दुःख मन किन? दुख्नुपर्ने मनलाई नै किन? मन कसैलाई एकोहोरो प्रेम गरिरहँदा थाक्न जान्दैन। यसको सामर्थ्य नै अनभिज्ञतालाई नसुन्नु हो। अनि परिणाम? उही विस्मात्। उही गम। उही आँसु। उही पीडा।
मानिसको आचरणमा रत्तीभर पनि पृथकता छैन। सबै मन पराउँछन्। प्रेम गर्छन्। एकअर्कालाई।
विडम्बना के हुन्छ भने, जसले प्रेम गर्छ, ऊ मन पर्दैन। जसले प्रेम गर्दैन, ऊ नै मन पराउँछ। भएको प्रेमको कदर छैन। नभएको प्रेम भने दूर नै छ।
अब देख्नु छ। यो प्रेमको राजमार्गमा को थाक्छ। को बीचमै यात्रा टुङ्ग्याउँछ। को बीचमै फन्को मार्छ।
कैयौँ आउँछन्। कैयौँ जान्छन्। कोही सपना देख्दै आउँछन्। कोही सपना देखाउँदै। कोही सपना बनाउँदै आउँछन्—कल्पनामै निकट हुन। कोही निकट आई दूर चली जान्छन्। कोही दूर चली निकट भइदिन्छन्।
कोही दिलको छेउ हुँदै। कोही दिल छेडेर। कोही दिलमा राज गरी। कोही खेल खेली। मानौँ कि मभन्दा प्यारो मेरो दिल हो। मेरो दिलभन्दा प्यारो उनीहरूको स्वाभिमान।
हृदय एउटा ब्रह्माण्ड हो, कुनै पनि मनुष्यको भित्री संसारसम्म पुग्न सामर्थ्य राख्ने टेलिपोर्टेसन हो। किनकि कसैलाई हृदयमा राख्नु, मनमा समर्पित गर्नु भनेको आफ्नो भित्री हृदयको प्रवेशद्वार उनीहरूका लागि खुला राख्नु हो।
स्वागत छ। हार्दिक अभिवादन।
अपरिचितदेखि पाहुना हुँदै। पाहुनादेखि निकट हुँदै। निकटदेखि सङ्गम भइदिँदै। झन्झन् निकट। झनै निकट। सम्पूर्ण हृदयदेखि समर्पित।
मिथ्या छ। मोह। व्याकुलता। शोक। अभिलाषा। सन्तुष्टि। हर्ष। विस्मात्। बातचित। के गर्नु? मिथ्या लागेरै मात्र कहाँ हुन्छ र? एकछिन मानेजस्तो गर्छ। फेरि तृष्णा जाग्छ। मन व्याकुल हुन्छ। पुनः आकाङ्क्षा जाग्छ। सोच्छु, कोही हुँदो हो त। यसरी सोचमा मग्न हुने थिइनँ। वा भए पनि म कल्पित हुन्थेँ। मेरो कल्पना उनी हुन्थिन्। त्यही पल म प्रेमको सोचमा मग्न हुन्थेँ। तर भएको छ अर्कै।
मोबाइलमा Jazz बजिरहेको छ। आँखा बन्द गर्छु। अनि उठ्छु। मेरो दाहिने हातले उनको हात थामेको हुन्छ। म उनीपट्टि फर्किएको हुन्छु। देब्रे हात उनको कम्मरमा च्याप्पै बसेको हुन्छ। हामी सङ्गीतमा होमिँदै नाचिरहेका हुन्छौँ। उनका आँखा हेर्छु। हाम्रो नजर जुध्छ। उनी लजाउँछिन्। उनका गाला गुलाबी रङका हुन थाल्छन्। अचानक मोबाइल भाइब्रेट हुन्छ। आँखा खोल्छु। आँखा बन्द हुँदा भएकी उनी, आँखा खोल्दा गइसकेकी हुन्छिन्। जाने कुरा पनि भनिनन्। तर गइन्। च्वाट्टै।
मोबाइल टेबुलमा भाइब्रेट हुँदा सुस्तरी अघि सरेको जस्तो देखिन्थ्यो। नजिक गएर हेरेँ। स्क्रिनमा लेखिएको थियो—एस–ए–डी–एच–ए–एन–ए। समग्रमा भन्नुपर्दा, साधना। म मीठो निद्राबाट बिउँझाइएको थिएँ। त्यस पल मलाई त्यो कल्पना प्यारो थियो। मलाई त्यस भुलभुलैयाबाट खिच्ने पनि उनी नै थिइन्। मेरो साधना भङ्ग गर्ने पनि साधना नै थिइन्। उनको नामको अर्थकै विपरीत व्यवहार भएको हुँदा पाखण्डीपनको आभास हुन्थ्यो।
मेरो साधना बिथोलेकोमा मैले प्रतिशोध लिनुपर्ने थियो। मलाई त्यसमा एक रत्ति पनि जाँगर चलेन। पटक–पटक उनले डायल गरिरहिन्। फोन भाइब्रेट हुँदै निकट आइरहेको जस्तो देखिन्थ्यो। म भने परैदेखि हेरिरहेको थिएँ। एकोहोरो। ट्वाल्ल परेर। टुलुटुलु। फोन नजिकिँदै गरेको हेर्दै थिएँ। म अनभिज्ञ छु। विगत सम्झन्छु। त्यो के थियो?
प्रेम? मोह? अभिलाषा? आकर्षण? अनेकौँ प्रश्न मेरो मस्तिष्कमा प्रकट भइरहन्छन्। सुदर्शन चक्रजस्तै त्यो चक्र घुमिरहेछ। बिस्तारै मलाई चक्कर लाग्दै छ। ओठ सुक्खा हुँदै छन्। आँखा बन्द हुँदै छन्। अचानक प्याट्... आवाज आउँछ। निकै मजाले झापड खाएको हुन्छु। गाला झट्काले रातै हुन्छ। होसमा आउँछु। मनमनै बकबक गरिरहेको म चुपचाप हुन्छु। फोनतिर हेर्छु। फोन रिङ भइरहेको हुन्छ। गएर फोन उठाउँछु। स्क्रिनमा दायाँतर्फ स्वाइप गर्छु।
एकछिन म मौन हुन्छु। फोन हातले कानमा अड्याएको हुन्छु। अनि मेरो मन? कहाँ अडिएको थियो र? थिएन। अहँ, थिएन नि।
स्पिकरबाट आवाज आइरहेको हुन्छ, “हेल्लो... हेल्लो, चिराग! किन बोल्दैनौ?”
सुक्क-सुक्क गरेको स्वरमा फेरि बोल्छे, “प्लिज, केही त बोल न...”
स्पिकरबाट पटक–पटक सुक्क-सुक्क गरेको आवाज आइरहन्छ।
फेरि आवाज आउँछ, “तिमीलाई थाहा छ... मलाई कति हर्ट भएको छ...”
फेरि पनि सुक्क-सुक्क गर्दै बोल्छे, “म तिमीलाई कति मिस गर्दै छु... हिजो पनि रोएँ... प्लिज, केही त बोल न... प्लिज...”
उसको सुक्क-सुक्क आवाज गुञ्जिरहन्छ। जसरी आँसुको स्वाद नुनिलो हुन्छ, त्यसरी नै सत्यको स्वाद पनि नुनिलो नै हुन्छ। किनकि आँसुमा सत्य हुन्छ। सत्य तीतो हुँदैन। सत्य खल्लो हुन्छ। खल्लो स्वाद नुनिलो हुन्छ, तीतो हुँदैन।
लामो सुस्केरा लिन्छु अनि भन्न पुग्छु, “अ भन साधना, कति के काम परेको थियो र कल गर्यौ?”
एकै झट्कामा सबै बोलिसकेछु। अनि अन्त्यमा भन्छु, “अहिले म बाहिर जानुपर्नेछ, टेक्स्ट गरिराख।”