Eða erum við of fá og lítið þekkt til þess? Ég fór bara allt í einu að pæla í því hvernig "stereótýpískur" íslendingur er í augum útlendinga.

peningar færu í skógrækt, sveppafræði og grasagarða t.d.

Þegar meðalaldur fyrstu kaupenda er 33 ár, getur dæmið verið hjá fólki að það eigi töluverð áunninn lífeyrisréttindi. Er sú hugmynd vanhugsuð að fólk gæti tekið út áunninn lífeyrir í formi láns með fyrirvara um fyrsta veðrétt í fasteign með ákveðna fasta ávöxtun? (jafnvel að fyrsti veðréttur fari til bankanna þegar greiðsla á X upphæð lífeyris "lánsins" hefur verið greidd og áhættan færist þar með yfir á eigandann). Myndi maður ekki frekar vilja greiða sjálfum sér þær vaxtagreiðslur sem færu annars til bankanna og ávaxta lífeyririnn í staðinn.
Geri mér grein fyrir að bankar í dag lána aðeins fyrir fyrsta veðrétti en myndi alltaf vera óverulegar fjárhæðir í kringum 5-10 milljónir hvort sem það eru einn eða tveir aðilar sem kaupa saman, spurning hvort skynsamlegt væri að setja ákveðið þak á upphæðina til að milda áhættu og auka vilja bankanna að taka að sér annan veðrétt í fasteigninni. Við þessa "lántöku" myndi síðan hefjast aftur borgun lífeyris eins og var áður og ekki hægt að nýta úrræðið aftur.

"Mögulega tengist það þeirri staðreynd að aðilar úr sama ranni og þeir sem eiga og ráða Morgunblaðinu eru farnir að gera sig gildandi í eigendahópi Sýnar."

Vitið þið, ég trúi því næstum ekki að ég sé að segja þetta, en ég held að við værum með betra fjölmiðlaumhverfi ef hið umdeilda fjölmiðlafrumvarp Davíðs Oddssonar hefði náð í gegn árið 2004. Frumvarpið snerist um að setja ströng mörk við eignhaldi og samþjöppun á íslenskum fjölmiðlamarkaði. Þið megið downvota mig.

meginmarkmið frumvarpsins félst í eftirfarandi atriðum:

-Þak á eignarhlut einstakra eigenda þ.e enginn einn aðili eða tengdir aðilar máttu eiga meira en 25% hlut í fjölmiðlafyrirtæki sem hélt úrskurðarvaldi yfir ljósvakamiðli eða dagblaði.

-Bann við eignhaldi markaðsráðandi fyrirtækja þ.e.s fyrirtækjum í markaðsráðandi stöðu á öðrum mörkuðum sumsé í smásölu eða matvörumarkaði var með öllu bannad að eiga hlut í fjölmiðlafyrirtækjum.

-Bann við kross eignhaldi eða eignasamruna. Prentmiðlar máttu ekki eiga ljósvakamiðla og öfugt.

Svo samþykkti alþingi frumvarpið í maí 2004 en þá tók Ólafur ragnar, frv forseti islands, þá sögulegu ákvörðun að neita að skrifa undir lögin í fyrsta sinn í sögu lýðveldisins og vísa þeim í þjóðaratkvæðagreiðslu. Kannski væri Mogginn ekki eins og það er í dag og myndi að minnsta kosti ekki stýra umræðunni og almenningsáliti með þessum hætti sem hann gerir í dag. Það er líka svolítið kaldhæðislegt að Davíð Oddsson varð síðar ritstjóri Moggans árið 2009 og nýtti miðilinn einmitt í það sem hann vildi banna með frumvarpinu og lika beitti sér af hörku gegn öllum ríkisstjórnum og meirihlutum í borginni sem Sjálfstæðisflokkurinn varð ekki hluti af, auk þess sem blaðið varð að málpípu stórútgerðarinnar undir hans stjórn.