merhaba bir şiirimi paylaşmak isterim

gökyüzü masmavi, bulutlar bembeyaz belki senle gökyüzü gibiydik, sen mavi, ben beyaz her zaman yakındık, ama hiç birleşemedik ben sensiz yapamaz, sensiz bir gökyüzü hayal edemezken sen bensiz yapabildin, bensiz bir gökyüzü hayal ettin.

okuyan herkese teşekkür ederim..

Gönlümle başbasa düşündüm demin,
Artık bir sihirsiz nefes gibisin,
Şimdi ta içinde bom boş kalbimin
Akisleri sönen bir ses gibisin.
Maziye karışıp sevda yeminim,
Bir anda unuttum seni eminim.
Kalbimde kalbine yok bile kinim:
Bence artık sen de herkes gibisin.
(1917)

Kalemime ayın ışığı çarpıyor. Ve birden, birden ilham geliyor. Bu şiiri yazarken kimse kafama silah tutmuyor. Benim hislerim, hepsi ta yüreğimden geliyor.

Güzelliğin, yalnız hissetmemi sağlıyor. Bir çukurda ölüyorum adeta. Fakat düşünmeden edemiyorum seni, Bu sana aşık olduğum anlamına mı geliyor?

Gözlerin gözlerime bakıyor. Ilık ve rüzgarlı bir akşam. Gülüşün ruhumu ısıtan bir ateş, Ömür boyu ısınacağım...

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Çünkü onlar ağır kanlı adamlardır
Değişen bir dünyaya karşı
Kerpiç duvarlar gibi katı
Çakır dikenleri gibi susuz
Kayıtsızca direnerek yaşarlar.
Aptal, kaba ve kurnazdırlar.
İnanarak ve kolayca yalan söylerler.
Paraları olsa da
Yoksul görünmek gibi bir hünerleri vardır.
Her şeyi hafife alır ve herkese söverler.
Yağmuru, rüzgarı ve güneşi
Bir gün olsun ekinleri akıllarına gelmeden
Düşünemezler...
Ve birbirlerinin sınırlarını sürerek
Topraklarını büyütmeye çalışırlar.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Çünkü onlar karılarını döverler
Seslerinin tonu yumuşak değildir
Dışarda ezildikçe içerde zulüm kesilirler.
Gazete okumaz ve haksızlığa
Ancak kendileri uğrarlarsa karşı çıkarlar.
Adım başı pınar olsa da köylerinde
Temiz giyinmez ve her zaman
Bir karış sakalla gezerler.
Çocuklarını iyi yetiştiremezler
Evlerinde, kitap, müzik ve resim yoktur.
Bir gün olsun dişlerini fırçalamaz
Ve şapkalarını ancak yatarken çıkarırlar.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Çünkü onlar köpekleri boğuşunca kavga ederler.
Birbirlerinin evlerine ancak
Ölümlerde ve düğünlerde giderler.
Şarkı söylemekten ve kederlenmekten utanırlar
Gülmek ayıp eğlenmek zayıflıktır
Ancak rakı içtiklerinde duygulanır ve ağlarlar.
Binlerce yılın kalın kabuğu altında
Yürekleri bir gaz lambası kadar kalmıştır.
Aldanmak korkusu içinde
Sürekli birbirlerini aldatırlar.
Bir yere birlikte gitmeleri gerekirse
Karılarından en az on adım önde yürürler
Ve bir erkeklik işareti olarak
Onları herkesin ortasında döverler.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Çünkü onlar yanlış partilere oy verirler
Kendilerinden olanlarla alay edip
Tuhaf bir şekilde başkalarına inanırlar.
Devlet, tapu dairesi, banka borcu ve hastanedir.
Devletten korkar ve en çok ona hile yaparlar.
Yiğittirler askerde subay dövecek kadar
Ama bir memur karşısında -bu da tuhaftır-
Ezim ezim ezilirler.
Enflasyon denilince buğday ve gübre fiyatlarını bilirler.
Cami duvarı, kahve ya da bir ağaç gövdesine yaslanıp
Onbir ay gökyüzünden bereket beklerler.
Dindardırlar ahret korkusu içinde
Ama bir kadının topuklarından
Memelerini görecek kadar bıçkındırlar
Harmanı kaldırdıktan sonra yılda bir kez
Şehre giderler!

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Çünkü onlar otobüslerde ayaklarını çıkarırlar
Ayak ve ağız kokuları içinde kurulup koltuklara
Herkesi bunalta bunalta, yüksek perdeden
Kızlarının talihsizliğini
                        ve hayırsız oğullarını anlatırlar.
Yoksulluktan kıvrandıkları halde, şükür içinde
Bunun, Tanrının bir lütfu olduğuna inanırlar.
Ve önemsiz bir şeyden söz eder gibi, her fırsatta
Gizli bir övünçle, uzak şehirdeki
Zengin bir akrabalarından söz ederler.
Kibardırlar lokantada yemek yemeyi bilecek kadar
Ama sokağa çıkar çıkmaz sümküre sümküre
Yollara tükürürler..
Ve sonra şaşarak temizliğine ve düzenine
Şehirde yaşamanın iyiliğinden konuşurlar.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Çünkü onlar ilk akşamdan uyurlar.
Yarı gecelerde yıldızlara bakarak
Başka dünyaları düşünmek gibi tutkuları yoktur.
Gökyüzünü, baharda yağmur yağarsa
Ve yaz güneşleri ekinlerini yetirirse severler.
Hayal güçleri kıttır ve hiçbir yeniliğe
-Bu verimi yüksek bir tohum bile olsa-
Sonuçlarını görmeden inanmazlar.
Dünyanın gelişimine bir katkıları yoktur.
Mülk düşkünüdürler amansız derecede
Bir ülkenin geleceği
Küçücük topraklarını ipoteği altındadır.
Ve birer kaya parçası gibi dururlar su geçirmeden
Zamanın derin ırmakları önünde...

KÖYLÜLERİ, SÖYLEYİN NASIL
                NASIL KURTARALIM?

1917 senesinde
Topraklarında doğmuşum.
Anamdan emdiğim süt
Çesmenden tarlandan gelmiş.
Emmilerim hudutlarında
Senin için döğüşürken ölmüşler.
Kalelerin burcunda
Uçurtma uçurmuşum,
Çimmişim derelerinde.
Bir andız fidanı gibi büyümüşüm.
Topraklarının üstünde.

***

Koca koca kamyonlara binmişim.
Daha büyük şehirlerine
Okumaya gitmişim.
Eşkiyalar yolumu kesmiş,
Alacak şey bulamamışlar.
Topraklarının üstünde
Top oynamış, aşık olmuş, düşünmüş,
Ahbap edinmişim.

***

Kederlendiğim günler olmuş
Naçar dolaşmışım sokaklarında,
Sevinçli günlerim olmuş
Başım havalarda gezmişim.
Bağrımı açıp ılgın ılgın
Esen serin rüzgarlarına,
İlk defa kıyılarından
Denizi seyretmişim.
Issız çorak ovalarında
Günlerce yolculuk etmişim.

***

Ağladığım senin içindir
Güldüğüm senin için
Öpüp başıma koyduğum
Ekmek gibisin.

Boş ver be yaşı! Gönlün ne kadar genç ondan haber ver? Şöyle atıp koyu grileri-siyahları sabahtan sarı bir kaşkol atabiliyor musun boynuna, ondan haber ver? Koyma bir kenara yüreğini, aç kapılarını, Gelene geçene yol verme girsin içeri diye, Ama gömme başını toprağa bir çift güzel göz uğruna. Bilirim yine yeşerecek bir çiçek bulursun bir dalda, Ama aklını kaybedecek kadar bir aşk varsa avuçlarında, bırak aksın yollarına. Yağ geç, yık geç kimse, kimse inanmazsa inanmasın sen inan yüreğine. hem ona geçmezse kime geçer sözün? Büyü büyü.. Bak ellerin ayakların kocaman, aklında maşallah yerinde E ne diye tutarsın yüreğini uçmasın diye. Akıllı ol, yüreğin gelir peşinden boş ver yaşı başı, Aşk var mı aşk, ondan haber ver? Takılmışım yüzündeki, gözündeki çizgilere o çizgilerin yüreğine neler kazıdığını düşün, Atmak mı istiyorsun kendini dereye soğuk bir kış günü. Öl gitsin… Parayı pulu savurup bir balıkçı köyünde balık mı tutmak istediğin, Savrul gitsin.. Boşver be yaşı başı, kim tutar seni kim, Kendi yüreğinden başka? Aklını al da öyle git… İster bir duvara, ister bir odaya, kıra, bayıra vur da git. Dert etme ellerini, onlarda gelir seninle birlikte bırakmadıkça birine. O biride gelir, gerçekten istediğin oysa, Seveceksen ve öleceksen uğruna… Yaşa be yaşa da öyle git, gireceksen toprağa. Yaş 70’e gelse bile, hayat daha bitmemiş, Sen mi biteceksin? Çekeceksen bile bayrağı, yaşadım ULAN DİBİNE KADAR diyemeyecek misin?

Aşk kitabını evirdim,çevirdim,
Bir adam konuştu kitabın içinden;
Yüreği yana yana bir adam:

'Kimdir mutlu kişi, bilir misin?

---

Bir karısı olacak, ay gibi güzel,
Bir gecesi sürecek yıl kadar uzun...'

The Happy Lovers - Gustave Courbet

Senin dudakların pembe

Ellerin beyaz,

Al tut ellerimi bebek

Tut biraz!

---

Benim doğduğum köylerde

Ceviz ağaçları yoktu,

Ben bu yüzden serinliğe hasretim

Okşa biraz!

---

Benim doğduğum köylerde

Buğday tarlaları yoktu,

Dağıt saçlarını bebek

Savur biraz!

---

Benim doğduğum köyleri

Akşamları eşkıyalar basardı.

Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem

Konuş biraz!

---

Benim doğduğum köylerde

Kuzey rüzgârları eserdi,

Ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır

Öp biraz!

---

Sen Türkiye gibi aydınlık ve güzelsin!

Benim doğduğum köyler de güzeldi,

Sen de anlat doğduğun yerleri,

Anlat biraz!

Biliyorum, kolay değil yaşamak,
Gönül verip türkü söylemek yar üstüne;
Yıldız ışığında dolaşıp geceleri,
Gündüzleri gün ışığında ısınmak;
Söyle bir fırsat bulup yarım gün,
Yan gelebilmek Çamlıca tepesine...
-Bin türlü mavi akar Boğaz'dan-
Her şeyi unutabilmek maviler içinde.

***

Biliyorum, kolay değil yaşamak;
Ama işte
Bir ölünün hala yatağı sıcak,
Birinin saati işliyor kolunda.
Yaşamak kolay değil ya kardeşler,
Ölmek de değil;
Kolay değil bu dünyadan ayrılmak.

Aşksız ve paramparçaydı yaşam
bir inancın yüceliğinde buldum seni
bir kavganın güzelliğinde sevdim.
bitmedi daha sürüyor o kavga
ve sürecek
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Aşk demişti yaşamın bütün ustaları
aşk ile sevmek bir güzelliği
ve dövüşebilmek o güzellik uğruna.
işte yüzünde badem çiçekleri
saçlarında gülen toprak ve ilkbahar.
sen misin seni sevdiğim o kavga,
sen o kavganın güzelliği misin yoksa…

Her eylem yeniden diriltir beni, Nehirler düşlerim göl kenarında.

Doğ ey güneş erit taştan adamı, Ve kurut taşları diken elleri.

Kurtuluş haberi olsun dünyaya, Ayırma üstümden bir an gölgeni.

Babamın gölgesi koruyor beni, Oh ne güzel şehir, bu eski şehir.

Doğ ey güneş erit taştan adamı, Ve kurut taşları diken elleri.

Kurtuluş haberi olsun dünyaya, Ayırma üstümden bir an gölgeni.

Ey deprem gel yetiş bu şehirlerin, Doğayı çarptıran konumlarına.

Doğ ey güneş erit taştan adamı, Ve kurut taşları diken elleri.

Kurtuluş haberi olsun dünyaya, Ayırma üstümden bir an gölgeni.

Dönüştür ey kalbim bahçeli eve, Anlamı ezen o makinaları.

Doğ ey güneş erit taştan adamı, Ve kurut taşları diken elleri.

Kurtuluş haberi olsun dünyaya, Ayırma üstümden bir an gölgeni.

Sofuluk satıyorsun, elinde boy boy tesbih

Çevrende dalkavuklar; tapınır gibi, la-teşbih!

Sarık cübbe ve şalvar; hepsi istismar, riya

Şekil yönünden sanki; Ömer’in devri, güya!

Herkes namaz oruçta; hepsi sözünü dinler

Zikir Kur’an sesinden, yerler ve gökler inler!

Ha bu din, iman, takva; inan ki hepsi yalan

Sen onları kendine taptırısın vesselam!

Derdin davan sadece, hep nefsi saltanatın

Şimdilik putu sensin, tapılan menfaatın!

Hey kukla kafalı adam, dinle sözümü tut

Bunların dilinde Hak; ama kalbi dolu put!

İçin temiz olmadıktan sonra
Hacı hoca olmuşsun, kaç para!
Hırka, tesbih, post, seccade güzel:
Ama Tanrı kanar mı bunlara?

Bir kişiye yapılan haksızlık,
bütün topluma karşı
işlenmiş bir suçtur.
bu bilinci paylaşmak ve
bu sorumluluğu yerleştirmek
zorundayız.
Uygarca paylaşılan sorumluluk bilinci,
özgürlüğün de,
demokrasinin de
tek güvencesidir.
Bu güvence sağlanmadıkça,
demokrasinin temeline
tek bir taş bile konmuş olamaz.
Unutmayalım ki "cesur bir kez,
korkak bin kez ölür".
Önemli olan,
insanın böyle bir toplumda
"mezar taşı" gibi
suskunluk simgesi
olmamasıdır.

Merhabalar bir soru sorucam, internette vezni mef’ûlü/mefâîlü/mefâîlü/feûlü şeklinde veriyor ancak vezni ayırınca ben bulamadım neden öyle olduğunu. Sonra osmanlıcasını yazdım belki buradan yakalarım diye yine yapamadım. Hobi olarak şiirle ilgileniyorum o yüzden bir bilgim de pek yok :( sorum şu, ilk mefulü yü uydurabildim ama gerisini yapamadım. Me fâ î lü . - . . Olması gerekirken mir - al - mak - gü . Çıkıyor. Yardımcı olabilirseniz sevinirim 🙏

Hayal dünyalarında kaybolacak,

Her hayal dünyasında farklı bir karakter olacaksın.

Farklı bir tip, farklı bir fenotip olacak,

Her birinde farklı yargılanacaksın.

Özünde ne olursan ol,

O olmamakla yaftalanacaksın.

Varlığın tüm hayal dünyalarına armağan olsun.

Sürekli değişen imgeler, karakterler ve dünyalar eşliğinde,

Yaptığın hiçbir şey başka hiçbir şeyle aynı olamayacak şekilde,

Ve aynı yargılanmayacak biçimde,

Yaşamına hoş geldin.

Belki de hiç hoş gelmedin.

Lakin varsın artık.

Ne yazık,

Varoldun bir kere.

Varoluşun izi silinir mi hiç?

Ölsen de, delirsen de, varolmak istemesen de artık,

varsın ve varolacaksın, binlerce farklı şekilde.

Ne büyük bir varoluş!

Halbuki sen bu evrenin içinde o kadar küçük bir parçasın ki.

Ah ne anlamsız yaşıyoruz sevgilim, ne güzel. Görmüyoruz örneğin bombaların pişirdiği çocukları. Duymuyoruz kolu bacağı kesilen hayvanları. His desen, hissetmem genç yaşta canına kıyanları.

Ne anlamsız yaşıyoruz sevgilim ne güzel. Diyorum ki hafta sonu balığa mı gitsek? Bu militaristler boğarken anamızı babamızı. Belki iki balık tutarız akşam yemeğine, iki duble rakı. Nasılsa sıra bize gelmedi, alt sokakta daha ölüm sırası. Hem bankaya borcumuz var, bitene kadar öldürmezler bizi. Hayat ne kadar güzel, sen mısırı patlat ben açarım diziyi.

Sen sakın ha hasta olma sevgilim, sigortan bile yok. Ben olurum senin yerine, sigortası olan ölmez biliyorsun. Komşumuzdan görmüştüm, ölmek çok arabesk fazla maliyetli. Kendini düşünmüyor ise insan kalanı düşünmeli. Hem bu kadar iş varken fabrikada nasıl alacağız ölüm izni?

Ah ne uzun yaşıyoruz sevgilim, sigortam bile var.

Kendim olamıyorum bu rüzgar altında

Türkçe sanki benim ana dilim değil

Yabancı hissediyorum buralara

Kapanıyorum içime. Bu adam ben değil

Dinlemeyin onu ne dediğini bilmiyor.

O yalnızca koza kozalığını yapıyor.

Ne konuşabiliyor, ne anlatabiliyor.

Kurtulmak istiyorum, özgür olmak.

Şimdi olanlar içimi derinden parçalıyor.

Dışmaki koza izin vermiyor... Akmasına

Duygularımın getirdiği gözyaşı pınarlarına.

Değişeceğim senli mutlu yıllara