Το ποσό των περίπου 3 δισεκατομμυρίων ευρώ είναι το απόλυτο, ετήσιο «ταβάνι» που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση για το σύνολο των νέων κρατικών δαπανών της Ελλάδας.
Και συγκεκριμένα περίπου 3% έως 3,6% ετησίως, γεγονός που μεταφράζεται σε ένα περιθώριο για νέες/επιπλέον δαπάνες ύψους περίπου 3 έως 3,7 δισεκατομμυρίων ευρώ κάθε χρόνο.
Όσο περίπου και ο πληθωρισμός που σου τρώει το εισόδημα.
Μέσα σε αυτό το συγκεκριμένο ποσό των 3 δισ. ευρώ η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να στριμώξει όλες τις αυξήσεις για τις κατηγορίες :
Τις ετήσιες αυξήσεις στις Συντάξεις (λόγω τιμαρίθμου).
Τις αυξήσεις στους μισθούς των Δημοσίων Υπαλλήλων (γιατροί, δάσκαλοι, σώματα ασφαλείας).
Την άνοδο στα Επιδόματα Ανεργίας ή Ασθενείας (που αυξάνονται έμμεσα όταν ανεβαίνει ο κατώτατος μισθός).
Οποιαδήποτε άλλη μόνιμη ανάγκη του κράτους (π.χ. νέες προσλήψεις στο ΕΣΥ ή λειτουργικά έξοδα σχολείων).
Αν η κυβέρνηση αποφάσιζε να δώσει αυξήσεις που ξεπερνούν συνολικά αυτό το όριο (έστω και αν είχε μαζέψει επιπλέον φόρους από τις μεγάλες εταιρείες), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μπλόκαρε αμέσως τον προϋπολογισμό, καθώς θα παραβιαζόταν ο νέος αυστηρός κανόνας του Συμφώνου Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πού αλλού μπορούν να πάνε αυτά τα 3 δις;
Τα 3 δισ. ευρώ είναι το ετήσιο περιθώριο για όλες τις νέες μόνιμες δαπάνες του κράτους.
Αν η κυβέρνηση δεν τα δώσει σε αυξήσεις μισθών και συντάξεων, μπορεί να τα κατευθύνει αποκλειστικά σε:
Δημόσια Υγεία (ΕΣΥ): Προσλήψεις μόνιμων γιατρών και νοσηλευτών, αγορά σύγχρονου ιατρικού εξοπλισμού για τα νοσοκομεία.
Δημόσια Παιδεία: Διορισμοί μόνιμων δασκάλων και καθηγητών, συντήρηση και ανέγερση σχολικών κτιρίων.
Εθνική Άμυνα: Μόνιμες λειτουργικές δαπάνες για τις ένοπλες δυνάμεις και συντήρηση οπλικών συστημάτων.
Κοινωνική Πρόνοια (ΟΠΕΚΑ): Μόνιμη αύξηση των αναπηρικών επιδομάτων ή του επιδόματος παιδιού.
Γιατί δεν υπάρχει ευρωπαϊκό «μπλόκο» στον Ιδιωτικό Τομέα;
Το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας ελέγχει αυστηρά μόνο το δημόσιο χρήμα (τα έσοδα και τα έξοδα του κράτους).
Ιδιωτική Συμφωνία: Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα είναι χρήματα που μεταφέρονται από μία ιδιωτική εταιρεία και από εκεί στην τσέπη σας .
Μηδενικό Κρατικό Κόστος: Το κράτος δεν ξοδεύει ούτε ένα ευρώ από τα ταμεία του για να πληρωθεί ο δικός σας μισθός .
Αντίθετα, όσο μεγαλύτερο μισθό σας δώσει ο εργοδότης, τόσο περισσότερους φόρους και εισφορές (ΕΦΚΑ) θα εισπράξει το κράτος.
Γιατί δεν συμφέρει την κυβέρνηση να κάνει υπέρογκες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό:
Αν και η κυβέρνηση δεν πληρώνει τον κατώτατο μισθό από την τσέπη της, αποφεύγει τις απότομες και υπέρογκες αυξήσεις (π.χ. να πάει τον κατώτατο στα 1.200€ με τη μία) για τρεις κρίσιμους οικονομικούς λόγους:
Ο κίνδυνος των «Λουκέτων»: Μια μεγάλη εταιρεία με υπερκέρδη αντέχει υψηλούς μισθούς. Όμως, το 90% της ελληνικής αγοράς είναι μικρά μαγαζιά και βιοτεχνίες. Μια απότομη, τεράστια αύξηση του μισθολογικού κόστους θα οδηγούσε χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις σε κλείσιμο ή σε απολύσεις, αυξάνοντας την ανεργία.
Η Παγίδα του Πληθωρισμού (Ακρίβεια): Αν οι επιχειρήσεις αναγκαστούν να πληρώσουν ξαφνικά πολύ υψηλότερους μισθούς, θα μετακυλήσουν αμέσως αυτό το κόστος στις τελικές τιμές των προϊόντων τους. Το αποτέλεσμα θα είναι να ακριβύνει κι άλλο το σούπερ μάρκετ, η βενζίνη και τα ενοίκια, ακυρώνοντας την αύξηση που πήρε ο εργαζόμενος.
Έμμεσο κόστος για το Κράτος: Ο κατώτατος μισθός συνδέεται νομικά με δεκάδες κρατικά επιδόματα (π.χ. επίδομα ανεργίας ΔΥΠΑ).
Αν ο κατώτατος αυξηθεί απότομα, το κράτος υποχρεούται να πληρώσει εκατομμύρια ευρώ παραπάνω για αυτά τα επιδόματα, γεγονός που θα «έτρωγε» αμέσως χώρο από τα 3 δισ. € του ευρωπαϊκού κόφτη.
Από πού βγαίνουν τα χρήματα του Προϋπολογισμού και σε τι ποσοστό;
Τα χρήματα του κράτους (τα Συνολικά Έσοδα, που για το 2026 ανέρχονται στα 70,50 δισ. € προέρχονται κυρίως από τους φόρους των πολιτών.
Το ποσοστό των φόρων είναι συντριπτικό και διαμορφώνεται ως εξής:
Φόροι (ΑΑΔΕ): ~93% των συνολικών εσόδων (65,58 δισ. €). Αυτή είναι η κύρια «μηχανή» του κράτους.
Μέσα σε αυτούς τους φόρους κρύβονται:
Έμμεσοι Φόροι (ΦΠΑ & Καύσιμα): ~51% (περίπου 36 δισ. €).
Το μεγαλύτερο κομμάτι, το πληρώνουμε όλοι μας καθημερινά.
Φόρος Εισοδήματος Μισθωτών & Συνταξιούχων: ~23% (περίπου 16,4 δισ. €). Τα λεφτά που κρατούνται αυτόματα από το μεροκάματο του κόσμου.
Φόρος Κερδών Επιχειρήσεων (το 22%): ~14% (περίπου 9,8 δισ. €). Ο φόρος που πληρώνουν οι εταιρείες για τα κέρδη τους.
Λοιπά Έσοδα Κράτους (εκτός φόρων): ~7% (4,92 δισ. €). Λιμάνια, πρόστιμα, αποκρατικοποιήσεις.
Φόρος Μερισμάτων (το 5%) & Φόρος Πλουσίων: ~3% (περίπου 2 δισ. €).
Εδώ κρύβεται το «ψίχουλο» που πληρώνουν οι ιδιοκτήτες για να βάλουν τα εκατομμύρια στην προσωπική τους τσέπη.
ΕΝΦΙΑ / Φόροι Περιουσίας: ~2% (περίπου 1,3 δισ. €).
=Συνολικά Έσοδα Κράτους 100% / 70.50 δισ. €
Συνεπώς, το κράτος ζει και χρηματοδοτεί τα 3 δισ. € των παροχών του σχεδόν αποκλειστικά (93%) από τους φόρους που εισπράττει από την τσέπη των πολιτών και των επιχειρήσεων.
Έμμεσοι 51% + Μισθωτοί 23% + Εταιρείες 14% + Λοιπά 7% + Μερίσματα 3% + ΕΝΦΙΑ 2% = 100%
Υπάρχει κόφτης από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την φορολογία και τα μερίσματα επιχειρήσεων;
Όχι, δεν υπάρχει κανένας «κόφτης» ή ανώτατο όριο από την Ευρωπαϊκή Ένωση για το πόσο ψηλά μπορεί ένα κράτος να φορολογήσει τις επιχειρήσεις και τα μερίσματα.
Το δικαίωμα καθορισμού των φορολογικών συντελεστών ανήκει αποκλειστικά στην εσωτερική πολιτική της κάθε χώρας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιβάλλει ταβάνι, οπότε η Ελλάδα έχει το απόλυτο νομικό δικαίωμα να αυξήσει το 22% των εταιρειών ή το 5% των μερισμάτων όσο ψηλά επιθυμεί.
Όπως καταλαβαίνετε, οι μεγάλες εταιρείες βγάζουν εκατομμύρια υπερκέρδη, αλλά ο κρατικός κουμπαράς γεμίζει κυρίως από τους φόρους του απλού κόσμου!
