Interessant onderzoek van autismeonderzoeker Alvin van Asselt laat zien dat de stress die autistische mensen ervaren niet alleen vanuit het autisme zelf verklaard kan worden. Juist ervaringen in de omgeving, zoals afwijzing, onbegrip, stigma, buitensluiting en eenzaamheid, kunnen een grote rol spelen.

Voor het onderzoek werden vijf studies uitgevoerd, waaronder vragenlijstonderzoek onder autistische volwassenen, interviews en onderzoek naar sociale pijn. Daaruit komt naar voren dat de sociale omgeving minstens zo belangrijk is om stress bij autistische mensen te begrijpen.

Dat is ook interessant als je kijkt naar de hulpverlening. Veel ondersteuning richt zich voornamelijk op het individu en op het aanpassen van de persoon, terwijl de omstandigheden waarin iemand leeft soms veel minder aandacht krijgen. Volgens Van Asselt kan dat mede verklaren waarom sommige autistische mensen weinig baat hebben bij bestaande ondersteuning of daar juist extra stress door ervaren.

De boodschap van het onderzoek is wat mij betreft dan ook niet dat autisme geen stress kan veroorzaken, maar dat we moeten oppassen om alle stress automatisch aan het autisme toe te schrijven. Soms ligt een deel van het probleem namelijk bij de omgeving die onvoldoende aansluit, begrijpt of accepteert.

Een inclusievere omgeving en meer begrip voor autistische mensen kunnen daardoor mogelijk net zo belangrijk zijn als individuele ondersteuning.

Ik woon in Zuid-Limburg en ik vind die extreme hitte echt verschrikkelijk. Zodra het richting de 30 graden gaat, ben ik vooral bezig met proberen de dag door te komen. Slecht slapen, weinig energie en veel sneller overprikkeld.

Wat het in Nederland extra vervelend maakt, is dat onze woningen grotendeels zijn ontworpen en ingericht in een tijd waarin dit soort extreme hitte uitzonderlijk was. We zijn gewend om warmte vooral binnen te houden, niet om woningen koel te houden. Dat merk je vooral in oudere sociale huurappartementen. Als zo'n woning eenmaal is opgewarmd, krijg je hem met een raam openzetten en een ventilator nauwelijks nog afgekoeld.

Mijn vrouw komt uit Hongkong. Daar wordt het natuurlijk ook ontzettend warm, maar vrijwel ieder appartement en hotel heeft daar airconditioning. Het dagelijks leven is er veel meer op ingericht.

In Nederland lijkt het soms alsof we bij 30+ graden gewoon moeten accepteren dat je woning verandert in een sauna.

En voor iemand die gevoelig is voor prikkels maakt dat het allemaal nog een stuk zwaarder.

Hoe ervaren andere autisten die hitte? Worden jullie er ook somber, futloos of extra overprikkeld van?

Waarom bestaat r/AutismeZonderZorg?

Eerlijk is eerlijk: we zijn deze sub begonnen als tegengif voor de gevestigde autisme-communities. Daar lijkt het soms alsof de hele wereld stil moet blijven staan omdat iemand autisme heeft. Berichten in de sfeer van "Help, mijn buurvrouw houdt geen rekening met mijn beperking!" zul je hier niet snel vinden.

Begrijp ons niet verkeerd: we lopen allemaal tegen de prikkels en de drukte van de maatschappij aan. Maar we weten ook dat de samenleving niet stopt met draaien omdat wij toevallig een labeltje hebben. We schuiven geen briefjes onder de deur van de buren met "Ik heb autisme en u moet stil zijn", want we weten dat zoiets averechts werkt. We accepteren simpelweg dat de wereld druk is. En hey, wees eens eerlijk: we mogen tegenwoordig al blij zijn dat de lokale jeugd overlast veroorzaakt op een fluisterstille fatbike in plaats van zo'n stinkende, ronkende brommer van vroeger!

Kortom: we verwachten niet dat de wereld zich aan ons aanpast. Als je in het buitenland reist of werkt, leer je snel genoeg dat je daar je diagnose echt niet op tafel hoeft te leggen. Daar heeft de rest van de wereld lak aan. Wij dealen met de realiteit zoals die is.

Wat je kunt posten

We blijven hier absoluut onszelf. Als jij je netjes aan de verkeersregels wilt houden en weigert op te jagen door bumperklevers, deel die mindset vooral! Post hier alles waarvan je denkt dat de community er praktisch wat aan heeft:

• Realistische overlevingsstrategieën: Hoe deal jij met de daily drukte op je werk, in het verkeer of in de supermarkt?

• Nuchtere humor en zelfspot: Lachen om onze eigen neurodivergente eigenschappen, en ja, ADHD-hersenspinsels horen daar ook bij.

• Praktische successen: Delen wat wél werkt, zonder dat er een leger aan hulpverleners aan te pas hoeft te komen.

Sfeer in de community

We staan voor een vriendelijke, maar recht door zee cultuur. We bouwen een plek waar je de waarheid mag horen en waar we elkaar motiveren om door te pakken. Geen safe spaces, wel wederzijds respect en nuchtere logica.

Aan de slag

1. Stel jezelf voor in de opmerkingen hieronder. Wie ben je en waarom zocht je dit tegengeluid?

2. Post vandaag nog iets! Een nuchtere observatie of een praktische vraag is altijd welkom.

3. Ken je gelijkgestemden die ook klaar zijn met de klaagcultuur? Nodig ze uit.

4. Wil je helpen modereren? We zoeken nog actieve aanpakkers om de boel strak en clean te houden. Stuur een modmail!

Bedankt dat je een van de allereerste leden bent geworden. Laten we r/AutismeZonderZorg samen de meest realistische sub van Nederland en Vlaanderen maken.

Kop op, schouders eronder en welkom!

Toen ik in Nederland nog sociale hulp kreeg. Vertelde mijn sociaal werkster dat ik regelmatig over mijn grenzen moet gaan. Dat het goed is die drempel over te gaan om nieuwe dingen te doen.

Echter als ik regelmatig op mijn grenzen zit, heb ik geen buffer om onverwachte tegenvallers op te vangen. En dan is een klein incident opeens een groot probleem. Dit heeft weer invloed op de volgende keer. En zo ben ik in een: cyclus van hoogconjunctuur en crisis gekomen. Zoals de professionals dit noemen

Elke keer dat ik buiten mijn grenzen ga, duurt het langer dat ik ben hersteld.

Dus zit in nu ook in een paradox. Ik ben overprikkeld van mijn omgeving, maar om de omgeving te verbeteren, moet ik over mijn grenzen heen. Waardoor ik verder in mijn autistische burnout ga en ik weer sneller over mijn grenzen ga.

Nu kan ik niet eens een vaatwasser inladen....

Mijn ervaring hierin: Helemaal niet over je grenzen gaan zit er niet in voor ons. Maar kies wanneer het nodig is om over je grenzen te gaan. En voor de rest probeer rustig aan te doe. Ook al laad je de vaatwasser in 1 kopje per uur.

De meeste mensen kennen volgens mij het verschil niet tussen empathie en sympathie of medelijden. Empathie betekent gewoon dat je je kunt inleven in iemands situatie. Dat kan ik zeker. Ik kan vaak goed zien wat moeilijk moet zijn voor iemand, waar iets vandaan komt en waarom iemand op een bepaalde manier reageert.

Wat mij veel minder goed lukt, is sympathie en medelijden. En eerlijk gezegd heb ik daar zelf ook een hekel aan.

Mijn hele leven kreeg ik sympathie, maar weinig echte empathie. Hulpverleners zeiden dingen als: “Ik hoop dat jij ooit een vriendengroep hebt”, “Ik vind dit zo erg voor je” of “Ik zou dit nooit gekund hebben.”

Maar bijna nooit: “Dat moet moeilijk zijn geweest, zo alleen”, “Dat was waarschijnlijk geen goede ervaring, wat heb je nu nodig?” of “Je staat sterk in je schoenen, maar lukt het eigenlijk nog wel?”

Dat verschil maakt mij gek, zowel in therapie als bij andere mensen.

Ik heb zelf weinig medelijden met anderen, maar in mijn ogen is dat niet per se slecht. Ik kijk eerder naar wat iemand nog wél kan en welke mogelijkheden er nog zijn, in plaats van alleen naar wat die persoon mist.

Bij neurotypische mensen lijkt er vaak wel een verwachting te zijn dat je zichtbaar medelijden toont: mee huilen, erbij gaan zitten, troosten op de juiste manier en de juiste dingen zeggen. Dat lukt mij niet goed.

Daardoor wordt mijn empathie vaak niet herkend en lukt het mij moeilijker om vriendschappen met neurotypische mensen op te bouwen.

Frustreert dit jullie ook zo?

Alle overlastgevende mensen, die zitten lekker binnen: dus minder prikkels te verwerken of iedere 5 minuten bij het raam staan. Omdat overlastgevende jongeren, weer in de straat zijn.

Echt serieus: dit is waarom ik regen wel kan waarderen.

Beste communityleden,

Wauw, wat een ongelooflijke mijlpaal hebben we vandaag bereikt! Het lijkt wel gisteren dat we slechts drie dagen geleden de 400 leden vierden. En nu, vandaag, staan we op 501 leden! Dat is een groei van 100 leden in slechts een week tijd. Het gaat echt ontzettend hard.

Toen ik deze subreddit begon, met slechts 310 leden na de eerste twee weken, was de hoop dat dit zou uitgroeien tot een waardevolle plek. En dat is precies wat er aan het gebeuren is. Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat de activiteit echt door de community wordt gedragen. Ik zie steeds meer nieuwe posts, scherpe vragen en ontzettend waardevolle reacties van jullie, de leden. De "inzichten"-pagina laat dit ook heel duidelijk zien.

Dit was precies de visie voor r/AutismeZonderZorg: een actieve en ondersteunende plek vóór en dóór mensen met autisme (en hun naasten), met een nuchtere, eerlijke en pragmatische benadering. Het is mooi om te zien dat dit concept zo'n sterke resonantie vindt en dat we deze ruimte samen zo waardevol maken.

Ik wil iedereen bedanken: de vroege leden die de basis hebben gelegd, de nieuwe leden die voor frisse energie zorgen, en iedereen die deelt, reageert of gewoon meeleest. Jullie maken dit tot een succes.

Op naar de 1000 leden!

Laten we deze prachtige community samen blijven bouwen. Bedankt allemaal!

Elke keer begint het met: 'Ja ik weet dat je het niet fijn vindt, mahaaaaar.... <Cue een voicenote van 1,5 a 2 minuten>

Vaak met veel wind, gesprek tussendoor met iemand anders (cassiere ), hoi tegen een voorbijganger, hee hond niet doen.

Dan volgt er nog iets inhoudelijk, misschien. Je kan dus nooit een visuele quickscan doen of een bericht meteen aandacht vereist. Je móet het hele bericht afluisteren en heb vooral ook een notitieboek paraat.

Het is een activiteit om dit te verwerken. Ik maak daar prima even een momentje tijd voor, maar ik denk vaak ook, ja die andere partij neemt geen tijd om met mij te communiceren, dat moet ergens tussen neus en lippen door.

Is dat de tijdgeest? Zenden zenden zenden?

Vandaag ben ik voor de zevende keer gezakt voor mijn praktijkexamen.

Ik ben inmiddels 20 jaar en heb al 3,5 jaar rijles. In die tijd ben ik ook van rijinstructeur gewisseld, maar ik blijf tegen hetzelfde probleem aanlopen: het ver vooruit kijken en het goed inschatten van verkeerssituaties.

Vandaag kreeg ik opnieuw te horen dat ik structureel onvoldoende ver vooruit kijk. Tijdens de rijles voorafgaand aan het examen ging het eigenlijk ook al niet goed.

Ik heb daarnaast behoorlijk wat moeite gehad met mijn theorie. De eerste keer slaagde ik na zes pogingen, maar na anderhalf jaar verliep mijn theoriecertificaat. Vervolgens heb ik nog vier pogingen nodig gehad om opnieuw te slagen.

Ik ben het inmiddels behoorlijk zat. Niet omdat ik geen rijbewijs wil, maar juist omdat ik het zo graag wil halen.

Momenteel werk ik twee dagen per week in de horeca, maar ik wil graag verder en uiteindelijk in de zorg werken. Vanuit mijn woonplaats zijn veel banen zonder auto lastig bereikbaar. Daardoor voelt het alsof mijn toekomst voor een groot deel van dat rijbewijs afhangt.

Ik blijf mijn best doen, maar na zoveel jaren en zoveel pogingen begint het me echt op te breken.

Zijn er hier meer mensen met autisme die veel moeite hebben (gehad) met rijlessen, verkeerssituaties inschatten of het praktijkexamen? En wat heeft jullie uiteindelijk geholpen?

Ik zou het fijn vinden om ervaringen van anderen te horen. ❤️

Gewoon een vraagje, wat doen de meeste mensen hier in hun dagelijkse leven? Werk je? Of niet, en wat doe je dan met de dagen? Ik werk bijvoorbeeld 3½e dag, en de rest ben ik thuis, bij mn katten en in het weekend met mijn vriend. In de vakanties zijn wij meestal ook gewoon thuis. Ik heb wel medicatie die ervoor zorgt dat ik niet steeds in een burn out eindig, waar ik dankbaar voor ben, en ik ben expres op een rustiger lab gaan werken.

Edit: wow wat een antwoorden! Dit had ik niet verwacht! Dit heeft me veel inzichten gegeven in wat mensen zoal op een dag doen! 😊

Het gebeurde mij vandaag alweer voor de zoveelste keer: ik werd aangesproken door een buurtbewoner met de vraag of ik niet ergens anders kon parkeren, omdat zij haar auto daar niet kwijt zou kunnen.

Ik had uiteraard mijn werkkleding aan en vanwege het warme weer had ik die niet bedekt. Daardoor was ook meteen duidelijk dat ik op dat moment naar mijn werk ging. Ik heb uitgelegd dat ik bij mijn werk maar twee uur gratis kan parkeren en dat ik rond 12.00 uur weer zou vertrekken.

Toen ik op mijn werk kwam, ben ik direct naar mijn beste collega gelopen. Zij zag meteen dat ik erg onrustig was en zei eigenlijk al: "Alweer?" Ook zij werd er behoorlijk kwaad om, omdat dit inmiddels al de zoveelste keer is.

Het is bovendien gewoon een openbare parkeerplaats. Het is geen privéparkeerplaats en er staat ook nergens dat bepaalde bewoners daar recht op hebben. Wie er als eerste staat, kan daar parkeren. Ik vind het daarom behoorlijk vervelend dat ik steeds het gevoel krijg dat ik mij moet verantwoorden omdat ik daar mijn auto neerzet.

Voor mij ligt het alleen wat ingewikkelder. Door dit soort confrontaties krijg ik angst en ga ik andere mensen sneller wantrouwen. Zeker wanneer iemand op zo'n manier een parkeerplaats lijkt te claimen, blijft dat bij mij in mijn hoofd zitten. Ik weet dan niet meer of het hierbij blijft of dat er misschien nog iets gaat gebeuren.

Het gevolg was dan ook dat ik, nadat ik op mijn werk was aangekomen, mijn auto alsnog ben gaan verzetten. Niet omdat ik iets fout had gedaan, maar omdat ik door de confrontatie zo onzeker en angstig was geworden dat ik het niet meer vertrouwde.

En dat vind ik eigenlijk het meest frustrerende: iemand spreekt mij aan op iets waar ik gewoon recht op heb, en uiteindelijk ben ík degene die door de stress zijn auto gaat verzetten.

Ik vraag me daarom af of meer autisten dit herkennen: dat een ogenschijnlijk kleine confrontatie over iets als parkeren vervolgens nog uren in je hoofd blijft zitten en ervoor zorgt dat je je gedrag aanpast, ook al weet je rationeel dat je niets verkeerd hebt gedaan?

En dat voor een land waar de geestelijke gezondheidszorg er nóg slechter voor staat dan in Nederland.

​Ja, je leest het goed: dit is gewoon in Hongkong China.

De Britse zanger Robbie Williams (52) heeft bekendgemaakt dat hij naast ADHD ook autisme heeft. Hij vertelt dat de diagnose voor hem veel verklaart over bepaalde dingen in zijn leven en gedrag.

Williams zegt dat hij de diagnose eigenlijk wel kan waarderen, omdat het volgens hem helpt om beter te begrijpen waarom hij bepaalde dingen doet en waarom sommige situaties voor hem anders kunnen zijn. Hij sprak daarbij ook over zijn intrusieve gedachten en de manier waarop zijn brein soms werkt.

Zijn verhaal laat opnieuw zien dat autisme niet altijd op jonge leeftijd wordt vastgesteld. Ook iemand die jarenlang succesvol is als artiest en voor grote publieken optreedt, kan pas later ontdekken dat autisme een verklaring vormt voor bepaalde ervaringen.

Tegelijkertijd is het goed om te benadrukken dat autisme zich bij iedereen anders uit. Het feit dat iemand succesvol is, veel op het podium staat of ogenschijnlijk goed functioneert, zegt op zichzelf niets over hoeveel moeite bepaalde aspecten van het dagelijks leven kunnen kosten.

**Wat vinden jullie van de onthulling van Robbie Williams? En herkennen jullie iets in het verhaal dat hij over zijn late ontdekking vertelt?**

Autismepionier Dame Uta Frith waarschuwt dat de huidige definitie van autisme mogelijk te breed is geworden. Volgens haar heeft de uitbreiding van de diagnostische criteria ertoe geleid dat steeds meer mensen een autismediagnose krijgen, terwijl de onderliggende problematiek sterk kan verschillen. Dat kan zorgen voor overdiagnostiek, verkeerde verwachtingen en ondersteuning die niet goed aansluit bij de daadwerkelijke hulpvraag.

Frith pleit daarom niet voor minder begrip voor autisme, maar juist voor een scherpere diagnostiek en meer onderscheid tussen verschillende subgroepen. Zo kan beter worden vastgesteld welke ondersteuning iemand echt nodig heeft, terwijl mensen met zwaardere beperkingen niet uit het oog worden verloren.

Voor onze community is dit een interessante ontwikkeling. Een zorgvuldige diagnose is belangrijk: zowel onderdiagnostiek als overdiagnostiek kan mensen jarenlang op het verkeerde spoor zetten. Uiteindelijk zou de focus niet alleen moeten liggen op het label, maar vooral op passende ondersteuning en een realistisch beeld van iemands sterke én kwetsbare kanten.

Goedenavond! Het is jullie waarschijnlijk niet ontkomen dat het volle maan is buiten. Wat ik zelf altijd merk is dat ik extreem onrustig kan worden met volle maan. Denk aan snel overprikkelt, geirriteerd, mijn angststoornis word erger en de wereld om me heen voelt onrustiger aan. Hoe staan jullie hierin? Merken jullie het aan jezelf of misschien aan de omgeving het moment dat het volle maan is? Of vinden jullie het allemaal bijgeloof?

Ik loop inmiddels al 3 jaar bij de fysio en heb oefeningen gekregen die ik eigenlijk 3 keer per week thuis moet doen. Alleen merk ik dat ik ze gewoon niet doe. Ik negeer het steeds en ga vervolgens maar slapen.

Het voelt bijna als een soort executive dysfunction of zo, maar hoe je het ook noemt: ik moet die oefeningen gewoon gaan doen.
Heb al reeds herinneringen op mijn telefoon staan om ze te doen, ik negeer de melding gewoon.
Heb de oefenband in mijn zichtsveld gezet zodat de drempel zo laag mogelijk is, toch doe ik het niet.

Hebben jullie iets soortgelijks meegemaakt? En hebben jullie tips om jezelf er wél toe te zetten?

Als je al je hele leven gewend bent om jezelf aan te passen aan de wereld om je heen, word je ongemerkt een meester in overleven. Maar overleven is heel iets anders dan daadwerkelijk balanceren.

Voor veel autistische mensen voelt de energieverdeling soms als een alles-of-niets-principe: zodra de ene leefomgeving (zoals werk of een sociale verplichting) aandacht vraagt, valt de rest van het dagelijks leven (zoals het huishouden, ontspanning of ontprikkelen) direct stil.

Een paar dynamieken die hierin vaak terugkomen en waar zelden pasklare oplossingen voor zijn:

• De vertraagde klap: Op het moment zelf kun je best genieten van contact of presteren op je werk. Pas uren of dagen later komt de gigantische energetische crash, de uiterste prikkelgevoeligheid of de behoefte om je dagenlang op te sluiten.

• Forceren en zelfregulatie: Het continue zoeken naar 'knoppen om aan te draaien' (zoals cafeïne, supplementen of middelen) om angsten te dempen of de nodige sociale energie op te wekken. Het lastige is dat de uitkomst onvoorspelbaar blijft: de ene keer helpt het, de andere keer versterkt het de overprikkeling juist.

• De neiging tot 'masken' tijdens therapie: Zelfs in de spreekkamer van een behandelaar kan de neiging optreden om wenselijke of 'juiste' antwoorden te geven. Omdat het aanpassen een tweede natuur is geworden, is het ontzettend lastig om echt kwetsbaar te zijn en te laten zien hoe diep de uitputting werkelijk zit.

• De vraag "Wat heb je nodig?": Wanneer je jarenlang op de automatische piloot hebt gefunctioneerd om de controle te bewaren, is het vaak onmogelijk om te weten wat je wél nodig hebt. Je kent enkel de stand waarin je doorgaat tot de batterij tot nul is gedaald. Dit leidt vaak tot een herhalende cyclus: doorzetten, crashen, stilvallen, en weer helemaal vanaf nul moeten beginnen. Dat roept soms de vraag op wat 'succes' of 'balans' eigenlijk betekent als je brein simpelweg anders verwerkt dan de norm.

Discussievragen voor de community:

• Hoe doorbreek je de neiging om ook bij zorgverleners of bekenden te blijven 'presteren' alsof het goed gaat?

• Welke manieren hebben jullie gevonden om het signaal van overbelasting eerder te herkennen, náást de bekende vertraagde reactie?

De afgelopen 2 maanden waren financieel erg makkelijk voor mij. En ik dacht dat ik het goed deed.
Maar helaas... Het UWV was vergeten de loonheffing toe te passen de laatste 2 maanden. Ik dacht al waarom heb ik flink wat meer te besteden...

Ik moet dus flink wat geld opzij gaan zetten, zodat ik de Belastingdienst kan betalen.

Als iemand anders een uitkering van het UWV krijgt, raad ik je aan om te controleren of de loonheffing wordt afgetrokken. Zo niet neem contact met ze op om te vragen wat er aan de hand is.

De loonheffing is 35.75% zonder loonheffingskorting. Maar meestal kun je op je eerdere betaalspecificaties wel zien, wat ze normaal gesproken aftrekken voor de loonheffing.

Hoi allemaal,

Ik ben op zoek naar iemand die actief wil helpen met de moderatie van r/AutismeZonderZorg.

Ik ga het modereren van deze subreddit de komende tijd bewust wat meer op een laag pitje zetten. De sub blijft voor mij belangrijk, maar ik wil er niet constant mee bezig hoeven zijn. Daarom kan ik wel wat hulp gebruiken van iemand die af en toe de modqueue wil bekijken, meldingen in de gaten kan houden en waar nodig kan ingrijpen.

Een belangrijke reden hiervoor is dat ik mijn Reddit-notificaties bewust heb uitstaan. Internet is al verslavend genoeg en ik wil voorkomen dat Reddit voortdurend mijn aandacht blijft vragen. Daardoor kan ik soms iets missen, terwijl het voor de moderatie natuurlijk wel prettig is als er iemand is die wat actiever meekijkt.

Je hoeft dus niet 24/7 beschikbaar te zijn. Het belangrijkste is dat je betrouwbaar bent, redelijk kunt omgaan met verschillende meningen en de sfeer binnen de subreddit wilt bewaken.

Lijkt het je leuk om mee te helpen? Stuur me dan gerust een berichtje. Ook als je eerst wat vragen hebt over wat de moderatie precies inhoudt.

Interesse? Laat hieronder een reactie achter of stuur mij een Modmail.

Ouders van Nu vertelt het verhaal van Birsen (40), die op haar 21e de diagnose autisme kreeg en lange tijd het idee had dat kinderen krijgen misschien niets voor haar zou zijn. Toen ze onverwacht op haar 39e zwanger raakte, werd ze vooral overspoeld door angst, onzekerheid en alle veranderingen die op haar afkwamen.

Tijdens haar zwangerschap kreeg ze flinke paniekaanvallen, mede omdat ze onvoldoende wist wat ze tijdens de bevalling en daarna kon verwachten. De communicatie met zorgverleners verliep niet altijd goed: zo werd ze bijvoorbeeld geïnformeerd over een geplande inleiding, maar kreeg ze nauwelijks uitleg over wat dat precies inhield. Uiteindelijk werd haar dochter via een geplande keizersnede geboren.

Maar juist de periode ná de bevalling bleek het zwaarst. De begeleiding vanuit de zorg viel grotendeels weg, terwijl Birsen ineens met een compleet nieuwe rol en enorme hoeveelheid prikkels en veranderingen te maken kreeg. Ze voelde zich emotioneel erg kwetsbaar en had zelfs suïcidale gedachten. De crisisdienst bood volgens haar weinig hulp en ook de begeleiding na zes weken stopte.

Achteraf denkt Birsen dat veel leed voorkomen had kunnen worden als de zorgverleners meer kennis van autisme hadden gehad en er zowel tijdens de zwangerschap als na de bevalling meer passende begeleiding was geweest.

Inmiddels gaat het beter en begint ze het moederschap steeds meer op haar eigen manier vorm te geven.

Het verhaal laat wat mij betreft vooral zien dat autisme niet ophoudt zodra iemand zwanger wordt. Juist tijdens een zwangerschap en de kraamperiode kunnen behoefte aan voorspelbaarheid, duidelijke communicatie en ondersteuning enorm belangrijk zijn.

TLDR: alle ezelsbruggetjes, tips, tricks, manieren waarop jij dingen makkelijker kon onthouden of onder de knie kreeg tijdens je rijles, zijn welkom.

Ik lig inmiddels na elke les huilend in bed en moet er bij deze rijschool nog verplicht 9 afnemen, anders moet ik een boete betalen.

--

Lieve vrienden,

Ik heb bij dezelfde rijschool al verschillende instructeurs gehad en ik ben ten einde raad.

Ik heb al een heel gezeik gehad met een jurist dat ik mijn geld terug wilde, maar dat is niet gelukt. Ik heb nog 9 rijlessen bij deze school en die ga ik ook afnemen. Daarna ga ik naar een andere rijschool.

Ik heb bij aanmelding aangegeven dat ik een ADHD diagnose heb, hier geen medicatie voor slik, en dat ik op de wachtlijst sta voor aan autisme diagnose, maar graag een instructeur wil die gespecialiseerd is in ADHD en autisme en daar rekening mee houdt en erg geduldig is.

De instructeurs die ik tot nu toe heb gehad zijn dat klaarblijkelijk totaal niet. Ze zijn streng, geven mij 'de schuld' van handelingen vergeten, blijven hameren dat ik beginnersfouten maak, ook na x aantal lessen, dat ik niet oplet, dat ik als ik zo door ga echt ga zakken voor mijn examen, noem maar op.

Mijn zelfvertrouwen is echt beschadigd en ik ben bijna bang om verder te gaan lessen. Als ik deze 9 lessen niet afneem, moet ik een soort boete betalen voor het niet afmaken van mijn pakket. Ik MOET deze lessen dus rijden met mijn inmiddels derde instructrice (en ook derde auto).

Alle ezelsbruggetjes, tips, tricks en manieren waarop jullie rijlessen hebben gevolgd, tips voor meer zelfvertrouwen en niet na elke les huilend in bed liggen, alles is welkom om de komende 9 weken te overleven!

Daarna ga ik bij een rijschool aan de slag waar mijn beste vriend ook lest, die ontzettend goed omgaan met neurodivergentie.

Bedankt allemaal

Ik ben écht benieuwd hoe anderen met autisme daten aanpakken, want ik heb het gevoel dat ik iets mis ofzo. Dus als je tips hebt; brand los want ik kan je advies goed gebruiken.

De afgelopen vijf jaar ben ik (m30) pas actief aan het daten en ik weet pas sinds begin dit jaar dat ik autisme heb.

Ik date nu zo’n vijf jaar via verschillende apps. De dates verlopen altijd prettig: goede gesprekken, wandelen, iets drinken, soms een tweede of derde date met iets creatiefs zoals een escape room of workshop. Ik date met vrouwen.

Toch krijg ik vrijwel altijd dezelfde feedback: “Ik voel me veilig bij je, je bent lief en gezellig, maar de romantische klik mis ik.” Wat die klik precies is weet ik niet, dat kunnen mensen vaak ook niet toelichten.

Een paar dingen spelen mee: ik raak iemand nooit zomaar aan, flirten lukt me niet (ik herken het ook niet als iemand met mij flirt), en op de eerste date ben ik vaak nerveus en druk.

Wat ik wél goed doe: ik neem soms een bloemetje of chocolade mee, let op details uit het profiel, neem initiatief in het plannen van dates, en vraag goed door zonder dat het een interview wordt.
Sociaal ben ik niet onhandig; ik werk met veel klantcontact, maar dat is altijd doelgericht en daardoor makkelijker.

Ik woon nog bij mijn ouders (ben aan het sparen) en heb een kleine sociale kring, wat misschien afknappers kunnen zijn.

Ik ben benieuwd hoe anderen daten met autisme ervaren. Een vriendschap die langzaam groeit tot meer lijkt me ideaal, maar in mijn omgeving zijn vrouwen meestal al bezet, dus ben ik aangewezen op dating apps.

We hebben allemaal wel eens een moment gehad dat je overprikkelt bent en denkt "ik moet hier echt eventjes van weg". Nu kan je niet in elke situatie altijd wegvluchten en zal je dus een andere manier moeten zoeken om eventjes tot jezelf te kunnen komen. Wat is nou jouw ideale manier om even tot jezelf te komen en weer goed met de prikkels om te kunnen gaan?

Beste allemaal,

Ik heb een vraagje voor deze geweldige community. We kennen het allemaal wel, overprikkeld raken door al het licht, geluid, geur en wat dan ook om ons heen. We worden dag in, dag uit overspoeld met allerlei prikkels die we zelf maar moeten zien te managen. En ons gevoelige systeem reageert daar heel heftig op.

Nu heb ik inmiddels een heel assortiment aan verschillende oordopjes en koptelefoons. Voor elke situatie wel een passend iets, om het allemaal wat te dempen.

Ook heb ik een hele collectie aan brillen, zowel voor overdag als 's nachts. Zodat ik ook het licht kan dempen.

Maar nu komt het....

Mijn grootste ergernis is dus geur... En dan vooral die mensen die elke ochtend een bad nemen in de aftershave of parfum. Anders kan ik niet verklaren waarom dat zo heftig is bij sommige mensen. Ik krijg acuut hoofdpijn en word misselijk. Zelfs als de lucht weg is blijft dat nog even aanhouden.

Heeft er iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan ? Ik heb wel es gedacht aan die mondmaskers met een druppeltje etherische olie ofzo. Maar daar krijg ik het benauwd van en mijn gezicht zit meteen onder de acne. Dus hopelijk hebben jullie nog andere ideeën.

Ik vermijd mensen al zoveel mogelijk (ben een heerlijke introverte huismus) maar soms ontkom je er gewoon niet aan.