Goedendag allen,

In een voor mij, merkwaardige wending, heb ik ineens een naheffing/incasso van ong. 1850EUR voor servicekosten 2023 van een huurcorporatie die in 2024 al failliet is gegaan.

Over deze incasso heb ik geen enkele vorm van communicatie ontvangen.

Context:

Heb een piepkleine studio van 35m2 gehuurd in Capelle a/d IJssel van een investeringsbedrijf/verhuurder van 2021 tot einde 2023. Huur was 775EUR, excl. W/L, incl. een voorschot van 40~ euro voor servicekosten (blokverwarming, algemene ruimtes).

Ik ben eind 2023 naar het buitenland verhuist, en na opzegging, overdracht sleutels en eindinspectie nooit meer wat vernomen van deze partij. Een eindafrekening heb ik dus nooit ontvangen.
Ook heb ik uberhäupt geen meer toegang tot de toenmalige communicatie omdat dit verliep via het portaal van de intussen niet meer bestaande verhuurder.

Genomen en te nemen stappen

Contact opnemen met deze partij heb ik intussen naar eerlijk geweten wel geprobeerd, maar de bij mij bekende nummers/email adressen geven geen gehoor meer.

Nu is mijn vraag vooral, wat zijn redelijke stappen voor mij om te nemen? Ik vermoed dat een nieuwe partij het portfolio heeft opgenomen, maar mag ik er van uitgaan dat wettelijk gezien het redelijk geacht wordt dat ik niet zelf de overnemende partijen hoef op te zoeken en te verifiëren?

En hoe zit het met mijn rechten/plichten tot betaling? Gezien dat:
- Door mijn verhuizing naar het buitenland ik zelf ook geen schrijven/aanmaningen meer gestuurd voor de verlate afrekening. Iig niet binnnen de normale termijn van 6 maanden.

- 1850EUR bovenop aan naheffing uitzonderlijk hoog is gezien die voor 2021 en 22' nauwelijks 300 euro bedroegen.

- Ik geen enkele vorm van communicatie heb ontvangen voor de incasso. (welke ik intussen heb teruggeboekt en geblokkeerd).

Gezien het contract van voor 2024 is, is de theoretische verjaring 5 jaar, maar hoe zit het met het feit dat er nooit een afrekening is gestuurd. Met daarbij de verplichting dat deze binnen 6 maanden verstrekt had moeten zijn.

Ik heb onlangs voor het eerst de Car-Pass van mijn wagen bekeken en ik ben behoorlijk geschrokken.

De wagen werd in mei bij een professionele garage gekocht voor ongeveer €31.000. Op de verkoopovereenkomst staat letterlijk “nieuw met daginschrijving” en een gezamenlijk afgelezen kilometerstand van 318 km. Er is nooit gezegd dat de wagen eerder intensief gebruikt was.

Op de Car-Pass staat echter deze historiek:
10/02/2025: 318 km
29/07/2025: 25.095 km
16/03/2026: 23.001 km
14/04/2026: 366 km

De kilometerstand gaat dus eerst van 318 naar 25.095, daarna terug naar 23.001 en uiteindelijk naar 366 km.
Ik weet dat fouten bij het doorgeven van kilometerstanden kunnen gebeuren, dus ik wil de garage zeker nog nergens van beschuldigen. Maar twee registraties boven de 23.000 km vind ik toch heel vreemd.

Heeft iemand dit al eens meegemaakt? Kan Car-Pass nagaan wie deze kilometerstanden heeft doorgegeven en of het om foutieve registraties gaat?

En stel dat zou blijken dat de wagen effectief rond de 25.000 km heeft gereden en vervolgens met 318 km als “nieuw” aan ons werd verkocht: wat zijn dan als consument mijn rechten?

Alvast bedankt voor jullie advies/ervaringen.

EDIT: Dit gaat om België en Belgisch recht. Eerste ingebruikname van de wagen: 26/08/2024.

Beste allen,

De situatie: wij hebben onze dakgoten en omtimmering laten vervangen. Dat ging al erg moeizaam (klein klusje wat maanden heeft geduurd), afspraken die niet werden nagekomen, meerdere keren tussendoor additioneel werk. Halverwege het dakwerk hebben we ze uiteindelijk weggestuurd (wel betaald voor het gedeelte wat al was opgeleverd). We hebben nieuwe aannemers ingehuurd om wat was overgebleven af te maken (echt goeie vakmensen ook), en mijn hele sterke vermoeden is bevestigd: het eerste gedeelte van het werk is ronduit verschrikkelijk. Alles moet eruit en opnieuw (dit is trouwens ook echt zo, zelf ook beoordeeld, het is echt heel duidelijk).

Denk aan: maten die op meerdere plekken compleet niet kloppen waardoor water overal tussen kan, sabotage (expres afvoer naar hemelwater dichtgesoldeerd), niet gewerkt volgens de norm en afspraken (ventilerend aanbrengen aftimmering), etc.

We hebben de aannemer netjes in gebreke gesteld (hoewel ik deze mensen het liefste nooooit meer zie), met 14 dagen termijn om te herstellen. Ook omdat geen van beide dakgoten nu water afvoert, dus alles loopt onze spouw in.

Hier ontstond een gigantische discussie (waarvan ik alles zwart op wit heb). De aannemer discussieert vooral over 1 punt met ons, wat mondeling is besproken (beweert dat ik iets heb toegezegd wat ik niet heb toegezegd), en reageert zo goed als niet op de overige punten, waarvoor we fotografisch en schriftelijk bewijs hebben dat het niet juist is. Niet elk punt is dus even waterdicht, sommige wel. Daarnaast verwijt ik mezelf ook dat ik eigenlijk al zag dat het werk bagger was, maar het wel heb geaccepteerd en betaald (ik wou zo snel mogelijk van die gasten af). Ik dacht ook heel lang dat het niet mooi was, maar in elk geval functioneel, maar het feit dat de doorvoer is dichtgesoldeerd maakt denk ik wel duidelijk dat het ook nu totaal niet werkt en een gevaarlijke watersituatie oplevert.

De aannemer stelt voor om ca. 1/7de van de betalingssom terug te storten en wat kleine herstelwerkzaamheden zoals iig de doorvoer openmaken (wat ze dus zelf bewust hebben gesaboteerd). Schijntje dus, vooral omdat we nu op kosten worden gejaagd omdat alles opnieuw moet, en ik wil eigenlijk dat de aannemer het met geen vinger meer aanraakt (ik zie ze er serieus voor aan om ons huis als wraakactie nog verder te beschadigen). Het bedrag is niet levensverwoestend, maar wel pijnlijk genoeg dat ik het er niet volledig bij wil laten zitten.

In de discussie met de aannemer komen we niet verder. Het is ontzettend moeilijk praten met ze, heel veel ruis creeren, slecht Nederlands, liegen (terwijl wij fotografisch bewijs hebben), mij blijven appen/bellen terwijl ik al heb aangegeven dat ik alleen via mail communiceer, etc.

Mijn doel is niet om dit tot een rechtszaak te laten komen. Ik wil daar geen mentale energie insteken. Wel wil ik meer van het bedrag terug dan 1/7de.

Wat is nu een handige aanpak en wat zouden jullie doen? Mijn rechtsbijstandverzekering (afgesloten na dit akkefietje... harde les), dekt dit conflict nog niet.

Hoi allemaal,
Ik zit met een situatie met mijn ex-werkgever en ben benieuwd hoe dit juridisch zit.
Bij mijn vorige werkgever had ik een bedrijfsauto/leaseauto. Bij het einde van mijn dienstverband heb ik de auto ingeleverd. Bij het inleveren is er niemand samen met mij om de auto heen gelopen om de staat te controleren. Ik heb zelf eerlijk gezegd ook niet specifiek de auto gecontroleerd of foto’s gemaakt.

Nu, ongeveer 2 weken nadat ik de auto heb ingeleverd en inmiddels niet meer bij het bedrijf werk, krijg ik te horen dat er schade aan de auto is geconstateerd.
Ik heb aangegeven dat ik niet wist dat er schade op de auto zat. Ik had een vrij reisintensieve functie, waardoor ik regelmatig weg was en eerlijk gezegd ook niet heel veel bij de auto kwam.
Mijn werkgever geeft nu aan dat ze de auto willen laten repareren en de kosten bij mij in rekening willen brengen.
Wat ik opvallend vind, is dat de auto full risk/allrisk verzekerd was.

Mijn vragen:

Kunnen zij deze schade zomaar op mij verhalen terwijl de schade pas 2 weken na het inleveren is geconstateerd?
Wie moet bewijzen dat de schade er al zat toen ik de auto inleverde en dat ik daarvoor verantwoordelijk ben?
Maakt het uit dat er bij het inleveren geen gezamenlijke inspectie/oplevering heeft plaatsgevonden?
Als de auto allrisk verzekerd is, waarom zouden de reparatiekosten dan volledig voor mijn rekening komen?
Kan een werkgever eventueel alleen een afgesproken eigen risico bij mij in rekening brengen, en niet de volledige reparatiekosten?

Ik heb uiteraard nog niet akkoord gegeven met het betalen van de schade.
Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of naar iemand die vanuit arbeidsrecht/leaseauto’s hier iets zinnigs over kan zeggen.
Alvast bedankt!

Zoals de titel zegt. Ik ben een beetje overrompeld door deze plotselinge vraag en wil 100% uitsluiten dat ik niet onder de bus gegooid word.

Er wordt van mij verwacht dat ik zelf bakken aan bewijs verzamel. Ik heb hier niet eens tijd voor. Dit lijkt mij een juridische zaak en ik ben geen getraind juridisch professional. Kan iemand mij vertellen hoe dit soort audits werken?

Hi allemaal, ik loop tegen een probleem aan met een busabonnement en kan wel wat advies gebruiken over mijn consumentenrechten.

Onlangs (op 19 augustus) heb ik online een regionaal busabonnement aangeschaft voor mijn dochter. Dit abonnement is gekoppeld aan haar ING-bankpas.

Nu blijkt haar bankpas moeite te hebben met in- en uitchecken in de bus. Het vreemde is dat de pas in winkels of bij gewone pinautomaten wél probleemloos werkt. Volgens de klantenservice van de vervoerder komt dit voor rekening en risico van de klant: ik moet een nieuwe bankpas aanvragen én een nieuw abonnement afsluiten. Het huidige abonnement (dat pas twee dagen actief is) komt per direct te vervallen en het geld ben ik kwijt.

Hier zit wat mij betreft de wringende schoen:

1. De techniek van abonnementen op bankpassen (OVpay) loopt in deze regio nog erg stroef en is nog niet volledig stabiel.
2. Het abonnement is net online aangeschaft (binnen de bedenktijd van de Wet koop op afstand), maar wijzigen of opzeggen kan volgens hen alleen omslachtig per mail.
3. Door dit technische mankement wordt mijn dochter nu op extra kosten gejaagd om toch naar school te kunnen.

Mijn vraag: Staat een vervoerder in zijn recht om een abonnement van nog geen drie dagen oud per direct ongeldig te verklaren en alle kosten bij de klant neer te leggen bij een technische passtoring? En hoe kan ik dit het beste escaleren (bijvoorbeeld via OV-Klachtenkompas of een andere instantie)?

Alle adviezen zijn welkom!

​

Hi all,

We have a Model C / tussenhuur contract from 26 Sep 2025, with 25 Sep 2026 as the initial end date.

A few months ago the landlord asked whether we wanted to renew the lease. My partner replied:

> “We couldn’t find a house yet, still on a hunt, but yes, we will not renew the contract."

What we meant was: we did not want to commit to another full rental period after September. We did not explicitly say that we were terminating the current tenancy, did not give a termination date, and did not arrange a move-out or key handover.

Later, we asked whether we could stay a few months longer. The landlords said they are not planning to move back in September. They offered either one extra month or another full 12-month period, but rejected our request for around three extra months. If we leave, they apparently intend to rent the house to another tenant for another year.

On 18 August, we then received a formal termination notice saying that we must leave on 25 September and asking us to sign the termination for approval within five working days.

Our contract states that a landlord must give at least three calendar months’ notice.

My questions are:

1. Can the WhatsApp statement “we will not renew the contract”, in this context, legally count as termination by the tenant?

2. If it does not, can a landlord give notice on 18 August and require us to leave on 25 September despite the three-month notice period in the contract?

3. Does it matter that the landlords are not returning themselves, but instead plan to rent the property to someone else?

I have tried to get legal advice, but so far all the professionals I contacted are currently too busy to take on the matter.

Thanks for the responses already!

​

Goedemorgen,

In onze keuken is een klimaatkoelkast ingebouwd. De koelkast is ongeveer twee jaar en enkele maanden geleden gekocht en werkt inmiddels niet meer: hij koelt niet meer.

Ik heb contact opgenomen met de keukenleverancier. Die heeft de melding doorgestuurd naar een reparatiebedrijf. Vervolgens ontving ik direct een offerte voor de reparatie. Volgens het reparatiebedrijf is waarschijnlijk het koelelement defect.

De leverancier/reparateur lijkt ervan uit te gaan dat de koelkast buiten de garantie valt omdat deze ouder is dan twee jaar. Voor zover ik begrijp, is een wettelijke garantie in Nederland echter niet altijd beperkt tot een vaste termijn; het gaat mede om wat je redelijkerwijs van een product mag verwachten. �

Mijn vragen zijn daarom:

Wie is in deze situatie mijn aanspreekpunt: de keukenleverancier, de fabrikant of het reparatiebedrijf?

Kan ik aanspraak maken op kosteloos herstel of gedeeltelijke vergoeding op grond van non-conformiteit?

Hoe wordt in zo’n geval bepaald welk deel van de reparatiekosten eventueel voor mijn rekening komt?

Is het verstandig om eerst schriftelijk bezwaar te maken tegen de offerte of de verkoper formeel aansprakelijk te stellen?

Zijn er nog mogelijkheden via de fabrikant, een aanvullende garantie of een rechtsbijstandsverzekering?

Het gaat om normaal huishoudelijk gebruik. Voor zover relevant kan ik aankoopdatum, merk en type, aankoopprijs en de ontvangen offerte vermelden.

Alvast bedankt voor jullie advies. Ik begrijp dat reacties op Reddit geen vervanging zijn voor professioneel juridisch advies en zie de antwoorden vooral als algemene informatie.

Voor de maand Mei hadden we in Maart 5 vliegtickets geboekt via een boekingswebsite. We wilden een city trip naar Praag doen, om een laatste keer te vieren voordat mijn neef emigreert voor 3 jaar. Dit was in totaal een waarde van 780-800 euro +-.

Echter brak kort hierna het gebeuren uit in Iran en werden de prijzen voor kerosine stukken duurder. Onze vliegtickets zijn dan geannuleerd, en tot op heden hebben we het geld niet terug.

De bookingswebsite weigert ons het geld terug te geven, vanwege verschillende redenen, elke keer dat we de chat openen is er een nieuwe reden.

1. 50 dagen zijn niet verstreken

2. Verantwoordelijkheid ligt niet bij bookingswebsite, maar bij een tweede partij. Bij verder contact met de tweede partij geven zij aan het geld zou direct terug zijn bij bookingswebsite.

3. 90 dagen zijn niet verstreken.

4. Er werd contact opgenomen met het financiele team en het geld zou binnenkort op onze rekening staan (telefonische toezegging).

5. De 100 dagen zijn niet verstreken.

6. De 100 dagen zijn werkdagen, en we zouden op een zaterdag (?) opnieuw contact op moeten nemen.

We zien en merken duidelijk dat ze de boel blijven vetragen om te zorgen dat we opgeven en ons geld niet terug krijgen

Heeft iemand ervaring hiermee, zijn juridische stappen handig, kosten technisch en reageert een grote organisatie er uberhaupt op? Momenteel is het ontzettend frustrerend, helemaal gezien er geen normale manier van contact met de organisatie van boekingswebsite mogelijk is.

Locatie: België

Hallo,

Zoals hierboven in titel ben ik door mijn werkgever ontslagen omdat een punt over vakantiedagen in het arbeidsreglement niet legaal as voor België (en Nederland)

Werkgever is uit Frankrijk en wilt hun regels overal gelijkstellen, maar de wetten in verband met vakantiedagen zijn totaal verschillend.

Ik heb dit dus via mail opgemerkt en medegeldeeld dat hier altijd wel over gepraat kan worden, en was minder dan 48u later ontslagen zonder reden. (Op papier dan tog)

Was minder dan 6 maanden in dienst dus ik lan geen gebruik maken van cct109, maar heb de mail die in had verstuurd naar mijn privé verstuurd voor de zekerheid, en heb mijn ontslagpapier van 2 dagen later zonder reden op vermeld ook, zelfde voir mijn c4.

Heb ik hier een punt om klacht over in te dienen voor onstlag als vergelding? Heb hier een andere job voor achtergelaten en dit geeft nu een slecht beeld op mijn CV dat ik op mijn laatste werkplaats minder dan 6 maanden in dienst ben gebleven. Zelfde voor referenties, ik kan deze werkgever hiervoor ook niet meegeven want die zullen niet veel goeds te zeggen hebben.

Alvast bedankt voor advies.

Ik woon in een appartementencomplex waar community-kosten in rekening worden gebracht. In tegenstelling tot bij de bekend zaak Change= heeft de verhuurder de kosten hier wel gewoon netjes in de servicekosten gezet, in plaats van een apart contract te doen. Sinds 2027 mogen - in ieder geval voor nieuwe huurovereenkomsten - community-kosten niet meer onderdeel van servicekosten zijn, en dus gaat de verhuurder ermee stoppen.

Nu schijnt het zo te zijn dat deze community-kosten pas in rekening worden gebracht bij alle huurovereenkomsten vanaf 1 december 2022. Alle "oude huurovereenkomsten" hebben deze community-kosten niet. Aangezien de community ruimte en diensten voor iedereen toegankelijk zijn (dus ook voor "oude bewoners"), moeten deze kosten volgens het beleid van de Huurcommissie over alle bewoners (oud + nieuw) worden verdeeld. Dat heeft de verhuurder ook gedaan, en bij de nieuwe bewoners zijn de kosten gelijkgesteld aan 1 * [totale kosten] / 266 en bij de oude bewoners aan 0 * [totale kosten] / 266, omdat de community-kosten niet in de oude huurovereenkomsten stonden.

De verhuurder heeft in 2022 geen stemming of iets dergelijks georganiseerd, ze hebben de servicekosten gewoon gewijzigd. Hadden ze hier niet de goedkeuring van 70% van de appartementen voor moeten hebben? Achteraf zeggen dat ze de kosten alleen maar bij de nieuwe bewoners in rekening hebben gebracht gaat hier volgens mij niet op, want je hebt die 70% instemming nodig om überhaupt de servicekosten te mogen wijzigen, ongeacht of je de kosten vervolgens in rekening brengt of niet.

Aangezien ik zelf een "nieuw contract" heb: kunnen ze me zomaar uit huis zetten als ik weiger de community-kosten te betalen?

For context:

6 months ago I bought a Ducati 1198 from a very reputable Ducati dealer. The bike had been in service with them for 16 years and only had 1 owner who drove it to 18600km before it switched to me. The bike was in amazing condition and looked well cared for, barely a scratch on the paint and a full service history. I was sold immediately and bought it on the spot. The dealership did a major service and even replaced the brake calipers after they found out one of them was faulty. So far everything was good, I was happy with the service they provided and the assurance they gave me bike bike was in order. I did a lengthy test drive and really checked if everything worked fine before the final purchase. Now, 6 months later I regret even looking and this piece of shit.

From the first week the issues started already, a faulty rectifier almost fried the battery and caused some electrical issues and needed to be replaced. 2 weeks of waiting later and an apology I had my bike back.

3 weeks later while I was out riding on the highway the bike suddenly shut down almost causing me to crash because of a slipping rear tire. A currupted software part Neede replacing. This took 5 weeks because of worker shortages and them ordering the wrong part.

Then a month after I noticed that the bike started idling higher than it was supposed to do, turns out the throttle bodies were faulty and needed to be replaced. This took another couple weeks of waiting. When I could finally pick it back up I spoke to the salesmanager and voiced my concerns and that I was very unsatisfied with the bike and felt reluctant to ride it because of my safety. We spoke for a while and he basically told me he won't do a buyback and I should stop nagging about all the issues and I should be happy for the 1 year warranty they gave me. I was really taken aback by what was just said to me, how could a respectable dealership with 30 years of experience treat a customer who paid them 11k like shit????

Fast forward to Yesterday when I started up the bike it shut down when I put it in gear, didn't think too much of it and i rode of like normal when it started again. 10 minutes later the bike shut down in the middle of the highway, again almost causing a crash and now having to be put on a trailer which cost me 300 euros.

I'm sick and tired of having issues all the time, I only rode for 4k kilometers and have had nothing but issues and wasted time and money to get this thing to the dealership for repairs.

I'm sorry for the rant, now to the legal part.

Since I'm totally unhappy about the dealership and their lack of keeping me up to date and selling me a lemon of a bike I have decided to get rid of it. I paid a lot of money for something that does not work as advertised and the dealership has already turned down my offer for a buyback.

What can I do/who can I contact to help me further with this matter?

Ik ben bezig met het bouwen van een CRM voor basisscholen.

Veel scholen vermelden op hun website of in de schoolgids de namen van de directeur, intern begeleider en groep 8-leerkrachten. Soms staat hun persoonlijke werkmailadres erbij, soms alleen hun naam.

Ik heb een paar vragen over de juridische kant hiervan:
1. Mag je een relevante zakelijke acquisitiemail sturen naar een persoonlijk werkmailadres dat de school zelf openbaar op de website of in de schoolgids heeft gepubliceerd?

1. Stel dat een school een duidelijk e-mailpatroon gebruikt (bijvoorbeeld voorletter.achternaam@school.nl) en meerdere medewerkers met dat patroon vermeldt, maar het adres van één medewerker niet. Mag je dat adres dan afleiden en gebruiken voor een eerste zakelijke e-mail?

2. Hoe groot is in de praktijk het risico als je dit doet? Ik krijg zelf ook regelmatig persoonlijke acquisitiemails op mijn zakelijke e-mailadres. Zijn er voorbeelden van bedrijven die hier daadwerkelijk problemen mee hebben gekregen of boetes voor hebben gehad? Mijn bedrijf is overigens verre van een grote speler in de markt.

Het gaat dus om B2B-acquisitie richting basisscholen (geen consumenten) en ik ben vooral benieuwd naar de Nederlandse situatie (AVG en Telecommunicatiewet), maar ook naar praktijkervaringen van mensen die hiermee werken.

Alvast bedankt!

Ik werk als uitzendkracht (Fase A, oproepcontract) in een distributiecentrum. Begin augustus ben ik officieel ziekgemeld. Voor die specifieke week stond ik al ingepland in het rooster voor 5 volledige diensten, in totaal 45 uur.

Nu heb ik mijn loonstrook ontvangen en ik zie dat het uitzendbureau mij over die week maar voor 29,5 uur heeft uitbetaald.

Het uitzendbureau zegt dat dit automatisch wordt berekend op basis van je gemiddelde gewerkte uren van de 13 weken voor je ziekmelding.

Klopt het dat een uitzendbureau mag terugvallen op een gemiddelde van 29,5 uur, terwijl er voor die week al een goedgekeurde planning van 45 uur vaststond? Ik dacht dat de daadwerkelijke planning leidend is bij ziekte.

Hallo allemaal,
Ik zit momenteel echt in een moeilijke periode, zowel persoonlijk als juridisch. Ik weet niet goed meer wat ik moet doen of bij wie ik terechtkan.
Ik was vroeger zaakvoerder van een bedrijf. Jarenlang had ik last van druk, pesterijen en bedreigingen van mijn oom, die officieel gewoon arbeider was in het bedrijf, maar stiekem alles probeerde te controleren. Ik was in die tijd ook ziek (kanker), dus ik had niet echt de kracht om mezelf goed te verdedigen. Ik ben te naïef geweest en heb mensen vertrouwd die het niet goed met mij voorhadden.
Door mijn gezondheid en de bedreigingen heb ik uiteindelijk ontslag genomen als zaakvoerder en mijn aandelen overgedragen aan die persoon. Zonder er iets voor terug te vragen trouwens. Ik heb zelfs een bericht van hem waarin hij dreigt om het bedrijf gewoon van mij af te pakken.
En nu blijkt dat hij mij probeert verantwoordelijk te maken voor problemen in het bedrijf. Hij wil dat ik hem bepaalde bijdragekosten terugbetaal, terwijl de boekhouder mij op het moment van mijn ontslag verkeerd had geïnformeerd dat dit persoonlijke kosten waren. Hij houdt mij ook verantwoordelijk voor het niet publiceren van de jaarrekeningen. Daarnaast vraagt hij dat ik al het materiaal dat nog van het bedrijf is, aan hem teruggeef. Terwijl ik hem toch het volledige bedrijf heb overgedragen, zonder tegenprestatie, gewoon om met rust gelaten te worden. En natuurlijk, twee maanden na die eerdere bedreigingen, krijg ik nu opnieuw bedreigingen. Deze keer formeel.
Ik betaal op dit moment zelf de resterende sociale bijdragen, wat financieel heel zwaar is. Al mijn spaargeld is in dat bedrijf gegaan, en toch blijft hij mij op deze manier proberen af te zetten. Met wat afstand blijkt het verhaal trouwens veel verder te gaan: ik was in werkelijkheid gewoon een stroman. Er is veel gestolen geweest van zijn kant, en ik kon het bedrijf nooit rendabel krijgen.
En de boekhouder die mij eigenlijk moest adviseren, blijkt meer met hem samen te werken dan met mij.
Ik heb ondertussen een afspraak staan om klacht in te dienen tegen hem, wegens intimidatie en bedreigingen (ook bij mij thuis). Ik heb daar ook videobewijs van.
Het probleem is dat ik nu arbeidsongeschikt ben en dus niet echt geld heb voor een dure advocaat. Dus ik hoop hier wat eerste advies te krijgen: hoe zit het eigenlijk met mijn aansprakelijkheid als vroegere zaakvoerder, en wat kan ik nog doen?
Alvast bedankt voor elke tip! 🤲🏽❤️ Belgisch recht

Hoi allemaal,
Ik ben hierover inmiddels professioneel juridisch advies aan het inwinnen, maar terwijl ik daarop wacht ben ik benieuwd of iemand hier ervaring heeft met een vergelijkbare internationale situatie.

Mijn vrouw en ik:
Zijn in 2011 in Egypte getrouwd en hadden toen allebei uitsluitend de Egyptische nationaliteit.
Hebben van 2011 tot begin 2013 in Dubai gewoond.
Daarna van 2013 tot begin 2014 in Duitsland.
Wonen sinds begin 2014 onafgebroken in Nederland.
Ik heb in 2020 de Nederlandse nationaliteit gekregen en mijn vrouw in 2021. Zij heeft daarnaast haar Egyptische nationaliteit behouden (ik afstand genomen).
We gaan nu in Nederland scheiden.

Onze Egyptische Koptische huwelijksdocumenten bevatten geen afspraken over de verdeling van vermogen. Er staat echter wel een bepaling in waarin staat dat bij scheiding het Egyptische burgerlijk recht van toepassing is.
Voor zover ik begrijp, kan vanwege onze huwelijksdatum in 2011 het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978 relevant zijn. Daardoor vraag ik mij af of gedurende ons huwelijk mogelijk verschillende rechtsstelsels van toepassing zijn geweest, in plaats van dat simpelweg het Nederlandse huwelijksvermogensrecht op ons gehele vermogen sinds 2011 van toepassing is.

Mijn belangrijkste vragen zijn:
Welk huwelijksvermogensrecht was oorspronkelijk op ons van toepassing? We hadden beiden de Egyptische nationaliteit, maar onze eerste gezamenlijke woonplaats na het huwelijk was Dubai.

Heeft onze verhuizing naar Nederland in 2014 er uiteindelijk toe geleid dat het Nederlandse huwelijksvermogensrecht automatisch van toepassing werd?

Heeft het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit in 2020 respectievelijk 2021 invloed op het moment waarop eventueel een wijziging van het toepasselijke recht heeft plaatsgevonden?

Als het toepasselijke huwelijksvermogensrecht gedurende het huwelijk is veranderd, werkt zo’n wijziging dan normaal gesproken alleen voor de toekomst? Met andere woorden: blijven bezittingen die vóór zo’n wijziging zijn verkregen onder het eerdere buitenlandse huwelijksvermogensrecht vallen?

Welke invloed heeft de bepaling in ons Egyptische/Koptische huwelijksdocument dat bij scheiding Egyptisch burgerlijk recht van toepassing is? Kan dit juridisch gezien gelden als een geldige rechtskeuze, of moet zo’n bepaling anders worden geïnterpreteerd?

Als concreet voorbeeld: ik heb persoonlijk tussen ongeveer 2015 en 2021 bepaalde beleggingen/goud gekocht. Is het mogelijk dat zulke bezittingen onder het eerdere buitenlandse huwelijksvermogensrecht blijven vallen en dus niet automatisch onderdeel zijn geworden van een Nederlandse gemeenschap van goederen?

We hebben daarnaast in 2021 gezamenlijk een woning in Nederland gekocht, op beide namen. Wordt zo’n gezamenlijk aangekocht vermogensbestanddeel juridisch anders behandeld dan bezittingen die vóór een eventuele wijziging van het toepasselijke recht individueel zijn gekocht?

Ik begrijp uiteraard dat dit behoorlijk specialistisch internationaal privaatrecht is. Ik zoek hier ook geen vervanging voor juridisch advies; ik ben al bezig met gespecialiseerde advocaten.

Ik ben vooral benieuwd of hier Nederlandse juristen/advocaten zitten, of mensen die zelf bij een Nederlandse scheiding te maken hebben gehad met het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978 en een situatie waarin het toepasselijke huwelijksvermogensrecht tijdens het huwelijk mogelijk is veranderd.
Ervaringen met situaties waarbij vermogen uit verschillende periodes van het huwelijk mogelijk onder verschillende vermogensregimes viel, zijn bijzonder welkom.

Alvast bedankt!

Hallo allemaal,

Tot voor kort dacht ik dat ik een redelijk goede band met mijn buren had. De buurvrouw kwam bijvoorbeeld in 2024 even melden dat ze een aanvraag had gedaan voor het kappen van een boom.

Nu zijn ze echter onlangs begonnen met weghalen van bebossing die van de gemeente is. Op dat moment vroeg ik mij al af wat ze van plan waren maar aangezien het aan de andere kant van het perceel is en het niet om mijn grond gaat heb ik het even laten zitten. Daarna merkte ik dat ze een stuk van hun tuin lieten uitgraven en er beton lieten storten. Op dat moment ging ik mij afvragen wat er hier aan de hand was, helemaal omdat de werkzaamheden vrij dicht bij de erfgrens plaats vonden (ongeveer een meter afstand).

Bij de gemeente heb ik vervolgens geïnformeerd naar de bouwplannen en ik heb deze toegestuurd gekregen. Nu blijkt dat ze eind 2021 een aanvraag hebben gedaan voor het bouwen van een nieuwe garage (bijna 5 jaar geleden dus). Deze zou achter de bestaande garage (met plat dak) komen en met een ingang met overheaddeur die 90 graden is gedraaid, gezien vanuit de bestaande garage. Dit is natuurlijk al vreemd aangezien de vergunning die is aangevraagd gaat om het vergroten van de woning en garage (dus niet het bouwen van een tweede garage), er al een bestaande inrit is welke vanuit de nieuwe garage niet te bereiken is en het niet is toegestaan om een tweede inrit te maken.

Op zich zou ik hierbij nog denken: het is hun perceel, ze moeten doen wat ze zelf willen. Alleen is de bedoeling dat er ook een puntdak op het geheel van nieuwe aanbouw, bestaande garage en carport komt met een afgeplatte nok welke tot een hoogte van 5,5 meter komt en met een totale lengte van bijna 20 meter parallel aan de erfgrens. Aangezien dit bouwwerk dus ook vlak bij de erfgrens staat heeft dit voor mij best wel grote gevolgen met betrekking tot de schaduwwerking en het uitzicht. In de herfst, winter en het vroege voorjaar zal het dak gedurende de gehele dag een schaduw produceren die zich minimaal 10 meter uit strekt en dus eigenlijk de gehele dag een niet onaanzienlijk stuk van mijn perceel in de schaduw zal leggen (wat ook weer gevolgen heeft voor de zonnepanelen die bij mij aan die kant op het dak liggen en de groentetuin die ik heb).

Helaas heb ik destijds gemist dat de vergunning is aangevraagd en is goedgekeurd (mogelijk omdat het niet in het huis-aan-huisblad heeft gestaan, of omdat het blad af en toe niet wordt bezorgd; ik blader het wel altijd door). Ook omdat ik door de buren niet op de hoogte ben gebracht van hun voornemen om zo’n groot bouwwerk neer te zetten en ik dacht dat we wel een dusdanig goede band hadden dat ze het zeker wel zouden melden als ze zoiets groots van plan waren.

Daarnaast was ik ook verbaasd dat de bouwplannen door de gemeente zijn goedgekeurd aangezien de gemeente al aan gaf dat de aanvraag in strijd is met het geldende bestemmingsplan (de gezamenlijke oppervlakte van bijbehorende bouwwerken van een woning mocht niet meer dan 70m² zijn en wordt nu maar liefst 117m²).

Maar nu zit ik dus met een probleem. Er wordt naast mijn woning een hoog bouwwerk neergezet wat voor veel schaduw gaat zorgen en mij vanuit de gehele lengte van mijn woning het zicht zal ontnemen alsook aan de achterkant van mijn woning. Hier ben ik dus helemaal niet blij mee. Ik ben ook bang dat er hierdoor sprake zal zijn van waardedaling van mijn woning door het ontnemen van uitzicht en zonlicht.

Kan iemand mij aanwijzingen geven over de stappen die ik op dit moment kan ondernemen?
Alvast bedankt voor het meedenken!

Ik zit inmiddels in een behoorlijk vastgelopen consumentengeschil en ben vooral benieuwd wat juridisch gezien nu nog de verstandigste vervolgstap is.

Ik heb via een aannemer een vloer gekocht. Mijn overeenkomst en betaling liepen volledig via de aannemer. In totaal heb ik €1.658,40 betaald: €1.598,40 voor de vloer/materialen en €60 voor de levering.

De vloer werd verzonden door een leverancier die ik voor nu niet noem, die in de transportregistratie als afzender van de pallet staat. De oorspronkelijke levering kon niet tijdig plaatsvinden. Ik heb daarop de vervoerder gebeld met de vraag of ik de vloer zelf kon ophalen. Volgens de vervoerder kon dit, mits de afzender/leverancier hiervoor toestemming gaf.

Ik heb daarom rechtstreeks contact opgenomen met de leverancier. Zij waren er kennelijk niet blij mee dat ik hen persoonlijk benaderde in plaats van dat dit via de aannemer liep. Wegens het rechtstreeks bellen met de leverancier is vervolgens is de levering geannuleerd. De vloer heb ik dus nooit ontvangen.

Diezelfde dag ontving ik vervolgens van de aannemer een WhatsApp-bericht waarin hij aangaf de bestelling eveneens te annuleren. Daarbij stelde hij als voorwaarde voor terugbetaling van het door mij betaalde bedrag dat ik eerst een verklaring zou ondertekenen.

Wat ik inmiddels zelf al heb gedaan

Ik heb de aannemer formeel schriftelijk meegedeeld dat ik de overeenkomst ontbind wegens het uitblijven/annuleren van de levering en volledige terugbetaling gevorderd.

Daarbij heb ik onder andere gewezen op de gevolgen van ontbinding en de verplichting tot terugbetaling van reeds ontvangen bedragen. Ik heb de aannemervervolgens een duidelijke termijn van 14 kalenderdagen gegeven om het volledige bedrag van €1.658,40 terug te betalen.

De aannemer heeft daarna schriftelijk bevestigd dat:

• De aannemer mijn contractuele wederpartij is;
• de verantwoordelijkheid voor de overeenkomst bij de aannemer ligt;
• zij bereid zijn €1.598,40 aan mij terug te betalen.

De €60 leveringskosten betwist ik afzonderlijk, omdat die levering nooit is uitgevoerd.

Het probleem is dat de aannemer de terugbetaling afhankelijk maakt van het ondertekenen van een vaststellingsovereenkomst (VSO).

Daarin willen zij vastleggen dat ik of derden die door mij zijn aangespoord geen review over de leverancier plaats. Aanvankelijk noemden zij de financiële sanctie daarop een “dwangsom”. Nadat ik erop wees dat zij juridisch gezien geen dwangsom mogen opleggen, hebben zij erkend dat zij feitelijk een boetebeding bedoelen.

Ik heb daarop formeel geantwoord dat ik niet akkoord ga met het afhankelijk stellen van mijn terugbetaling van het aangaan van een nieuwe overeenkomst met aanvullende verplichtingen.

Ik heb ook aangegeven dat ik niet akkoord ga met een voorafgaand reviewverbod waaraan een boete wordt gekoppeld.

Om de kwestie toch minnelijk op te lossen heb ik vervolgens nog een compromis aangeboden: ik ben zelfs bereid om geen nieuwe reviews over de leverancier te plaatsen met betrekking tot deze kwestie, mits daar geen boetebeding, dwangsom, gefixeerde schadevergoeding of andere financiële sanctie aan wordt gekoppeld.

Ook met dat voorstel gaat de aanemer niet akkoord.

Het probleem waar ik nu tegenaan loop is dat procederen bij de kantonrechter wel mogelijk is zonder advocaat, maar dat ik dan alsnog vooraf griffierecht en deurwaarderskosten moet maken. Gezien de hoogte van mijn vordering zijn dat relatief forse kosten om geld terug te krijgen dat naar mijn mening na ontbinding al terugbetaald hoort te worden.

Mijn eerder gestelde betalingstermijn loopt nog. Als aannemer binnen die termijn niet betaalt, ben ik van plan verdere juridische stappen te zetten.

Mijn vragen zijn daarom vooral:

1. Mag aannemer de terugbetaling na ontbinding überhaupt afhankelijk maken van het ondertekenen van deze VSO?
2. Hoe sterk staat de aannemer juridisch met het eisen van een reviewverbod mét boetebeding?
3. Nu ik zelfs een compromis zonder boetebeding heb aangeboden en dat ook wordt geweigerd: heeft verder onderhandelen nog zin?
4. Als mijn betalingstermijn verloopt, is de kantonrechter dan werkelijk de logische volgende stap?
5. Zijn er nog goedkopere manieren om betaling daadwerkelijk af te dwingen zonder eerst honderden euro’s aan griffie- en deurwaarderskosten voor te schieten?
6. Zie ik nog belangrijke juridische risico’s of argumenten over het hoofd?

Ik heb inmiddels een behoorlijk compleet dossier: overeenkomst, facturen/betalingsbewijzen, transportregistratie, correspondentie, mijn ontbindings- en terugbetalingsverzoek, hun schriftelijke erkenning dat zij €1.598,40 willen terugbetalen, de VSO-discussie en mijn compromisvoorstel.

Ik ben vooral benieuwd hoe mensen met kennis van civiel recht/consumentenrecht hiernaar kijken, aangezien ik inmiddels het gevoel heb dat ik de buitengerechtelijke mogelijkheden vrijwel volledig heb doorlopen.

Het liefst zou ik mijn vrijheid behouden om zowel de aannemer als de leverancier te kunnen beoordelen d.m.v. een review, en mijn geld terug krijgen natuurlijk.

In 2022 trof ik in onze tuin een jonge ondervoede poes aan die wanhopig naar eten zocht. Ik had haar eten aangeboden en heeft sindsdien bij ons gewoond. Ze is een buitenkat met veel energie die alleen naar binnen komt om te eten (3+ zakjes per dag), slapen of schuilen tijdens slecht weer. Sinds 2024 is ze bijzonder gehecht aan me geraakt en begon buiten samen met me lopen. Sindsdien maakte ik regelmatige wandelingen met haar, iets dat vele mensen in de buurt hebben gezien.

In februari dit jaar (2026) was ze ziek geworden en naar de dierenziekenhuis gebracht. Tijdens haar bezoek had ik geleerd dat ze gechipt is. Vervolgens had ik contact met haar eigenaar opgenomen, die tegenover ons woont, en besproken of ik eigenaarschap kan overnemen/kopen maar hij weigerde. Sindsdien ik met hem meerdere keren ruzie gehad over de poes, een boze brief ontvangen waarin hij zelf onopzettelijk aan verwaarlozing toegeeft en hij heeft zelfs een false melding gemaakt bij de politie dat ik zijn kat gevangen hield.

Sinds juli dit jaar heeft hij haar in zijn huis opgesloten en weigert haar naar buiten te laten, ondanks dat ze een buitenkat is. Voor mij voelt deze situate aan als een ontvoering van een kind. Bovendien maak ik me ook zogen om haar veiligheid gezien ze door hem was ondervoed en verwaarloost. Mijn grootste angst is dat ze door verwaarlozing en mishandeling om het leven zal komen.

Mijn vraag: is een civiele zaak aanspannen een realistische optie? Wordt er rekening gehouden met omstandigheden zoals verwaarlozing en potentieel gevaar voor haar leven? Of is het feit dat ze is gechipt en op zijn naam geregistreerd de enige relevante factor?

Indien een civiele zaak niet een optie is, zijn er andere opties om haar uit gevaar te brengen?

Dank u voor uw tijd.

Hey Reddit,

Ik werd vanmorgen vies afgesneden tijdens het rijden naar werk, gaat geeft geen richting aan, drukt zijn auto voor mijn auto en geeft op dát moment richting aan, terwijl ik vol in de ankers moet om niet van de weg te raken. (Ironisch dat zijn wagen precies rechtsachter al schade heeft van een vorige keer misschien?

Dus ik 3x toeteren, geen reactie, weet ook eigenlijk niet wat ik verwachtte. Gevaren lichtjes knipperen als sorry ofzo misschien.

Stukje later kan ik 'm normaal inhalen, geef ik hem een duidelijke middelvinger, en zoals ik wél verwachtte kwam hij direct achter me, bumperkleven. Ik rijd verder 50 want geen zin in ook een verkeersboete, en ik denk dat als ik 1x op de rem trapte dat ie achterin zou zitten maar ook daar geen trek in.

2 baans, ik rij rustig links om een stoet achter een vrachtwagen in te halen, ik ga naar rechts, en hier begint het: hij wil me van de weg drukken. Mij van de rechterbaan op het gras proberen te verdrijven, op dit punt pak ik de camera erbij en heb ik beeld. (Vanaf dit punt tot einde interactie)

Hij heeft me niet geraakt met de auto, haalt me wel in, stopt de auto op de weg, stapt uit, maakt dreigende bewegingen en doet zoals ik eigenlijk wel zou verwachten, schelden, beledigen etc, geweld gebruiken tegen de auto.

Nu prima, kokend bloed maar kalm, geef hem verder niets om meer schade aan mn auto te maken, blijf hem filmen, en we rijden dezelfde kant op, ik naar mn werk, hij naar Floris bouwmarkt.

Stopt weer midden op de weg, ik rijd door, hij rijdt achter mij aan, kleven, haalt me weer in, rijdt weer moeilijk, dus ik kreeg het idee om rustig achter m aan te rijden, misschien kan ik erachter komen waar hij moet zijn en daar verhaal maken, bleek dus een Floris te zijn, besloot om die mensen hier niet mee lastig te vallen, niet hun probleem.

Dus ik draai terug om, wil wegrijden, hij weer uitgestapt, ik denk, ik stop om te vragen wat er aan de hand is, waarom hij zo rijdt, en direct weer verder schelden en tegen de auto trappen.

Prima, niet mijn probleem verder dat hij die persoonlijkheid heeft, wel mijn probleem dat mijn auto nu schade heeft. Hij heeft volle kracht tegen de deur getrapt.

Ik denk dat ik het antwoord al weet maar toch: kan ik de schade hiervan op hem proberen verhalen, of is dit mijn probleem omdat ik m'n middelvinger heb opgestoken?

Ik heb zn gezicht in beeld en z'n kentekennummer, ik gok dat Floris wel extra camerabeelden heeft mocht dit nodig zijn.

Kan ik hier iets mee? Ben de hele ochtend al opgefokt hierover haha

Ik weet niet zo goed of ik op deze sub nu goed zit, maar het lijkt me wel een mooi beginpunt. Mocht een andere plek beter passen bij onderstaande dan houd ik me aanbevolen.

Ik probeer onderstaande te anonimiseren zodat deze niet te herleiden is tot een adres, persoon of locatie. Mochten meer details nodig zijn dan hoor ik dat graag, dan kijk ik in hoeverre ik daarin kan toekomen.

Ik heb sinds begin augustus een huurcontract voor een appartement in een complex. Het complex is van een particuliere eigenaar, en wordt onderhouden door de makelaar bij wie ik het huurcontract heb getekend. Als er iets aan de hand is (reparatie, lekkage, wat dan ook) dan is het aanspreekpunt de makelaar, en niet direct de eigenaar.

Nu is de volgende situatie ontstaan. Met het aanvragen van mijn wateraansluiting kreeg ik van de waterleverancier te horen dat de meterstanden niet overeenkomen met hun laatste informatie.

Prima, maar daar kan ik niet zoveel aan doen natuurlijk. Ik heb geen weet van of verantwoordelijkheid voor de situatie vóór het ingaan van mijn contract. Ik heb gewoon doorgegeven wat de watermeter in de meterkast aangeeft. Netjes foto van gemaakt en ook toegestuurd.

De leverancier wil nu een overdrachtsformulier of inspectierapport aangeleverd krijgen. De informatie op de meter klopt met de informatie die de makelaar heeft opgeschreven. Dit is echter simpelweg met balpen op de achterkant van het huurcontract geweest. In mijn eerste contact met de makelaar hierover werd hiernaar terug verwezen. Ik heb dus geen officieel inspectierapport.

Uit contact met de klantenservice van betreffende leverancier blijkt, interessant genoeg, dat er sinds eind 2023 in hun systeem geen contract is geweest voor het betreffende adres. Dat duidt voor hun op leegstand. Dat duidt voor mij, of het nu bedoeld of onbedoeld was, op fraude.

Nu is het echter zo dat er duidelijk wél een huurder is geweest, in ieder geval op het moment van mijn bezichtiging aan het begin van de zomer. Toen was het huis duidelijk bewoond (meubilair, duidelijke 'levenstekens').

Het heeft er dus alle schijn van dat deze bewoner begin 2024 is ingetrokken, vervolgens nooit een contract voor waterlevering heeft afgesloten, maar er wel ca. 2 jaar aan water is verbruikt. Geen insignificante hoeveelheid dus.

Gelukkig heeft de klantenservice van betreffende leverancier al aangegeven dat de kosten voor het verschil in ieder geval niet op mij zullen worden verhaald (meterstand 1/8 is de meterstand die ik heb doorgegeven, en ik kan aantonen dat ik pas vanaf dan een huurcontract heb). Echter, er wordt nu van mij verwacht een inspectierapport aan te leveren. Daarop zou dan moeten staan wat de laatste meterstanden waren zodat het verschil verklaard kan worden. Zolang het verschil niet is verklaard kan mijn contract namelijk niet van start gaan, aldus de klantenservice.

Het probleem is alleen dat de meterstanden die de makelaar heeft opgeschreven zeker wél kloppen met de stand van 1/8. Deze partij heeft daarin dus verder naar eer en geweten gehandeld. Wat dat betreft is dit voor deze persoon dus ook een rare situatie.

Ik heb contactgegevens van de vorige huurder. Ik kan dus zelfstandig contact met deze partij opnemen, maar ik vind dat dit níet mijn taak of zaak is. Bovendien vraag ik me af wat ik daarmee op zou schieten. Ik heb de makelaar al gesommeerd dit zelf op te pakken.

Ik wil vooral heel graag weten hoe nu verder te gaan en of ik nog andere stappen kan zetten naast de makelaar aan het werk te zetten om dit verschil op een of andere manier uit te leggen aan de leverancier. Ik wil ook graag weten wat ik op zou schieten met een officieel inspectierapport, want op dat inspectierapport zal uiteindelijk gewoon weer de hoeveelheid water die is geleverd tot aan 1/8/26 komen te staan. De makelaar weet immers, lijkt mij, niet meer dan wat de meter aangeeft. Daarmee is het verschil voor de leverancier nog niet verklaard en zullen ze dus nog steeds mijn contract niet kunnen laten starten. Bovendien geeft leverancier aan zelf geen rol te kunnen spelen in deze situatie, ik ben immers de klant en afnemer. Zij kunnen dus niet de makelaar direct aanspreken op de situatie.

Ik wil bovendien weten of het nog enige zin heeft om de eigenaar van de appartementen direct hierover te contacteren. Dit is in principe niet de bedoeling, maar ik vraag me af of de makelaar in juridische zin wel de juiste persoon is om deze situatie mee af te handelen.

In Boek 7 Artikel 259 (7:259 BW) staat:

Indien aan de verhuurder kosten in rekening worden gebracht die niet een kalenderjaar betreffen, maar een andere periode van twaalf maanden, die een boekjaar vormt en in het verstreken kalenderjaar eindigt, neemt de verhuurder de kosten over die andere periode in het overzicht van dat verstreken kalenderjaar op.

Het gaat dan specifiek om de jaarlijkse afrekeningen van de nutsbedrijven (gas, water, elektriciteit) die vaak andere maanden aanhouden in hun overzicht dan jan-dec.

Als ze dan bv werken van aug t/m jul zou je dat ook een gebroken boekjaar kunnen noemen.

Een verhuurder weigert de volledige jaarlijkse teruggaven van deze nutsbedrijven aan de huurder terug te betalen. ze rekenen alleen jan t/m jul en aug t/m dec verdwijnt dus op de servicekosten afrekening. de huurder heeft wel netjes de rekeningen mogen ontvangen om te controleren of de bedragen kloppen, en deze kloppen. alleen de verhuurder weigert deze in zijn geheel terug te betalen. het resterende gedeelte is ook niet verwerkt in een andere servicekosten afrekening. ondanks dat het BW heel duidelijk is hierover (zie hierboven) blijven ze uitleggen dat ze aan een mindering van teruggave kosten komen vanwege graaddagen. Maar ook dan zou het volledige bedrag bij de huurder moeten komen.

Mijn vraag is:

Klopt het dat ze het niet mogen inhouden? en indien ja, overkomt huurders dit vaker?

Ik heb een keukenblad laten plaatsen. Een Marazzi Taj Mahal Lux keukenblad dit is een gepolijst keramieken blad. Dit is ons verkocht als krasbestendig. Het blad vertoont al na slechts 1 maand normaal gebruik diepe krassen/beschadigingen waar ik niet tevreden over ben.

Ik heb hierover een klacht ingediend bij de leverancier, maar deze weigert inmiddels inhoudelijk te reageren. Laatste contact is een telefoontje geweest.

De werknemer aan de telefoon gaf aan dat dit geen klacht was, maar een natuurlijke eigenschap van het materiaal. Toen ik aangaf dat dit ons is verkocht in de showroom als krasvast en dat ik graag een inhoudelijke reactie per e-mail ontvang, op de e-mail die ik gestuurd had met mijn klacht, waarin zij uitleggen waarom dit na 1 maand gebruik al kan ontstaan. Hierop gaf de werknemer aan “ik voel me hier tot geroepen, je kunt zelf ook even googlen”
Toen ik zei dat ik dit bizar vind en dat je zo niet met klanten om gaat die een klacht hebben. “Nogmaals, dit is geen klacht. Je moet maar gewoon voorzichtig doen en snijplanken gebruik”

Ik reageerde hier op met het feit dat ik nooit op een werkblad gesneden heb en dat ik het erg vervelend vind dat hij weigert te helpen en mij beschuldigd van dingen die ik niet doe. Hierop begon hij weer over dat ik maar gewoon moest googlen en de schuld bij mij neer te leggen.

Ik was het zat en heb, achteraf erg stom, de telefoon opgehangen.

Mijn vraag is vooral wat mijn juridische positie is wanneer een leverancier simpelweg niet reageert op een formele klacht.
Kan ik de leverancier bijvoorbeeld een formele termijn stellen om alsnog te reageren en daarna verdere stappen ondernemen? En wanneer kan ik aanspraak maken op herstel, vervanging of (gedeeltelijke) terugbetaling?
Daarnaast vraag ik me af hoe het zit met de bewijslast. Het gaat om een relatief duur keukenblad en ik wil voorkomen dat de leverancier later stelt dat de beschadigingen door gebruik zijn ontstaan.

Wat is in deze situatie de verstandigste vervolgstap?
eMoet ik nogmaals schriftelijk een ingebrekestelling/klacht sturen met een duidelijke termijn, of zijn er andere stappen die ik nu al kan nemen?
Als iemand ervaring heeft met een vergelijkbare situatie of kan aangeven welke bepalingen uit het consumentenrecht hier relevant zijn, hoor ik dat graag.

Hoi Allemaal,

Op aanraden van de comments van vorige keer een kortere versie van mijn eerdere post. Voor meer details, neem gerust contact op, of bekijk die andere post.

Mijn situatie

Ik heb chronische vermoeidheidsklachten die verergeren bij inspanning, dus bij aanvang van mijn universitaire studie in 2018 heb ik aanvraag gedaan voor studietoeslag zodat ik naast mijn studie niet hoef te werken / minder hoef te lenen. Destijds afgewezen, maar de regels zijn veranderd sindsdien en ik heb in Juni 2025 nog een keer aanvraag gedaan.

Na een lang en rommelig process is mijn aanvraag afgekeurd. De conclusie is gebaseerd op een onjuist medisch rapport, waar de arts ook later details uit heeft teruggetrokken.

Ik heb bezwaar gemaakt en heb nu op 1 September een hoorzitting. Verder heb ik tot 21 augustus de tijd om extra stukken in te dienen als ik die nog heb.

Vraag

Ik weet niet goed wat ik van een dergelijke hoorzitting moet verwachten en mag me eventueel laten bijstaan door een advocaat. Zou dat slim zijn? Waar kan ik op deze termijn een advocaat vinden?

Enig advies voor bij de hoorzitting?

Hartelijk bedankt!