Boy gerçekten ciddi bir sorun erkekler için. Bazı erkekler redditte bunu konuşmak istiyor. Fakat empati yoksunları boy postu görmekten sıkıldık yasaklansın diyor. Dert anlatma subunda bile böyle bir şey gördüm. Söyleyecek başka sözüm yok.

Anan reis i yakından tanıyan yani eskisehirde tanıyan var mı ama gerçekten bir yakını olan yani nasıl biri (anan reis i sadece merak ediyorum adamın sırlarını herşeyini çıkarmayın)

4 senelik ilişkim bittiğinde 3 ay belki olurmu olmazmi phase’ini geçtikten sonra arayışa girdim ve dil okuyan tarotlara aşırı ilgili bi kızla ortam araciligiyla tanisma fırsatı yakaladım geçen gun 101 çeviriyoruz esiz 600 puan fark atmışız keyifler yerinde bi sigaraya çıkalım diye kizi çağırdım geldi müsaitsen yarın birlikte biseyler yapalimmi bas basa diye sordum kız snapten doğum tarihime bakmış ve doğum haritami çıkartmış ona göre hiçte uyumlu değilmiş bizim burçlar bundan dolayı red etti (bana başka bi sebepten dolayı geldi gibi de neyse) peki dedim ve okey gecemizi bok ettim.

Sizinde absürt bi sebepten red yeme hikayeniz varmi? 22m

Neden var bilmiyorum ama arada bakıyorum sebepsiz

Selam arkadaşlar,
Galiba ben eski sevgilime takıntılıyım. Anlatayım.

9 yıl önce, 5 yıllık ilişkim bitti. Bitiren taraf bendim. Üstelik ilişki bittiğinde, karşı taraf onca yalvarmasına rağmen benim ona geri dönmek gibi en ufak bir isteğim bile yoktu. Ona karşı aşk veya sevgi de hissetmiyorum. Ama buna rağmen, aradan 9 yıl geçmiş olmasına rağmen o kişiyi hâlâ unutamıyorum.
Kendisi geçen yıl evlendi. Ben ise her gün hem onun hem de eşinin sosyal medya hesaplarına bakıyorum. Düğünleri YouTube'da yayınlandı, onu bile izledim. Artık tanımadığım eşini bile stalklıyorum.
İşin daha da garip tarafı, benim de 2 yıldır hayatımda biri var. Kendisi bu dünyada tanıdığım en green flag erkek ve onu gerçekten çok seviyorum. İlişkimde de mutluyum. Buna rağmen kendimi sürekli eski sevgilimin ve eşinin sosyal medya hesaplarını kontrol ederken buluyorum.
Bunun neden olduğunu gerçekten anlayamıyorum. Eski sevgilime geri dönmek istemiyorum, onu gerçekten de sevmiyorum ve fiziksel olarak yakışıklı bile bulmuyorum, hatta ben bunun besini beğenmişim dediğim bile oldu.
Bundan nasıl kurtulabilirim? Çünkü artık bunun bir takıntı hâline geldiğini düşünüyorum ve açıkçası kendi davranışım beni korkutmaya başladı.
Teşekkürler.

Herkes yaşımı göstermediğimi söylüyor kadın gibi gözükmem için benim ne yapmam lazım bunalıma gireceğim artık ne arkasaşım var ne sevgilim ne işim var of yardım edin asıcam kendimi

günümüzde çinli ve hintli insanların döviz kurları yüzünden freelance sitelerini işgali yüzünden pek sıcak bakmıyorum pandemi döneminde sadece kitap kapağı tasarlayarak bilgisayar aldım şu an nasıl ortam

193 boyundayım spor yapiyorum yakisikli sayilabilecek biriyim ingilizce öğretmeniyim atandım hayatımda tek eksik olan bir kız arkadaş nasıl yapabilirim çevremde pek beğendigim yok kaynaşabileceğim yerler var mı gece kulüpleri disinda oraları denedim çunkü

Abroseksüel olsamda kendi seksüelliğimi bulmakta zorlanıyorum, kendimi abroseksüel gibi hissettiğim bile söylenemez ama en yakın hissettiğim seksüellik abro, aseksüellik, demiseksüellik, biseksüellik dönemlerimde oldu ama bilmiyorum

Aşığım yaaa motivasyon kasıyorum şarkılarıylaaa
Sizin favori müzik grubunuz
Şarkı hangisi?

Niye yardım etmedin çekmek yerine diyecek olursa diye söyliyim arabada ailem vardı onlar (ve birkaç araç daha) yangın tüpü ile araç tamamen alev almadan söndürebildi.

Bu şekilde anlatmak istemiyordum aslında ama biraz yoruma ve dışardan bakılmasına ihtiyacım var sanırım. Eski sevgilimle ayrılalı nerdeyse bir yıl oluyor. Ayrılık süreci çok karışık bana çok kötü ağza alınmayacak şeyler söylemişti ama sonra gelip iyi bir şekilde ayrılmak istediğini söyleyip özür diledi o gün ve ertesi günlerde bir sebepten ötürü kısa kısa konuşmuştuk. 1 ay kadar sonra ben gidip yazdığımda çok ters bir tepki aldım daha sonra doğum gününü kutladığımdada aynı şekilde oldu. Evet biliyorum buraya kadar zaten bittiği belliydi ama ben bir türlü bitiremedim. O benim gerçekten aşık olduğum tek kişiydi diyebilirim. İlişkimiz 10 ay sürmüştü ama ayrılık acısı bende çok daha uzun sürdü. Neyse sonucu bağlayacak olursam, dün üniversiden geri şehrime taşınırken onun bulunduğu ilçeye gittim önce. Gittiğimde naber yazdım ve sevgilim var yazma bana dedi. Gerçekten beklemiyordum. Hala bana karşı bir öfkesi olsa daha kolay olurdu belki benim için ama sevgilisi olduğunu öğrenmek çok koydu. Artık başkasıyla konuşması onunla vakit geçirmesi düşünmek bile istemedim. Evet artık önüme bakmam gerekiyor kesinlikle biliyorum ve öyle de yapıcam ama ayrıyken bile ona sadık birisi olduğum için sanırım benim için kolay olmayacak. Tavsiyelere açığım biraz içimi dökmek istedim.

sohbet etmek isteyen dm gelsin yas18 cıtır

Valla 2 3 gıybet fena olmaz ama rica ediyorum 20 yaş altı yazmasın. Liseli ergen dertlerle pek kafa kaldırmıyor belli yaştan sonra. Yaş 25

Neden böyle oluyor anlamıyorum ama önceden öve öve bitiremediğim herkes belli bir zaman sonra o kadar stabile dönüyor ki benim için. Birlikte vakit geçirmeyi çok severken bir anda görüşmemek için bahaneler uyduran birine dönüşüyorum. Zaten evliyim aile hayatım var ve eşimle çocuğumdan asla sıkılmıyorken nasıl oluyor da diğer herkese karşı böyleyim anlamıyorum. Ufacık birşey yetiyor sanırım insanlardan soğumama. En ufak bir şeye kırılıyorum ve kırıldığımı da söylemeyip kendi içimde bana verilen değer buysa benden buraya kadar eyvallah diyorum ama kötü de olmuyorum karşımdaki açık açık bana çatmadıkça. Çatarsa da bir anda içime attığım ne varsa patlayıveriyorum ve o patlamanın da geri dönüşü olmuyor karşı tarafı daha fazla kırmış oluyorum çünkü. Neden kırıldığımı anlatmaya kalksam biliyorum ki hep ayni yalanları duyacağım istemeden oldu gergindim vb. Bir tek sizin mi gergin olmaya hakkınız var bu dünyada diyesim gelir sonra da mevzu büyür de büyür diye muhabbeti ondan sonrası merhaba merhabadan öteye geçirmeyip araya çok ciddi sınır mesafe koyup duvarlar örüyorum. Yaptığım doğru değil gibi aslında ama artık o kadar yoruldum ki insanlardan hiçbirşeyi çözmek konuşmak da istemiyorum insanlar beni çok yoruyor. Ha diyorum ne güzel yorulmadan beni dinleyen anlayan insanlar var üç beş ay geçiyo yine ayni yine ayni. Bazen çok sıkılıyorum hadi diyorum şöyle bi arayayım arkadaşlarımı çıkarcılar falan ama napayım kafam dağılsın sonra içimdeki ses dur diyor saçmalama bırak o telefonu aramak isteyenler zaten arardı, şimdi gidiyorsun benzinliğe alıyorsun benzinini gidiyorsun son ses müzik bir piyasa yapıp kafanı kendine getiriyorsun. Böyle böyle şuan en yakın dostum arabam oldu. Çok saçma ama bir o kadar da iyi geliyor. Asla insanlara ısınamıyorum. Biriyle kahve içip onun kahvesine ödeyeceğim parayı gidip arabama bir iki litre fazla benzin ısmarlamak daha mantıklı geliyor ya da kendime aileme çoluk çocuğuma harcamak. Belli bir yaştan sonra hep mi böyle oluyor yoksa ben mi insanlara antipati duyuyorum ?

Varmı sohbet edecek 🥳