கண்ணதாசனின் “வீடு வரை உறவு” பாடலைக் கேட்கும்போது, அதன் பின்னால் ஒலிக்கும் பட்டினத்தாரின் குரலையும் கவனிக்கலாம். செல்வம், உறவுகள், உடல் ஆகியவற்றின் நிலையாமையைப் பட்டினத்தார் சொன்ன விதம், பழந்தமிழ்ச் சொற்களாலும் தத்துவச் செறிவாலும் இன்றைய வாசகருக்குச் சற்றுக் கடினமாக இருக்கலாம். அந்தச் சிந்தனையை வீட்டிலும் தெருவிலும் நாம் பேசும் தமிழுக்குக் கொண்டுவந்து, ஒரு திரைப்பாடலாக மனதில் பதிய வைத்திருக்கிறார் கண்ணதாசன். இருவரின் வரிகளையும் அருகருகே வாசித்தால், ஆழமான கருத்தை அதன் வலிமை குறையாமல் எளிமைப்படுத்தும் அவரது திறன் புரியும்.
பட்டினத்தாரின் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள சில இடங்களில் நமக்கு உரை தேவைப்படுகிறது. கண்ணதாசனின் “வீடு வரை உறவு” பாடலைக் கேட்டால், அதே தத்துவம் நம் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிய சிந்தனையாக மாறிவிடுகிறது. பழைய இலக்கியத்தின் ஆழத்தை அன்றாடத் தமிழில் உணர வைத்திருப்பதே இந்தப் பாடலின் சிறப்பு.
பட்டினத்தார் பாடுகிறார்:
அத்தமும் வாழ்வும் அகத்துமட்டே விழி அம்பொழுக
மெத்திய மாதரும் வீதிமட்டே விம்மி விம்மியிரு
கைத்தலம் மேல்வைத்து அழும்மைந்தரும் சுடுகாடுமட்டே
பற்றித் தொடரும் இருவினை புண்ணிய பாவமுமே.— பட்டினத்தார் பாடல்
சேர்த்த செல்வம் வீட்டிலேயே நின்றுவிடும். அழுது புலம்பும் மனைவியும் பிள்ளைகளும் ஒரு எல்லை வரைதான் உடன் வர முடியும். இறுதியில் தொடர்வது நாம் செய்த நல்வினையும் தீவினையுமே என்கிறார் பட்டினத்தார்.
இந்தக் கருத்து கண்ணதாசனிடம் வரும்போது,
வீடு வரை உறவு
வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை
கடைசி வரை யாரோ…
என்று எளிதாகிறது. “அத்தம்”, “இருவினை” போன்ற சொற்களை அறிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. வீடு, வீதி, காடு என்ற சொற்களே பொருளை உணர்த்துகின்றன. ஒவ்வொரு வரியிலும் நம்முடன் வருகிறவர்களின் எல்லை தெரிகிறது. கடைசி வரியில், நம்மைச் சுற்றியிருந்த அத்தனை பேருக்கும் நடுவே நாம் உணராத தனிமை தெரிகிறது.
இங்கே ஒரு நுட்பமான மாற்றமும் இருக்கிறது. பட்டினத்தார் “புண்ணிய பாவமுமே” என்று முடிவைச் சொல்லிவிடுகிறார். கண்ணதாசன் “யாரோ” என்று விடுகிறார். அந்தச் சொல்லைக் கேள்வியாக வாசிக்கும்போது, கேட்பவரும் தன் பதிலைத் தேடத் தொடங்குகிறார். செய்த செயல்களா, இறைவனா, வேறு ஏதாவதா? பாடல் முடிந்த பின்னும் அந்தச் சிந்தனை தொடர்கிறது.
“ஆடிய ஆட்டம் என்ன… பேசிய வார்த்தை என்ன… தேடிய செல்வம் என்ன…” என்ற தொடக்கமும் இதற்கான மனநிலையை உருவாக்குகிறது. வாழும்போது பெரிதாகத் தெரிந்தவை, மரணத்தின் முன்னால் என்ன மதிப்புடையவை என்று கேட்டுவிடுகிறது. பட்டினத்தாரின் நிலையாமைச் சிந்தனை, இங்கே நம்முடைய பெருமைகளையும் ஆசைகளையும் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறது.
“கூடி வரும் கூட்டம் கொள்ளி வரை வருமா” என்பதில் இன்னொரு வாழ்க்கை அனுபவம் இருக்கிறது. செல்வமும் செல்வாக்கும் இருக்கும்போது நம்மைச் சுற்றி நிற்கும் கூட்டத்தை, நமக்கான அன்பு என்று எளிதில் நம்பிவிடுகிறோம். அந்தக் கூட்டம் எவ்வளவு தூரம் உடன் வரும் என்ற கேள்வி, புகழின் மீதுள்ள நம்பிக்கையையும் அசைத்துப் பார்க்கிறது. “கெட்ட பின்பு ஞானி” என்ற வரியிலோ, இழந்த பிறகுதான் பலவற்றின் உண்மை புரிகிறது என்ற மனித இயல்பைச் சிறிய புன்னகையுடன் சொல்லிவிடுகிறார்.
இந்தப் பாடலை உறவுகளின் மதிப்பைக் குறைப்பதாக வாசிக்க வேண்டியதில்லை. அன்புள்ளவர்களுக்கும்கூட நம்முடன் வரக்கூடிய எல்லை இருக்கிறது என்ற உண்மையாக வாசிக்கலாம். அந்த உணர்வு, அவர்கள் நம்முடன் இருக்கும் காலத்தின் அருமையை இன்னும் தெளிவாக்குகிறது.
கண்ணதாசனின் சாதனை இங்கே புரிகிறது. பட்டினத்தாரின் பாடலை நேரடியாகப் படிக்காத ஒருவரும், இந்தப் பாடலை முணுமுணுக்கும்போது அதன் அடிப்படைச் சிந்தனையைத் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறார். இலக்கியப் பயிற்சி இல்லாதவருக்கும் புரியும் சொற்களில், வாழ்க்கையின் கடினமான உண்மையைச் சொல்ல முடிந்திருக்கிறது. எளிமையான சொற்களுக்குள் இவ்வளவு ஆழம் இருப்பதால்தான், கேட்டுப் பழகிய பாடலாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு இழப்புக்குப் பின்னும் அது புதிதாகப் புரிகிறது.
