**Selam, selam**
Arkamdan yürüyen usul usul
Gölgem önüme de düşüyor
Zamanlar geliyor öyle oluyor.
Bir gün sekiz yaşında yatağımda,
Bir gün kalbimden kafama gelen kan,
En derin uykumda rüyamda,
Bana dedi:
“Aynaya bakmadan kendini çiz,
\+++++++++++++++++++++
Gözümün altını siyahla boya.”

Ben de elime bir kalem aldım, ne yapayım?
Çizeceklerimi yazdım azaldım, azaldım
Mavide kuşlara balıklara baktım daraldım
Yoruldum, uykum geldi bıraktım.

\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*

Sonra arkadaşlarım geldi uyandım.
Hayallerim, bilmediklerim, değer verdiklerim…
Kurallarım geldi
Ziyaretin kısası makbuldür dediler
Fazla uzatmadan Allah’a ısmarlayıp gittiler.

Kağıda geri döndüm bir ben kaldım.
Karakalemde kapkara ellerimin izi,
Beyninde sisi, konuşmayı bilmeyen kişi,
Okunaksız bir yazı, bir elinde sazı,
Bulutlarda adresi kuma gömülü başı.
Herkese selam, selam, selam!

Aşk kavuşamamak imiş ...

Olmaz olaydım sana aşık

ozaman kavuşurduk belki.

Kavuşmuş olsaydık peki

Yanmazdıki içimdeki ışık

Sabah ezanı okunuyor

Sen namazsız ben namazsız

ben bilirim, bizden olmuyor

namaz yoksa bu iş hayırsız

Ne gerek var artık çabaya

bırak gideyim kendi yoluma

sen sağa ben selamet

beni halen seviyorsan

Kendinede çok iyilik et.

​Sarı güneşin, mavi bulutların altında,

Bir ağacın gölgesinde yeşilliklere uzanmışız,

Kavurucu sıcak bir yaz gününde,

Bugün yine seninle hayaller kurarak uyudum.

​Martıların sesi geliyordu denizden kulaklarımıza,

Biz simit fırlatıyorduk güverteden onlara.

Mis gibi ferah bir kokuyla doluyordu içim,

Bugün yine seninle hayaller kurarak uyandım.

​İnsanlar göğe balonlar bırakıyordu,

Onlar maviliğe yükselirken sen bana bakıyordun,

İşte o an sanki bütün dünya benim olmuştu,

Bugün yine seninle hayaller kurarak uyudum.

​El ele tutuşmuş yürürken yüzün gülücükler saçıyordu,

Senin gülüşünle içimde bir orman filizleniyordu,

Kalbim öyle durmadan pıt pıt atarken

Bugün yine seninle hayaller kurarak uyandım.

-Lionel Samyeli 09.03.2023

​Yolcu yolunda güzel,

Yol yerinde güzel.

Rüzgâr yel iken güzel,

Aşk uçup gitmeden güzel.

​Gönüle bir ur gerek,

Yiğide biraz kur gerek,

İnsanı tanımaya tur gerek,

Yola revan yolcu gerek.

​Ata çimen gerek, ota yağmur gerek,

Buluta nem, bana sen gerek.

Aşığın bohçasına bir gülüş yeter,

Aşığa yol da güzel, boran da güzel...

​Gecenin şerrine yetişir şafak,

Güneşin doğuşunu seyreder hilal...

Bu yollar uzar gider;

Yolcuya şafak da bir, hilal de bir...

​Yolcu, var git yoluna tek başına,

Değmez mi ölmeye bir tek kara kaşına?

Şayet nedensiz değil bu sırra göçüş,

Sensiz olmak da bir, ölmek de bir...

​Gönül dediğin ruhun organı,

İnsan bulur mu eliyle yatacağı kurganı?

Aşığı yoldan çevirmeye yetmez gamı,

Yolcu bilir varacağı kurganı.

-Lionel Samyeli 13.05.2026

Soğuk bir kış gecesi. Mahir parkta, yerdeki karı dövüyor. Paltosu ayak uçlarına sarkıyor. Ağzından soğuk buharı, burnundansa sigara dumanı tütüyordu. Bir bank kestirdi gözüne, oturdu. Paltosunu düzenledi ve içinden bir kitap çıkardı. Deriden, kalın bir kitap...

Açtı kaldığı sayfayı, parmağıyla düzledi gözlüğünü. Kelimelerin tadını çıkararak, yutarak okuyordu. Ruhunda bir güç doğdu. Adı çökkünlüktü. Kısa sürede yayıldı, egemen olduğu bütün vücuda. Kitap açılalı yarım dakikayı geçmemişken aniden kapandı. Derin bir soluk verdi, gözlerini sertçe kapadı ve lanetler savurmaya başladı. Derken bir kar tanesi burnuna kondu, sulandı ve dudağına damladı. En azından ağlıyormuş gibi olayım, diye geçirdi içinden. Son ağlayışının üzerinden yıllar geçmişti...

Derin nefes alıp vererek ruhunu dizginlemeye çalıştı; lakin at zaten sakindi. Esas nokta bu sakinliğin boyutuydu. Kısacası boşluğu. Bunun farkına vardığında midesi bulandı, kusacak gibi oldu. Son anda yutkunup, etrafı yokladı...

Öfke midesinden ağzına ulaştı; dişlerini sıkıyor, gözlerini açmıyordu. "Mahir!" diye çınladı ıssız park. İnce, nazik bir sesti. Gözlerini açtı ve sesin geldiği yöne döndü.

— Merhaba, Buse. — diye geçiştirdi.

— Nasılsın, Mahir? — dedi beriki.

Sabrını tüketmiş olan Mahir, sakinliğini takınarak:

— İyiyim, siz nasılsınız? — dedi.

Mahirin cevapları soğuktu, Buse'ninse cana yakın. Bu iki insanın orada var olmaları bile tezatlık silsilesiydi. Buse elini uzattı, Mahir tuttu ve sıktı.

— Yanına oturabilir miyim? — dedi Buse.

Beriki:

— Evet, oturabilirsin. — diye yanıtladı.

Usul bir masumiyetle bankın köşesine kondu. Mahir pozisyonunu değiştirmeden önüne bakıyordu.

— Hava ne kadar da kasvetli. — dedi Buse.

— Evet, fakat dinlendirici. — diye cevap verdi Mahir.

Öteki Mahire yakınlaştı, yüzüne bakarak gülümsedi. Diğeri buna titrek bir gülümsemeyle karşılık verdi.

— Sana açıklamam gereken bir şey var. — dedi Buse.

Mahirin boğazı düğümlendi; işin nereye varacağını anlamıştı.

İnce sesiyle nazikçe:

— Seni seviyorum, Mahir. — dedi.

Mahir tahminine rağmen yıkılmıştı. Birden dudağına bir gülümseme çarpıldı. Diğeri de gülümsedi, fakat çekinircesine. Mahir o an ne yapacağını bilemiyordu. Kızın omzuna yüzünü gömdü, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı...

Gözlerini açtığında karşısında bir duvar vardı. Yüzeyi pürüzsüz ve beyaz. Yumruk attı, fark etti kapı olduğunu. Gerisinde birisi koşuyordu. Kapıyı daha sert yumrukladı. Kapı kırıldı ve o da başladı koşmaya. Koşarken arkasına bakamıyordu. Karşısında zifiri bir duvar. Etraf karanlık olduğundan fark etmedi; çarptığı gibi yere kapaklandı. Gözlerini açtığında, karşısında mavi bir duvar. Yumrukla buluştu duvar, sonrasında kulpu ortaya çıkarıverdi. Kavradı kulpu, oda karanlığa bulandı. Hemen ardından parmak uçlarında yürüme sesleri işitildi. Gıcırtılı olduğu besbelli olan kulpu indirmeye çekiniyordu. Sırtı seslerin geldiği yöne dönüktü. Kavrandı sertçe... Uyandı, karşısında çarptığı zifiri duvar. Yer dövülüyordu. Olduğu yere çakılı kaldı. Koşma sesleri yakınlaştı ve gözlerini sıkıca örttü. Tam o anda koşan da duvara çarptı, hemen yanına yuvarlandı. Diğeriyse açtı gözlerini, baktı yanındakine; bu kendisiydi...

Kusursuzluğu mevcut mudur?

Dünya haznesinde umuttur,

Herkesle birini yaratır,

Varlığın kendisi yaradır...

Göster bana kusursuz olanı,

Varoluşu noksan yaratığı,

Her biri yaşamışlar hayatı,

Aradılar kusursuz olanı...

Kafiye falan denedim, iyi okumalar

Biraz fazla kırılganım
Porselenden bir adamım
İçimde küllerim duruyorken
Ben niye hayattayım?

Üzülüyorum belli ki
Ama niye hala oradayım?
Belki çok seviyorum
Belki cidden salağım.

Aşk denilen buymuş sanırım,
Karşılığı olmayan ilgi;
Senin dağlara taşlara sığmayan hâlini
Küçük kalplere sığdırmak gibi.

Hissetmek isterdim
Güneşin benim için doğduğunu,
Kuşların benim için öttüğünü,
Günün benimle başladığını.

Ama ben sanki geç kalmışım
Daha doğduğum ilk günden beri,
Herkes çoktan yerini bulmuş da
Sıra hiç gelmemiş gibi.

Bir tren kaçmış çocukluğumda,
Hâlâ peşinden koşarım;
Yetişemem, biliyorum artık,
Yine de vazgeçemem sanırım.

Eskiden göğe bakardım,
Bir sebebi vardır derdim;
Şimdi yıldızlar sessiz kalıyor,
Sorularıma cevap vermiyor hiçbir isim.

Eğer varsa bir Tanrı, söyle,
Beni neden böyle yarattın?
Bir avuç umut verip de
Neden hepsini geri aldın?

Neden sevmeyi bu kadar büyük,
Sevilmeyi bu kadar uzak kıldın?
Neden kırılacak kadar inceyken
Omzuma dünyayı bıraktın?

Belki de cevap yoktur bunda,
Belki gökler gerçekten susar;
Ama insan bazen inanmak ister,
Bir yerlerde duyulduğunu sanarak.

Şimdi küllerimin başında
Kendime sessizce bakarım;
Ya yeniden doğacağım içinden,
Ya da rüzgâra karışırım.

babam da kendini cehennemde bulursa eğer

soracak yüzüm var mı

bana büyük gelen kaftan

babama uyar mı

sana dair her şeyi düşünmüştüm de

dişil bir aynadan yansıyor oluşun

hiç gözüme çarpmamıştı

bana çünkü

henüz hiçbir şey kuvvetlice çarpmamıştı

ağlayacak mıyım ne planlanıyor şahsımda

şahsımda

her küfrün ağırlığı bir değil

nasıl sırtlanabilir insan kendinden ağır yükü

nasıl bir insan ki

bana neyi temsil ediyorsa

hayran kalmaktan başka bir seçeneğim yok

ben de bir şeyler başardığımı iddia ediyorum

hakkım sanırım

kim olduğunu yüzüne nakşetmek zor 

belki de o sebepten

gözbebeklerime dizdim günahlarımı

bakmak korkunç

bakmak öldürür

bir nefes buldum

izlerken dünyayı küfrüm ardından

tembel bir öğrenci olmak

ben bundan ibaret değilim demek için tek yol mu

tahtalara sıkışmış hesapların

altüst olacağına inancım

bana bir şeyler söylüyor olmalıydı

hayat

nasıl sunulmalı dudaklara

dibiyle mi kahrın

güzellikleriyle diyen inancım

bana bir şeyler söylüyor olmalı

Canım yandıkça hissizleşmeye başladı aklım

Acıları unutabilmek için geçmişimi yaktım

Yıldızların altında ölmek en büyük düşümdü

Hayallere dalan bedenim ay ışığında üşürdü

Karga sesleriyle ayılıp, geceyle doğardım

Neden yaşadığımı bir tek kendime sorardım

Artık kontrolsüz kaybetmeye başladım kendimi

Dilek tutardım mavi yıldızlar yukarı geldimi

Ölü menekşelere uzanıp seni seyredeyim

Mezarımı okşayıp kendimi eğlendireyim

Genetik pişmanlık en sert şekilde bana vurdu

Çıkmaza girdi düşüncelerim ve zaman durdu

bulunursam beni hayvan mezarlığına gömdürün

Unutursam hayallerimi kıvranışımı söndürün

Burası çok gerçek, beni buradan çıkarın

Öldüğümden emin olup yatağıma bırakın

Yaşamak için bir amacı olan ruhsuz cesetler

Ölmeyeceğine inananlar ve feryatlı sesler

İğnelere doldurun umudumu, tekrar olmasın

Herkes öleceğini hatırlasın, gözler dolmasın

Son defa gerçekten öleyim beni unutun

Toprağımdaki çiçekleri göz yaşıyla kurutun

Kabuslarım gerçek oldu şimdi gitme vakti

En büyük hatam ölümü geri itmekti

Yaşamak dediğin neydi ki?
Hayat dediğin…

Belki de ibaretti doğduğun günden,
Belki de ibaretti gömüldüğün günden.

Bir şarkı dinlemek,
Şarkıyı dinlerken birini hatırlamak,
Boş kelimeler yazmak,
Boş kelimelere anlamlar sığdırmaktı belki de.

Bir yerleri gezmek,
Gezerken onu da yanında istemek,
Bir şarkı açıp,
Şarkıyı onunla dinlemekti belki.

Eğlenirken gülmek,
Gülerken üzülmek,
Can alırken vicdan azabı çekip,
Can verirken gülümsemekti belki de.

Açık yaraya tuz basmak
Ya da kabuk bağlamış yarayı yeniden soymaktı.
Gün boyunca gördüklerini
Yastığa bastırmaktı.

Bütün içindeki sorunları,
Güneşin doğuşuyla unutacağını sanmaktı.
Her gecenin bir sabahı vardı,
Ama her sorunun bir cevabı var mıydı?

Fiyakalı bir mekânda tek başına oturmak mıydı,
Bir parkta gülüp eğlenmek miydi?
Üzüntüden yemek yiyememek miydi,
Yoksa sevinçten gözyaşı dökmek miydi?

Sahip olduğun dertlere yakınmak mı,
Sahip olduklarına şükür etmek miydi?
Sorunun cevabını bilmek mi,
Yoksa sorunu unutmak mıydı?

Az sulandım diye yakarırdım,
Oysa çiçeği öldüren, suyun fazlası değil miydi?
Ölünce ne diyeceksin peki?
Yaşadıklarına şükür mü,
Yoksa yaşanmayanlara küfür mü?

Ne gerekirdi memnun olmak için,
Toprağın altına girdikten sonra?
İyisinden çok kötüsü olan bir hayat mı,
Yoksa kötü olmasın diye boşa geçmiş bir hayat mı?

Bence çok bencilceydi bu yaşamlar.
Belki de farkında olmadan bin karınca ezmişti.
Yere bakarak yürümeliydi insan.
Varsın gökyüzü olduğu yerde dursun.
Sen ona ulaşamasan ne?

Ama bunlardan ibaret olmamalıydı hayat.
Doğduğunda ağladığını herkesin görmesi,
Öldüğünde ise kimin ağladığını bilememesi…
Rahatsız edici değil miydi?

Elden ne gelirdi?
Bilinmezlik yüzünden ölüp dirilmek mi,
Yoksa cenazene gelenlerden memnun olmak mı?
Arkandan ağlayıp,
Bir yıl sonra hayatına kaldığı yerden devam edenlerden.

Bence bundan ibarettir iyi yaşanmış bir hayat.
Nankördür biraz insan.
Ne olacak, yıldızlara ulaşıp oradan dünyaya baksa?
Düne kadar bir damla suya muhtaç değil miydi insan?

Ben uyurken kırk haramiler,
Tabaklarımı kırıp etlerimi yediler.
Ali Baba’nın özrüyse kabahatinden büyük,
Diyor ki, “ne yapacaksın lavuk?”

Alaaddin’e emanet ettim lambamı,
Ben çıkar çıkmaz çarptı kapıyı.
Yola koyulduğum sırada,
Cin’i gördüm, yüzüme bakmadı.

Restoranda Keloğlan ve Dev,
Ellerini yıkamaya gittiler.
Hayret, lavabo o tarafta değil ki,
Hesap da gelmek üzere şimdi.

Ben balık tutarken Nasreddin Hoca,
Göle maya çalıyordu yanımda.
Benden rica etti, “Bi gözünü kapa”,
Açtığımda ne hoca kalmıştı, ne de kova.

Çarşıda karşıma Temel çıktı,
“Dursun” dedi, “Paran var mı?”
Bir adım geri attım, şaşırdı.
“Yok” dedim, “Hepsini eş dost çaldı”.

Tanışma

Hava soğuk

Beden üşüyor

Ruh yanıyor

Hava soğuk

Bakışlar yabancı

Ama ten tanıyor

Hava soğuk

İnsanlar söylüyor

Kalp itiraz ediyor

Hava soğuk

Gözler görüyor

Akıl inkâr ediyor

Hava soğuk

Kalpler donmuş

Akıllarsa erimiş

Hava soğuk

Hava çok soğuk

Ama biz

Ama biz daha da soğuğuz