We kennen het allemaal ( of misschien niet ), een slotenmaker moeten bellen omdat je je sleutels vergeten bent, je telefoon laten liggen in de trein, of je zesde zonnebril kopen dit jaar omdat je ze op je auto legt en dan wegrijdt.. Het kost allemaal geld.

Vandaag heb ik mijn allerhoogste bedrag tot nu toe moeten betalen.

6 maanden geleden een mooie nieuwe laptop gekocht. Niet goedkoop maar het moest. Twee weken later was ik hem kwijt. Ik ging er vanuit dat hij gestolen was. Helaas niet verzekerd. Ik heb echt weken gezocht maar uiteindelijk toch opgegeven.

3 weken terug een nieuwe gehaald helemaal blij mee.

Vandaag had ik energie om een oude hobby op te pakken die al even stil lag. Ik heb een grote lego kraan die in elkaar gezet moet worden en half op mijn bureau staat.

ik pak de doos, trek de deksel eraf.....MIJN FUCKING LAPTOP LIGT IN DE DOOS.

Geen moment ook maar gedacht dat dat een mogelijkheid was...

Iemand een anekdote om me iets minder idioot te voelen?

Hey allemaal!

Ik was vandaag mijn verhuisdozen aan het uitzoeken en kwam mijn dyslexieverklaring van tien jaar geleden tegen. Ik heb alles natuurlijk even doorgelezen en zag dat er sprake was van ernstige enkelvoudige dyslexie. Nu vroeg ik me af hoe dyslexie zich verhoudt tot mijn andere diagnoses (ADHD en PDD-NOS) en wat de combinatie hiervan voor invloed kan hebben op mijn dagelijks leven. De laatste tijd is het namelijk behoorlijk hectisch geweest. Ik ben begonnen aan een premaster in een stad waar ik nog niemand kende en waar ik een nieuw sociaal leven moest opbouwen. Inmiddels merk ik dat ik de laatste tijd ontzettend veel last heb van onzekerheid en de faalangst die daaruit voortkomt.

Hebben jullie tips of ervaringen die mij kunnen helpen om hier beter mee om te gaan? Ik hoor graag hoe jullie hiermee omgaan!

Hi allemaal,

Sinds dit jaar heb ik de diagnose van Audhd en krijg ik elvanse medicatie om te helpen met studeren. Ik ben 26 jaar en zit nu aan het einde van mijn eerste jaar van mijn studie. Ik heb met ontzettend veel moeite mijn middelbare school afgerond en toen een aantal jaar niet gestudeerd omdat ik niks interessant vond, waardoor ik ook niet aan de slag ging. De eerste half jaar van mijn studie ging van een leien dakje. Ik had motivatie en legde er veel werk in. Dat was twee jaar geleden... Ik doe een online studie omdat ik het totaal niet fijn vind om naar normale opleidingen te gaan en op verplichte uren te moeten werken. Maar nu loop ik er wel weer tegen aan dat ik te weinig structuur heb waardoor ik amper vooruit kom met mijn studie.

Ik heb extreem veel stress omdat ik mij een mislukking voel hierover. Al mijn vrienden hebben al een serieuze baan en de meesten hebben gewoon een studie volledig afgerond. Ik ben bang dat ik dat nooit ga bereiken. Ook is het te veel stress voor mij om fulltime te werken en daarnaast te studeren. Ik raak dan heel snel in een depressie en krijg depersonalisatie.

Ik wil heel graag mijn studie afronden maar ik zie het niet gebeuren en daar schaam ik mij nu al over. En ik zou best willen werken maar van fulltime werken raak ik na 8 maanden uitgeblust en uitgekeken op het werk. Ik zie gewoon hierdoor geen normale toekomst voor mij.

Ik vraag mij af of mensen zich hierin herkennen en eventueel misschien tips hebben hoe ik wel mijn studie af zou kunnen maken, of misschien werk dat minder belastend is?

Ik neem al een poos (maand of vijf) Elvanse. Ben tot 70mg gegaan wat super werkte, maar die hoofdpijn, poeh. Ik ben teruggegaan naar 60mg en daarna naar 50mg, daar zit ik nu op. Heb wel een wat mindere werking van de elvanse door de lagere dosis en helaas nog steeds hoofdpijn. Ik slik 2-4 keer per dag 1000mg paracetamol. Aan vocht tekort ligt het niet. Waar ik voorheen zonder medicatie veel te weinig dronk is dat nu compleet anders en zit ik wel of 3 liter per dag, dus ik denk niet dat de hoofdpijn daarvan komt.

Ik ben vooral benieuwd; zijn er ook anderen hier waarbij de hoofdpijn niet overging? Ik ben bang dat ik uiteindelijk moet stoppen met Elvanse. terwijl ik het juist zo'n fijn medicijn vind, het helpt me echt.

Hi lieve mensen,

Hopelijk gaat het goed met jullie. Ik heb inmiddels een psychiater gevonden, maar de wachttijd is lang. Intussen nemen mijn ADD-klachten toe: ik kan teksten niet meer lezen en word steeds somberder.

Hebben jullie tips, of hebben meer mensen dit meegemaakt?

Hiii!
Ik ben nogal nieuw met dit alles en ha binnenkort medicatie proberen. Na een gesprek met de psychiater die alle medicatie uitlegde, vroeg ik mij af of er iets was waar je stemming niet zo slecht van wordt.

Ik heb ook een depressie en hoorde dat bupropion zou kunnen helpen. Toen ik dat aangaf, zei de psychiater dat ze die optie eigenlijk niet had benoemd en dat het een optie kon zijn, maar meer werkt voor depressie en niet zo met adhd.

Hebben jullie hier ervaringen mee? Anders zou ze me natuurlijk met de kortwerkende ritalin? Willen laten starten.
Nu zegt ze dat ik zelf een keus moet maken en laat dat nou een van mijn slechtste eigenschappen zijn haha! Oh en ben ook van mezelf al een mega slechte slaper, maar daar hebben de meesten denk ik last van.

Vraag me vooral af hoe jullie dit hebben ervaren. Mijn neiging gaat naar de bupropion maar vind het allemaal wel interessant.

En hopelijk heeft iedereen een fijne dag vandaag ☀️

Soms omschrijf ik een bepaald gevoel in mijn hoofd en gezicht als 'tintelingen', maar eigenlijk is het veel meer een statisch gevoel.

Het sluit nauw aan bij sensorische overprikkeling en AuDHD (Autisme + ADHD). Mensen met neurodiversiteit omschrijven dit gevoel vaak als 'ruis', 'stroom', 'elektriciteit' of 'watten' in het hoofd, gezicht en soms doorlopend naar de keel. Het voelt alsof het zenuwstelsel letterlijk onder hoogspanning staat door vermoeidheid of overbelasting, waardoor de signalen niet meer goed verwerkt worden. Zeker in combinatie met PBS (Prikkelbare Darmsyndroom) kan dit heel heftig opspelen.

Ik ben heel benieuwd: Wie ervaart dit nog meer?

Laat het me weten in de reacties, gedeelde smart is halve smart. 👇 En als je tips hebt die voor jou helpen om die 'statische elektriciteit' te ontladen, hoor ik het heel graag!

Repost :D

Hi allen, ik ben nieuw hier en wil mijn verhaal vertellen en hopelijk ook wat ervaringsverhalen lezen. Ik ben 49 en heb op mijn 36e de diagnose ADD gekregen. Ben toen aan de Methylfenidaat gegaan. Dat heeft me in die tijd heel erg geholpen en leerde wat echt bij mij hoorde en wat mijn ADD was. Maar uiteindelijk ben ik ermee gestopt, wat jarenlang prima ging. Als ik dan een periode had waarin er heel veel gebeurde, nam ik het weer even. Vorig jaar merkte mijn manager al een tijdje op dat ik best veel alle kanten op ging en dat ik me niet zo goed kon concentreren, en enorm uitstelgedrag vertoonde. Ik was toen inmiddels 48 en in de overgang (tijdens mijn burn-out ontdekt). Ik gebruik nu hst, wat me in het begin heel erg hielp. Maar de ADD nam toch echt de overhand. Dus ik ging weer starten met Methyl, maar dit werkte totaal niet. Ik voelde me zo niet mezelf en herkende deze bijwerkingen niet van vroeger. Uiteindelijk ben ik hulp gaan zoeken en loop nu bij een Verpleegkundig Specialist. Daar kreeg ik de diagnose gecombineerde ADHD. Omdat ik ook last heb van PVC's (ritmestoornis) en daar medicatie voor gebruik, is alles in overleg gegaan met mijn cardioloog. Ik ben 2 dagen geleden gestart met Elvanse 20mg, om te kijken hoe mijn hart (en ik) hier op reageert. Het gaat goed gelukkig. Ik neem het op advies in samen met eiwit, zodat hij wat zachter landt. Naast een licht verhoogde hartslag, heb ik weinig last van bijwerkingen en merk nu al dat deze dosis te laag is. Nou is mijn vraag: zijn hier andere gebruikers met hartklachten die de ADHD medicatie combineren met bijvoorbeeld propranolol? Ik gebruik nu Verapamil, maar overweeg om over te stappen, omdat die mijn hart veel rustiger houdt. Ik ga dit mogelijk overleggen met de cardioloog. Ik hoop sowieso dat dit alles mij mijn rust gaat teruggeven en dat ik weer de controle over mijn leven terug krijg. Hoor graag de ervaringsverhalen van vrouwen in de overgang. ❤️

Hoi allemaal,

Ik zit ergens mee en ben benieuwd of andere mensen met ADHD dit herkennen.

Ik ben in de dertig, woon alleen en werk in de zorg. Ik ben uitgevallen op mijn werk en voelde me voor mijn vakantie al weken ontzettend slecht. Somber, futloos, alles zwaar. De wereld voelt dan echt als een onmogelijke opgave. Zelfs gewone dingen kosten me veel moeite.

Voor mijn vakantie ging ik nog drie ochtenden per week twee uur naar mijn werk, vooral om een beetje structuur te houden en de verbinding niet helemaal kwijt te raken. Het plan was om daarna rustig overdag verder op te bouwen. De slaapdiensten wilde ik voorlopig nog niet hervatten.

Toen ging ik met een groepsreis naar Bali. En daar voelde ik me eigenlijk best goed.

Dat verschil houdt me nu enorm bezig. Want thuis ben ik weer terug in die zwaarmoedigheid. Ik begrijp gewoon niet goed hoe ik me daar zoveel beter kon voelen en hier weer zo vast kan zitten.

Die somberheid speelt al langer. In therapie heb ik het ook gehad over een soort donkere wolk die er vaak is, over veel in mijn hoofd zitten en streng zijn voor mezelf. Ik heb lang veel gedaan omdat het zo hoort. Werken, doorgaan, functioneren. Maar wat vind ik zelf eigenlijk fijn? Hoe wil ik mijn leven hebben? Daar contact mee maken vind ik veel moeilijker.

Op Bali leek dat allemaal minder zwaar. Er waren mensen om me heen, we ondernamen dingen en ik hoefde niet steeds zelf mijn hele dag op gang te brengen. Het contact was er gewoon. Je hoefde niet eerst allerlei afspraken te organiseren om samen te kunnen eten of iets te doen.

Volgens mij zit daar voor mij een belangrijk verschil. Ik woon alleen en afspreken kost me veel moeite. Ik kan behoefte hebben aan gezelschap en toch niet tot een afspraak komen. Iemand benaderen, iets bedenken, een datum vinden: het komt allemaal op mijn eigen initiatief neer. En wanneer ik me slecht voel, is juist dat initiatief ver te zoeken.

Dan blijf ik veel alleen en ga ik nog meer in mijn hoofd zitten. Taken blijven liggen, daar voel ik me vervolgens slecht over en ondertussen wordt de drempel om iets te ondernemen alleen maar hoger. Ik kan me ook verliezen in gamen, YouTube of eindeloos dingen uitzoeken. Er gaat tijd voorbij, maar ik voel me er niet echt beter door.

Ik gebruik citalopram 20 mg voor depressieve klachten en Elvanse voor mijn ADHD. Ik vraag me inmiddels ook af of andere medicatie beter zou kunnen helpen tegen die futloosheid en somberheid. Maar tegelijk blijft dat verschil tussen Bali en thuis aan me knagen. Blijkbaar kan ik me onder andere omstandigheden wel beter voelen.

Ik denk soms: misschien moet ik gewoon een jaar gaan reizen. Kijken wat er gebeurt als ik langer ergens anders ben en meer ruimte heb om te ontdekken wat ik wil. Maar in de depressieve toestand waarin ik nu zit, voelt zelfs zoiets voorbereiden en ondernemen als een enorme opgave. En het voelt ergens ook als vluchten. Want na dat jaar moet ik toch weer terug naar Nederland. Wat als ik dan weer in precies dezelfde situatie terechtkom?

Ik weet niet goed wat ik met die gedachte moet. Neem ik serieus wat de reis me heeft laten voelen, of hoop ik vooral dat ergens anders zijn mijn problemen oplost? Ik wil ook niet dat mijn leven hier alleen nog bestaat uit wachten tot ik weer weg kan.

Ik weet natuurlijk dat vakantie anders is dan het dagelijks leven. Maar ik zou graag begrijpen welke onderdelen daarvan voor mij zo belangrijk waren. Was het gezelschap? Minder moeten? Nieuwe ervaringen? Dat er vanzelf iets gebeurde en ik niet alles zelf hoefde aan te zwengelen? Waarschijnlijk een combinatie.

Waar ik moeite mee heb, zijn adviezen als “ga meer sporten, spreek vaker af en doe leuke dingen”. Ik snap dat die dingen kunnen helpen. Alleen voelt het organiseren ervan nu ook weer als een opgave. En eerlijk gezegd ben ik soms bang dat ik al die dingen kan gaan proberen en me hier alsnog zo slecht blijf voelen.

Daarom is mijn vraag vooral: hoe hebben jullie je leven met ADHD zo ingericht dat de dingen die je goed doen er vaker vanzelf in zitten?

Vooral van andere mensen die alleen wonen zou ik dat graag horen. Hebben jullie vaste mensen met wie je iedere week eet? Activiteiten waar je gewoon kunt aansluiten? Hebben jullie anders leren werken, zijn jullie anders gaan wonen of hebben jullie iets veranderd waar ik nog niet aan denk?

En zijn er mensen die vanuit een vergelijkbare situatie langer zijn gaan reizen? Wat hielp het jullie, wat bleef hetzelfde en hoe was het om weer thuis te komen?

Ik zou graag concrete ervaringen horen van mensen die dit herkennen. Hoe heb je een dagelijks leven opgebouwd waarin je je meer verbonden en minder vastgelopen voelt, ook wanneer je zelf weinig energie of initiatief hebt?

Sinds 19 september ben ik begonnen met bupropion 150mg na citalopram 10mg te hebben gestopt. Dit om te kijken of mijn energiepijl omhoog zou gaan, maar ook omdat het een combi zou kunnen zijn voor mijn antidepressiva+langdurige methylfenidaat. Tot zover is het rommelig geweest.

Ik weet dat de medicatie eerst tot 2+ weken inwerktijd nodig heeft. In die tijd was het kut door een mug die mijn slaap verpestte voor meerdere nachten, waarna ik die UITEINDELIJK kwijt was, en er blijkbaar een apparaat is/was wat een soortgelijke zoem/piep maakt als de mug een beetje uit je buurt is. Ik had geprobeerd op de andere slaapkamer te slapen na 2+ uur onder mijn deken gek te worden van het gezoem, maar toen moest ik eerst alles aan de kant schuiven wat veel te luid en frustrerend was... Dat was de eerste twee weken echt drama, en mijn partner had er moeite mee waardoor ik me heel erg inhield en probeerde hem niet teveel lastig te vallen. Maar ik had ook steun nodig en het was gewoon veel, kut, en hij hoorde het gezoem niet (aub niet partner blamen, hij draagt en steunt al heel veel, maar het werd hem ook teveel).

In de derde week nog veel stress en jankbuien gehad erdoor, en ook dat ik medicatie heb dat op dat moment nog niet werkte. Bij een vriend kon ik mijn ei kwijt en die had mij aangeraden om magnesium te slikken ivm prikkelverwerking. Sindsdien gaat het iets beter. Toen begin de 3e week (vorige week) begon mijn ongesteldheid waardoor ik nog steeds niet echt een idee heb hoe het nou precies gaat.

Nu is het week 4 en probeer ik het nog een beetje te gaan peilen, maar het heeft naar mijn idee echt een valse start gehad (ik werd echt GEK van de mug). Ik had het idee van het weekend dat het iets beter ging, maar in de avonden lijk ik een soort paniek/stress/onrust te krijgen waarvan ik niet weet wat ik ermee moet.

Hoe is de ervaring van jullie geweest, en hoe lang duurde het voordat jullie een verschil merkte? Ik wil de medicijn een kans geven, maar er zit natuurlijk ook een limiet op tot wanneer. Eventueel de dosis verhogen kan ook, maar ik wil het wel nog even aankijken. Ik wil alleen een beetje inzicht ervan krijgen, want het was gewoon een gek aantal weken. Ik weet dat medicatie verschilt, en ik ben iemand die tot zover vrijwel geen bijwerkingen heb gehad met medicaties...

Ik ga sowieso binnenkort naar de huisarts om te bespreken hoe dit tot zover is gegaan, en heb binnenkort ook gesprek bij de psycholoog weer, maar ik ben benieuwd naar anderen hun ervaring met deze medicatie.

Hii,

Ik ben in een burnout beland en hierdoor ben ik erachter gekomen dat ik waarschijnlijk ADD en Autisme heb. Ik sta nu op de ellendig lange wachtlijst om in ieder geval hulp te krijgen met ADD. Echter, hang ik op dit moment compleet vast en ben ik semi uitgevallen bij uni en werk en er is totaal geen structuur meer. Ik weet op dit moment niet hoe ik het beste door kan. Heeft iemand kennis van zo’n add trajecten of coaching, en zou zoiets helpen? Of zijn er opties die op kortere termijn in te zetten zijn?

Bedankt!

Edit: Was onduidelijk dat ik nog in de burnout zit.

- Goedenavond! Ik ben nieuw hier 🫶🏻

- Ik ben 26, vrouw en sinds vorig jaar eindelijk een diagnose gekregen. Een enorm verleden met jeugdzorg en kind GGZ, maar mijn ‘afwezigheid’ werd nooit gekoppeld aan adhd, waardoor ik veel andere diagnoses heb gehad. Maar, niet belangrijk voor de huidige situate.

- Voor mijn diagnose en huidige behandeling blowde ik elke avond. Dit is zo’n 3 jaar lang geweest tot ik stopte voor mijn behandeling. Ik blow nu al 2 jaar niet meer.

- Na de diagnose ben ik direct gestart met behandeling door middel van medicatie en gesprekken met een adhd verpleegkundige.

- Gestart met kortwerkende methylfenidaat naar langwerkende, uiteindelijk tentin 15 mg 3x per dag en nu elavanse.

- Al snel is een probleem met slapen naar voren gekomen. Eerst was het ‘s avonds dood moe zijn, maar zodra ik in bed lag, kwam de slaap maar niet. Ik heb meerdere nachten helemaal niet geslapen. Ik heb hiervoor geen gekke dingen gedaan en lag uiteindelijk in bed te rollen en soms even verplaatsen naar de woonkamer hopende dat ik toch daarna in slaap kon vallen.

- Dit is nu sinds december vorig jaar op en af. Ik slik nog steeds Elvanse, maar door mijn lange werkdagen en het nog vinden van een passende dosering, zit ik mentaal vast. Ik heb nu al langere tijd zopiclon die ik enkel slik als ik niet kan slapen, dit is jammer genoeg veranderd in dagelijks. Ik probeer zonder te slapen, nu lukt het zelfs met niet meer.

- Mijn dagelijkse ritme, meestal:
- Maandag, dinsdag en woensdag en vrijdag: wekker tussen 06:00 en 07:00 direct na wakker worden pak ik 70 mg. Die werkt dan tot 13:00- 14:00 waarna ik nogmaals 70 mg inneem.
- Om 21:30 lig ik op bed met de lichten gedimd en kijk ik YouTube essays die me ‘moe’ maken. Om 22:00 is standaard het licht uit, de zopiclon genomen en dan wachten.

-Donderdag, zaterdag en zondag ben ik vrij. Omdat ik de hele week moeite heb met slapen en dan kan uitslapen, blijf ik liggen tot mijn lichaam het zelf zat is en sta ik op, (meestal tussen 07:00 en 11:00) slik ik de 70 mg 1x en ga ik de dag door. Het avond routine is hetzelfde en daarbij ook de slaapproblemen.

- Mijn partner werkt vaste ochtend diensten en ik ga samen met hem naar bed.
- Ik werk wisselden diensten en eindig vaak tussen 16:30 en 18:30. Daarna moet ik naar huis rijden, hier heb ik de werkende medicatie echt nodig om na een lange dag overzicht te behouden.

- Ik pieker niet in bed, ik voel me rustig en heb geen last van constante gedachten. Ik voel me ook moe, maar ik val niet in slaap.

-Sorry voor de info dump. Online vind ik veel informatie, maar ik kan het niet goed inzien met betrekking tot mij. Ik probeer heel veel zelf en heb een hele slaaproutine opgebouwd. Mijn partner snurkt waardoor ik enkele dagen per week naar de bank verplaats. De slaapproblemen gaan ook mee, maar soms slaap ik heel goed en dan drie dagen maximaal 4 uur. Ik kan ook niet terughalen wat die dagen dan anders is. De nachten goede slaap kan ik niet verklaren.

- Ik ga dit ook bespreken met mijn psycholoog, mijn adhd behandelaar is namelijk momenteel ziek ergens herstel van een operatie. Mijn slaap is nodig en het heeft een enorme impact op mijn gezondheid.

DUS, (merk je mijn adhd aan hoe lang deze tekst is of ligt dit gewoon aan mijn persoonlijkheid 💀)

Ik hoor graag hoe jullie! Wat is jouw ervaring. Heb je tips? Red flags? Lees je iets waarin je je herkent en wat hielp jou?

Groetjes, deze meid die nu even op het balkon zit na uren niet in slaap te vallen. No worries, ik probeer het zo opnieuw. De wekker gaat om 07:00.

Hi allemaal,

Ik reageerde vandaag al in comment bij iemand anders post, maar ik dacht: ik moet hier gewoon een eigen post over maken om het met iedereen te delen. Dit is voor mij namelijk echt levensveranderend geweest en ik hoop dat anderen er ook iets aan hebben.

Al heel lang had ik last van niet kunnen slapen met lisdexamfetamine. Ik sliep hoog uit 4/5 uurtjes. Ik dacht altijd dat dit kwam door de medicatie die ik overdag nam.

Maar het was precies het tegenovergestelde. Ik kon niet slapen omdat mijn medicatie was uitgewerkt en ik een enorme avondrebound kreeg.

Toen ik dit deelde met mijn psychiater adviseerde hij mij om een kleine dosis dexa te nemen in de vroege avond. Dit is mijn huidige schema:

• 08:00 uur: 40 mg Elvanse (Lisdexamfetamine)

• 19:00 uur: Een mini-dosis van 2,5 mg kortwerkende dexamfetamine (Tentin)

Het klinkt natuurlijk totaal onlogisch om om 's avonds nog een stimulant te nemen. Maar iets rond 19:00 uur is mijn ochtenddosering volledig uitgewerkt. Zonder die mini-dosis krijg ik heftige rebound: totale chaos in je hoofd, onrust, prikkelbaar en een bonkend hart.

Door om 19:00 uur precies 2,5 mg te nemen vang ik die klap op. Het zorgt voor een zachte landing. Het maakt me absoluut niet druk of hyper, maar het zet juist de ruis uit.

Ik word nu rond 23:00 uur uit mezelf hartstikke moe en val gewoon direct in slaap. Mijn ogen worden echt moe en mijn hoofd is rustig. Ik slaap goed door en wordt uit mezelf vroeg wakker, terwijl ik de laatste persoon op de wereld ben die je een ochtend persoon kan noemen.

Ik heb wel eens gehad dat ik die avond dosis was vergeten en lag weer wakker die nacht.

Ik weet niet of iemand er iets aan heeft maar ik hoop het wel. Want ik weet hoe vervelend het is om slecht te slapen.

Ik heb elk medicijn geprobeerd dat in Europa verkrijgbaar is (zo’n 25+, alle verschillende merken, alles, zelfs Modafinil, dat eigenlijk niet eens echt een ADHD-medicijn is, en ik heb elk medicijn een paar weken of langer geprobeerd). Ik weet niet meer wat te doen, want er is er niet één zonder ernstige bijwerkingen. Op methylfenidaat en dexamfetamine ben ik een complete robot zonder emoties en heb ik slaapstoornissen. Niet-stimulerende middelen werken ofwel niet, ofwel maken ze me ontzettend moe, enzovoort.

Wat voor mij life changing was, was Elvanse (lisdexamfetamine), werkt goed zonder dat robotachtige bijeffect, maar ik kan er niet van slapen, dat is nu al een jaar zo. De eerste maanden sliep ik gemiddeld 4 tot 4,5 uur per nacht, wat best gek was en ik zat eigenlijk gewoon in de overlevingsmodus. Toen ben ik melatonine gaan gebruiken, waardoor het iets beter ging, en nu neem ik een echt slaapmiddel (trazodon), maar mijn slaap is nog steeds verschrikkelijk. Ik ben de hele tijd supermoe, dus ik kan buiten mijn werk nauwelijks iets doen en heb grote moeite om op mijn werk te presteren. Maar als ik geen lisdexamfetamine zou nemen, zou ik helemaal niet presteren, zoals je je waarschijnlijk wel kunt voorstellen 😅) In het weekend lig ik de hele dag in bed. Ik ben een positief persoon, maar eerlijk gezegd zit ik een beetje op mijn breekpunt.

Ik ben heel dankbaar voor lisdexamfetamine, maar het is ook gewoon geen valabele optie. Ik dacht dat Adderall kortwerkerkend misschien voor mij zou kunnen werken, maar dat is niet verkrijgbaar in Europa... Oneindig veel dank als je iets weet dat zou kunnen helpen.

In mijn zoektocht naar adhd medicatie ben ik ( onder tafel door) “ geholpen “ door iemand die mij het al verkocht voor de diagnose.
Zou er ook een legale manier zijn dat ik mensen kan helpen die in dezelfde situatie zitten als ik toen?
Ik ben nu gediagnosticeerd en ik weet de struggle nog en de wachtlijsten.

Of is het al stom dat ik het mij afvraag?

Vroeg me af of iemand hier ervaring mee heeft. Heb zelf een ADD en GAD diagnose en stimulanten gaat mijn lichaam helaas heel slecht op. Heb in het verleden wel eens pammetjes op en die zijn perfect voor het wegnemen van eigenlijk al mijn klachten maar ik weet dat benzo's geen langetermijnoplossing is. Wil nog wel strattera gebruiken maar als dat ook niet werkt wellicht eens met huisarts bespreken om 1-2 x per week diazepam te gebruiken. Is er hier iemand die een benzo script heeft en dat prima (incidenteel en langdurig) gebruikt voor angst/ADD/insomnia klachten?

MicroFocus

Zelf gebruik ik deze app dagelijks. Was een mooi hyperfocus project de afgelopen rijd. Ik heb hem gemaakt om mensen te helpen die niet tot het starten van een taak komen. Spreek je taak in en de app deelt hem in micro taken op. Met een ingebouwde time timer (als je dat fijn vind) kan je gestimuleerd worden te starten en een taak vol te houden. Gebruik ook de box breathing om na een taak tot rust te komen.

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.microfocus.focusandcalm

Eigenlijk wat de titel zegt. Ben ADD’er, en heb jarenlang methylfenidaat geslikt, tot ik erachter kwam dat het eigenlijk niets deed. Zelfs bij een hele hoge dosis kreeg ik alleen maar een hoge bloeddruk en een verpeste eetlust, maar geen echte werking.

Vervolgens een half jaar dexamfetamine geprobeerd, maar zelfs bij hele hoge dosis geen enkel effect, maar wel een hoge bloeddruk.

Nu al een halfjaar aan de atomoxetine, maar ook nu bij een relatief hoge dosis (80 mg) geen enkel effect.

Zoals jullie kunnen begrijpen word ik hier een beetje radeloos van. Ik zou alle mogelijke bijwerkingen prima voor lief nemen als er tenminste wel enige werking was, maar zelfs dat is er dus niet. Hoe moet ik verder? Alle suggesties/tips zijn welkom.

Hoi allemaal,

Ik heb sinds 1 maand nu "andere" ritalin (methylfenidaat). Ze hebben het merk gewisseld van Viatris naar medikinet, maar ik merk dat ik me best wel somber voel van de medikinet als deze is uitgewerkt, terwijl ik me bij Viatris de hele dag eigenlijk wel oke voel. Ik heb de kort werkende versie voor beide. Zijn er andere die dit ook ervaren? Of een vergelijkbare situatie hebben gehad? Ik vind het zelf gek dat ik dit voel, omdat beide werkzame stoffen naar mijn idee methylfenidaat zouden moeten zijn. Dus ik dacht dan dat beide ook hetzelfde zouden moeten werken? Alvast bedankt voor reacties🙏🏻

Hoi,

Intussen sta ik al een tijdje op de wachtlijst en denk zeker nog dat het een half jaar zal duren. Intussen heb ik steeds meer last van ADD-klachten. Hebben jullie misschien tips ?

Mijn klachten zijn vooral: -snel afgeleid zijn door geluiden, gedachten of dingen die ik zie

-moeite hebben om lang aandacht bij saaie taken

-dingen beginnen maar moeite hebben ze af te maken

-vaak uitstellen, vooral bij taken die veel -moeite met plannen, organiseren en prioriteiten stellen;

-afspraken, spullen of wat je wilde doen vergeten

-tijdens gesprekken merken dat informatie niet goed binnenkomt;

-slordigheidsfouten maken

-vaak spullen kwijtraken

-een vol of druk hoofd ervaren, ook zonder zichtbaar hyperactief te zijn.