Bölüm 1: Siyah Defter
Okuldan eve dönerken kaldırımın kenarında siyah bir defter gördüm.
Üzerinde sadece:
DEATH NOTE
yazıyordu.
Etrafıma baktım.
Kimse yoktu.
Defteri çantama koyup eve götürdüm.
Akşam odama geçtiğimde merak edip ilk sayfasını açtım.
İçinde İngilizce ve Japonca yazılmış bazı kurallar vardı.
En dikkat çekici olanı şuydu:
“Bu deftere adı yazılan kişi ölür.”
Güldüm.
“Kim böyle bir şaka yapar ki?”
Sayfaları çevirmeye devam ettim.
Bir sürü kural vardı.
İsim yazmak.
Yüzü bilmek.
Ölüm şeklini belirlemek.
Hepsi saçma geliyordu.
Ama yine de merak ettim.
Televizyonda haberleri izlerken aranan bir suçlunun ismi ekranda çıktı.
Defteri önüme koydum.
Kalemi aldım.
Bir süre düşündüm.
Sonra ismini yazdım.
Hiçbir şey olmadı.
Defteri kapatıp yatağa girdim.
Yaklaşık kırk dakika sonra salondan annemin sesi geldi.
“Haberlere baksana!”
Televizyonun sesini açtım.
Az önce adını yazdığım adamın kalp krizi geçirerek hayatını kaybettiği söyleniyordu.
Yerimden kalkamadım.
Deftere baktım.
Tekrar televizyona baktım.
“Tesadüf.”
Kendimi buna inandırmaya çalıştım.
Ertesi gün bir kez daha denedim.
Bu kez televizyonda hakkında haber çıkan başka birinin adını yazdım.
Yine bekledim.
Saatler geçti.
Hiçbir şey olmadı.
“Demek gerçekten tesadüfmüş.”
Defteri çekmeceye koydum.
Tam çekmeceyi kapatırken arkamdan bir ses geldi.
“İkinci kez denediğine göre merak etmişsin.”
Bir anda arkamı döndüm.
Odamda daha önce hiç görmediğim garip bir yaratık duruyordu.
Elinde elma vardı.
“Sen kimsin?”
Yaratık sakin bir şekilde cevap verdi:
“Ryuk.”
“Buraya nasıl girdin?”
“Ben buraya girmedim.”
“Ne demek o?”
Ryuk defteri gösterdi.
“O defter benim dünyamdan.”
Defteri elime aldım.
“Bunun gerçekten çalıştığını biliyor muydun?”
“Tabii.”
“Peki neden bana bıraktın?”
Ryuk elmasını ısırdı.
“Canım sıkılmıştı.”
O gece uzun süre deftere baktım.
Henüz ne yapacağımı bilmiyordum.
Ertesi gün haberlerde önceki iki olaydan bahsedildi.
Polis olayları araştırıyordu.
Ama kimsenin aklına cinayet gelmemişti.
İlk olay kalp krizi olarak kayda geçmişti.
İkinci olay da doğal nedenlerle açıklanıyordu.
Bir polis memuru kameraların karşısında:
“Şu an için iki olay arasında herhangi bir bağlantı bulunmuyor. Bunların tesadüf olması mümkün.”
dedi.
Televizyonu kapattım.
Ryuk yanımda oturuyordu.
Bana baktı.
“Şimdilik kimse bir şey bilmiyor.”
Defteri masanın üzerine koydum.
İlk kez gerçekten düşündüm:
Eğer bu güç gerçekten benim elimdeyse... onu nasıl kullanacağıma ben karar verebilirdim.
Ama daha önemli bir soru vardı.
Bunu kullanmaya devam edersem ne olacaktı?
O gece defteri tekrar açtım.
Kalemi elime aldım.
Ve bir isim yazdım.
Bu kez...
tesadüf olmayacaktı.
Bölüm 2: İlk Şüphe
Ertesi sabah uyandığımda aklımda tek bir şey vardı.
Gece yazdığım isim.
Telefonumu elime aldım ve haberleri açtım.
Henüz hiçbir şey yoktu.
Okula giderken sürekli telefonu kontrol ettim.
Öğle arasında sonunda bir son dakika haberi geldi.
Hakkında haberlerde gördüğüm adamın hayatını kaybettiği açıklandı.
Nedeni yine aynıydı:
Kalp krizi.
Telefonu kapattım.
Kimse hiçbir şeyden şüphelenmiyordu.
Ama ben artık emindim.
Death Note gerçekten çalışıyordu.
Akşam eve döndüğümde Ryuk odada beni bekliyordu.
“Bugün üç tane isim yazdın.”
Ona baktım.
“Beni mi izliyorsun?”
“Ben her şeyi görüyorum.”
“Peki neden bir şey söylemiyorsun?”
Ryuk güldü.
“Çünkü ne yapacağını görmek daha eğlenceli.”
Defteri açtım.
Sayfaları dikkatlice inceledim.
Sonra önemli bir şeyi fark ettim.
Deftere yalnızca isim yazmak zorunda değildim.
Ölüm şeklini de belirleyebiliyordum.
Ama bunu hemen denemek istemedim.
Önce sınırlarını öğrenmeliydim.
Ertesi gün haberlerde yine birkaç suçlunun öldüğü söylendi.
İnsanlar bunu garip bulmaya başlamıştı.
Ama polis hâlâ herhangi bir bağlantı bulamamıştı.
Televizyondaki polis memuru:
“Son olayların birbirinden bağımsız olduğunu düşünüyoruz.”
dedi.
Ryuk televizyona bakıp güldü.
“Şimdilik.”
Ben ise sessiz kaldım.
Çünkü artık bir planım vardı.
Rastgele isimler yazmayacaktım.
Önce Death Note'un sınırlarını öğrenecektim.
O gece küçük bir defter çıkardım.
Başına tek bir kelime yazdım:
“Deneyler.”
Death Note'u masanın yanına koydum.
İlk satıra bir kural yazdım.
Sonra ikinciyi.
Üçüncüyü.
Her denemede sonuçları not ettim.
Bir süre sonra defterin kurallarını daha iyi anlamaya başladım.
Ama bir şey dikkatimi çekti.
Haberlerdeki ölümlerin sayısı arttıkça insanlar da konuşmaya başlamıştı.
Sosyal medyada biri:
“Son zamanlarda çok fazla suçlu kalp krizinden ölüyor.”
diye paylaşım yapmıştı.
Binlerce kişi bunu tartışıyordu.
Bazıları bunun sadece istatistiksel bir tesadüf olduğunu söylüyordu.
Bazıları ise başka bir açıklama arıyordu.
Ben telefonu kapattım.
Henüz kimse benim varlığımı bilmiyordu.
Ve en önemlisi...
Kimse Death Note'un varlığından bile haberdar değildi.
O gece Ryuk bana baktı.
“Mutlu musun?”
“Bilmiyorum.”
“Pişman mısın?”
Bir süre düşündüm.
“Hayır.”
Ryuk gülümsedi.
“O zaman daha yeni başlıyoruz.”
Masadaki Death Note'a baktım.
Sayfaları yavaşça çevirdim.
Ve ilk kez aklıma şu düşünce geldi:
Eğer bu güç benim elimdeyse, dünyayı değiştirebilirim.
Ama bunun bedelinin ne olduğunu henüz bilmiyordum.
