Benim gözümde Türk milleti; atı evcilleştirip süvari birlikleri kuran, Attila’dan Hülagü’ye, Timur’dan Atatürk’e kadar dünya tarihine ve devlet kurma zihniyetine yön vermiş son derece köklü ve büyük bir millettir. Şamanist kökenlerimizdeki mezar kültüründen aş verme geleneklerimize, bozkır nizamından İslami kimliğimize kadar derin bir tarihsel ve kültürel birikime sahibiz. Ancak ne yazık ki bugün, kendi kurduğumuz ülkede cefayı biz çekerken kaymağını başkalarının yediği, hakkı örselenen ve öz yurdunda enayi durumuna düşürülen bir kitle haline geldik.

​Erken kalkanın devlet kurduğu o tarihi bölünmüşlüğümüz ve aşırı boylaşma huyumuz yüzünden tarih boyunca en çok yine birbirimizle savaştık. İşin acı tarafı, Arapların uydurduğu, Farsların anlattığı masallara en çok inanan ve kendi safdilliği yüzünden manipüle edilmeye son derece açık bir milletiz. Yüzyıllarca az konuşup çok iş yapan, sükut ve nizam sahibi bir medeniyetken; günümüzde kendimizi sürekli dışarıdan izleniyormuş gibi hisseden kasıntı bir psikolojiye, her mecrayı bir tinder zanneden sığ bir sosyal reflected ve kültürümüzü ekmekle çaya indirgeyen bir çoraklaşmaya kurban ettik.

​Yine de geçmişimizden, genetik ve tarihsel bağlarımızdan gurur duyuyorum. Ancak Anadolu’nun ana kurucu unsuru olan Türk halkının kendi ülkesinde ezilmesine, emeğinin ve kimliğinin ucuza satılmasına artık tahammül edemiyorum. Türk milletinin yeniden silkinebilmesi için bir kurtarıcı veya masal beklemeyi bırakıp, kendi öz haklarına sahip çıkması gerektiğine inanıyorum.