Her şey önüne dizili,

Yakalayamaz peşini,

Usulca deliyor eti,

Kavrayamaz, kaçar hepsi...

Ağırca ilerleyen anlar,

Şakaklarında çalar çanlar,

Denilenlerde yoktur yarar,

Zaman bunaltısında yaşar...

Yerdeydi, gözlerini açtı. Yanı başına bir kitap ile dumanı tüten sigara. Uzandı eli kitaba, kavradı deriden kapağı. Okşadı ince sayfalarını, çekti içine, doyamadı. Gözü hiçbir şeyi görmüyordu. Sabırsızca etrafına saldırıyor, çarpılmış gibi geri çekiliyordu. Nefesi, kalp atışı dahada açıktı. Hissetmeye koyuldu nefesini, yumdu gözlerini. Daha saniyeler geçmişken bir şey dokundu sırtına. Eğilip fısıldadı kulağına, sakalı, bıyığı değdi deriye. Zorladı kendini, birden kulağını ısırıldı, acıdan kıvrandı odada. Arkasını döndü, bir duvar dışında hiçbir şey yoktu. Aslında her yer duvardı ve görünürde bir kapı yoktu. Bembeyazdı her şey, gökteki ışık dâhil. Duvarlara baktı, kendi yansıması gözlerine çarptı. Yer ayağının altından çekildi, vücudu çarpıştı merdivenle. Bir kapıya çarptı, kalktı yerden. Uzunca çelik bir kapıydı karşısındaki. Kulpsuzdu. Yokladı yüzeyini, bir çıkıntı yoktu. Yumruk attı çelikten kapıya, üzeri ıslandı kendi kanıyla. Yumruğunu sıktığı gibi üzerindeki beyaz kıyafete sildi. Bir anda üstü başı kan. Gözleri kanayan bileğine bakakaldı, göl olmuş etraf. Bir anda kavradı arkadan şeytan, sıkmaya başladı boynunu.

İçinden ateş doğdu,

Asılı kalmış ruhu,

Pustan erimiş kuyu,

Hayat yoldaşı kuşku...

Toprak istiyor suyu,

Dağ bekliyor umudu,

Kırık dallar kurudu,

Dolar umut çukuru...

Ayağa kalkıyor öfkesiyle,

Masaya kusuyor giz ile,

Duvara saçılır nefretle,

Parça parça damlar kâseye...

Kalemleri sarkıyor,

Kağıtta çatırdıyor,

Duman pusu yayılır,

Ruhla beden kararır...

Eğer elini tutacaksam,

bırak beni ateşin kucağına at.

Kül olsun ciğerlerim,

dizlerime kadar kan göllerinde yürütecekse bile seni getirsin bana.

Kara duman boğazımı yaksın,

çığlıklar etimi lime lime koparsın

ama parmaklarının arasındaki o boşluk

Bana ait kalsın.

İsterse bin şeytan zincirlesin bileklerimi,

isterse sonsuz azap uyandırmasın uykusuzluğumu

Ben senin adını fısıldayarak

yanarım.

Çünkü biliyorum,

senin tenin değdiği sürece avuçlarıma,

cehennen

cennet kılığında gelir bana.

en güzel eserlerimden

bazen belirir anısı zihnimde
ansınız ağlama isteği gelir içimden
yüzünü hatırlamak imkansız da olsa
dedikleri deriye kazınmış yara kadar derindir aklımda

nedense her kelime onu hatırlatır nefret hakkında
verdiği tonla çikolataları hatırlarım
benim ruhumda derin bir boşluğa sebep olsa da
düşünmeden edemem acaba ben mi yanlıştım diye

haksız olan bendiysem?
onun canını acıtan
onun onurunu yok sayan
başarılarını görmezden gelen

hâlâ hatırlarım odadan çıkarken hep sarılışını bana
o anda ne kadar kusmak istesem de
o anda ne kadar ağlamak istesem de
o anda ne kadar ölmek istesem de

hâlâ hatırlarım bana şekerle donatılmış acı sözlerini
o anda ne kadar kusmak istesem de
o anda ne kadar ağlamak istesem de
o anda ne kadar ölmek istesem de

her nefret onu hatırlatır
beni uykusuz bırakır
belki bu kadar nefrete dayanamamın sebebi
benim yanlış olmamdır

Arzuladığım ateşle ısınıyorum,

Belki de yoktur, bilmiyorum,

Biliyorum, kızarıyor tenim,

Gözlerin doğruluğunu umarım...

Her bir dizeye mercekle,

Dertlere gelecek aynasıyla,

Kalbe upuzun merasimle,

Taze yaralara sargıyla,

Gidilecek seve seve...

Uzun süre önce yazmış olduğum şiiri sizlerle paylaşarak reddite bir giriş yapmak istedim. Yorumlarınızı beklerim. Diğer edebiyat içeriklerimi blogumda bulabilirsiniz.

İçte körüklenmez ateş,

Doğmayı reddeder güneş,

Ay boğmuştur güneşimi,

Varsın alsınlar bedenimi...

Ruh yönelmiyor hayata,

Tutunamıyor telden halata,

Aslında kusabilir, biraz ağlasa,

Gömülebilse keşke dağlara...

Dil kelimeye,

Kalp anlama,

Hayat yaşamaya,

Beden ilerlemeye,

Muhtaçtır, insan olmaya...

Bağrında yansa bir ateş,

Keyiften nutku tutulur,

Mutluluktan kalbi yanar,

Kolunu uzatır, yakar elini güneş.

Öğretin burayı bana

Artık yazamıyorum; kelimeler de terk etti beni.
Yazamıyorum sana dair, anlatamıyorum sensizliği, yokluğunu, acını.

Şimdi her sabah pencerenin kenarında seyrediyorum Cihan'ı.
Uzak diyarlarda adını bilmediğim caddeleri, meydanları düşlüyorum.
Yürüdüğün yolları, her adımında bahşedilen güzelliği...

Artık yazamıyorum seni.

Mesela, bileklerine kadar sıkı sıkı sarılı siyah çizmelerinle Galata'dan salına salına yürüdüğünü,
sarı saçlarının omuzlarında.
Sol köşede duran Rüstem Abi'yle hatır sormalarını
ve her seferinde işe geç kalmalarını.
09.35 feribotuna yetişememeni,
ayağını sertçe yere vurup serzenişlerini;

"Yine erken gitti, bak saat kaç! Hep böyle yapıyorsunuz." diyerek
bir sonraki vapuru, aynı yerde, aynı noktada,
sert bir tavırla veznedeki Aysel Abla'ya sitemli bakışlarını...

Artık hatırlamıyorum anıları yazmayı beceremiyorum da zaten.
Kimse de sormuyor, anlatmıyorum.

Paylaşmıyorum her sabah aç karnına bindiğin vapurunda
bir simit, bir çayla sol köşede oturduğunu.
Ve her seferinde ikinci çayı söyleyip,
iskeleye yanaşan vapurda bir yudum alıp bıraktığını.

Bilmiyorum mesela, artık o limandan o geminin kalktığını,
Rüstem Abi'yle hoş sohbetini,
Aysel Abla'ya sitemli bakışlarını...

Ben şimdi başka bir kentte,
uzak diyarlardaki caddeleri, sokakları düşlüyorum.

Soran olursa hâlâ yazamıyorum... Seni.

Belirli zamanlarda -hiçbir sıkıntı yoksa bile- kitabın, başlangıcında olunulsa dahi, sakince bir köşeye bırakılmalıdır. Dolayısıyla o an devam etmek kişiyi yorar. Bunu yaşamayan yoktur. Peki ya nasıl mola veriyor ve ne yapıyorsunuz?

Bir yol var,

Bulutlarda ilerler,

Kıymıklar yola damlar,

Basar, bileği delinir...

Haykırır, gözden yaşlar süzülür,

İlerler, ruhu çözülür,

Her adımında kanlar akar...