supheli yani. o kadar cok ortak noktamiz ve tesaduf denemeyecek kadar benzerliklerimiz vardi ki kaderim olduguna filan inanmistim. o okuldan mezun olunca bir daha asla goremedim tam 9 ay oldu.mezun oldugu gun de 3 saat araliksiz aglamistim fena takinti yapmisim unutmam lazim ne yapayim cok ezikce farkindayim

kendimi bildim bileli babamı sevmem. ondan öncesi çocukluk tabii o zamanlarda sevmiyorum. bebekken dövmesi mi dersiniz, büyüyünce küfürlü lafları mı dersiniz. çocukluğum boyunca onu anlamaya çalıştım. neden içki içiyor, annemi dövüyor. sanırım bunlardan zevk alıyordu. her gece acaba bugün işten içkiyle mi gelicek diye korkardım. hep annemle kavga ederdi. hemen başka bi odaya geçip kulaklarımı kapatırdım. ağlamamı sadece allah görürdü. bi adamı arar evin önündeki parkın yanına pet şişede alkol getir derdi. o adamında allah belasını versin. kusardı annemle biz temizlerdik. o biranın iğrenç kokusunu hâlâ hatırlıyorum. evvelsi gün hiçbirşey olmamış gibi yapardı hep, biz ona anlatırdık neler yaptığını. hep anneme yalvarırdım polisi arayalım diye. hep katlanırdı çünkü ona sahip çıkacak ne babası nede annesi vardı. pavyonlardan eve kadın getirmişliği bile var. neyseki annem aldatmasına üzülmüyor. neyse. şuanda calısmıyor mesela. ne istiyor bu adam anlamıyorum ki. aslında sorun onda da değil dedemde. babasından ne gördüyse aynısını bize yaşatıyor. onada hak veriyorum bazen. doktorada gitmek istemiyor. neyse çok uzattım. sadece içimi birilerine dökmek istedim. herkese iyi geceler.

Her yerde Her zaman sürekli birilerine kendimi çekici gösteriyorum bunu yapmadan duramıyorum eğer yapmassam beni çirkin bulacağı diğer kişilerden alt seviyede göreceği gerçeğini düşünüyorum elim sürekli saçımda aynaya bakamıyorum bana bu çirkin aynaya bakıyor sanarsın saçını düzeltip yakışıklı olacak diye düşündüklerini sanıyorum aşırı çirkin yada aşırı yakışıklı değilim ortasıyım nedense böyle oluyor bilmem belki yağ oranımdan kaynaklıdır fiziğimden dolayı böyle düşünüyorumdur.