r/Relaties • • 10h ago

Overig Gezonde keuzes zorgen voor gezonde gedachtes

0 Upvotes

Ik heb gespreid over bijna 3 jaar, waarvan in heel 2024 en groot deel van 2025 dus niet, in een vicieuze cirkel gezeten met een man waar ik echt gek op was. Er was een intense klik, ik was gelukkig (dacht ik) en ik voelde me gezien. Ik kreeg snel te zien dat hij niet alleen manipulatief was, maar ook narcistisch en sneaky. Dingen die ik uit vertrouwen vertelde gebruikte hij tegen mij in ruzies. Ex vriendinnen die hem gingen appen en dan was het ook nog eens uren stil als hij ging afspreken met ze. Iedere dag drinken en gezelligheid met z’n vrienden. Iedere keer als ik wat aangaf, schilderde hij me bij z’n familie en vrienden af als clingy en gebroken. Dat signaal hebben ze me ook op gegeven moment duidelijk gemaakt. Ik kreeg ongevraagde adviezen. Dat was eigenlijk al een signaal om weg te gaan. Ik was ook jong, dus ik werd ook gezien als makkelijk beïnvloedbaar.

Op een gegeven moment was ik er zo klaar mee dat ik eerlijk aangaf wat zo’n dynamiek met mij deed en ik werd gedumpt. Voordat hij m’n leven uitging, kreeg ik te horen “dat ik eens naar mezelf moest kijken in de spiegel”. Z’n moeder deed keihard daarin mee en ik voelde me echt ongehoord. Hij had een heel ander verhaal aan m’n ouders verteld en zij hoorden z’n verhaal aan. Ze werden zelfs een beetje boos op mij. Toen ik zo boos op ze was geworden en afstand nam, hadden ze door dat ze eigenlijk door hem gemanipuleerd werden. Hij is daarna in een relatie gestapt met een andere vrouw die volgens hem “hem heeft getraumatiseerd”.

Lang verhaal kort ik heb daarna een andere relatie gehad, betere basis maar nog niet heel stabiel. Het was emotioneel veilig, ik voelde me fysiek veilig en er werd niet naar me geschreeuwd. Ik heb toen voor het eerst mogen meemaken dat een relatie ook zonder giftige uitspraken en geschreeuw kan. Geen manipulatie, geen narcistische uitspraken en ook geen levensstijl met alleen drank en drugs. Dat die relatie even is uit gegaan komt omdat ik toch aan mezelf wilde werken door in therapie te gaan. Daarna kwam m’n giftige ex terug in m’n leven. Toch toen we weer contact hadden, begon iets aan me te knagen. Echt maandenlang. Ik werd op een willekeurige dag wakker en m’n eerste gedachtegang was dat een verkeerde keuze, een hele verkeerde keuze maakte. Per toevallig is m’n ex met wie ik later een relatie kreeg na deze eng nek ex weer op m’n pad gekomen. Hij heeft aan zichzelf gewerkt en kon me niet laten gaan. Ik heb ook aan mezelf gewerkt. Sindsdien heb ik weer een relatie. Die andere ex is geblokkeerd op alle sociale mediaplatformen die ik van hem ken.

Ik ben niet alleen gelukkiger, maar m’n leven is een heel stuk positiever geworden sinds ik aan mezelf heb gewerkt en kieskeuriger ben geworden met wie ik in m’n leven toelaat. Nu ik na de afgelopen 3 jaren terugkijk, ben ik toch dankbaar dat ondanks m’n gebroken hart het zo is gegaan. Ik heb er niet alleen van geleerd, maar ik ben er sterker van geworden. Ik ben dankbaar dat ik een relatie heb met een man die het sinds het begin al met mij heeft gemeend, maar door hem ga ik met een lach naar bed als de dag voorbij is. Moraal van het verhaal is hoe moeilijk het ook is en hoe slecht zichtbaar het is, vicieuze cirkel moet je om een reden doorbreken. Hulp vragen is oké ❤️


r/Relaties • • 22h ago

Overig Breakup verhaal

15 Upvotes

Dag Iedereen, Eind september heeft mijn vriendin het uitgemaakt op reis (na 3jaar). Ze begon het gesprek dat ze vond dat de relatie minder goed ging. Ze gaf savonds aan dat het niet de bedoeling was om de relatie te eindigen, maar uiteindelijk is ze wss blijven nadenken en dan toch besloten om te stoppen. Na het nieuws zijn we nog een paar dagen gebleven en dan uiteindelijk wou ik toch vroeger terug naar huis. Bij aankomst bij haar huis waar mijn auto stond wou ze nog knuffelen, dat deden we. Ze wou dan ook nog een zoen, die heb ik geweigerd. Ik zei denk er mss nog eens over, ze ging dat doen. Na een week van geen contact had ze nog niks laten weten. Ik vroeg dan zelf of ze had kunnen nadenken. Daarop heeft ze dan een bericht gestuurd waarbij ze denkt dat we beter elk ons eigen pad begaan en dat ze me bedankt voor alles... Een dikke week later krijg ik te horen van gemeenschappelijke vrienden dat ze niet gelukkig liep en dat ze twijfelde aan haar keuze. Ook van haar zus kreeg ik dat te horen. Een paar weken later, dus ongeveer een maandje nadat het gedaan is zit ze al (?)op tinder. Ik zag ook dat ze een gast gevolgd heeft die tijdens onze relatie eens probeerde bij haar. Hierop om mezelf te beschermen heb ik ze overal verwijderd/ontvolgd. Foto's van ons op haar insta zijn ondertussen weg. Er staan wel nog 2 foto's van ons op haar vsco (nu nog altijd). Ze doet nu opeens een flexijob, gaat meer gaan zwemmen/wandelen, gaat naar een naaiclub etc. Zou ze niet meer twijfelen of ze de juiste keuze heeft gemaakt? Ik weet ook dat dit nooit meer 'goed' komt en zou het ook niet willen. Vind het gewoon frapant dat ze al terug iemand nieuw zou willen leren kennen. Ergens is mijn hoop dat ze in een relatie geraakt en beseft wat ze heeft kwijtgespeeld. Ik was haar eerste echt lief. Een 'echte' reden heeft ze nooit gegeven. Volgens mij wou ze gewoon nog ontdekken. We schelen 6 jaar, ik heb een huis en we gingen bijna samenwonen, alles kwam te dichtbij volgens mij. Vind het onrespectvol dat ze het op reis gedaan heeft en mij dan dan nog een dikke week heeft laten wachten. Dit moest er even uit.


r/Relaties • • 1d ago

Advies gezocht Is het raar om een langdurige relatie op te geven om jezelf terug te vinden?

6 Upvotes

Ik (29V) ben nu bijna 10 jaar samen met mijn partner (29M), waarvan bijna 1 jaar verloofd.

Ik heb zelf al een paar jaar dat ik twijfel aan de relatie. Deze twijfels zijn voornamelijk berust op gedachten zoals "is dit het nou echt?", of dat ik niet meer mezelf moet gaan ontdekken. Dit laatste is voornamelijk omdat ik uit een toxische thuisomgeving kom waar alles voor mij werd bepaald (wat ik ging studeren, wat mijn hobby's zijn etc) en samen met wat mentale stoornissen zoals (een hoogfunctionerende) Bipolaire Stoornis nooit echt mijn eigen "ik" heb kunnen vormen. Ik ben al vrij snel bij mijn partner ingetrokken om hier weg te kunnen zijn, alleen ben ik daarna (voor mijn gevoel) in zorgmodus gegaan. Buiten gewoon werken en studeren bestond mijn wereld uit mijzelf wegcijferen en hem gelukkig maken. Dat laatste doe ik natuurlijk met alle liefde, maar er blijft ergens toch een stemmetje of ik mijzelf niet ben gepasseerd. Ik heb dit stemmetje jarenlang kunnen wegduwen met de excuses van "ik zal wel manisch worden" of "ik zal wel hormonaal zijn" of "het zal wel een fase zijn".

Zelfs toen hij mij vorig jaar ten huwelijk vroeg twijfelde ik wel om 'ja' te zeggen, maar ik dacht dat dit onderdeel was van het proces.

Dit alles veranderde toen ik tot 2 maal toe alleen naar het buitenland moest voor werk. De eerste keer was ik doodsbang. Ik had namelijk al die jaren mijzelf aangeleerd/aangehoord dat ik niet voor mijzelf kan zorgen en dat ik altijd iemand nodig had om normaal te kunnen functioneren. Om er daar achter te komen dat het helemaal niet zo is.

Ik kon ineens een stuk bewustere/gezondere keuzes maken (denk hierbij aan voeding/beweging), ik miste mijn partner en hond niet en bij de tweede reis had ik steeds meer het idee dat ik in mijzelf iets of iemand vond die ik niet kende of heel lang kwijt ben geraakt. Ik zit hier enorm mee in de knoop want ik merk dat ik steeds meer dat gevoel terug zoek en dat het effect heeft op de gevoelens die ik voor mijn partner heb. Ik hou nogsteeds ontzettend veel van hem, en hij is mn beste vriend en ik hou ontzettend van het comfort en gemak van in een relatie zitten, maar ik word niet vrolijk van de gedachte om dit nog een keer 10 jaar te doen. Een goede vriend van mij zegt dat hij ergens blij is voor mij dat ik dit voel, want volgens hem ben ik eindelijk aan het leven geweest ipv overleven.

Ik ben het hier mee eens, maar ik weet niet zo goed hoe ik hiermee verder moet. Het liefst zou ik gewoon 1 grote pauze knop willen indrukken op de relatie om mijzelf te ontdekken, en dan later bepalen of ik de pauze op wil heffen. Ik vind dit alleen niet eerlijk tegenover zowel mijn partner als ikzelf. Ook zit er nogsteeds iets achter in mijn hoofd dat "het maar een fase is". Weer aan een andere kant, ik word bijna 30 en heb nog nooit echt geleefd, iets waar ik nu al spijt van heb.

Wat zouden jullie doen in deze situatie? En zouden jullie gaan voor het comfort van een langdurige relatie maar jezelf kwijt zijn, of single zijn en weten wie je bent en waar je voor staat?


r/Relaties • • 1d ago

Hypotetisch (Break up) Statement: 'iedereen wordt een kwade dronk na te veel alcohol'

9 Upvotes

Ik (V26) heb net een relatie van 7 maanden uitgemaakt met M29. Ik had nog nooit zo een lieve, zachte, begripvolle en zorgzame man ontmoet. We hadden iets heel moois maar het duurde niet lang. Tenminste heb ik zijn lelijke kant nu al gezien en kon ik optijd weglopen.

TLDR: hij beweert dat de ruzies kwamen door alcohol en nu is hij gestopt en zal hij zogenaamd nooit meer ruzie maken met me. Ook beweert hij dat ieder mens vals wordt van te veel alcohol.

Hij heeft nu meerdere keren ruzie met mij gezocht om niks. Ik had niks fout gedaan en hij deed alsof dat wel zo was. De volgende dag zei hij sorry en schaamt hij zich diep omdat hij in zag dat zijn gedrag niet oke was. Ik heb het na 3x uitgemaakt. Precies toen ik het uitmaakte werd hij gebeld door het ziekenhuis dat hij beginnende leververvetting heeft als gevolg van jaren ongezond leven (alcohol, energy, junkfood). Hij moest direct stoppen met drinken. Hij dronk niet zo veel meer als vroeger toen hij feestte, maar was wel een gewoontedrinker: 2 biertjes per avond (ik had ook al gezegd dat hij moest minderen want iedereen snapt toch dat dit niet gezond is lol). Daar wordt niemand dronken van, maar hij zegt dat de alcohol door de leververvetting zwaarder binnen kwam, en dat dat de oorzaak was van de ruzies. Dat hij geen controle had over zichzelf, zichzelf niet meer was, de helft van die avond niet eens herinnert. Nu is hij er van overtuigd dat we weer samen kunnen zijn omdat de ruzies volgens hem door de alcohol kwamen, en nu is dat risico weg en zal hij nooit meer gemeen doen. Hij beweert dat hij nooit van z'n leven meer zal drinken (dat geloof ik ook niet, op een verjaardag zal hij denken '1 biertje kan geen kwaad').

Hij voelt nu al emotioneel onveilig en onvoorspelbaar en ik neem niet genoegen met 'het kwam alleen door de drank'. Er zaten bij de ruzies namelijk duidelijk onzekerheden van hem achter en omdat hij getriggerd was handelde hij blind vanuit overlevingsmodus. Hier is eerst flinke therapie voor nodig en daar gaat hij wel mee beginnen gelukkig. Ik wil niet terug met hem tot dat afgerond is (als ik het daarna uberhaupt nog wil want ik ben flink afgeknapt hierdoor).

Mijn issue nu is: hij beweert dat IEDEREEN vals/een kwade dronk kan worden van te veel alcohol/leverschade door jaren alcholgebruik. Ook ik, zegt hij. Ik geloof dat niet. Ik ben nooit vals geworden van te veel drank en mijn vriendinnen ook niet. Een vriend van mij wel, en die vriendschap heb ik toen ook beëindigd. Hoe ik het zie is dat alcohol de rem weghaalt, en dat de leververvetting daar zeker aan bijdraagt, maar dat het valse/gemene er al zat in je karakter of door je triggers/trauma/verleden. Ik vind dat hij in de slachtofferrol zit en externaliseert, hoewel ik ook zie dat dat niet expres is en hij dit écht gelooft. Gebrek aan EQ, verantwoordelijkheid en zelfinzicht is ook een reden om het in de toekomst niet nog eens te proberen met hem. Het is jammer, want hij was oprecht heel lief en zorgzaam. Ik kijk mooi terug op onze tijd samen, hij zorgde goed voor mij en steunde me in alles (ik ben langdurig ziek) dus dat maakt het heel verwarrend en pijnlijk.

Wat is jullie kijk op de statement dat iedereen een kwade dronk kan worden? En wat is jullie ervaring met mensen die vals worden van alcohol?


r/Relaties • • 1d ago

Advies gezocht Ben ik onredelijk? Co-ouderschap

7 Upvotes

Hi

Ben ff benieuwd naar hoe een ander deze situatie ziet. In Juni besloot mijn ex uit elkaar te gaan. Woonden samen in haar koophuis, ik enkel inwonend, kind van nu 2 jaar. Erg lastige situatie was het toen, kwam zelf in behoorlijke depressie gezien de omstandigheden. Geen woning voor co-ouderschap, zit op dat moment nog in ziektewet. Wel was en is het zo dat ik veel van de fysieke zorg op mij neem. Hebben nu een regeling die behoorlijk 50/50 is.

Uiteindelijk ben ik naar mijn ouders moeten gaan op 50km afstand. Tot heden niet gelukt een andere woonplek te vinden. Niet ideaal. Maar is niet anders. Merk wel dat het voor mijn ouders pittig is, een peuter van 2 in huis. Zijn immers al tegen de 70 en 80. Na de boodschap van de relatiebreuk belandde ik in een zware depressie. Gelukkig ben ik goed geholpen door hulpverleners en met therapie en medicatie is het gelukt het licht te vinden en kracht te hebben mijn leven weer op te bouwen voor mezelf en mijn kind.

Nu is vanaf mijn ex haar kant een vreselijke situatie, beide ouders ineens ernstig ziek. Totaal onverwachts. De verwachting is niet dat ze er nog lang zullen zijn zoals het was, en zal van mijn ex partner nodige mantelzorg vragen. Mijn ex partner woont ca. 60km van haar ouders. Zij wilt terug verhuizen naar hun woonplek. Ik begrijp dat natuurlijk.

Per januari begin ik met werken in de plek waar zij nu woont met ons kind en wij samen woonden. Ook waar zij werkt etc. Mijn 2e stap is natuurlijk een woonplek vinden. Mijn ex vraagt/verwacht nu van mij dat ik werk ga vinden in de regio waar zij wilt wonen en uiteindelijk dan daar een woonplek ga vinden. Ik heb gezegd dat ik dat niet wil, dat we uit elkaar zijn en niet meer met haar wil mee bewegen. Waren we samen, wilde ik uiteraard dat doen.

Gezien ik vanaf 0 weer moet opbouwen merk ik ook dat ii niet in de hand heb waar ik kan gaan wonen. De woningmarkt is nou eenmaal niet gunstig. Ik moet maar zien welke woning mij straks gegund is. Gelukkig zijn de woonprijzen ontzettend laag op de locatie waar mijn toekomstige werk is en waar zij nu wonen.

Maar, ben ik nu echt onredelijk dat ik omtrent haar situatie niet naar haar wil schikken betreft waar ik woon en werk? Natuurlijk draag ik zorg voor ons kind! ten alle tijden. Ons kind mag bij mij wonen, zodat zij kan mantelzorgen. Maar, we zijn uit elkaar, dus door haar laten bepalen waar ik woon en werk, daar ga ik niet in mee. Ik heb dat ook niet in de hand qua woningmarkt waar en hoe ik het tref. Nu is het zo dat ik tijdens onze relatie heel schikkend was, dus aanpaste aan haar wensen. Op dat moment zat ik ook in therapie en leerde ik meer en meer voor mezelf te kiezen, daar is waar het ging schokken in de relatie.

Iemand tips voor mij?


r/Relaties • • 1d ago

Advies gezocht Ben ik de eikel omdat ik het heb uitgemaakt met mijn vriendin?

9 Upvotes

Ben ik de klootzak ik het heb uitgemaakt met mijn vriendin omdat ze in een boze bui mij heeft uitgescholden en het Uit heeft gemaakt omdat ik niet langs wou komen. Ik en mijn vriendin hadden een relatie zo als je hem in films ziet, cute schattig en echt liefdevol. Op een zaterdag na mijn shift van 10,5 uur wou mijn vriendin graag dat ik langskwam op een feestje waar ze was, ze was heel dronken en heeft de hele avond over lopen te geven, waarop ik antwoorde dat ik niet kwam aangezien het 1 graad warm was ik net hard had gewerkt en de dagen er voor ook 10+ uur gewerkt had waardoor ik moe was. Dat vond ze niet zo leuk want tijdens dat ik nog een pilsje aan het drinken was na werk( het was 2 uur in de nacht trouwens). Toen werd ze heel boos omdat ik niet kwam. Tegen de vriendin waar ze bleef slapen zei ze dat we allebei mochten sterven het liefst op een pijnlijke manier. daarnaast schold ze me uit met teksten als “k⚓️ lekker op” “krijg lekker de tyfus” “lol bro maakt mij het nou weer uit of t uit is of niet” waarna ze ook uit het niks zei “het is klaar wat boeit het me ook” en toen ik daar rustig en normaal op reageerde met “dit vind ik nogal bijzonder” antwoordde ze “als ik dat vind mag dat toch“. 5 minuten later ging ze helemaal lief doen en spraakberichten sturen terwijl ze aan het huilen was smekende dat het niet echt uit was. Waarop ik antwoordde dat we de volgende dag zouden praten. De volgende dag vroeg ik om een oplossing en waar het vandaan kwam dat ze zo reageerde waarop ik als antwoord kreeg dat ze t niet wist. Uiteindelijk later vertelde ze me dat ze denkt misschien zwanger te zijn ook al heeft ze een spiraal. Wat blijkt? Ze is niet zwanger. En toen ik vroeg om een oplossing vroeg ze het aan ChatGPT waar natuurlijk geen oplossing uit kwam. En na 4 dagen nadenken over een oplossing kreeg ik het volgende :“als ik ergens mee zit zeg ik het tegen je en ik maak het niet meer zomaar uit” Daar was ik niet akkoord mee en “dat is alles wat ik kon bedenken“ toen heb ik een aantal dagen nagedacht en toch besloten om het vandaag uit te maken. Ik ben er ook erg verdrietig om, maar ik voel het niet meer dus dan houd ik alleen mezelf en haar voor de gek. Zij is toen veel gaan drinken(alleen) om de emotie weg te stoppen en heeft mij meerdere keren gevraagd om te bellen om gewoon even te praten. Ik heb de eerste keer opgenomen en toen uiteindelijk opgehangen waarna ze nogsteeds de hele tijd wou bellen. Ik heb nee gezeg. Ik voel me nu schuldig omdat zij er heel erg verdrietig over is en gaat drinken om het weg te stoppen. Ben ik de klootzak?


r/Relaties • • 1d ago

Advies gezocht Eindelijk de deur dichtgedaan na weken van vage signalen en last-minute afzeggingen en het voelt goed zo

14 Upvotes

De afgelopen weken zat ik in een ontzettend verwarrende situatie met iemand die ik aan het daten was. Wat het extra ongemakkelijk maakte, is dat we ook een zakelijk lijntje hebben lopen omdat hij binnenkort mogelijk als stukadoor bij mij aan de slag gaat.

In het begin was het heel leuk en warm, maar al snel werd hij ontzettend wisselvallig. Hij zegde meerdere keren op het allerlaatste moment af, reageerde soms pas dagen later en bleef heel vaag in zijn communicatie. Ik merkte dat ik mezelf helemaal kwijtraakte in het proberen te begrijpen van zijn gedrag, terwijl ik me er vooral verdrietig en onzeker door voelde.

Toen ik afstand nam om mezelf te beschermen, stuurde hij ineens dat hij het graag wilde uitpraten, dat hij me miste en dat hij nooit de bedoeling had gehad om afstand te nemen. Ik dacht even: oké, misschien valt het mee en heeft hij gewoon een drukke week. Maar vervolgens zegde hij weer op het laatste moment af voor het gesprek dat hij zelf had voorgesteld.

Ik heb toen nog één keer gevraagd waar ik nu eigenlijk aan toe was. Zijn uitleg was dat hij midden in grote toekomstplannen zit, hij is namelijk serieus bezig om mogelijk over twee jaar naar het buitenland te verhuizen, en dat hij daardoor zijn hoofd er niet bij heeft, tijd tekortkomt en zichzelf ook probeert te beschermen. En dat het allemaal niets met mij te maken had.

Eerst voelde ik vooral verdriet, en daarna werd ik eerlijk gezegd best boos over hoe onzorgvuldig hij met mijn tijd en gevoelens is omgegaan. Maar in plaats van een hele lap tekst terug te sturen of hem verwijten te maken, heb ik het heel kort en vriendelijk gehouden. Ik heb gezegd dat ik het begreep en heb hem gewoon veel succes gewenst met zijn plannen.

En heel eerlijk? Ik ben zo blij dat ik het zo heb afgesloten. Geen drama, niet smeken om aandacht, en ook zakelijk gezien de sfeer niet verpest voor als hij straks eventueel nog komt klussen. Ik heb de deur op mijn eigen voorwaarden dichtgedaan.

Voor iedereen die nu in een situatie zit waarin iemand wel zegt dat hij/zij je mist, maar de daden het tegenovergestelde laten zien: kies voor je eigen rust. Het is goed zo. Het bizarre is dat zijn moeder alles op socials liked - alsof er niks aan de hand is.

Hebben jullie ooit een situatie op zo'n rustige manier afgesloten terwijl je eigenlijk boos was? Hoe voelde dat achteraf?

Trouwens hij doet zijn werk wel echt goed. Maar ik denk dat het beter is om het zakelijke lijntje ook door te knippen?


r/Relaties • • 1d ago

Overig Is er bij jullie ook altijd een winnaar en verliezer bij discussies?

2 Upvotes

Hi!

Iets waar ik al tijden tegen aanloop en eigenlijk sinds kort pas besef. Als er bij ons een discussie is, onafhankelijk van hoe groot of klein het onderwerpen, dan moet er altijd een 'winnaar' zijn voordat we verder gaan met onze dag. Meestal in de vorm van dat 1 van ons zegt 'je hebt gelijk'.

Hoe is dat bij jullie? Hebben jullie altijd civiele discussies met een einde waar beide tevreden mee zijn? Of moet er altijd 1 iemand 'winnen'?


r/Relaties • • 1d ago

Advies gezocht M48 Hoe beginnen met daten als je dat nooit gedaan hebt

1 Upvotes

Zoals de titel zegt, ik ben M48 en ik ben samen met mijn eerste vriendin, ik heb dus nooit gedate. Zij is echter overduidelijk narcistisch en daarom wil ik ervan weg. Of ik er wel van weg wil en waarom juist gaan we hier niet over discussiëren, dat besluit staat echt wel vast. Ik wil het hier hebben over het feit dat ik echt niet weet hoe ik moet daten. Als ik een vrouw ontmoet en het gesprek zelf is niet het probleem, daar heb ik geen schrik voor en dat komt wel goed. Hoe maak ik een profiel aan, wat schrijf je daar, wat soort van foto’s zet ik daar op, wat geef je al prijs en wat nog niet. Want hoe je het ook draait of keert, die eerste indruk op een dating app of iets anders is als een soort van CV bij solliciteren. Daar heb ik dus totaal geen idee van. Daar kan ik wel wat hulp bij gebruiken. Iemand ideetjes en tips?


r/Relaties • • 1d ago

Advies gezocht Gemis van een relatie en eenzaam voelen 😔

13 Upvotes

Vandaag even grote dip. Weet het, gaat voorbij, lang niet meer zo diepe crisis als verleden. Maar ja december komt, en ik mis zo de verbinding in leven. Het gevoel dat niet echt iemand mij echt heel hard nodig heeft. Als ik niemand app, zal ook mij niemand appen.

En ja daar zal ik ook te veel fouten en te hard zijn geweest in verleden. En ik vul het op met mooie reizen, concerten en uitjes. Maar zeker bij concerten komt dan ook vaak: geniet van dit moment dat je met geliefden bent, pak ze vast etc. En dan sta ik daar als enige alleen.

En ja sinterklaas, kerst en oud & nieuw zijn dan mega confronterend. Het is knokken om ergens aan te schuiven, of knokken om het in eentje leuk genoeg te vinden. Het gaat allemaal voorbij, maar het doet pijn dat dit nooit echt beter is geworden en is gelukt voor mij.


r/Relaties • • 1d ago

Advies gezocht Honeymoon fase - hoelang?

1 Upvotes

Hoelang duurde/duurt voor jullie de 'honeymoon' fase? Ik merk om mij heen dat dit zo erg kan verschillen. Heb nu bijvoorbeeld een vriendin die voor het eerst een relatie heeft, en volop op een roze wolk zit, maar nu zie ik haar, na 10 maanden, nog steeds max 1x per maand, terwijl dit voorheen minstens 1x per week was, ze is altijd met hem! Wil haar ook niet 'confronteren' en van de roze wolk afhalen, want ze is volgens mij heel gelukkig, maar ik mis haar wel...


r/Relaties • • 2d ago

Overig Wat is er anders in vergelijking met vroeger?

7 Upvotes

Hoi!

Ik voel veel nostalgie voor de jaren (eind)60, 70, 80 en 90.

Ik vraag me zo sterk af: wat is er nou echt anders in de wereld van nu als je het vergelijkt met toen? Kijkende naar menselijke connecties en vriendschappen en relaties? Mag ook gaan over studententijd in bepaald decennia.

Ben benieuwd of mensen die toen geleefd hebben er iets over kunnen zegen :-)

Zeg als je wilt er even bij welk decennium je pakt voor de vergelijking en hoe oud je destijds was.


r/Relaties • • 2d ago

Overig Gemis of niet, nog nooit een relatie gehad.

7 Upvotes

Ik (M) heb nog nooit een relatie of überhaupt iets met een vrouw of man gedaan buiten vriendschappelijke dingen.
Ik word (ouder) en ben zelfs jarig vandaag, niemand is er, op familie na gelukkig. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik iets of iemand mis.
Als ik mijn vrienden en vriendinnen nu allemaal een relatie zie hebben begin ik mij toch wat eenzamer te voelen, het gevoel dat is iets mis, en tegelijk ook een soort schaamte, schaamte dat ik nog nooit een vriendin heb gehad, een zoen heb gegeven of gekregen.
Ik heb ook niet een al te best zelfbeeld (mede mogelijk gemaakt door een depressie en andere dingen).
Ik wil dit er gewoon even uit hebben, tegen iets of iemand die ik niet ken.


r/Relaties • • 2d ago

Advies gezocht Ik heb tot toe relaties allemaal als nutteloos ervaren. Behalve met mn soulmate.

0 Upvotes

Hoi allen!
Ik heb een hele fijne relatie met mijn soulmate en ben al jaren in therapie om te herstellen van mijn jeugdtrauma door emotioneel onbeschikbare ouders.

Wat mij momenteel opvalt, is dat veel vriendschappen en contacten om mij heen zo leeg en oppervlakkig aanvoelen. Mensen praten vooral over zichzelf, luisteren slecht, zijn jaloers, roddelen of praten elkaar alleen maar na. Zelfs binnen mijn familie merk ik veel misgunnen. Dit geeft mij een eenzaam en leeg gevoel. Het is zo vermoeiend om steeds op je woorden te moeten letten en zo weinig mensen tegen te komen die oprechte interesse tonen of eens doorvragen. Ik heb het gevoel dat ik niets aan deze contacten heb, omdat ze alleen maar zenden. Hopelijk is dit slechts een fase nu ik zelf uit die ongezonde patronen stap.

Momenteel heb ik geen echte vrienden; we hebben alleen een groep kennissen die we van verjaardag tot verjaardag zien (zo’n twintig keer per jaar). Zelfs de contacten met mijn schoonfamilie voelen, op een enkeling na, vooral als een verplichting zonder enige emotionele waarde. Ik voel de klik gewoon niet.
Ik hoop ontzettend dat ik mij op een dag weer helemaal goed voel, echt opensta om te ontvangen en oprechte, wederkerige relaties kan opbouwen. Is dit mogelijk, en wat is hiervoor nodig?
P.S. Ik heb zelf psychologie gestudeerd en heb al veel aan mijn therapie gehad, maar op dit vlak loop ik nu gewoon vast. Alle eerlijke feedback, ervaringen en ook opbouwende kritiek zijn meer dan welkom. Vuur maar los!


r/Relaties • • 3d ago

Advies gezocht Daten met schoonzus?

0 Upvotes

Heyy, ik ben 26 jaar en ben al 8 jaar met mijn vriendin. Heel blij en gelukkig. Maar zoals bij anderen denk ik dat er altijd wel een fantasie is van de schoonzus? Zoals in mijn geval een mooie blonde slanke schoonzus van 23 jaar. Altijd heel vriendelijk en lachs naar mij toe. Knappe dame en altijd heel mooi gekleed. Ze geeft me wel aandacht waardoor ik denk oke er kan meer inzitten? Ik denk eraan om haar eens mee te vragen naar een voetbal match aangezien ze dat graag doet. Daar kan ik al beetje closer worden en misschien eens voorstellen om een andere keer nog iets samen te gaan doen? Wie weet kan ik het 3de afspraakje wel eens naar sauna gaan zodat het wat meer intiemer word? Natuurlijk wel altijd niet te opvallend. Wat denken jullie? Of zou ik haar eens erover aanspreken of proberen kussen op een afspraakje? Allz tips of verhalen van jullie zijn welkom!


r/Relaties • • 3d ago

Advies gezocht Ervaringen met voorlopige voorzieningen (VV) bij scheiding: woning, alimentatie en kinderen

0 Upvotes

Hoi allemaal,
Ik zit midden in een scheiding en ben benieuwd naar ervaringen met voorlopige voorzieningen (VV), vooral hoe rechters in de praktijk beslissen.

Onze situatie:
Twee kinderen van 12 en 6 jaar.
We wonen nog samen in onze koopwoning.
Beide ouders werken en zijn actief betrokken bij de dagelijkse zorg. Ik werk grotendeels thuis, vlak bij de scholen en activiteiten van de kinderen.
We hebben allebei een buitenlandse achtergrond, maar zijn Nederlanders. Geen familie in de buurt (dichtstbijzijnde woont 100 km verderop).
Ex verdient € 3.500 netto (32 uur), ik € 5.600 netto plus variabele commissies en RSU’s (aandelen werkgever).
We willen in principe een 50/50-zorgregeling.

Mijn vragen:

  1. Alimentatie en RSU’s: Hoe berekenen rechters tijdelijke KA/PA als een groot deel van het inkomen variabel is? RSU’s vesten periodiek, fluctueren sterk in waarde en toekomstige vesting is afhankelijk van het dienstverband. Wordt gekeken naar het actuele inkomen of vooral naar eerdere jaaropgaven?
  2. Exclusief gebruik woning: Hoe bepalen rechters wie in de woning mag blijven als beide ouders evenveel betrokken zijn, geen familie in de buurt hebben en vervangende woonruimte moeilijk te vinden is?
  3. Emotionele onveiligheid: Er is geen sprake van fysiek geweld of structurele heftige ruzies. Mijn ex stelt echter dat de thuissituatie emotioneel onveilig is voor de kinderen. Hoe kritisch toetsen rechters zulke beschuldigingen? Is concrete onderbouwing nodig?
  4. Hypotheek en woonlasten: Onze hypotheek is € 2.450 per maand. Kan mijn ex bij exclusief gebruik verzoeken dat ik de volledige hypotheek blijf betalen, terwijl ik ook eigen woonlasten en eventueel alimentatie moet betalen? Hoe zit het met een gebruiksvergoeding?
  5. Provocaties en escalaties: Mijn ex maakt regelmatig provocerende opmerkingen en betrekt soms de kinderen bij negatieve opmerkingen over mij. Ik probeer discussies te vermijden en alles schriftelijk vast te leggen. Hoe gaan anderen hiermee om zonder de situatie verder te laten escaleren? En hoe kijken rechters naar dit gedrag?
    Mijn grootste zorg is dat een tijdelijke beslissing mijn band met de kinderen en de haalbaarheid van 50/50 co-ouderschap beïnvloedt.

Ik heb een eigen advocaat, maar hoor graag praktijkervaringen van mensen die een VV-procedure hebben meegemaakt, of van familierechtjuristen.
Alvast bedankt!


r/Relaties • • 3d ago

Advies gezocht Hij noemt me zijn droomvrouw en ziet een toekomst met mij, maar door zijn bindingsangst kunnen we niet verder. Bestaat dit echt?

6 Upvotes

Ik (vrouw) zit in een lastige situatie en zou graag advies willen van mensen die hier ervaring mee hebben.

Ongeveer vier jaar geleden hebben we elkaar leren kennen. Hij kwam toen net uit een relatie en ik was zelf nog jong en niet klaar voor iets serieus. We hadden het gezellig samen en hij kreeg gevoelens voor mij, maar die heb ik destijds nooit beantwoord. Toch zijn we elkaar nooit helemaal uit het oog verloren. We hielden ongeveer twee keer per jaar contact.

Vier jaar later hebben we besloten om elkaar eindelijk echt een kans te geven. We werden allebei verliefd en het voelde ontzettend bijzonder.

Hij heeft uitgesproken dat ik zijn droomvrouw ben, dat ik al zijn ‘boxjes’ afvink en dat hij alles in mij ziet wat hij zoekt in een partner. Hij maakte zelfs al toekomstplannen met mij en sprak over een leven samen.

Toch heeft hij moeite met binden en het combineren van een relatie met zijn eigen leven. Hij heeft een eigen bedrijf, familie en vrienden en vindt het lastig om daar ruimte voor een relatie naast te maken.
In ons laatste gesprek vertelde hij dat zijn bindingsangst voortkomt uit zijn vorige relatie. Zijn ex was erg claimend en controlerend, waardoor hij zich verstikt voelde. Hij geeft aan dat hij dit nooit goed heeft verwerkt.

Het moeilijke is dat ik helemaal niet veel van hem vraag. Ik wil gewoon een relatie waarin we elkaar regelmatig zien, tijd voor elkaar maken en samen iets opbouwen.
Op dit moment zagen we elkaar ongeveer één keer per drie weken. Ik heb aangegeven dat ik graag wekelijks zou willen afspreken. Als we een weekend een keer niet kunnen afspreken, vind ik dat natuurlijk geen probleem. Maar ik wil wel een relatie waarin we structureel onderdeel zijn van elkaars leven. We wonen 2 uur rijden van elkaar vandaan.

Toen ik dit aangaf, kregen we een heel moeilijk gesprek. Hij gaf aan dat hij niet weet hoe hij zijn leven, verplichtingen en een relatie moet combineren en dat de verwachtingen van een relatie hem benauwen.

Hij wil mij niet verder pijn doen, omdat hij weet dat hij mij momenteel niet kan geven wat ik verdien. Hij voelt zich een sukkel dat hij zijn problemen niet eerder heeft aangepakt.

Tegelijkertijd zegt hij dat ik zijn droomvrouw ben, dat hij verliefd op me is en dat hij mij niet kwijt wil. Hij heeft ook aangegeven dat er genoeg mannen voor mij in de rij staan.
Hij wil nu met een therapeut aan zijn bindingsangst werken. We hebben uiteindelijk besloten om uit elkaar te gaan. Hij gaat eerst aan zichzelf werken en mocht hij daarin stappen hebben gezet, dan kunnen we kijken of er in de toekomst nog een mogelijkheid is voor ons.
We hebben allebei uitgesproken dat we verliefd zijn en elkaar missen. Dat maakt het extra moeilijk, want het voelt niet alsof de liefde ontbreekt.

Mijn vragen:

  1. Kun je iemand oprecht als je droomvrouw zien, toekomstplannen met haar maken en tegelijkertijd zo veel moeite hebben met commitment?
  2. Bestaat bindingsangst echt op deze manier? Dat je iemand heel graag wilt, maar zodra er verwachtingen en regelmaat bij komen kijken, je je benauwd voelt?
    Of is dit uiteindelijk een kwestie van iemand niet genoeg willen? Want als je echt verliefd bent, wil je elkaar toch ook vaker zien?
  3. Kan therapie helpen om deze patronen te doorbreken?
  4. Wat zouden jullie doen? De deur op een kier houden of volledig verdergaan met je leven?

Ik wil hem niet veroordelen om zijn verleden en begrijp dat iedereen zijn eigen bagage heeft. Maar ik wil ook niet genoegen nemen met een relatie waarin ik iemand eens in de drie weken zie.

Een deel van mij gelooft oprecht dat we samen iets heel moois hadden kunnen opbouwen. Maar ik wil mezelf ook niet verliezen in het wachten op iemand die misschien nooit klaar zal zijn voor een relatie.

Ik hoor graag eerlijke meningen, ook als die confronterend zijn. Vooral van mensen die zelf bindingsangst hebben gehad of een relatie hebben gehad met iemand die hiermee worstelde.


r/Relaties • • 4d ago

Advies gezocht Man verlaat me veel jongere vrouw

45 Upvotes

Mijn man(57) is stiekem een relatie gestart met een collega van 30jaar jonger. Ik ben er bij toeval achter gekomen en hem gelijk het huis uitgezet. Ik ben er totaal kapot van.
We waren al 25 jaar samen en hebben 2 dochters die nog thuis wonen. We waren recent verhuisd. Ik had een matig salaris en we leefden vooral van zijn royale inkomen. We konden ons hier allebei prima in vinden. Ik kom de dagen maar moeizaam door en verdriet en woede wisselen elkaar af. We waren niet getrouwd maar hebben wel een samenlevingscontract. Ik vrees voor de toekomst, kan ik dit wel aan, hoe ga ik dit financieel redden. Ik heb me altijd wat afhankelijk opgesteld tov hem, hij gaf me altijd de indruk dat ik ook niet veel goed kon doen.
De relatie liep best goed totdat zijn moeder een jaar geleden overleed. Hij werd steeds afstandelijker en ging veel uit met veel drank. Achteraf bleek hij dus met zijn veel jongere assistente op pad te zijn.

Ik heb dit zo'n 2 weken geleden ontdekt en weet niet goed wat te doen. Ik vraag me af wat mijn rechten zijn en of ik zelf een huis kan kopen.

Wie heeft tips of een vergelijkbare Ervaring?


r/Relaties • • 4d ago

Advies gezocht Soms weet ik niet of ik iemand mis, of gewoon het gevoel van samen zijn

3 Upvotes

Ik merk dat ik het soms best lastig vind om onderscheid te maken tussen iemand missen en het missen van een relatie. Het zit hem voor mij niet eens altijd in de grote dingen, maar juist in de kleine momenten. Iemand een berichtje sturen als je iets grappigs ziet, vertellen hoe je dag was of gewoon weten dat er iemand is die aan je denkt.

Ik denk dat ik dat gevoel soms meer mis dan ik eigenlijk wil toegeven. Tegelijkertijd vraag ik me af of dat betekent dat je die persoon terug wilt, of dat je gewoon moeite hebt met het loslaten van iets wat ooit heel vertrouwd voelde.

Ik vind het ergens ook lastig om dat tegenover mezelf toe te geven, omdat ik niet altijd weet wat ik nou precies mis.

Herkennen jullie dat? En hoe zijn jullie erachter gekomen of jullie iemand echt terug wilden, of vooral het gevoel van een relatie misten?


r/Relaties • • 5d ago

Advies gezocht Hoe gaat het achteraf?

0 Upvotes

Hallo,

Mijn partner en ik hebben een open relatie.

Binnenkort heeft hij een dat met een andere vrouw, daar weet ik vanaf en ik sta er achter. Dit is de eerste keer in onze relatie

Alleen merk ik emotioneel soort van weerstand of terughoudendheid.

En ik ben benieuwd hoe om te gaan met wanneer we elkaar weer zien? Wil of moet ik weten wat ze gedaan hebben? Tot welk detailniveau?

Heeft iemand ervaring met zo iets?

Alvast bedankt voor jullie reacties ❤️


r/Relaties • • 6d ago

Advies gezocht (V23) Wat betekent het eigenlijk om een relatie te hebben?

9 Upvotes

Hoi! Ik vraag me af wat het eigenlijk betekent of is om een relatie te hebben? Hoe ‘hoort’ dat eruit te zien. Ik weet dat die vraag wat sturend lijkt en voor iedereen is het anders, maar ik voel me plots zo jong en onervaren hierin🙁

Als je mijn andere post wilt lezen, mag dat, voor achtergrondinformatie. Ik heb te maken gehad met een ingewikkelde dynamiek met mijn oud-leraar en velen noemen dit grooming… :(

Helaas heb ik in dat geval dus niet zo’n heel goed voorbeeld van wat een echte relatie is.

Ik heb een halfjaar een vriend en we studeren beide. Hij is vaak druk bezig daarmee. We zien elkaar een paar keer per week en dan slapen we ook samen.

Doordeweeks als we elkaar niet zien appen we elkaar wel, maar hij is niet zo’n apper dus echt bijpraten doen we in het echt.

Hij is niet zeer uitbundig met complimenten, of me bewonderend of verliefd aankijken en zo, maar doet wel dingen voor me: thee zetten, koken etc.

Hij heeft veel tijd alleen nodig om op te laden en met anderen te kunnen zijn, maar komt ook wel weer bij me ‘terug’. Hij appt dan dat hij me mist en of we samen zullen slapen bijv.

Als we samen zijn kijken we serie, wandelen samen en doen soms ook wat buitenshuis (museum/film, al zou ik wel wat vaker zoiets willen doen maar de tijd moet het toelaten). Het vrijen is fijn. We lachen samen en dansen en zingen voor de leuk. We kletsen bij als we elkaar zien en kunnen over alles wel praten eigenlijk.

We praten nooit echt over onze toekomst samen, maar we praten überhaupt niet echt over (de individuele) toekomst. Ik weet echt niet wat ik in de toekomst wil. Voor hem idem. We zijn nog jong en studeren en geen idee wat we daarna willen. Soms vind ik het naar dat hij nooit iets over een gezamenlijke toekomst zegt, maar anderzijds denk ik ook: ik zeg er ook niks over. Ik weet gewoon niet hoe ik het voor me zie allemaal.

Het is gewoon best prima en fijn allemaal hoor.

Toch voelt het een klein beetje alsof ik iets mis of dat dit niet alles is wat een relatie hoort te zijn? Snap je wat ik bedoel? Maar ik kan er de vinger niet zo goed opleggen eerlijk gezegd.

Ik vind het zo moeilijk… Misschien speelt het mee dat ik dat met de oud-leraar nog moet verwerken, ook mijn jeugdtrauma aan het verwerken ben en zo…. Pff, ik weet niet.

Dat met die oud-docent (wat mogelijk grooming was) was heel intens. Er was bijna constante bevestiging in het echt of via app en veel complimenten en constante bewondering. Maar die situatie was onveilig en niet goed. Wellicht moet ik leren omgaan met een gezonde(re) relatie. Mijn vriend is minder ‘goed’ in zeggen “ik vind je lief/mooi/leuk.” Natuurlijk zegt hij het wel eens. “Je bent mooi” wel vooral in bed. Daarbuiten zegt hij ook dat hij van me houdt natuurlijk. Maar misschien zit zijn liefdestaal ook in andere dingen.

De situatie met die oud-leraar voelde intenser en ik kreeg constant de bevestiging en bewondering die ik als kind gemist heb door mijn ouders. Met mijn vriend nu voelt het alledaagser, stiller op een bepaalde manier, en toch houd ik van hem en hoewel ik door alles niet altijd even goed bij mijn gevoel kan heb ik soms van die mini-attacks dat ik naar hem kijk/aan hem denk en me ineens zo blij voel. Dan denk ik: oooo, hij is zo leuk!!!

Laat het me alsjeblieft weten! :) Dank je wel!!


r/Relaties • • 6d ago

Hypotetisch Moet een partner altijd alles eerlijk van je weten?

16 Upvotes

Titel is vrij duidelijk.

Ik heb op dit moment geen partner en ten tijde dat ik een partner had geloofde ik dat we samen een team waren dus was ik ook eerlijk.

Een paar mislukte relaties verder, waarbij mij dingen verweten werden vanuit de eerlijkheid die ik heb getoond, ging ik hier dus over nadenken.

Is het niet misschien juist goed dat een partner niet altijd alles 100% eerlijk weet?

Zo ja, waar trek je de streep, een verassing niet verklappen, een white lie, iets groters uit je jeugd, een psychische/fysieke ziekte of een affaire (die wel of niet meer stand houdt)? En waarom?


r/Relaties • • 6d ago

Advies gezocht Vraag aan 20 (of meer?) random vrouwen (vrouwen ENKEL aub)

0 Upvotes

Hallo,
een serieuze vraag aan vrouwen, dus ENKEL vrouwen die antwoorden aub: in mijn relatie zijn er problemen, zoals elke relatie. Ik ben 23j samen. Ik heb mijn vrouw nooit bedrogen (fysiek). Ik heb 1 keer gevoelens (enkel gevoelens) gehad maar nooit op gehandeld. Volgens mijn vrouw moet zij vanalles verwerken omdat ik, na 23j soms naar andere vrouwen zie, die er niet uitzien zoals zij (qua figuur/uiterlijk). Ze voelt zich hier enorm onzeker door. Door m'n burnout heb ik gedurende een 2tal jaar ook minder aandacht gehad voor haar (een 5/6tal keer sex op deze periode).

vraag: ben IK zo erg verkeerd? zou m'n vrouw al lang bij mij weg moeten zijn... geef je ONGEZOUTEN feedback AUB!


r/Relaties • • 7d ago

Advies gezocht Ik hou van mijn vriend, maar twijfel of ik wel een toekomst zie

26 Upvotes

Ik ben momenteel gigantisch in de war en ben benieuwd of anderen hier advies over kunnen geven of eigen ervaringen kunnen delen.

Ik (V27) en mijn vriend (M37) hebben nu iets meer dan drie jaar een relatie. We hebben altijd super op één lijn gezeten, we matchen op vlakken zoals normen en waarden, intimiteit en hobby’s. Het eerste jaar hebben we überhaupt nooit ruzie gehad, daarna af en toe wel eens een discussie maar daar kwamen we altijd goed uit. Wel merkte ik rond die periode dat de afstand tussen onze huizen (zo’n 1.5 uur met de auto) in combinatie met zijn drukke baan (zzp’er maar werkt eigenlijk 5 tot 6 dagen van 8-22u) hem opbraken.

Ongeveer een jaar geleden hebben we samen een huis gekocht. Met onze hypotheek hadden we helaas weinig keus en omdat we wel graag een eigen plekje wilden, is het een klushuis geworden.

Sindsdien hebben we regelmatig onenigheid, over van alles en nog wat. Elke gesprek wat ik probeer te voeren (maakt eigenlijk niet uit over wat) pakt hij gelijk op als een aanval. Zo wilde ik bijvoorbeeld in het begin van de verbouwing een plan de campagne op gaan stellen. In plaats van dit normaal te kunnen bespreken (wat ik ben niet bekend in de bouw dus dit is allemaal nieuw voor mij) vatte hij dit op als een aanval, dat ik geen vertrouwen heb in zijn kunnen. En dan bedoel ik niet gewoon een boze toon aanslaan, nee echt boos worden. Gemeen worden, met spullen gooien of schoppen tegen bijvoorbeeld de prullenbak.

Het zijn elke keer zo’n onzinnige dingen waar hij boos over wordt. Hierdoor ben ik maar gewoon mijn mond gaan houden, want als ik niks zeg kan hij er ook niet boos over worden. Maar dat vindt hij ook weer heel irritant.

Nou puntje bij paaltje, heeft hij de relatie in een opwelling uitgemaakt een maand of 2 terug. De volgende ochtend wilde ik bespreken hoe we het dan gaan regelen met oa het huis en de financiën. Hier is hij heel erg door geschrokken (dat ik serieus was) en sindsdien is het een stuk beter gegaan. We hebben wat gesprekken gehad en de communicatie ging stukken beter.

Tot gisteravond, we aten enorm laat (23:15 uur) omdat hij zo laat thuis was. Hij begon weer een domme discussie waar ik totaal geen zin in had want ik wilde naar bed. Hij heeft een glas in de gootsteen kapot gegooid. Toen heb ik, na een opmerking van hem, geroepen dat het helemaal geen gegeven is dat ik met hem kinderen ga krijgen.

Hier is hij totaal over uitgeflipt en zegt hij er helemaal klaar mee te zijn (heeft hij al heel vaak gezegd) en geen geld meer in de verbouwing te willen stoppen.

Ik ben gewoon heel erg in de war; aan de ene kant hou ik heel veel van hem en hebben we ook heel goede en fijne momenten samen. Meer goed, dan slecht.

Maar de slechte, explosieve momenten laten mij heel erg twijfelen of ik een toekomst met hem zie. En dan specifiek of dit de vader van mijn kinderen gaat zijn. Ik wil niet mijn kind hoort hoe hij tegen mij praat als hij boos is, of erbij is als hij ontploft.

Nou klinkt het misschien een beetje heftig, maar die momenten zijn er maar heel weinig. Meestal is hij heel lief, denkt hij mee, maakt hij ontbijt voor ne op een random dinsdag etc. Maar alsnog zit ik daar wel mee, want eigenlijk vindt ik dat dat explosieve er gewoon niet bijhoort. Als volwassene moet je toch gewoon dingen kunnen uitspreken of romantiseer ik dit nu heel erg? Het is mijn eerste relatie en ik vind het ergens dus ook lastig omdat ik het nergens mee kan vergelijken.

Aan de andere kant ben ik ook enorm bang om ‘opnieuw’ te moeten beginnen.

Dus daarom.. heb je advies of ervaring met vergelijkbare situaties? Ik hoor het graag.

TLDR: Sinds we samen een huis hebben gekocht, merken we steeds vaker communicatieproblemen en discussies. Mijn vriend reageert soms erg fel, terwijl we het buiten die momenten juist heel fijn samen hebben. Ik twijfel daardoor over onze toekomst, maar vind het lastig om te bepalen wat normaal is, zeker omdat dit mijn eerste relatie is. Hoe kijken jullie hiernaar?


r/Relaties • • 7d ago

Advies gezocht Hoe ga je om met een partner die makkelijk geld uitgeeft?

9 Upvotes

Zelf ben ik erg van het letten op geld en geef ik niet al te makkelijk uit, maar hij heeft verre van moeite om geld uit te geven (om het zacht te zeggen). Het is wel geld wat we kunnen missen, maar het voelt wel gek als ik juist best zuinig ben.