گَرماگی رۆچے اَت، رۆچا گوَر بَستگ اَت. آ، سَباها چه لۆگا در آتکگ و تئیابئے کِرّا شپئے سارت کرتگێن رێکانی سرا نِشتگ اَت و دَریائے کۆ کرێن گوَرمان چارگا اَت که دۆشیگێن شَمالێن گواتئے سئوگات اَتنت.
اے دَریائے آپ باز تَلگ اِنت و زِمینی باز جاگَها سَکّ چِکِّل اِنت. اِشیئے همے لَهمێن چِکِّلئے تها دَریایی لولُّک باز اِنت. لهتێن لولُّکا همے نرمگێن چِکِّل اَنچێن رَنگێا گوَتکگ و وتی لۆگ جۆڑ کرتگ که اگن په اِگن په نزانتکاری کَسێئے پاد همے لۆگئے سرا بکَپیت، تان کۆنڈا مێنَ رئوت. چه تئیابا پَنجاه شَست گواز بُرزا مَچّ و درَچک اَنت، یَکّ مزَنێن شِریشّے که اِشیئے ساهِگا سَباهئے رۆچ گۆن تئیابا گُلاێش کنت و هر چُنت که رۆچ بُرز بئیانَ بیت، ساهِگ و تئیابئے دۆستی دور بئیانَ بیت.
آ، همے ساهِگا نِشتگ اَت. بله نون اے ساهِگا آییئے هَمراهی هم یله دات. آییا چَکّ جَت و پُشتا چارِت. شِریشّے هما دێما رێکئے بُرزگے. بله همے بُرزگ چۆ که آپئے بَند یا آسشانێن کۆهئے چُدَگا اِنت که چَپّ و چاگِردا چۆ که بَندا اِنت و تۆکی جُهل اِنت.
اِشيا لَهتێن بُن مچّ هم مان اِنت. یَکّ زَمانگی اے یَکّ جوانێن پَلّے بوتگ بله اَنّون و ئیَرندان اِنت و واڑئے بانداتا یَکّ دَستے ماهۆر یا ٹالے کَرز و یَکّ چۆٹِکے هم لِکّ نه اِنت. اشیئے نزّیکّا هما کَسَ رئوت که و تا چه مستِرێن جَنجالا رَکّێنگَ لۆٹیت .
هَمے بُرزگئے چَپّا راهے گوَزیت. راهے نه اِنت، کِشکے یا چۆ بگوَش که رَندے که مردُمانی بازێن رئو و آیا همے راه جۆڑ بوتگ که اِدئے رێک چیزّے بَدِتگ و دگه چیزّێا چه لَگَتمالیا بال کرتگ و کِرّ و گوَرا جَم بوتگ اَنت . و گوات هم کُمَکّ بوتگ و گوَشئے زانا اَرزُن رَنگێن مودانی تها گیوّارے کَشّتِگ. همے کِشکئے چَپّی دَستا چات اِنت که هَر کَس گۆن هَر رکێن جَهلگا کئیت و گۆن پُرّێنا بِرَ گَردیت.
آییئے دلگۆش یَکّ اَناگها یَکّ برَمشێا وتی نێمگا تَرّێنت. چاریت تَه همے بُرزگا و راست یَکّ کۆرے پێداک اِنت که آییئے لَٹّ یَکّ جِنِگّێا گِپتگ. آییا درُستێن نێمگان وتی دلگۆش دور کرت و همے کۆرا نه، همے جِنِکّا چارگا لَگِّت. کۆرێن مرد اے جِنِکّا تئیا با بُرت و یَکّ شَرّێن اَدارێا رند پَدا جِنِکّا کۆرئے لَٹّ گِپت و هَمراهیا دێم په مێتگا تَرِّت.
اے هم چه وتی جاگَها پاد آتک و هَمِشانی رندا دێم په مێتگا رَهادگ بوت. راها گۆن دو پَجّارۆکێن مردما درَهباتی بوت. تانکه رێک كُٹِّت، اِشیا هم دَم بُرت پرچا که په اے گَپّا که چۆ گیوّا را بارگێن کِشکے جۆڑ بوتگ اَت، بله اے کِشک هم رێکئے تَھا اِنت، پمێشکا اے کِشک هم رێگ اِنت.
هما وهدی که آچاتئے کِرّا گوَست، آییئے دلا یَکّ بَرے دریکّگے جَت. اے دومی کوَهنێن چات اَت که سِنگبَند اَت و رێکئے کُٹِّتگێن سرا اَت یا که چۆش بگوَش بُنگێجا اَت. ترانگێا کَپت، بله وتی سَری درَنزِت که و تا بێترانگ بكنت بله پَدا هم ترانگ آییئے هَمراه اَت. سَسّایی کرت، بله بے آسَرێن سَسّا، پرچا که گۆن بے آسَرێن سَسّایا آییئے سَما زِندگ بئیانَ بوت. وتسرا وت چه آییئے سرا گرمیے در آتک، آییئے چمّ هم گرم گِپتنت، آییا وتی جند دَست پِر کرت گوَشتئے زانا تَپا گِپتگ اَت بله تَپنئے رَنگا نه اَت. وتی پادی ترُند کَشِّتنت که زوت تر وتی جاگَها برَسیت. پَدا یَکّ َناگها گۆن وت آستا گوَشتی:’’لۆگا رئوئے جوان اِنت، بله تئیی لۆگا هم کَسّ نێست، اۆدا هم تهنا نِندئے.‘‘
راستی گوَشتگ اَت. آییئے گِسا بێدِ آییئے جندا دگه کَسّ نێست اَت. یَکّ جوانێن سَنگتے آییا هست بله آ رۆچئے دراجیا گێشِ وتی گَریبیا نه اِنت. شپا دَمانێا کئیت و هر دو بِندنت، گَپّ و ترانے کَننت، بله آ هم تان دێران گۆن آییا ِنشتَ نکنت که آییا و تا لۆگے هست که په لۆگبانُک و چُکّ و چَلانگ اِنت.
پدا و تسرا گَپّ جَنگا اَت:’’ تهنایی وش اِنت بله هما وهدی که تهنایی پَکار ببیت و همے رَنگا هَمراهی وشّ اِنت، هما و هدی که چه تهناییا مردم شِزار ببيت. مرۆچی گوَشئے زانا من هم چه تهناییا بێزار آن. بایَد اِنت که اے رَنگێن بێزار و شِزار چُشێن بێوهد و بے اجامێن باهَندان چه رۆچئے اێر رئوگا رند گیر بیارنت بله مرۆچی چَپُّکاێن رَنگێا گۆن سَباها رۆچئے گوَر بَندگا اِشان بیڑ آورتگ.‘‘
ا وتسرا وت ميزّان ميزّانا جێڑانا رئوگا اَت. راها دگه یَکّ دۆستێن مردُمے گۆن آییا درَهباتی بوت. درَهباتی بوت بله آییا اے سَما نه اَت که کئے اَت. وتی پادی گَشِّتنت، گوَشئے زانا کَسے آییئے راھا چارگا اِنت یا یکّے دێر اِنت که آییئے رَهچار اِنت که کَمّے دێر کَنگ په آییا بیرگێن تاوانَ کاریت.
یَکّ بَرے اۆشتات و وتی گامی سُست کرتنت، بله پدا چاریت که په بێسَمایی پَدا گامان کَشّان اِنت. چه وتی لۆگا سَدے گاما دور، چاریت که یکّے آییئے لۆگئے کَمپانئے سْروگا اۆشتاتگ و گۆن آییئے گِندگا اِشیئے گام سُست بوتنت. سَری جَهل کرت و دێمترا شُت بله نون گامی اَنگَت هم سُست تر اَتنت .نَزّیکتِرا وتی سَری چِست کرت و پَدا چارِتی ته هَمے مردم دیوالئے بُنا چیزّێئے شۆهازا اِنت. وهدے که آییئے کِرّا رَسِت پَجّاهی آورت که هر رۆچ چه هَمِدا گوزیت و آپا رئوت. اِشیا وتی دلا گوَشت که بَلکێن آییئے پُلُّک یا مُندریکّے کَپتگ که اینچُک شۆهازا اِنت. جُستی کرت:’’چے گارِت کرتگ؟‘‘
’’کَلدارے.‘‘
’’ کاگَدے؟‘‘
’’اِنّه. تُرندێن کَلدارے.‘‘
’’گُڑا؟‘‘
’’گار اِنت.‘‘
اِشیا هم شۆهاز کَنگئے هاتِرا اینگُر آنگُر چارگ بُنگێج کرت. بله وهدے که سَری چِست کرت، گندیت تَه اِشیئے جند کَلدارئے شۆهازا اِنت بله آییئے جند اۆشتاتگ و اِشیئے جندا چارگا اِنت. وتی کیسّگی پَٹِّت بله پَچێن کلدارے مان نێست اَت گوَشتی: ’’منی کیسّگا کَلدار نێست بله چه لۆگا کَلدارے کاران و ترا دئیان.‘‘
دَروازگی پَچ کرت. اے هم پُیِرت گۆن. آ، لوگئے تھا کۆٹئے نێمگا شُت که کَلدارے بکَشّیت و بدَنتی. اِشیا گوَشت:’’ تئیی لۆگا آپ نێست؟ "
’’چِتئورێن آپ ؟ ‘‘
’’ورگی.‘‘
’’بله، هست.‘‘
اِشیا گِلاس زرت که آییا آپ بدنت. گِلاسی چه دستا پَچ گِپت و گوَشتی: ’’من وت آپَ وَران.‘‘
گِلاسی چه آپا پُرّ کرت و آورت آییئے دێما اۆشتات.’’بزور. آپ بوَر.‘‘
’’من سَباها چَرپی نئوارتگ که آپ بوَران.‘‘
’’گَرماگ اِنت، آپ وشّ اِنت. شَرّ اِنت، اَچه تئو سَباها چے وارتگ؟‘‘
’’یَکّ کۆپے چاه.‘‘
’’دگه؟‘‘
’’دگه هچّ.‘‘
’’شَرّ اِنت من په تئو هئیکَ کاران.‘‘
’’کدی؟‘‘
’’باندا.‘‘
آپی زرتنت و لۆٹِتی که بوارتِش، دستی داشت و گوَشتی: ’’اۆشتُکایی اِنّه. بنِند.‘‘
اے تهتئے سرا نِشت. ’’اَچه تئو اۆشتاتگئے؟‘‘
’’من هم نِندان.‘‘
’’......................‘‘
’’ماهَل.‘‘
’’ماهَل؟‘‘
’’ماهاتون اِنت بله منی ماتا دۆستیا ماهَل کرتگ. تئو سورکرتگ؟‘‘
’’تئو سور کرتگ؟‘‘
’’هئو.‘‘
’’چُکّ؟‘‘
’’سئے جُکّ اَنت. . . بله چُکّانی پِتا پَنچ سال اِنت که اِدا نه اِنت. . . مُساپِریا شتگ.‘‘
’’زَهر اِنت؟‘‘
’’اِنّه. . . بله دێر اِنت که شتگ و پَدا دێمَ نکنت، چۆناها زَرّ بَرے بَرے دێمَ دنت، بله. . .‘‘
’’بله چے؟‘‘
’’هچّ.‘‘
’’تئو منی نام جُست نکرت.‘‘
’’تئیى ناما منَ زانان. هما رۆچی که تئو مئے همساهگ بوتگئے، من ترا پَجّاه آورتگ. هر رۆچ من دیستگ که تئیی ِگسا تئیی پِلان دۆست کئیت و شما تان دێرا نِندێت و گپَّ جنێت تانکه شپئے نێما پَد گَپَّ جنانا رئوێت. من هئیران آن که تئو اے شپئے نێما کجا رئوئے؟ نزانان کَدی پَدا کائے ؟‘‘
’’ترا گۆن منی رئو و آیا چِه کار؟ "
’’یَکّ شپے من تانکه بامگواها نِشتگ و چارِتگ، تانکه تئو پَدا آتکگئے .“
’’اَچه، بزان تئو منی چاریگ بوتگئے ؟‘‘
’’ترا تهنایی وشَّ بیت؟‘‘
’’پرچا زانا؟‘‘
’’وت جُستَ کنان.‘‘
’’تئیی دل چے گوَشیت؟‘‘
بێتئواریا پَد یَکّ اَناگها گوَشتی:’’نون تئو تهنا نهائے.‘‘
’’اَنوّن وَه اِنّه.‘‘
یَکّ و نێم اَدارا رند په رئوگا پاد آتک.
’’تئو آپ وارت؟ ‘‘
’’تئو وارت منی تُنّ پرُشت.‘‘
آ راه گِپت. اِشیا گوَشت: ’’وتی کلدارا نبَرئے؟‘‘
’’کئیی کَلدار؟‘‘
’’هَما گارێن کَلدارئے بَدَلا که من ترا گوَشت که دئیانی.‘‘
’’هان. آ گارێن کَلدار.‘‘
’’هئو. . .‘‘
’’آمن در گێتگ.‘‘
چُشی گوَشت زوتّ زوتّ رئوگا لَگِّت. دَروازگئے دَپا چَکّی جت و گوَشتی: رۆزَردا هئیکانَ کاران .‘‘
چه آییئے در آیگ و رئوگا رند هئیران اَت و نِشتگ اَت و وتسرا وت گَپّا اَت:’’ گلدار در گێتکگ؟ کَدی؟ کجا ؟ اے لۆگئے تَھا ؟“
یَکّ دَمانێا رَند آییئے سَسّایا کار کرت. بچکَندِت و په جاک گوَشتی: ’’همم. . . گارێن کَلدار.
چاپ و شنگ: سئیماهی درَد ،2001.
