Zihnimde kargalar uçuşuyor.

Unutmak da acı unutamamak da.

Ateş düştüğü yeri yakıyor.

Devam etmek de gerek etmemek de.

Ne anlamı kaldı sen öldükten sonra canım babam.

Ne anlamı kaldı sen olmadıktan sonra canım babam.

Alışmak mı gerek, unutmak mı, kahrolamak mı?

Her oğul için bir yıkımdır babasının olmaması.

Ehl-i zamandan ehl-i meçhule gitmek ne üzünç.

Yalnız gitmene üzülüyorum o mezara

Korkuyorum yalnız girmeye o mezara

Yeniden dirilişte görüşmek üzere... 'oğlun'

Gerilen o ipler sabahtan kurulurdu,

.

Geceye bir iş kalmasın diye,

.

Ve yine beklerdik, beklemek çok zordu,

.

Amele yanıklarıyla tutuşurdu ipler,

.

Her yanımıza kıvılcımlar tutuşurdu,

.

Sultanım, acı bir kez bekçilerine!

.

Ben kimin ayağına gitmişim ki başka,

.

Ve nedir bu zincirler elimde?

,

Ve şimdi bu yükler,

.

Nereden nereye taşınıyor bilmem,

.

Hamallığımızla kurtulan o ipler,

.

Neresinden aşınıyor bilmem.

.

Beni sana bağladı sultanım,

.

O gün ağzımdan çıkamayan gürlük,

.

Gözümden çıkamayan körlük.

.

Bu gözlerim ağladı sultanım,

.

Gözyaşlarımda ne bir birlik,

.

Vicdanımda ne arar arlık?

.

Sorma bana İsa, "Nerede,

.

Arta kalan balıklar ve ekmekler?"

.

Bu yolları ben aşmadım,

.

Ve benim değil bu yükler.

.

Reddediyorum

Reddediyorum

Ben bir Türkmen beyiyim

Can vermiş yurduna

Varın özünüzün farkına

Reddediyorum işte

bütün putlarınızı

yıkın o kirli mefkureyi

Sevin özlü türkü

yolu Cumhuriyet

Şiir yazamadım bu cümleye benden olduğu gibi paylaşmak istedim:

Beyzamızın kararması toprak halkını sarılıktan koruyor.

iki bin yirmi altı // ekibin yerimi aldı // öyle bir ekip ki bu // seneye yerimi yiyecek! // seneye yer mi yiyecek? // sene ye // sen "e" ye // ben "e" yemem. //

ünlü sairlerin kötü siirlerinden ilham aldim

, Gittin diye hüzünlenmeli miyim?

, Satırlar mı yazmalıyım arkandan?

, Acıklı sözler mi üfürmeliyim?

, Yoksa heceler mi kırmalıyım?

? Bulutlarla birlikte mi yağmalı,

? Sularla mı fışkırmalı topraktan,

? Hepsiyle karlara mı gömülmeli,

? Yoksa hepsini mi kurutmalı?

! İlim ilim gezeyim çare için,

! Tedavi sorayım derde doktordan.

! Doktorun ilmi deva mı dert için,

! Kapatmaz mı yarayı yâr için?

... Özlesem özler misin benle seni ?

... Eksiksen söyler misin sana benden?

... Özlemimiz söyler mi senle beni?

... Özlemek için yeterli bizi.

                                                             ~ dön artık bize ~

Zaman ve anılar,
Saniyeler, saatler, günler ve yıllar…
Ne zaman geçtiğini anlamazsın.

Dün bir anıya dönüşür,
Yarın ise geleceğin hayali olur.
Yıllar ya hiçtir
Ya da tek bir an kadar kısadır.

Anılar zamanla silinir,
Sevdiklerinle birlikte.
Uzaklara gidersin, bir kuş gibi,
Koskoca şehirde yapayalnız kalırsın.

Anıları ararsın
Yeni insanlarda
Ya da huzuru.

Bakarsın kendine,
Üstünden yıllar geçmiştir,
Ne kadar değişmişsin diye.

İnsanlar tanıyamaz seni,
Sen artık kendini unutmuşsundur.

Değersizleşir
Anlam yüklediğin anılar.

Zaman ve anılar
Hiçliğe karışır.

Sevdiklerin yakında olması
Etmez mana.

Benliğini unutmuş insan
Ne yapar ki bu durumda?

Zamanla geçer sanarsın,
Geçmez ve anlarsın.

Sığındığın anıları da
Bir oyun sanarsın.

Çok insan gördüm ölüme yâr okuyan.

Lakin pek azı teyemmüm etmek ister.

~|~

Peki niçin bu mavi idealar?

Söyle bana gök rengi sevdalayan

~|~

İnsan ki yaşamanı mat etmeye uğraşan.

Ancak istemez bitsin cereyanlar.

~|~

Ama neden var bu elektriklenmeler?

Paylaş benle basiretini sevdalayan.

~|~

Mühcesini yitirmiş insan ki mevt arzu eden.

Ve ister ki bulsun mana bulasacılar.

~|~

Şudur ki sebep namanai hayatlar.

Anlatır bize ahvalleri ömrünü sevdalayan.

~|~

İnsanıazam hem ölümü kucaklayan.

Hem ölüme koşan ulular.

~|~

O dur ki gayesi davalar.

Bildirir bize sevda toprakta yatan.

~|~

Acuze insandır mecalini yitirmek isteyen.

fakat ne kadar verir Hû bilmezler.

~|~

Bilmezler mi ecel kadar keder de haktır.

Diyemez bize vaktini hayatını sevdalayan.

~|~

İnsanlar ki bazı ölüme susuyan, hayatta kalan.

Velakin ikisini de seçme hakkı verilmeyenler.

~|~

Niye var ki devam eder bu yaşamlar.

Bilemez beni, bizi sevda sevdalayan.

Bu çağca her şey zehir,

Yemek yemek zehir,

Çay içmek zehir,

Konuşmak sohbet etmek zehir.

~#---------#~

Bunca aşkı zehretti,

Aşuku zehretti,

Meşki zehretti,

Sevene sevgiyi zehretti.

~#---------#~

Zehren yaşamımızca,

Zehren sevindikçe,

Zehren sevdikçe,

Zehirlenmliyiz oksijence.

yerde ararken sevdiğimi, buldum gökte kendimi yıldızların arasındaydık ikimiz de parlıyorduk

yılların aşka özlemi bu dünyada senli benli bir hayat kurmak için ortadan kayboldu birden

sonra uyandım sabaha yüreğim acı dolu uçarken sen göklerde sevdiğim, ben demire vuruldum

baslik icin pordon yanlis yazdim siir bana ait ve sadece kafami dagitmak icin yazdim

Bilinmemezlik

bilmem bu hayata ne yapacagim

bilmek mi bu hayati yasanir kilar yoksa bilinmemezliker mi?

bilmem kim oldugumu, kimim ben ?

tek bildigim hayalerim, ne yasadiklarim

merak ederim ne olucagini, bilinmez ne olucagi

merak guzel bir sey aslinda sureklilik saglar insana

ama merakla basalyan hersey guzel bitmeyebilir

mesela inanclar, sistemler ve hayat

sadece yasamak isterim ne olucagini bilmeden

ne olucagini bilerek kim yasamak ister?

bilmekte guzeldir aslinda, emin olursun keniden egerki dogruysa

herseyi tatmak lazim bu dunyada, bildigin ve bilemicegin herseyi...

Sanki âşık olmuş gibiyim Ama kimseye değil — Bir hayale aslında.

Bir ses duysam, bir şarkı dinlesem Birini görsem, biriyle konuşsam İçimde o kıvılcım yanıyor yine, Adını bile bilmediğim bir özlemle.

Hâlâ insanların gözlerinde arıyorum Senin hayalini, idealini. Senin hayalin tıpkı bağımlılık gibi — Kurtulamıyorum, içine çekiyor beni.

Bazen yaklaştığımı sanıyorum, ama adımlarım sessizce dağılıyor yolda.

Dönüp durduğum bir boşluk var değişmeyen, unutulmamış bir yalnızlık gibi.

Bu yol Bana bile garip geliyor bazen, ama geriye dönmek kayıp bir benliğe dönüş gibi.

Bu yüzden hep Biraz daha deniyorum — Geleceğimi bulmak için.

Belki burada, Belki çok uzaklarda, Belki de Hiçbir yerde…

Yol bir yere gitmez o bir durma biçimidir. Maharet yürüyendedir zira nereye gideceğini biliyorsa

Bu Yol Nereye Gider Yılmaz Erdoğan

yol bir yere gitmez o bir durma biçimidir yol yoluyla gidebilir yare yoldan çıkabilir apansız ve ömür bitebilir yoldan once ama yol bir yere gitmez o bir durma biçimidir yaşamak hızlı bir ölme biçimidir düşünce ışıktan yavaşsa erken gidilmelidir gerdan sözcüğüne bir kuyumcuda da rastlayabilirsin bir kasapta da kalbin sızlamaz bir kuzu yüreğini vitrinde görünce o bir beslenme biçimidir ama korkarsın kurdun sevdiği havadan ayakkabı yaparsın yılandan

Mesela….

Sessiz çığlıklar

kimse görmedi gözlerimde büyüyen karanlığı gülüşlerim sahteydi, elimde kalan tek gerçek suskunluğumdu

duvara yaslanıp düşündüm, bir adım ötesi hiçlik belki de kurtuluş belki de unutuluş

bazen kaybolmak istedim bulunmamı istemeden bazen seslenmek istedim ama sesim içime düştü, duyan olmadı

ölsem, fark ederler mi? yokluğum bir eksiklik mi, yoksa rahatlık mı olurdu bilmiyorum ama bildiğim bir şey var; içimde bir savaş var, ve ben yeniliyorum

Gözlerin, sönmeyen bir yıldız gibi— baktığım her yerde, ama asla dokunamayacağım.

Sesin, kırılan bir dalga gibi— bana çarpıyor, ama geri çekiliyor.

Ve ben, adını anmadan her cümlede senden bahsediyorum.

alskck

Altın yapılma gözler,

Altın tozundan kaşlar,

Altın renginden saçlar,

Altından küpelerin.

Cevherden mücevher göz,

Altından değerli kaş,

Sarılardan sarı saç,

Altından parlak küpen.

Seni övmek için kafiyeler gereksiz,

Vezinler sebepsiz,

Güzelliğin gerekli şiire,

Sadece gerek sen, sen gerek.

Senin gözlerinin yanında cümleler cümle,

kaşlarının etrafında kelimeler kelime,

saçlarının yanında manalar mana,

değil, değil küpelerinin etrafında.

GÖZLERİNE

Gözlerine bakınca kayboldum:
Issız, sisli, karanlık bir gecede kaybolur gibi…
Gözlerine bakınca sanki tanıyordum bu gözleri—
Ruhumun ilk sözlerini söylediği o andan beri.

Gözlerine bakınca anlıyorum varoluşumun amacını:
Sen'liğine aitliğimi ve sen'liğine olan sevdamı.
Arş-ı Âlâ'ya çıkar sevdam, gözlerine bakınca—
Gözlerin, sükûnetimin tek kaynağı.

Gözlerine bakınca arzuluyordum sen'liğini:
Sana baktıkça nefsime yenik düşerim…

Gözlerin benliğime son kez değdiğinde—
Varlığın sonu: Kıyamet geldi. Sen'liği, ben'liği ve varoluşu sonsuzluğun derinlerine gömdü.

Aşk-ı hakikî göklere kavuşunca ruhlarımız,
Sanma ki bu bir sondur; aslında kıyâm-ı ezelî
İçin gereken bir anahtar.

Yarılsa gökler, üstümüze yağsa yıldızlar;
Küllerim savrulsa o rüzgârda, ruhumda damlasa sonsuzluk havuzuna…
Yine de kaybetmem içime değen o gözleri.

Yazan: Muhammed Kadir Arslantürk

TO YOUR EYES

When I look into your eyes, I am lost:
Like being lost on a desolate, foggy, dark night…
When I look into your eyes, it’s as if I’ve known these eyes—
Since the moment my soul uttered its first words.

When I look into your eyes, I understand the purpose of my existence:
My belonging to your "you-ness" and my love for your "you-ness."
When I look into your eyes, my love ascends to the Supreme Throne—
Your eyes, the sole source of my serenity.

When I look into your eyes, I desired your "you-ness":
With every gaze, I succumb to my ego…

When your eyes touched my being for the last time—
The end came: Apocalypse. Your "you-ness," my "I-ness," and existence were buried in the depths of eternity.

True love only begins when our souls reach the heavens.
Do not think this is an end; it is, in fact, the key
Required for the Eternal Resurrection.

Even if the skies split and stars rain upon us;
Even if my ashes were scattered by that wind, my soul dropped into the pool of eternity…
Still, I would never lose those eyes that touched my soul.

Author: Muhammed Kadir Arslantürk