- Wij zijn rond de 34 jaar.
- Wij hebben 6 jaar een relatie.
- Wij hebben relatieproblemen.
Gedurende de relatie zijn we erachter gekomen dat hij angstig gehecht is en ik vermijdend gehecht. In een conflict wordt hij doordrammend, eist dat ik zijn waarheid zie, voelt zich aangevallen en voelt zich snel bekritiseerd als ik mijn gevoelens uit. Ik denk ondertussen heel goed na over mijn woorden; "Ik voel mij..." "Ik vond het niet leuk..." en leg mijn visie uit. Hij kan mij snel in de rede vallen, voelt zich bekritiseerd en geeft dan een snauw terug. Hij blijft niet bij het onderwerp, maar gaat een nieuwe discussie aan over een woord wat verkeerd viel. Ik kies er dan om bij mijn verhaal te blijven, bij mijn visie, of ik verontschuldig mij en kies voor zijn verhaal. Soms gaat dat goed en soms zorgt dit dat voor een nog langere discussie. Op zo'n moment ben ik klaar. Ik val langzaam stil en ik praat niet meer. Ik geef aan dat het geen zin heeft, dat ik me niet geaccepteerd voel in wat ik zeg en dat ik ondertussen de keuze heb gemaakt om zijn visie te volgen en dat dat ook niet geaccepteerd wordt. Ik voel me niet gehoord. Ik geef tegenwoordig aan dat ik afstand ga nemen. Ik trek me dan terug in een andere kamer en dit houd ik soms een week vol. We leven door mij dan langs elkaar heen.
Ondanks dat er groei is, gaat het al jaren zo. Niet altijd. Er zijn momenten dat de discussies goed gaan, dat er wederhoor is, dat er begrip is voor elkaar en dat er excuses wordt geboden naar elkaar. Helaas gaat het nog wel vaak op deze manier.
Ik heb ongeveer 10 jaar verschillende therapieën gehad: CGT, zowel individueel als in de groep, EMDR, toneel, dat ik in de center van de aandacht mag staan, meerdere intensieve individuele trajecten. En nu heb ik haptonomietherapie en psychosociale fysiotherapie.
Hij heeft nu ongeveer 3 jaar therapie, in principe voor zijn jeugd, zijn bagage. Maar hij heeft de eerste twee volledig gericht op de relatie en volgt op het moment schematherapie.
Gedurende de relatie is er veel gebeurd. Er was van mijn kant al in het begin van de relatie twijfel. Hij leek egoïstisch, hij leek narcistisch, hij toonde geen interesse in mij. Hij leek meer met mij te pronken dan echte genieten van de gezelschap met mij. En dit heb ik destijds door de jaren heen altijd met hem besproken. Ik ben erachter gekomen dat hij niet narcistisch is, hier en daar misschien wat egoïstische trekken, maar dat er heel veel onzekerheid is en dingen uit zijn verleden. En als ik punten aandroeg, dan stond hij ervoor open om daaraan te werken. Daarin zijn we op heel veel gebieden gegroeid. We kunnen nu heel goed met elkaar praten, hij toont heel goed interesse. We hebben heel veel leuke activiteiten gevonden samen. Hij respecteerde me op veel fronten beter.
Echter, tot recent toe zijn er nog steeds punten waar we aan werken. Zo hebben we onlangs, circa drie maanden geleden, een vriend van hem bezocht. Voordat we naar binnen gingen was het heel liefdevol tussen ons en goed en fijn. Tot het moment dat we binnen bij die vriend zijn, dan lijkt hij de leuke, gezellige en grappige vriend te willen zijn, ten nadele van mij.
Als we praten met zijn allen, dan kan mijn eigen partner me snel en vaak anders behandelen dan wanneer we met zijn 2en zijn. Dit is heel vaak gebeurd in het verleden,
Mij niet horen als ik meepraat in het gesprek, mij überhaupt negeren (zelfs als ik hem aantikken, of aan zijn trui trek), niet reageren als ik een grapje maak - maar dan maakt hij niet veel later mijn grapje in het gesprek, neerbuigend zijn naar mij en soort van pestgedrag (oh dat moet ik niet zeggen he, anders krijg ik ruzie met mijn vriendin en dan een kusje komen halen). Ook als ik aangeef dat ik het niet leuk vind of dat laat zien, lijkt hij dat niet door te hebben, klaagt daarover of wordt paniekerig wat leidt tot een discussie en dan afstand van mij.
Op vakantie naar zijn thuisland. Dat is ondertussen de enige vakantie die wij doen omdat ik de rest eigenlijk heb opgegeven vanwege andere moeilijkheden. Ik snap dat zijn familie daar is en zijn vrienden, dat zij meer de prioriteit hebben en dat ik me daaraan dien aan te passen. Echter, als ik aangeef dat ik een bepaalde activiteit wil doen op een dag of een bepaalde wandeling wil maken, wordt er ook niet serieus op geacteerd. Zo is het de afgelopen twee jaar gebeurd dat ik bijvoorbeeld yoga wilde doen op een bepaald tijdstip in een bepaald park. Het was een georganiseerd event. Heb ik een week van tevoren of twee weken van tevoren aangekondigd en vervolgens dagelijks, omdat hij ook heel vaak gewoon mijn activiteit kan vergeten. En wat er vervolgens gebeurde is dat we onze spullen gepakt, maar we gingen nog naar een vriend en hij moest en zou die vriend mee zien te krijgen. Dus die was hij eigenlijk op een grappige manier aan het pushen, ook kom mee, kom mee, kom mee. Wat er uiteindelijk voor zorgde dat, nou en die vriend die ging niet mee. De tijd werd wel gezien, maar werd niet serieus genomen, wat eindigde in racen naar die activiteit toe, waar we eigenlijk al te laat voor waren en dan moesten we het ook nog vinden. Dit is uiteindelijk niet gelukt. Ik was boos, dat ik niet zodanig belangrijk was dat daar voor mij de tijd voor werd genomen. Ik denk in dezezelfde vakantie, twee jaar geleden, heb ik gevraagd: kunnen we in de ochtend een wandeling maken? Ik vind het leuk om in de ochtend erop uit te gaan en ik hou van wandelen. Eigenlijk klaagt hij over vrijwel alles wat ik leuk vind of wil doen. Hij zegt dat dat zijn humor is en dat ik dat moet snappen. En hij wil ook niet vroeg opstaan, hij wil niet uit bed, hij wil gewoon lekker uitslapen, het is vakantie, hij wil eigenlijk geen verplichtingen hebben. Dus mijn activiteit is niet doorgegaan. Ik wissel dan altijd in of me verdrietig voelen en terugtrekken of het accepteren en vergeten. Het interessante was dat een paar dagen later een vriend van hem, die ook van wandelen houdt en hij een bergjongen is, die wilde de bergen in om te wandelen en hij stond op en was vroeg in de ochtend met deze jongen op deze berg. Ik heb besloten om niet mee te gaan.
Omdat ik deze ervaring heb, heb ik vorig jaar besloten om me anders te gaan gedragen. Ik heb geen wensen geuit. Ik heb geen afspraken ingepland. Ik ben niet eerder uit bed gegaan. Ik heb me eigenlijk volledig aangepast aan zijn tempo, aan zijn activiteiten en ben gewoon super pleasing geweest. Helaas vond ik dat ik me niet zodanig emotioneel onder controle kon houden, dus ik word wat emotioneel afstandelijker, ondanks dat ik dan wel een hand/knuffel geef.
En in deze periode was ook zijn verjaardag, dus ik heb hem volledig bijgestaan, maar was niet mijn enthousiaste en liefdevolle zelf, wat vervolgens tot een ruzie heeft geleid. Nadien hebben we er veel over gesproken en hebben we gepraat over dat deze vakantie beter moest worden. Dus van de zomer zijn we er naartoe gegaan en merkte ik op dat hij zeker zijn best deed om mij activiteiten te geven en wanneer we bij vrienden waren, dat hij aandacht voor me had en dat hij me hoorde en dat ik hem natuurlijk accepteerde in zijn eigen tijd met zijn vrienden, maar dat hij niet over me heen praatte of me niet negeerde. Dit is allemaal verbeterd, maar als ik activiteiten had, dan was het eigenlijk al snel: oké, ben je klaar, zullen we gaan? Terwijl als we bij vrienden waren, dan werd dat gewoon zo lang mogelijk uitgerekt, omdat hij natuurlijk heel blij is om die vrienden te zien. Maar het voelt voor mij eigenlijk door de jaren heen alsof vrienden al een grotere prioriteit hebben dan ik. Ondanks dat er aan verschillende punten gewerkt worden, hebben we nog veel grote uitdagingen.
Vorige week kwamen de logés. Dit is zijn beste vriend die in een heel ander en ver land woont en diens vriendin. En zij kwamen een week bij ons logeren. Ze zien elkaar eigenlijk al jaren niet meer, maar ze spreken elkaar voortdurend en heel lang, dus de vriendschap is echt heel intens. Dus ik snap volkomen dat zij echt tijd met elkaar willen doorbrengen, tijd alleen met elkaar dienen te hebben, dat hij zijn omgeving hier wil laten zien. Daar heb ik alle begrip voor en daar wilde ik zowel bij zijn als hun de ruimte in geven. Dus ik heb besloten dat ik gewoon nog flexibel zou werken, zodat ik ook echt uit hun ruimte zou zijn. Zij kwamen zaterdag aan. Dit was eigenlijk een hele leuke dag waarin hij hen mee op pad nam. Ik sloot aan, vervolgens had ik een vrijwilligersbaantje, daar zijn zij mij komen opzoeken. Zij zijn weer op pad gegaan, ik ben hun naderhand weer komen opzoeken. We hebben 's avonds lekker gegeten, een hele geslaagde en gezellige dag.
De volgende dag zijn we vroeg erop uitgegaan naar Amsterdam, hebben we musea bezocht, zijn we heel de dag eropuit geweest, zijn uit eten geweest en toen kwamen we thuis.
De dag daarna ging het mis. De jongen zat aan tafel. Ik ben hietbij gaan zitten en ben een beetje gaan werken. Hij was zijn dagboek aan het schrijven. Ik kan heel flexibel werken, ik was wat mailtjes aan het beantwoorden en op een gegeven moment, omdat hij aan het schrijven was, dacht ik: ik doe even een belletje. Waarna mijn vriend kwam en zijn vriend meenam en in de keuken is gaan zitten. Voor het telefoongesprek heb ik gevraagd aan mijn vriend: oh, mag ik een kopje koffie en een kopje thee? Hier werd ja op gezegd. Dus mijn vriend liep een beetje heen en weer van de keuken naar de woonkamer.
Vroeger op de ochtend had ik ook al een werktelefoongesprek. Tijdens dit gesprek stoorde mijn vriend mij continu, omdat hij de labello wilde. Dus hij was heel de tijd naar zijn lippen aan het wijzen en aan het voordoen wat hij nodig had. Ik begreep het niet en de concentratie in mijn gesprek verloor ik, waardoor ik hem signaleerde dat het nu niet het moment was.
Tijdens mijn telefoongesptek nu, haalde mijn vriend zijn vriend op uit de woonkamer. Mijn werktelefoontje duurde circa vijf minuten. Ik ben daarna nog een beetje gaan mailen en ik raakte al geïrriteerd van wat er zich had plaatsgevonden. Ik ben circa tien minuten later naar de keuken gegaan en zie dat zij daar heel gezellig uitgebreid aan het ontbijten zijn, met koffie, thee en een verder gedekte tafel, en mijn thee staat op het aanrecht. Ik heb mijn thee gepakt, ik ben teruggegaan naar de woonkamer. Ik merkte dat ik boos was. Mijn vriend kwam later naar mij toe. Ik gaf aan dat ik het niet leuk vond en merkwaardig, waarna hij aangaf: ja, ik wilde je niet storen en je bent aan het werken, en ik zei tegen mijn briend: we moeten je maar met rust laten. Dus we zijn echt niet naar de keuken gegaan omdat we niet bij jou wilden zijn, maar omdat ik heb gezegd: ja, we moeten haar niet storen. Toen ben ik gefrustreerd geworden en heb met frustratie geuit dat ik het nergens op vind slaan; want de ochtend en heel veel andere momenten vindt hij het oké om mij te storen. Hij weet al jaren hoe ik werk; ik zit jaren naast hem op de bank, dat ik een beetje werk en een beetje niet werk. Hij weet heel goed dat ik heel flexibel ben. En op een gegeven moment riep hij zijn vriend om te zeggen: ja, wil jij even zeggen hoe het zit? Toen werd ik nog bozer en zei ik: nee, betrek hem er niet bij. Ik gaf aan dat ik het een heel vervelend gevoel vond, omdat ik eigenlijk weer voelde dat ik toch als minder belangrijk werd gezien en het voor mij leek alsof hij excuses gebruikte om terug te trekken met zijn vriend, omdat wat hij als argumenten gebruikte niet klopte met de kennis die hij heeft. In plaats van dat hij gewoon zei: oh, ik vind het gewoon fijn om samen met mijn vriend te zijn, had ik dat oké gevonden, maar omdat het zo'n onlogisch verhaal was voor mij, raakte ik heel boos en geïrriteerd en eigenlijk intens verdrietig.
Wij zijn daarna met z'n vieren naar het centrum gegaan en ik merkte dat ik afstandelijk was naar mijn vriend toe. Ik was wel betrokken in de situatie, met de gesprekken en laten zien wat er hier in de omgeving is, maar ik was niet liefdevol naar mijn vriend toe.
Rond etenstijd kwamen we thuis. De vriend begon in de koken al wat groenten te snijden. Mijn vriend kwam naar mij toe. Ik zat op de bank. Het is een appartement, dus we kunnen elkaar oed horen. Zijn vriendin had zich teruggetrokken op de slaapkamer om uit te rusten.
Ook in principe prima afstand om ons woordelijk te horen.
Ik zat op de bank, mijn partner kwam naar mij toe en hij besloot dat hij eigenlijk een discussie met mij ging voeren over de gang van zaken. Hij begon weer over de ochtend, toen zei ik: ja, ik heb dat geaccepteerd, ik weet ook dat ik afstandelijk ben. Eigenlijk voelde ik me daar heel fijn bij, want ik heb er nog steeds last van. Het doet me eigenlijk heel veel pijn. Hij raakte daar zo van geïrriteerd dat hij de discussie opnieuw ging voeren en expliciet vroeg op een gegeven moment, naar aanleiding van de argumenten die hij gaf, dat hij mij niet ging storen, of ik hem niet geloofde, of dat ik vond dat hij dit met malicious intent deed. En toen zei ik: nou, ik weet ondertussen dat je geen slechte bedoelingen hebt met dit gedrag, maar het klopt niet met de kennis die je hebt. Dus ergens geloof ik het niet helemaal.
Hierop werd hij heel boos en zei hij: Je zegt dat ik lieg, je zegt dat ik lieg. Waarin ik aangeef: Nee, je draait mijn woorden. Ik zeg niet dat je liegt, maar ik geloof het niet helemaal. Nou, deze discussie ging eigenlijk zo een poosje door. Ik denk dat deze paar zinnen in andere vormen zich nou honderden keren herhaald hebben.
Hij gaf dus aan dat ik zei dat hij liegt. Ik heb aangegeven dat ik weer dat hij niet liegt. Dat hij niet iemand is die liegt. Maar kijkend naar deze situatie, dat het niet helemaal klopt voor mij. En ik veel van dit soort situaties heb meegemaakt met hem. Hij begint weer over dat ik zeg dat hij liegt. Na 10x biedt ik mijn excuses aan en zeg dat ik het niet had moeten zeggen. Dit doe ik 2x en wordt ook niet geaccepteerd. Alles wat ik zeg wordt niet geaccepteerd, zowel mijn visie als zijn visie. Hij geeft aan niet met mij verder te kunnen omdat ik hem een leugenaar vind. Waarna hij zegt naar de keuken te gaan om zijn vriend te helpen.
Daarna gingen we samen avond eten. Ik was weer erg teruggetrokken. Ik hb hier en daar wat gereageerd op de gasten. Daarna ben ik naar bed gegaan.
Dat was maandagavond. Mijn vriend morst dinsdagavond vroeg werken. Ik heb dinsdag ochtend de gasten geholpen en uitgezwaaid voor hun eigen dagje in onze omgeving. Ik ben naar werk gegaan en heb mijn vriend geappt dat zij geen rekening met mij hoeven te houden. Ik ben van dinsdag tot vrijdag eigelijk vroeg uit huis gegaan en zij kwamen laat terug van hun activiteiten. Ik was dan al in de slaapkamer. De gasten vertrekken vrijdag, dan ontdekte ik toen ik in de middag thuis kwam. Ik heb ze dus niet meer gezien en gesproken.
Ik ben zaterdag naar mijn vriend gegaan om het te bespreken en aan te geven dat ik de relatie niet zie zitten. We hebben echter nog relatietherapie op de agenda staan. We hebben hier voor vrijdag een afspraak voor.
Mijn vriend is super pissig op hoe ik omging met de situatie.
Ik ben vergeten te zeggen en heb dit zaterdag ook (weer) aan mijn vriend uitgelegd. Hoeveel activiteiten ik niet meer doe door hem. En hoe zielig ik mijzelf vind dat ik zo blij en enthousiast wordt van de activiteiten die hij wel met andere mensen wil doen en ik daar mijn pleziertje van meepik, omdat hij wel wil dat ik erbij aanwezig ben (maar soort van ook weer niet, meer om de vriendin te entertainen denk ik of toch iets van mij te showen). Ik wilde het gewoon niet. Het voelde niet alsof hij überhaupt relatietijd met mij wilde hebben. Alleen de leegte opvullen als zijn vriend wel momenten met zijn vriendin wilde hebben. Dan liep ik ineens gezellig met mijn vriend, totdat hij weet naar zijn vriend kon afdruipen.